ขอบคุณที่เข้ามาอ่านเรื่องราวความรักของมาร์คจินนะคะ :)

Sideline ความรักของเด็กขายตัว 15

ชื่อตอน : Sideline ความรักของเด็กขายตัว 15

คำค้น : มาร์คจิน / ความรักของเด็กขายตัว / sideline / กระดุ๊กกระดิ๊ก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 21.8k

ความคิดเห็น : 40

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ม.ค. 2559 19:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Sideline ความรักของเด็กขายตัว 15
แบบอักษร

Sideline ความรักของเด็กขายตัว 15

 

 

By : กระดุ๊กกระดิ๊ก

 

 

 

“ว่าอะไรนะฮะ”  จินร้องถามขึ้นเมื่อไดhยินไม่ไม่ถนัด 

 

 

 

“เอาเป็นว่าพรุ่งนี้จะอธิบายให้ฟังทั้งหมดเลยแล้วกัน  ตอนนี้ไปนอนเป็นเพื่อนฉันหน่อย  ง่วงไม่ไหวแล้ว”  มาร์คพูดปัด  เพราะเขินอายมากเกินไปที่จะพูด

 

 

“แต่ว่า  พรุ่งนี้จินต้องไปทำกิจกรรมที่มหาลัย”  จินก้มหน้าพูดไม่เต็มเสียง

 

 

“งั้นก็ต้องรีบขึ้นไปนอนสุดเลย  ป่ะ”  มาร์คพูดก่อนที่จะจูงมือจินขึ้นไปบนห้อง  จินเองก็เดินตามอย่างว่าง่าย  เพราะเริ่มหายโกรธมาร์คแล้ว  แค่ยังข้องใจอยู่  และมาร์คก็ยืนยันที่จะไขข้อข้องใจของจินทุกอย่าง

 

 

“ป้า  ฉันเขินน่ะ งื้อออ”  ส้มพูดกับป้าพรเมื่อเห็นว่าเจ้านายทั้งสองได้เดินขึ้นไปข้างบนแล้ว

 

 

“ตอนที่คบกับคุณนิวก็ไม่เห็นจะอ่อนขนาดนี้นะ”  ป้าพรพูด  เพราะตอนที่มาร์คคบกับนิวก็ไม่เคยเห็นตามใจหรือเอาใจเท่ากับที่มาร์คทำกับจินเลย

 

 

“ตอนที่คุณมาร์คคบกับคุณนิวเป็นยังไงหรอป้า”  ส้มถามด้วยความอยากรู้  เพราะเขาเข้ามาทำงานตอนที่มาร์คและนิวได้เลิกกันไปแล้ว

 

 

“ก็ตอนนั้นคุณนิวก็เหมือนจะต้องคอยเอาใจคุณมาร์คมากกว่า   คุณมาร์คก็รักคุณนิวนะ  แต่ก็เหมือนจะไม่เท่ากับที่รักคุณจินซะแล้วล่ะมั้ง”  ป้าพรพูดเมื่อนึกถึงอดีต  เขาอยู่กับคุณมาร์คมานานมากๆแล้วเหมือนกัน  จึงได้เห็นอะไรมากมายในชีวิตของมาร์ค

 

 

“แล้วทำไมเลิกกันไปล่ะป้า” ส้มถามออกมาอีก

 

 

“เพราะว่าต่างคนต่างโต  ความคิดเริ่มเปลี่ยนไป แถมยังห่างๆกันไป  เลยเลิกกัน  แต่ชื้นใจหน่อยก็ตรงที่คุณมาร์คไมได้เสียใจอะไรมากมาย”  ป้าพรพูด  ตอนนั้นมาร์คเองก็มาพูดๆเรื่องนี้ให้ป้าพรฟังเหมือนกัน  เพราะตอนนั้นมาร์คเองก็พยายามที่จะหาทางเลิกกับนิว  เพราะตนไม่ได้มีความรู้สึกรักนิวในแบบเมื่อก่อน  แต่รักแบบเพื่อนมากกว่า  แต่ก็จบตรงที่นิวมาบอกเลิกมาร์คเสียก่อน  เพราะความรู้สึกมันบอกกับเขาว่า  มาร์คและนิวนั้น  ไม่เหมาะกันอีกต่อไป ...

