ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 15

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 497

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ต.ค. 2562 13:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 15
แบบอักษร

รถยนต์คันหรูวิ่งแล่นออกมาตามท้องถนนจุดมุ่งหมายคือบ้านของคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างๆเป็นคนบอกทาง จิ่งอวี๋ขับรถไปตามทางโดยมีคนใบหน้าหวานนั่งเบาะข้างชี้บอกทาง  

 

"ที่นี่หรอโจวโจวบ้านของนาย" จิ่งอวี๋เอ่ยถามคนที่นั่งข้างโดยรถยนต์ได้จอดสนิทอยู่หน้าบ้านแล้ว จิ่งอวี๋มองไปยังบ้านพักหลังปานกลางไม่ได้ใหญ่มาก แต่บริเวณรอบๆบ้านกลับร่มรื่นและน่าอยู่ จิ่งอวี๋นั่งมองบ้านหลังนั้นเงียบๆ ความรู้สึกที่คุ้นเคยกับบ้านหลังนี้เกิดขึ้นอีกแล้ว  

 

"คุณจิ่งอวี๋ เข้าไปในบ้านกันเถอะ" เสียงหวานพูดดึงสติให้จิ่งอวี๋ออกมาจากความคิด จิ่งอวี๋หันหน้ามองไปทางโจวโจวแล้วพยักหน้าเบาๆเป็นคำตอบ โจวโจวเปิดประตูรถออกมาโดยจิ่งอวี๋ก็เปิดออกตามลงมาอีกฝั่ง ใบไม้ที่อยู่บริเวณรอบบ้านถูกลมพัดจนปลิดปลิวแล้วร่วงหล่นลงมา อากาศภายนอกเย็นสบายจากสายลมพัดเอื่อยๆมาอย่างต่อเนื่อง โจวโจวเดินไปยืนหยุดอยู่หน้าประตูบ้านแล้วหยิบกุญแจขึ้นมาไข จิ่งอวี๋ยืนรอโจวโจวอยู่ด้านหลังพร้อมกับมองสำรวจไปเรื่อยๆ  

 

"เข้ามาครับ" โจวโจวพูดพร้อมกับเปิดประตูแล้วเชิญชวนจิ่งอวี๋เข้าบ้าน จิ่งอวี๋ก้าวเท้าเดินเข้ามาในบ้านอย่างช้าๆ สายตาคมสอดสายตามองอยู่ภายในบ้านอย่างใช้ความคิด ความรู้สึกที่เคยมาที่นี่รู้สึกขึ้นมาอีกแล้ว  

 

"โจวโจว นายอยู่คนเดียวหรอ" จิ่งอวี๋ถามหลังจากเดินมานั่งตรงโซฟาที่โจวโจวพาเดินเข้ามา โจวโจวยกยิ้มแล้วเดินไปหยิบน้ำเย็นๆที่ตู้เย็น  

 

"ครับ ผมอยู่ที่นี่คนเดียว" โจวโจวตอบพร้อมกับก้มตัวลงไปเสริ์ฟน้ำให้จิ่งอวี๋ โจวโจวเดินไปนั่งตรงโซฟาที่ว่างข้างๆจิ่งอวี๋ จิ่งอวี๋ยกน้ำขึ้นดื่มด้วยความกระหายหลังจากที่ขับรถมาเกือบชั่วโมง  

 

"ผมอยู่คนเดียวครับ แม่ผมเสียตั้งแต่ผมเด็กๆแล้ว" โจวโจวพูด เสียงหวานเศร้าลงเมื่อพูดถึงแม่ที่จากไป จิ่งอวี๋ขยับเข้าไปใกล้โจวโจวแล้วยื่นมือเข้าไปกุมมือบางเอาไว้  

 

