พระเอกเราหึงโหดแอบกลัวเมีย ส่วนนางเอกเราก็หึงโหดอ่อยเก่ง 1คอมเม้น=1ล้านกำลังใจค่ะ อย่าลืมเม้นกันเยอะๆนะคะ

LOVE TATTOO เมียนักสัก [25+] : ฝึกงาน

ชื่อตอน : LOVE TATTOO เมียนักสัก [25+] : ฝึกงาน

คำค้น : ผัวดุ,เมียดุ,ผัวโหด,เมียโหด,ช่างสัก,เมียช่างสัก,เมียนักสัก,เซ็กซ์,หื่น,หึง,หวง,เยดุ,อ่อย,ยั่ว,เลว,เถื่อน,สัก,25+,รัก,เมีย,ผัว,ลีลาเด็ด,เลมอน,มะนาว,โรมัน,โรม,แรด,ร่าน,ลีลาเด็ด,เอามันส์,กลัวเมีย,bts,jimin,krystal,roman,lamon,tattoo,love,lovetattoo,อ่านฟรี,ฟรี

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.9k

ความคิดเห็น : 23

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ต.ค. 2562 09:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
LOVE TATTOO เมียนักสัก [25+] : ฝึกงาน
แบบอักษร

ร่างสูงตั้งหน้าตั้งตาละเลงศิลปะบนหลังลูกค้าที่มาใช้บริการอย่างพิถีพิถันและปราณีต โรมันใช้เวลาจดจ่ออยู่กับมันนานนับชั่วโมง จนในที่สุดภาพรอยสักรูปแมงป่องก็เสร็จสมบูรณ์อยู่ที่แผ่นหลังลูกค้า 

“เสร็จแล้ว” เขาเอ่ยขึ้นเมื่อตรวจเช็คความเรียบร้อยเสร็จ 

“สวยใช้ได้ว่ะ” ลูกค้าคนนั้นเอ่ยชื่นชมในฝีมือแห่งศิลปะแกเขาอย่างภูมิใจ 

“วันหลังก็มาให้กูสักให้อีกก็ได้ถ้ามึงชอบ” โรมันเอ่ยพลางเก็บอุปกรณ์พลาง  

นานมากแล้วที่เขาหายหน้าหายตาจากการสัก ถ้านับได้ก็เกือบๆเดือน เพราะว่าส่วนใหญ่ที่เขารับสักก็สักให้แต่ผู้ชายเท่านั้น สำหรับผู้หญิงเขาขอบายดีกว่า เข็ดหลาบแล้วล่ะ (เดี๋ยวเมียให้นอนนอกห้อง) 

“เสร็จแล้วหรอวะ” แม็กซ์เอ่ยุามขึ้นเมื่อเห็นโรมันเดินนวดไหล่ออกมาจากห้องสัก 

“เออ แล้วมึงอ่ะ” 

“เนี่ยเดี๋ยวตอนบ่ายกูมีสักให้อีกคนก็หมดแล้ว”  

ถึงแม้โรมันจะไม่ได้เข้ามาที่ร้านบ่อยมากนัก แต่ร้านก็ไม่ได้ขาดทุนอย่างที่ควรจะเป็นหรอก เพราะเพื่อนอย่างแม็กซ์ทำแทนเขาทุกอย่าง นี่ขนาดเขากับแม็กซ์เป็นหุ้นส่วนกันนะ  

แล้วไม่ต้องกลัวว่าคนอย่างแท็กซ์จะเหนื่อยเพราะเขาเองก็จ้างลูกน้องมาช่วยเหมือนกัน เขาไม่โง่ให้เหนื่อยหรอก 

“เออ ใจว่ะ” โรมันเอ่ย 

“อะไรมาจงมาใจกับกู” 

“กูไม่ค่อยได้ช่วยมึงมากเท่าไหร่ ยังไงก็ขอบใจ” 

“เออ กูรู้หน่า” 