 

 

 

......

 

 

 

“รีบไปอาบน้ำแล้วซะ  ฉันจะได้ไปอาบบ้าง”  มาร์คพูดขณะที่ยังกอดเอวจินอยู่ เพราะเมื่อเข้าในห้องมาร์คก็กอดเอวจินเอาไว้แน่น

 

 

“แต่ว่าของ ของจินยังอยู่ที่บ้าน  แปรงสีฟัจินก็ไม่ได้เอากลับมา” จินพูดไม่เต็มเสียงนักเพราะว่าอายมาร์ค

 

 

“ใช้แปรงฉันก็ได้”  มาร์คพูดเสียงปกติ

 

 

“ไม่ได้ฮะ  สกปรก” จินรีบท้วง  เขากลัวว่าแปลกของมาร์คจะสกปรกถ้าเขาเอาไปใช้

 

 

“หมายถึงฉันสกปรกหรอ”  มาร์คถามจิน

 

 

“เปล่าฮะ  จินหมายถึงว่าเดี๋ยวแปรงคุณมาร์คจะสกปรก ถ้าจินใช้” จินพูดเสียงเบาเพราะอายที่จะต้องมาพูดเรื่องอะไรแบบนี้

 

 

“ไม่เห็นต้องกลัวเลย  ดีซะอีก  ฉันจะได้รู้สึกว่าเราสองคนเหมือนคนๆเดียวกัน  ถึงยังจะไม่ร้อยเปอร์เซ็นต์น่ะนะ”  มาร์คพูดติดเจ้าเลห์  และจินเองก็พอจะเดาออก  ทำให้หน้าสวยของจินขึ้นสีทันที 

 

 

 

“คุณมาร์ค!!!”  จินตวาดแก้เขิน  ก่อนที่จะฝืนตัวออกไปเข้าห้องน้ำทันที

 

 

“หึหึ”  มาร์คยิ้มขำให้กับคนรัก  แค่แปรงอันเดียวทำไมที่บ้านจะไม่มี  แค่อยากให้จินลองเข้าใกล้ตนเองอีกนิด  ให้จินได้รู้สึกว่ามาร์คเป็นของจินไปแล้วจริงๆ  ไม่ว่าอะไรของมาร์คถ้าจินอยากได้  มาร์คก็พร้อมจะยกให้ทุกอย่างไม่ว่าจะอะไรก็ตาม  แต่ถึงจะเป็นวิธีที่แปลกๆไปหน่อยก็เถอะ

 

 

มาร์คเดินไปนอนรอจินอาบน้ำเพราะตนจะได้อาบต่อ  แต่ด้วยความเหนื่อยสะสมก็ทำให้มาร์คหลับไปก่อนที่จินจะอาน้ำเสร็จด้วยซ้ำ

 

 

จินเดินออกมาจากห้องก็เห็นว่าคนรักของตนหลับไปแล้ว  จึงไม่อยากปลุก เพราะเห็นว่ามาร์คเหนื่อยก็เพราะตัวเอง  จึงเตรียมตัวที่จะเช็ดตัวให้มาร์ค

 

 

จินหาอ่างมาใส่น้ำและผ้าเพื่อมาเช็ดตัวเรียบร้อยแล้ว  จึงเริ่มที่จะถอดเสื้อให้มาร์ค  แต่ก็แค่เสื้อเพราะไม่กล้าที่จะถอดกางเกงด้วย  มาร์คเองก็หลับลึกไปแล้ว  จึงทำให้จินเบาใจหน่อยตรงที่ไม่ต้องมานั่งเขินกับสายตาของร่างสูงตรงหน้านี้ 