"ต่อไปนี้นายไม่ใช่ตัวคนเดียวแล้วนะโจวโจว นายยังมีฉันอีกคนที่อยู่ข้างๆนาย ฉันจะดูแลนายแทนแม่ของนายเอง" จิ่งอวี๋พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง โจวโจวจ้องหน้ามองจิ่งอวี๋ด้วยดวงตาคลอไปด้วยม่านน้ำตา  

 

"ขะ...ขอบคุณครับ" โจวโจวพูดด้วยความซาบซึ้ง ดวงตาหวานปล่อยน้ำตาหยดอาบข้างแก้มทันทีที่พูดจบ จิ่งอวี๋ยกยิ้มแล้วดึงร่างบางของโจวโจวเข้ามากอดแนบอก  

 

"เด็กขี้แย" จิ่งอวี๋ว่าแล้วยกนิ้วขึ้นเช็ดปาดน้ำตาออกให้ แก้มขาวแดงระเรื่อเมื่อโดยมือหนาปาดเช็ดน้ำตาออกให้ หัวใจดวงน้อยเต้นรัวจนแทบทะลุออกมาด้านนอก  

 

"ผมไม่ได้ขี้แยสักหน่อย" เสียงหวานว่าพร้อมกับดันมือจิ่งอวี๋ออกเพื่อแก้เขิน จิ่งอวี๋อมยิ้มแล้วฝืนเช็ดน้ำตาข้างแก้มใสออกให้อย่างเอ็นดู  

 

"นายบอกว่าอยู่ที่นี่คนเดียว แล้วต้าซู่ล่ะ คนที่นายเพ้อถึงเขา คนนั้นเขาอยู่ที่ไหน" จิ่งอวี๋เอ่ยถามโจวโจวอีกรอบ ประโยคสุดท้ายจิ่งอวี๋พูดด้วยน้ำเสียงแผ่วๆ คิดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาทีไรใจเขาเหมือนถูกเข็มทิ่มแทงอย่างเจ็บปวดทุกที  

 

"คุณจิ่งอวี๋ คุณเชื่อเรื่องผีรึเปล่า" โจวโจวเงยหน้าขึ้นถามจิ่งอวี๋ด้วยน้ำเสียงจริงจัง ดวงตาหวานจ้องมองเข้าไปในดวงตาคมเพื่อรอคำตอบ  

 

"ผีงั้นหรอ" จิ่งอวี๋พูดยิ้มๆ โจวโจวก้มหน้าลงแล้วถอนหายใจออกมาเบาๆอย่างผิดหวัง จิ่งอวี๋ขมวดคิ้วทันทีที่เห็นท่าทางแบบนั้นของโจวโจว 

 

"คุณคงไม่เชื่อเรื่องผีสินะ" โจวโจวว่าเสียงแผ่ว จิ่งอวี๋จ้องมองคนตรงหน้างงอย่างไม่เข้าใจมากนัก  

 

"ฉันบอกตอนไหนว่าไม่เชื่อ" คำพูดของจิ่งอวี๋ทำให้โจวโจวเงยหน้าขึ้นมาทันที ดวงตาหวานโตขึ้นพร้อมแววตาที่เผยความดีใจออกมา  

 

"คุณเชื่อเรื่องผีใช่มั้ย คุณจิ่งอวี๋" โจวโจวเอ่ยถามอีกรอบเพื่อความแน่ใจ จิ่งอวี๋พยักหน้าแล้วยกยิ้มส่งให้โจวโจว โจวโจวยกยิ้มหวานตอบด้วยความดีใจ จิ่งอวี๋นิ่งอึ้งเหมือนต้องมนเมื่อเห็นรอยยิ้มหวานนั่น จิ่งอวี๋ขยับหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าหวานอย่างลืมตัว ปากบางกดจูบลงไปที่ปากอิ่มเบาๆ โจวโจวตาเบิกกว้างเมื่อโดยจิ่งอวี๋จูบแบบไม่ทันตั้งตัว  

 