“แต่ถามว่ากูจะมาช่วยมึงมั้ยกูบอกก่อนนะเว้ยว่าไม่ กูพูดพอเป็นพิธี” เกือบจะดีแล้ว...โรมันเอ้ย 

“สัส! กูเกือบซึ้ง” แม็กซ์ทำท่าจะต่อยเพื่อนตัวแสบอย่างโรมันอย่างทีเล่น แต่ไม่หรอกชายหนุ่มเพียงแค่คิด เพราะเขาเป็นพวกไม่นิยมความรุนแรง 

“เรื่องฝึกงานกูไปถามพี่กูมาแล้วนะ” แม็กซ์เอ่ยเสริมต่อ 

“ว่าไงบ้างวะ” 

“ได้บริษัท easygo มึงจะเอามั้ยล่ะ” 

“เอาดิวะสัส ถามมาได้” 

“เออ งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ไปยื่นเอกสารกับกู” 

“เออ ขอบใจว่ะ เดี๋ยวกูไปรับเมียแล้ว” 

“เออ” 

. 

. 

. 

. 

. 

ฉันถือขนมเข้ามาตั้งข้างโน้ตบุ๊คของโรมันก่อนจะหย่อนก้นนั่งข้างเขา ส่วนโรมันเองก็ดูท่าจะยุ่งอยู่กับการจัดเอกสารฝึกงานที่เขาต้องทำในวันพรุ่งนี้ 

เขาบอกฉันแล้วล่ะว่าเขาจะต้องฝึกงาน พูดแล้วมันก็รู้สึกแป๊บๆเหมือนกันนะ พอโรมันฝึกงานจบเขาก็เรียนอีกปีก็รับปริญญาแล้ว โรมันน่ะต้องเรียน5ปี ส่วนฉันเรียนแค่4ปีก็จบแล้วล่ะ ส่วนงานฉันก็เป็นนางแบบอยู่แล้ว พอเรียนจบก็จะได้รับงานเยอะมากขึ้นกว่าเก่า 

“ให้มอนช่วยมั้ย” 

“ช่วย” 

“เอามาสิ” 

“ช่วยจุ๊บหน่อย” 

เพี๊ยะ! 

ฉันฟาดฝ่ามือลงบนต้นแขนโรมันสุดแรง ยังมีหน้ามาเล่นอีก 

“ฮ่าๆๆ กูเสร็จแล้วล่ะ เป็นไงโปรไฟล์กู”  

“หู้ว คนขายน้ำเต้าหู้ที่ไหนเนี่ย” ฉันพูดหยอกโรมันด้วยความขำขัน 

“มอน! ตลกหรอ” โรมทำสีหน้าบึ้งบูดจนฉันต้องเอามือไปหยิกแก้มที่ป่อง 

“มอนหยอกเล่นหน่า~ โรมของมอนหล่อที่ฉุด” 

“ต่อให้ขายน้ำเต้าหู้ก็ผัวเธออยู่ดี”  

ชอบหยอด..ระวังโดนตอดไม่รู้นะผัว 

“จ้าโรมันจ๋า~”  

“อีกแป๊บเดียวกูจะเรียนจบแล้ว” โรมันลูบแก้มฉันเบาๆพร้อมรอยยิ้ม 

“.....” 

“แล้วก็อีกแป๊บเดียว กูจะขอมึงแต่งงานเลมอน” ฉันหน้าร้อนผ่าวเมื่อฟังเขาพูด ฉันเขินจนต้องหลบสายตาคู่คมของโรมันลง 

“หลบตากูทำไมหื้ม?” เขาจับปลายคางฉันให้เงยขึ้นมามองหน้าเขาอีกครั้ง 

“กะ..ก็เขินอ่า” 

“ก็เขินดิ เขินแค่กับกูคนเดียว” 

“โรมก็เหมือนกัน” 

“.....” 