 

 

ใช้เวลาอยู่นานพอสมควรกว่าที่จินจะเช็ดตัวร่างสูงเสร็จ  จินพยายามเปลี่ยนกางเกงให้มาร์คแต่มาร์คก็ตัวหนักเกินไปจินจึงล้มเลิกความคิดและเอาเสื้อมาใส่ให้มาร์คก่อนที่จะขึ้นไปนอนบนเตียงข้างๆมาร์ค  กอดที่จะซุกตัวในอกของมาร์ค   ความอบอุ่นที่ไม่มีมาหนึ่งคืนทำให้จินรับรู้ว่ามาร์คสามารถมอบความอบอุ่นที่ไม่รู้ว่าจะหาได้ที่ไหนกับเขาได้  ก่อนที่จะหลับตามมาร์คไปในที่สุด

 

.....

 

 

 

06.00 น.

 

 

จินตื่นแต่เช้าเพราะวันนี้มีทำกิจกรรมที่มหาลัยแต่เช้า   เมื่อตื่นแล้วก็ลุกที่จะเข้าห้องน้ำเพราะเตรียมตัวไปมหาลัย   แต่ก็ต้องหงายหลังลงไปที่เตียงอีกรอบเมื่อมาร์คดึงจินให้ลงมานอนที่เตียงอีดครั้ง

 

“เอ่อ  คุณมาร์คฮะ  จินจะไปอาบน้ำ”  จินพูดบอกเพราะวันนี้มีกิจกรรมทั้งวัน  เขาต้องไปรีบไป

 

 

“อืม  .. ยังมีเวลาอยู่อีกหน่อย  นอนต่ออีกแป็ปนึงนะ”  เหมือนว่ามาร์คจะพูดอ้อนกลายๆ  จนจินเองก็ทำตามโดยง่ายเหมือนกัน

 

 

ฟอดดดดดด

 

 

“เฮ้อออ  ชื่นใจ” มาร์คพูดเมื่อสูดความหอมจะแก้มนิ่มแล้ว  จินตีลงไปที่อกมาร์คไม่แรงมากนักเพื่อกลบเกลื่อนความเขินขงตนเอง

 

 

“คุณมาร์คฮะ”  จินเรียกมาร์คอย่างทักท้วง

 

 

“หื้อออ  ขอฉันหอมหน่อยสิ  ก่อนหน้านี้นายทำฉันแทบบ้านะรู้ไหม”  มาร์คบอกกับจิน

 

 

“ก็คุณมาร์คไม่สนใจจิน  เมินจินนี่ฮะ”  จินพูด  เพราะอยากให้มาร์ครับรู้ว่าตนหนีไปทำไม

 

 

“ฉันรู้  ฉันขอโทษนะจิน  ตอนนั้นฉันผิดเอง  กลัวว่านิวมันจะทำอะไรบ้าๆน่ะ  เลย ..” มาร์คไม่กล้าพูดเพราะทั้งหมดเขาผิดเอง  ยิ่งพูดก็ยิ่งละอายใจ

 

 

“คุณไม่ได้รักคุณนิวแล้วใช่ไหมฮะ”  จินถามต่อเพื่อเพิ่มความมั่นใจให้ตัวเอง

 

 

“แค่เพื่อนเท่านั้น  ใจฉันเป็นของนาย”  มาร์คก่อนที่จะจับมือเล็กมาทาบอกของเขาเอง  จินรับรู้ได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นแรงกว่าปกติ

 

 

“ทำไมใจคุณเต้นแรงอย่างนี้ล่ะฮะ!  ไปหาหมอไหม”  จินถามอย่างตกใจ  เพราะใจมาร์คเต้นแรงเหมือนคนเพิ่งวิ่งเสร็จ

 

 

“ไม่หรอกเด็กน้อย   ฉันแค่ดีใจที่ได้นายกลับมา ...”  มาร์คพูดยิ้มๆ เมื่อเห็นอาการวิตกของคนตรงหน้า  มันยิ่งทำให้เขาชื้นใจว่าคนตรงหน้ายังห่วงเขาอยู่  ไม่ได้เกลียดกันไปเหมือนที่เขาคิดไว้

 

 

 

 

.................................50..............................