"ต่อไปนี้รอยยิ้มนี้เป็นของฉัน อย่าได้คิดยิ้มแบบนี้ให้ใครอีก จำไว้โจวโจว ถ้านายดื้อนายถูกลงโทษแน่ๆ" จิ่งอวี๋พูดหลังจากถอนจูบออกแล้ว โจวโจวนั่งก้มหน้าแล้วเม้มปากอิ่มแน่นทันที แก้มขาวร้อนผ่าวเหมือนกับโดยเปลวเทียนหยดใส่  

 

"รอยยิ้มเป็นของผม ผมจะยิ้มให้ใครก็ได้" โจวโจวว่าทั้งที่ยังก้มหน้าอยู่ มือหนาของจิ่งอวี๋ช้อนคางมนขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียงหวานพูด  

 

"ถ้านายอยากลงโทษก็ลองดูโจวโจว" จิ่งอวี๋พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ความเย็นเฉียบแล่นผ่านเข้าแผ่นหลังจนขนอ่อนตรงต้นคอลุก  

 

"ผะ...ผมไม่ยิ้มให้ใครก็ได้ พอใจคุณรึยังจิ่งอวี๋" โจวโจวพูดเสียงสั่น จิ่งอวี๋ยกยิ้มจนเห็นเขี้ยวแหลมด้วยความพอใจ  

 

"ดีมากเด็กดี" จิ่งอวี๋กล่าวชมแล้วก้มลงจูบปากอิ่มอีกรอบ โจวโจวนิ่งอึ้งเมื่อโดนจิ่งอวี๋เข้ามาจูบแบบไม่ได้ทันตั้งตัวอีกแล้ว เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเรียกสติให้คนทั้งสองที่บดจูบกัดอยู่ผละออกจากกันอย่างอัตโนมัติ จิ่งอวี๋มีสีหน้าหงุดหงิดเมื่อมีเสียงโทรศัพท์ของเขามาขัดจิ่งอวี๋ มือหนาล้วงมือเข้าไปหยิบโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงขึ้นมาดู หน้าจอโทรศัพท์ปรากฏชื่อหญิงสาวที่ผู้เป็นแม่แนะนำให้โดยที่จิ่งอวี๋ไม่ค่อยเต็มใจเท่าไหร่  

 

"แฟนโทรมาหรอครับ" โจวโจวเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่ว จิ่งอวี๋ขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจทันทีที่ได้ยินคนตรงหน้าพูดแบบนี้  

 

"พูดแบบนี้อยากโดนจูบจนปากแตกใช่มั้ยโจวโจว แฟนฉันนั่งอยู่ตรงนี้จะโทรมาได้ยังไง" จิ่งอวี๋พูดเสียงดุใส่คนตรงหน้า โจวโจวหน้าร้อนเมื่อได้ยินจิ่งอวี๋เรียกเขาว่าแฟน  

 

"ระ...รับสายสิครับ" โจวโจวว่า จิ่งอวี๋พยักหน้าแล้วกดรับสายเพื่อตัดความรำคาญ  

 

"ว่าไงครับคุณเสี่ยวฉิน" จิ่งอวี๋พูดกับคนในสายเสียงเรียบอย่างไม่พอใจนัก  

 

"วันนี้คุณจิ่งอวี๋ไม่เข้าบริษัทหรอค่ะ พอดีเสี่ยวฉินมาหาไม่เจอคุณ" เสียงหญิงสาวพูดดังออกมาจากลำโพงโทรศัพท์เพราะจิ่งอวี๋กดเปิดตอนรับสาย  

 

"อ๋อ วันนี้ผมลาหยุดน่ะครับ พอดีแฟนผมไม่ค่อยสบาย ผมเลยต้องอยู่ดูแลเขา" จิ่งอวี๋พูดกับคนในสาย ปลายนิ่งเงียบไปเหมือนกำลังอึ้งอยู่  

 