“อย่าไปพูดจาหวานแบบนี้กับใครรู้มั้ย” 

“ก็พูดแค่กับมึง” 

“พอโรมฝึกงาน โรมก็ต้องเจอสาวออฟฟิศสวยๆแน่นอน ห้ามนะ! ห้ามหวั่นไหว” ฉันส่งสายตาดุดันให้โรมัน ลืมคิดเรื่องนี้ไปเลย ดีนะ..ที่ความหึงหวงของฉันทำให้สมองมันโลดแล่น 

“เมียแซ่บขนาดนี้ให้กูไปหลงใครล่ะ” 

“ดี สัญญาแล้วนะ” 

“สัญญาดิ” 

“ถ้ามึงผิดสัญญาล่ะก็ มึง! ตาย!” 

“มึงก็เหมือนกันไม่โป๊ ไม่นูด ไม่ชาย เข้าใจ๊” ที่โรมันมันพูดก็หมายถึงถ่ายแบบนั่นแหละ ถึงมันไม่ห้ามฉันก็ไม่ทำอยู่แล้ว (แต่เดี๋ยวก็แอบบ้างเล็กน้อย) 

“รับทราบคุณแฟน” 

“น่ารักว่ะ” เขายีหัวฉันอย่างหมั่นเขี้ยวก่อนจะดึงฉันเข้าไปกอดพร้อมกับกดจุ๊บเบาๆบนเหม่งน้อยของฉัน 

. 

. 

. 

. 

. 

เดือนต่อมา 

7:33น. 

เลมอนตื่นขึ้นมารีดเสื้อนักศึกษาให้โรมันตั้งแต่เช้า ส่วนเจ้าของเสื้อก็กำลังเร่งอาบน้ำเพื่อให้ทันเวลา เพราะวันนี้เป็นวันฝึกงานวันแรก 

ใช่..เขาได้ฝึกงานที่บริษัทeasygo ซึ่งเป็นบริษัทที่เขากับแม็กซ์ได้ส่งแบบฟอร์มประวัติไป และสุดท้ายเขากับแม็กซ์ก็ไปฝึกงานที่นี่ 

“รีบใส่เสื้อเร็วเดี๋ยวรถจะติดเอา” เธอเดินเข้าไปสวมเสื้อให้โรมันก่อนจะติดกระดุมให้เขา 

“ชอบที่มึงทำว่ะ” 

“ถ้ามอนไม่ทำแล้วใครจะทำหื้ม?” เธอจัดเสื้อผ้าหน้าผมให้โรมันดูดีที่สุดเท่าที่ตัวเองจะทำได้ 

“ลืมอะไรอีกมั้ยโรม” ร่างบางถามย้ำโรมันอีกครั้ง เพราะถ้าลืมคงเดือดร้อนแน่ๆ 

“ลืม” 

จุ๊บ 

พูดจบโรมันก็รีบกดจุ๊บเบาๆลงบนริมฝีปากบางอวบอิ่ม 

“กูไปก่อนนะ เจอกันตอนเย็นเมีย” 

“อือ สู้ๆนะ” เธอชูสองนิ้วให้กำลังแฟนหนุ่มพร้อมรอยยิ้มหวานๆ 

. 

. 

. 

. 

. 

บริษัท Easygo 

“กูพึ่งเห็นมึงแต่งตัวดูผู้ดีก็วันนี้แหละ” ไอ้แม็กซ์พูดขึ้นระหว่างที่ผมกับมันกำลังขึ้นลิฟต์ไปยังชั้น5  

“เมียกูแต่งให้เว้ย ดีป่ะ”  

“เออ เมียมึงดี ไม่มีใครเทียบมึงได้” 

“สุดยอดๆอะคนนี้” ผมยักคิ้วกวนมึง พอดีกับที่ลิฟต์เปิดมาถึงชั้น5 

ไอ้แม็กซ์นำผมมาหาที่พี่ติดต่อเรื่องฝึกงาน ผมพึ่งเห็นว่าบริษัทนี้ใหญ่ใช้ได้ แถมแต่ละคนดูมีประสบการณ์ชิบหาย แล้วอย่างงี้ผมจะผ่านฝึกงานมั้ยวะ ผมยิ่งเก่งอยู่ด้วย 