 

 

 

“จริงๆนะฮะ”  จินถามอย่างวิตก  เพราะมาร์คหัวใจเต้นเร็วมากจริงๆ

 

“หึหึ  เป็นห่วงฉันหรอ”  มาร์คถามอย่างอารมณ์ดี

 

 

“ก็ใช่น่ะสิฮะ”  จินพูดออกไป  เพราะจะบอกว่าไม่ห่วงคงไม่ใช่

 

 

“ถ้างั้นต่อจากหนีห้ามทิ้งฉันนะ   อยู่เป็นห่วงฉันไปเรื่อยๆอย่างนี้นะจิน”  มาร์คเสียงจริงจังกับคนตรงหน้า

 

 

“ถ้าคุณมาร์คไม่ทำให้จินเสียใจ  จินก็จะอยู่”  จินพูดเสียงติดงอนๆ

 

 

“บางครั้ง  ฉันอาจจะไม่รู้ว่าอะไรที่ทำให้นายเสียใจ และสิ่งงไหนบ้างที่ฉันทำแล้วนายไม่ชอบหรือไม่พอใจ  แต่ถ้านายบอกฉันพร้อมที่จะรับฟังและไม่ทำสิ่งนั้นอีก  แค่ได้โปรดบอกที่รัก  ฉันจะไม่ทำให้นายเสียใจ”  มาร์คพูดเสียงนุ่ม  ไม่ยากเลยสักนิดที่จะทำให้จินหัวใจเต้นแรงเหมือนจะหลุดออกมาจากอกเสียให้ได้

 

 

“ฮะ”  จินได้แต่ตอบรับไปสั้นๆ  แต่ก็สามารถที่จะเข้าใจทุกสิ่งทุกอย่างได้ดี

 

 

“โอเค  ไปเตรียมตัวได้แล้วนะ  เดี๋ยววันนี้ฉันไปส่งแล้วตอนเย็นจะไปรับนายด้วย  โอเคไหม” มาร์คพูดอย่างเอาใจ 

 

 

 

“ไม่เป็นไรก็ได้ฮะ  ให้พี่พลไปรับถ้าคุณมาร์คไม่ว่าง”  จินพูดอย่างเกรงใจ

 

 

“ถึงไม่ว่างฉันก็จะไปรับ”  มาร์คพูดออกมาอีก 

 

 

 

“ก็ได้ฮะ”  จินตอบรับ  แต่หัวใจพองโตที่คนรักเอาใจ  แต่ตามใจแบบนี้

 

 

“ป่ะ  อาบน้ำ”  มาร์คจับมือจินให้ลุกไปด้วยกัน

 

 

“เดี๋ยวๆฮะ  คุณมาร์คจะทำอะไร” จินถามอย่างตื่นๆ

 

 

“ก็อาบน้ำไง”  มาร์คตอบหน้าตาเฉย

 

 

“เอ่อ  .. งั้นเดี๋ยวผมอาบทีหลังนะฮะ” จินพยายามแกะมือออกจากเกาะกุมองมาร์คแต่ก้็ไม่เป็นผล  มาร์คจับมือจินไว้แน่นมาก

 

 

“หึหึ  ฉันล้อเล่น  แต่เย็นนี้ไม่ล้อเล่นนะ  คุยกับนิวเข้าใจเมื่อไร  นายโดนดีแน่”  มาร์คพูดออก  แววตาดูไม่ล้อเล่นสักนิด  จนจินเองยังหวั่นใจ

 

 

“หมายวามว่ายังไงฮะ”  เพราะว่ากลัวจึงได้ถามออก  อาจจะเพราะจะได้ทำใจทัน

 

 

“ไม่รู้ล่ะ  เดี๋ยวเย็นนี้กลับมานายก็รู้เอง” มาร์คพูดปัด  ก่อนที่จะลากจินไปไหนห้องน้ำ  แต่ก็ไม่เข้าไปอาบด้วยแต่อย่างใด 

 

 

 

“รอตอนเย็นทีเดียวเลยแหละกัน  หึหึ”  มาร์คพูดกับตัวเองขณะที่รอจินอาบน้ำอยู่

 

 

 

….