"ฟะ...แฟนหรอค่ะ คุณจิ่งอวี๋มีแฟนตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมเสี่ยวฉินถึงไม่รู้ คุณโกหกเสี่ยวฉินใช่มั้ยค่ะคุณจิ่งอวี๋" เสียงปลายสายพูดเหมือนไม่เชื่อที่จิ่งอวี๋พูด จิ่งอวี๋ถอนหายใจด้วยความเบื่อหน่ายกับหญิงสาวคนนี้  

 

"ผมมีแฟนแล้ว ผมพูดจริง ต่อไปนี้คุณไม่ต้องโทรหา หรือมาหาผมที่บริษัทอีกนะครับ ผมไม่อยากมีปัญหากับคนรักของผม ผมต้องขอโทษคุณเสี่ยวฉินด้วย" จิ่งอวี๋พูดตัดบทแล้วกำลังจะกดตัดสาย แต่ปลายก็พูดตอบมาซะก่อน  

 

"ฉันจะไม่ยอมเสียคุณไปง่ายๆแน่ คุณจิ่งอวี๋" หญิงสาวปลายสายพูดแล้วกดตัดสายไป จิ่งอวี๋ถอนหายใจออกมาอีกรอบแล้วโยนโทรศัพท์ทิ้งลงไปบนโซฟา  

 

"น่ารำคาญชะมัด ผู้หญิงคนนี้" จิ่งอวี๋ว่า โจวโจวเหลือบตามองจิ่งอวี๋พร้อมแบะปากส่งไปให้  

 

"แต่ก่อนผมก็เห็นคุณควงเธออยู่นิ แล้วใครเป็นแฟนคุณไม่ทราบ" โจวโจวพูดเหวใส่ จิ่งอวี๋ยกมือขึ้นนวดขมับอย่างปวดหัวทันที  

 

"โดยฉันจูบไปตั้งหลายรอบแล้ว จะให้เรียกว่าอะไรล่ะโจวโจว" จิ่งอวี๋พูดแกล้งจนโจวโจวที่นั่งอยู่ต้องเม้มปาก จิ่งอวี๋ขยับตัวเข้าไปใกล้โจวโจวอีกรอบ มือหนาเอื้อมมือจับมือบางมากุมไว้ โจวโจวจ้องหน้ามองหน้าจิ่งอวี๋อีกครั้ง  

 

"โจวโจว ฉันรักนาย เป็นแฟนกับฉันนะ" จิ่งอวี๋พูดออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง ดวงตาคมจ้องมองดวงตาหวานเพื่อรอคำตอบ โจวโจวนั่งมองหน้าจิ่งอวี๋นิ่งอย่างใช้ความคิด หัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามขึ้นมาอีกแล้ว  

 

"ครับ ผมตกลง" โจวโจวพูดเสียงแผ่ว แก้มขาวที่แดงอยู่แล้วกลับแดงก่ำขึ้นอีก จิ่งอวี๋ยกยิ้มจนเห็นเขี้ยวแล้วดึงคนตรงหน้าเข้ามากอด โจวโจวยกยิ้มพร้อมโอบกอดจิ่งอวี๋ตอบด้วยหัวใจที่เป็นสุข  

 

"ดีใจด้วยนะโจวโจว อีกไม่นานฉันก็จะต้องไปตามทางของฉันแล้ว" วิญญาณน้อยต้าซู่ยืนดูเพื่อนรักผ่านกระจกหน้าต่างบานใส วิญญาณน้อยยืนมองเพื่อนด้วยรอยยิ้มที่เห็นเพื่อนรักมาความสุขและมีคนที่มาดูแลโจวโจวแทนเขา วิญญาณต้าซู่ยืนอยู่สักพักแล้วก็หายตัวไป  

 

"เดี๋ยวกินข้าวก่อน ค่อยกลับบ้านนะครับ" โจวโจวพูดเมื่อแสงแดดด้านนอกมืดแสงลงแล้ว จิ่งอวี๋เงยหน้าขึ้นออกมาจากโน๊ตบุ๊คที่กำลังทำงานอยู่ทันที  