“สวัสดีครับ พวกผมสองคนเป็นเด็กฝึกงานที่..” ไอ้แม็กซ์พูด 

“อ่อ พวกน้อง นี่แม็กซ์ใช่มั้ย แล้วนี่โรมัน?” พี่ผู้ชายดูทรงน่าจะพึ่งเข้ามาชี้มาทางผมและไอ้แม็กซ์ 

“ครับ” ผมกับไอ้แม็กซ์ยกมือไหว้ไปทีนึง สร้างภาพไว้ก่อนครับ เขาจะได้เอ็นดู 

“เดี๋ยวแม็กซ์เอาเอกสารไปใส่ในล็อคเกอร์ พี่จัดไว้ตามชื่อแล้ว เดี๋ยวให้ไอ้แดนพาไป” 

“ครับ” มาถึงก็ใช้เลยหรอว่ะ สุดจริงอะไรจริงคับ 

“ส่วนโรมันเดี๋ยวยกเอกสารกองนี้ไปชัั้น2 ตามพี่ชมพู่ไปนะ”  

“ครับ” ผมเดินเข้าไปยกกองเอกสาร มันเป็นแฟ้มงานประมาณห้าหกเล่มซึ่งก็ไม่ได้เยอะอะไรหรอก 

ผมเดินตามคนที่ชื่อว่าชมพู่เข้าไปในลิฟต์ จู่ๆพี่ชมพู่อะไรนั้นก็ถอยหลังมายืนขนาบกับผม แทบจะตัวชิดผมเลยก็ว่าได้ 

“ชื่อโรมันหรอ” 

“ครับ” เกรงเลยกู จู่ๆก็ยิ้มหวานใส่ 

“พี่ชื่อชมพู่นะ เดี๋ยวเราคงทำงานกันอีกหลายเดือนเลย” เธอยืนมือเข้ามาจับเพื่อทักทาย แต่ลืมอะไรไปรึเปล่า ผมถือแฟ้มอยู่จะให้ทักทายยังไงล่ะคับ 

“แหะๆ พี่ลืมไป” 

“คับ” 

ติ๋ง 

พอประตูลิฟต์เปิดออกพี่ชมพู่ก็เดินนำไปยังห้องห้องหนึ่ง น่าจะเป็นห้องประชุมของบริษัทนี้ล่ะมั้ง ผมค่อยๆวางเอกสารทั้งหมดลงก่อนจะหันมาพบกับรอยยิ้มกับพี่ชมพู่อีกครั้ง 

“เหนื่อยหรอ” 

“เปล่าครับ” 

“ฮ่าๆๆ เดี๋ยวก็ต้องยกขึ้นลงหลายชั้นน้อง” 

“สบายๆพี่” ผมพูดขำๆไป 

“นี่รู้รึเปล่าว่าพี่เป็นคนประเมินเรา” 

“จริงจังมั้ยพี่” 

“ไม่จริงจะพูดหรอ” เอาแล้วไงกูเผลอทำตัวเลวไปบ้างรึยังวะเนี่ย ก็ว่าทำไมถึงให้มากับพี่คนนี้ทั้งที่คนอื่นมีเยอะแยะ  

“ครับ” 

“ไปเถอะ เดี๋ยวพี่มีงานให้เราทำแบบจริงจังล่ะ อันนี้จิบๆ” 

“ได้ครับ” 

เหมือนจะรู้สึกแปลกๆ หรือว่าผมคิดไปเองวะ? 

!!TALK!! 

เดี๋ยวจะมีดราม่าแบบหนักหน่วงแล้ว เรียกว่าอาจจะมีเลิกกันก็ได้(มั้ง) 

ขอบคุณทุกคำติชมนะคะ เราจะนำไปปรับปรุง และขอบคุณที่ติมตามน้า 

อย่าลืมคอมเม้น กดถูกใจนิยายกันด้วยน้า 

1 คอมเม้น 1ล้านกำลังใจให้ไรท์ 

 

 

​​ 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น