 

 

 

“ไปก่อนนะฮะ”  จินพูดก่อนที่จะลงจากรถ  แต่มาร์คจับต้นแขนของจินไว้ได้ทัน

 

 

“มอร์นิ่งคิสก่อน”  มาร์คพูดก่อนที่จะยืนหน้าไปใกล้จิน  จินเองก็ผงะเล็กน้อยเพราะตกใจไม่ขึ้นว่ามาร์คจะยื่นหน้าเข้ามา

 

 

“อะ  อะไรนะฮะ”  หัวใจเต้นไม่เป็นส่ำ  เมื่อมาร์คเริ่มรุกแรงขึ้นเรื่อยๆ

 

 

“คิส”  มาร์คพูดก่อนที่จะทำปากยื่น

 

 

“เร็วๆ  เดี๋ยวไปทำกิจกรรมไม่ทันนะ”  มาร์คเร่ง

 

 

 

จุ้บ

 

 

 

จินยื่นหน้าเข้าไปประกบปากกับคนรักเพียงชั่วครู่ก่อนี่จะผละออกมาอย่างรวดเร็ว

 

 

“ไม่ได้การเลยจริงๆ  เดี๋ยวต้องสอนซะแล้ว”  มาร์คพูดก่อนที่จะเลียริมฝีปากของตนเองอย่างหื่นกระหาย  แต่ก็ทำเล่นๆแกล้งให้จินเขินเท่านั้น

 

 

“เอ่อ ..”  จินทำไรไม่ถูก  เพราะไม่เคยเห็นมาร์คเป็นอย่างนี้มาก่อน

 

 

“หึหึ  ไปเรียนซะเด็กน้อย”  มาร์คยิ้มขำให้กับอาการตื่นๆของคนรัก

 

 

“ฮะ  ผมไปเรียนก่อนนะฮะ”  จินพูดบอกกก่อนจะลงจากรถ

 

 

“เดี๋ยวตอนเย็นมารับนะ  คอยรับโทรศัพท์จากฉันด้วยล่ะ”  มาร์คลดกระจกมาพูดกับจิน

 

 

“ฮะ  ตั้งใจทำงานนะฮะ”  จินพูดก่อนหน้าจะขึ้นสี เพราะไม่เคยพูดแบบนี้กับมาร์คมาก่อน

 

 

“ครับ  ตั้งใจเรียนนะ”  มาร์คก็ยิ้มหวานให้คนรักกลับไป   จินยืนจนรถของมาร์คขับออกไปนอกหมาลัยแล้วจึงเดินไปที่ลานของคณะเพื่อทำกิจกรรมสุดท้ายแล้ว

 

 

 

“จิน”  ทามเดินมาหาจินหน้าเครียด

 

 

“ฮะ พี่ทาม”  จินก็ตอบรับออกไป

 

 

“ใบไม้มารึยัง”  ทามถามจินเสียงเครียด 

 

 

 

“เอ่อ  .. ผมก็ไม่รู้เหมือนกันอะฮะ  เพิ่งมาถึงเมื่อกี้นี้เอง”  จินบอกทามไป

 

 

“งั้นหรอ  จินโทรหาทามให้พี่หน่อยดิ  วันนี้มันเป็นกิจกกรมสำคัญเดี๋ยวใบไม้อาจจะลืม”  ทามพูดเพื่อให้จินช่วยตนเองหน่อย

 

 