 

"ใครบอกล่ะครับว่าพี่จะกลับบ้าน พี่จะค้างกับโจวโจวที่นี่" จิ่งอวี๋ว่า โจวโจวเบิกตากว้างอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว  

 

"พี่จิ่งจะนอนที่นี่หรอครับ" โจวโจวเอ่ยถามด้วยความตกใจ จิ่งอวี๋พยักหน้ารับเพราะยกยิ้มทันที  

 

"แต่ที่นี่มีแค่ห้องเดียวนะครับ แล้วห้องนอนก็เล็กด้วย พี่จิ่งจะนอนได้หรอครับ" โจวโจวเอ่ยถามเสียงแผ่ว ศัพท์นามที่จิ่งอวี๋บังคับให้พูดเขายังไม่ค่อยชินกับมันเท่าไหร่นัก  

 

"พี่นอนได้ ขอแค่ได้อยู่ใกล้โจวโจวก็พอ" จิ่งอวี๋ว่า โจวโจวก้มหน้าลงด้วยความเขินอาย แววตาตอนพูดประโยคนี้ของจิ่งอวี๋ดูก็รู้ว่าคิดอะไรอยู่ในใจ  

 

"พี่จิ่งนั่งทำงานไปก่อนนะครับ เดี๋ยวโจวไปทำอาหารเย็นก่อน" โจวโจวว่าก่อนจะเดินเข้าครัวไป จิ่งอวี๋อมยิ้มแล้วมองแผ่นหลังเล็กหายเข้าไปในห้องครัว จิ่งอวี๋กดปิดเครื่องโน๊ตบุ๊คลงแล้วเดินตามหลังร่างบางไป  

 

"ให้พี่ช่วยมั้ยครับ" จิ่งอวี๋พูดแล้วโอบกอดโจวโจวจากด้านหลัง โจวโจวสะดุ้งเมื่อถูกโอบกอดแบบไม่ทันตั้งตัว  

 

"ไม่เป็นไรครับ โจวทำเองได้" โจวโจวว่าแล้วหั่นหมูที่อยู่ในจานออกเป็นชิ้นบางๆ จิ่งอวี๋ยืนมองดูโจวโจวจากด้านหลังทั้งๆที่ยังโอบกอดโจวโจวอยู่ จมูกโด่งเริ่มกดจูบดอมดมกลิ่นหอมข้างซอกคอขาว โจวโจวย่นคอลงเล็กน้อยเพราะรู้สึกจั๊กจี้  

 

"หอมจังเลยครับ" จิ่งอวี๋ว่าพร้อมกับกดจมูกคลอเคลียอยู่ตรงต้นคอขาว โจวโจวขนอ่อนลุกเมื่อโดยจิ่งอวี๋คลอเคลียไม่ยอมห่าง  

 

"หิวหรอครับ ใกล้จะเสร็จแล้วรอแปบหนึ่งนะครับ" โจวโจวว่าแล้วหันหน้าไปทำอาหารด้วยความตั้งใจ ถึงแม้บางครั้งสติจะหลุดออกไปบ้างก็ตามแต่เขาก็ยังดึงสติกลับมาได้  

 

"พี่หิวโจวโจว ไม่ได้หิวข้าว" จิ่งอวี๋พูดเสียงแหบพร่า จมูกโด่งกดจูบลงไปที่ซอกคอขาวเรื่อยๆแล้วค่อยๆไต่ลงไปบนแผ่นหลังบาง กลิ่นหอมอ่อนๆจากกลิ่นกายบางทำให้จิ่งอวี๋รู้สึกผ่อนคลายไม่น้อย โจวโจวยืนตัวอ่อนเมื่อจิ่งอวี๋ยังคงเล้าโลมร่างกายเขาอยู่  

 

"พะ...พี่จิ่ง เลิกรังแกโจวสักที นี่มันในครัวนะครับ" โจวโจวว่าเสียงสั่น พยายามบังคับตัวเองไม่ให้เคลิบเคลิ้มไปกับจิ่งอวี๋  

 

"ถ้าเป็นในห้องนอนพี่รังแกโจวโจวได้ใช่มั้ยครับ" จิ่งอวี๋พูดเย้าพร้อมกับหยุดการจูบไซร้ผิวหอม ร่างสูงของจิ่งอวี๋ยังคงโอบกอดโจวโจวอยู่ด้านหลังไม่ยอมห่าง โจวโจวเอียงหน้ามองจิ่งอวี๋เล็กน้อยแล้วหันหน้ากลับมามองอาหารที่กำลังทำอยู่ตรงหน้า  

 

"ที่ไหนก็ไม่ได้ครับ" โจวโจวพูดพร้อมอมยิ้ม เสียงหวานพูดแผ่วจนจิ่งอวี๋แทบจำไม่ได้ยิน  

 

"ที่รักพูดอะไรนะครับ ที่ไหนก็ได้งั้นหรอ" จิ่งอวี๋พูดเย้าคนตรงหน้า โจวโจวเอียงหน้าไปมองคนด้านหลังพร้อมยู่ปากขึ้นด้วยความขัดใจ  

 

"ไม่ต้องมาทำเป็นหูตึงเลยนะครับ พี่จิ่งถอยออกไปหน่อยสิครับ โจวทำอาหารไม่ถนัด" โจวโจวพูดเสียงดุ จิ่งอวี๋ยกยิ้มแล้วผละตัวออกให้โจวโจวทำอาหารได้ถนัด กลิ่นอาหารหอมหวนจนทำให้จิ่งอวี๋ถึงกับท้องร้อง จิ่งอวี๋ยืนมองโจวโจวทำอาหารอยู่ใกล้ด้วยรอยยิ้ม เสียงโทรศัพท์ของจิ่งอวี๋ดังขึ้นทำให้จิ่งอวี๋ต้องออกจากห้องครัวไปรับโทรศัพท์ โจวโจวพยายามเงี่ยหูฟังว่าจิ่งอวี๋คุยกับใครแต่ก็ไม่ค่อยได้ยินนัก  

 

"ครับคุณแม่" จิ่งอวี๋รับสายเมื่อผู้ที่เป็นแม่โทรมา โจวโจวได้ยินแบบนั้นก็ยกยิ้มแล้วหันไปทำอาหารต่อ  

 

"วันนี้ไม่กลับบ้านรึไง" เสียงคุณนายหม่าหวิ๋นถามลูกชายดังออกมาจากโทรศัพท์  

 

"ครับ ผมนอนบ้านโจวโจว" จิ่งอวี๋บอกกับคุณนายหม่าหวิ๋นตรงๆ  

 

"แล้วแฟนลูกใช่น้องโจวโจวรึเปล่า" คุณนายหม่าหวิ๋นถามต่อ เพราะเธอเพิ่งรู้จากเสี่ยวฉินว่าจิ่งอวี๋อยู่กับแฟน  

 

"ข่าวเร็วจังเลยนะครับ ใช่ครับผมกับโจวโจวเป็นแฟนกันแล้ว" จิ่งอวี๋พูดตามตรง คุณนายหม่าหวิ๋นนิ่งเงียบเมื่อได้ยินลูกชายพูด  

 

"แต่โจวโจวเขาเป็นผู้ชายนะจิ่งอวี๋" คุณนายหม่าหวิ๋นพูดกับลูกชายอีก เสียงดูกังวลไม่น้อย  

 

"ครับแม่ผมรู้ แต่ผมรักโจวโจว ถึงแม่จะบังคับให้ผมรักใคร ผมก็ทำไม่ได้หรอกครับ ผมหวังว่าแม่จะเข้าใจ" จิ่งอวี๋ว่า ไม่ว่าโจวโจวจะเป็นอะไรเขาก็รักโจวโจวคนเดียว จิ่งอวี๋คุยกับคุณนายหม่าหวิ๋นสักพักแล้ววางสายไป ของอร่อยวางไว้บนโต๊ะอาหารหลังจากจิ่งอวี๋คุยโทรศัพท์เสร็จ  

 

"น่ากินจัง" จิ่งอวี๋ว่าก่อนจะตักเนื้อผัดซอสเข้าปาก อร่อยจะจิ่งอวี๋ตักกินไม่หยุดและหมดข้าวไปหลายจาน  

 

"นี่ชุดนอนของพี่จิ่งครับ ตัวมันเล็กไปหน่อยพี่น่าจะใส่ได้" หลังจากมื้ออาหารค่ำแล้วโจวโจวก็เข้ามาเตรียมเสื้อผ้าให้จิ่งอวี๋ ชุดนอนตัวใหญ่ที่เขาเคยใส่หลวมถูกนำออกมาให้จิ่งอวี๋  

 

"ไม่อาบพร้อมกันหรอ" จิ่งอวี๋พูดแกล้งแล้วยื่นมือรับเสื้อผ้าที่โจวโจวส่งมาให้ โจวโจวส่ายหน้าไปมาเบาๆเป็นคำตอบ จิ่งอวี๋อมยิ้มแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำ สักพักจิ่งอวี๋ก็เดินออกมาพร้อมกับใส่ชุดนอนของโจวโจวที่ขามันสั้นกว่าขาของเขาเล็กน้อย ชุดนอนดูรัดจนโจวโจวที่ได้เห็นอดยิ้มไม่ได้  

 

"ใส่ได้นะครับ" โจวโจวเอ่ยถามพร้อมกับกลั้นขำไปด้วย จิ่งอวี๋ยืนมองตัวเองในประจกอย่างนิ่งๆถึงจะรัดรูปไปหน่อยแต่ก็ใส่สบาย  

 

"ใส่ได้ครับ โอเคเลย" จิ่งอวี๋ตอบแล้วหันตัวไปให้โจวโจวดู ชุดรัดรูปจนเป้ากางเกงรัดส่วนกลางตัวเป็นพวง โจวโจวหน้าแดงก่ำพร้อมกับสะบัดหน้าหนีไปทางอื่น  

 

"โจวไปอาบน้ำก่อนนะครับ" โจวโจวว่าพร้อมกับเดินเข้าห้องน้ำไปโดยไม่ลืมหยิบชุดนอนเข้าไปเปลี่ยนด้วย จิ่งอวี๋ยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์แล้วล้มตัวลงไปนอนบนเตียงนุ่มรออีกคนในห้องน้ำ กลิ่นหอมลอยฟุ้งออกมาทันทีที่ร่างบางก้าวเท้าออกมาจากห้องน้ำ จิ่งอวี๋นอนจ้องมองคนเพิ่งเดินออกจากห้องน้ำมาตาไม่กระพริบ จมูกโด่งค่อยสูดดมความหอมจากอากาศ โจวโจวเดินเก็บโน่นเก็บนี่อยู่สักพักก่อนจะล้มตัวลงนอนข้างจิ่งอวี๋ เตียงนอนขนาดปานกลางดูแคบลงเมื่อมีร่างใหญ่ของจิ่งอวี๋นอนอยู่ด้วย  

 

"เตียงเล็กๆแบบนี้นอนสบายดีเหมือนกันนะ" จิ่งอวี๋พูดก่อนจะนอนตะแคงตัวไปหาร่างบางที่นอนหงายอยู่ โจวโจวหันหน้าไปมองจิ่งอวี๋งงไม่เข้าใจในคำพูด  

 

"ดียังไงครับ" โจวโจวถามซ้ำ จิ่งอวี๋ยกยิ้มแล้วขยับตัวจนชิดร่างบางใกล้ๆ โจวโจวก้มหน้างุดเมื่อลมหายใจจิ่งอวี๋ปะทะเข้าที่ซอกคอ  

 

"ก็ดีแบบนี้ไงครับ" จิ่งอวี๋กระซิบบอกข้างใบหูพร้อมกับกดจมูกซุกไซร้ซอกคอขาว โจวโจวกัดปากแน่นเพื่อไม่ให้ปลดปล่อยเสียงบางอย่างออกมา จิ่งอวี๋เริ่มซุกไซร้ซอกคอขาวไปเรื่อยๆอย่างคนไร้สติ โจวโจวเงยหน้าขึ้นเพื่อให้จิ่งอวี๋ซุกไซร้ได้ถนัดขึ้น เสียงครางหวานในลำคอดังออกมาเบาๆเมื่อคนที่โดนซักไซร้เริ่มเคลิบเคลิ้ม จิ่งอวี๋ซุกไซร้ซอกคออยู่สักพักก่อนจะยื้อตัวขึ้นไปบดจูบปากอิ่มที่เผยอรออยู่ ปากอิ่มถูกจิ่งอวี๋บดจูบขบกัดอย่างมัวเมาด้วยแรงปรารถนา  

 

"พะ...พอก่อนครับพี่จิ่ง" โจวโจวร้องปรามเมื่อปากอิ่มถูกปล่อยให้เป็นอิสระ จิ่งอวี๋หอบหายใจน้อยๆด้วยแรงอารมณ์ความเป็นชายกำลังก่อตัว โจวโจวเผยอปากอย่างหอบเหนื่อยเมื่อโดยจิ่งอวี๋บดจูบดูดดุนอยู่นาน อกเล็กกระเพื่อมขึ้นลงไม่ต่างจากอกแกร่งของจิ่งอวี๋เลย  

 

"ไม่รักพี่หรอโจวโจว" จิ่งอวี๋เอ่ยถามคนร่างบางข้างๆเมื่อโดนเบรกความสุขจนชะงัก โจวโจวเงยหน้าขึ้นมองจิ่งอวี๋นิ่งๆอย่างรู้สึกผิดที่ห้ามจิ่งอวี๋  

 

"โจวรักพี่จิ่ง แต่โจวยังไม่พร้อม" โจวโจวพูดเสียงเศร้า จิ่งอวี๋ยกยิ้มแล้วดึงร่างบางเข้ามากอดแนบลำตัว  

 

"ครับ พี่เข้าใจ" จิ่งอวี๋ว่าพร้อมยกมือขึ้นลูบแผ่นหลังบางเพื่อปลอบโยน โจวโจวอมยิ้มพร้อมแนบหน้าลงไปบนอกแกร่งของจิ่งอวี๋ รู้สึกดีที่จิ่งอวี๋เข้าใจและไม่เร่งเร้าเขาเกินไป จิ่งอวี๋ทำได้เพียงโอบกอดร่างบางไว้เท่านั้น ถึงแม้ร่างกายจะอยากต้องการได้มากกว่านี้ แต่เขาก็ต้องรอให้โจวโจวยอมเขาอย่างเต็มใจซะก่อน โจวโจวหลับไปในอ้อมกอดของจิ่งอวี๋ ส่วนจิ่งอวี๋ยังคงนอนไม่หลับเพราะส่วนแก่นกายด้านล่างยังคงไม่สงบดี อึดอัดจนอยากจะปลดปล่อยแต่ก็ทำไม่ได้เพราะร่างบางยังคงนอนหลับซบอกแกร่งอยู่ จิ่งอวี๋ข่มตาหลับไปอย่างยากลำบากเพราะความปวดหนึบข้างล่าง  

 

 

 

มาแล้วค่ะ รอนานกันมั้ยเอ่ย เม้นท์มาให้กำลังใจกันเยอะๆนะคะ ขอบคุณทุกคนที่ติดตามค่ะ 🙏 

ความคิดเห็น