“ใบไม้ไม่ลืมหรอกฮะ  ใบไม้มีความรับผิดชอบ”  จินพูดยิ้มๆ  เพราะเขารู้ว่าใบไม้มีความรับผิดชอบ

 

 

“นั่นแหละ  แต่ว่าโทรให้พี่เถอะ”  ทามพูดเชิงขอร้องจินแล้วในตอนนี้  จินเองเห็นว่าทมแปลกๆจึงตกลงโทรถามให้

 

 

 

[ฮัลโหลจิน]”  ใบไม้รับสายหลังจากที่จินโทรไป

 

 

“ใบไม้ไม่มาหรอ”  จินถามออกไป  

 

 

 

[ไปสิ  แต่ว่าสายนิดหน่อยนะ  เราไม่สบาย  ฝากบอกรุ่นพี่ด้วยนะ]”  ใบไม้บอกจิน

 

 

“ได้  แต่ว่าเป็นอะไรมากหรือเปล่า”  จินถามใบไม้ด้วยความเป็นห่วง    เพราะเสียงของใบไม้ดุอุ้อี้ฟังไม่ค่อยได้ศัพท์เหมือนคนที่คัดจมูกหรือไม่ก็  ผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก

 

 

 “[เปล่าหรอก  เรากินมากไป  แล้วเมื่อคืนก็นอนดึกด้วย]”  จินรับฟังเพื่อนอย่างตั้งใจ  เขากลัวว่าใบไม้จะเป็นอะไนหนัก

 

 

 

[“ อ่า งั้นหรอ   เดี๋ยวเราบอกรุ่นพี่ให้นะไม่ต้องห่วง”]  จินพูดบอกใบไม้ก่อนที่จะวางสายไป 

 

 

 

“ใบไม้ไม่สบายนิดหน่อยฮะ  แต่เดี๋ยวตามมา  อาจจะสายนิดหน่อย” จินหันไปบอกทาม

 

 

“อ่อ  อืม”  ทามได้ฟังก็ยิ่งรู้สึกผิด  เพราะว่าต้นเหตุก็มาจากเขา

 

 

“ใบไม้มาสายไม่เป็นไรใช่ไหมฮะ”   จินถามทามต่ออีก

 

 

“ไม่เป็นไรหรอก  เดี๋ยวพี่บอกไอ้เจให้”  ทามบอก  เพราะเจมีหน้าที่ใหญ่ที่สุด

 

 

“อ๋อ  ขอบคุณนะฮะ  ถ้าใบไม้รู้คงรู้สึกขอบคุณพี่ทาม  เพราะพี่ทามเองก็ช่วยใบไม้เอาไว้หลายเรื่องแล้ว”  จินพูดกับทามอย่างออกมาจากใจ 

 

 

 

“คงไม่หรอก”  ทามพูด  แถมยังรู้สึกผิดในใจที่ทำให้จินรู้สึกขอบคุณตัวเองทั้งๆที่ทามเองเป็นคนผิด

 

 

 

“ไปเช็คชื่อได้แล้วไป”  ทามบอกจิน  จินพยักหน้ารับ  ก่อนที่จะวิ่งไปทางลานกว้างที่มีนักศึกษาปี1มากมายร่วมกิจกรรมอยู่

 

 

 

 

 

To  be  con ...

 

 

-------------------------------------------------

 

 

(ใครอยากรู้อะไรไปไลค์เพจแล้วมาถามได้เลยนะคะ  เรื่องเวลาอัพจะบอกไว้ในเพจก่อนที่จะอัพเสมอน้าาา)

 

 

 *กำลังใจ = โหวต  กดถูกใจ  และคอมเม้นนิยายเรื่องนี้เยอะๆน้าาาาาาา 

 

  *ยังไม่ได้ตรวจคำผิดเลยสักตอน  เดี๋ยวว่างๆจะมาตรวจให้นะคะ (น่าจะเป็นตอนจบแล้วนะคะ) 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว