ขอไลค์ขอเม้นให้เค้าหน่อยน้า ยิ่งกำลังใจเยอะก็ยิ่งแต่งเยอะๆ ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ ใครสายเปย์ก็สามารถเปย์ดงเปย์ดาวอะไรให้ไรต์ได้นะคะ😍😍 ถ้าอยากอ่านนิยายเรื่องอื่นๆของไรต์ก็จิ้มชื่อเลยนะคะ รับรองเรื่องอื่นๆแซบแน่นอนค่ะ #พยายามอย่าดราม่ากันนะคะ ถ้าคิดว่ามันแปลกๆยังไงเม้นบอกเลยค่ะ ไรต์จะพยายามแก้เนื้อเรื่องให้ถูกใจรีดส์มากที่สุดค่ะ

ตอนที่1 วันธรรมดาวันหนึ่ง

ชื่อตอน : ตอนที่1 วันธรรมดาวันหนึ่ง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.5k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ต.ค. 2562 23:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่1 วันธรรมดาวันหนึ่ง
แบบอักษร

ตอนที่1 วันธรรมดาวันหนึ่ง 

@Los Angeles, California, USA 

"เกรซเหรอ ก็ไม่แย่หรอก แต่ต้องการนางแบบที่หน้าคมเฉี่ยวกว่านี้นะ แบบนี้น่าจะเอาไปขายพวกลิปสติกมากกว่า ริมฝีปากสวยดี" 

...... 

"จินนี่ก็โอเคนะ แต่เธอดูไม่ค่อยเหมาะกับชุดว่ายน้ำ ยังไงดีนะ แค่หาคนไปถ่ายแบบทำไมมันยากขนาดนี้เนี่ย" 

...... 

"ฉันว่าซาร่าก็ดี อ๋อนี่ เห็นนางแบบที่เพิ่งย้ายมาทำงานกับเรารึยัง สวยมาก แถมยังหุ่นดีอย่างน่าตกใจเลยล่ะ ชื่อเลอา ให้เธอรับงานนี้งานแรกเลยเอามั้ย" 

...... 

นั่นคือสิ่งที่ฉันได้ยินทุกวัน พวกกะเทยเจ้าสรรหานางแบบทำโน่นนี่เถียงกันเสมอเวลาที่เริ่มมีงาน ต่างคนต่างยกยอเด็กในสังกัดตนเองให้ได้งาน ในขณะเดียวกัน ผู้จัดการส่วนตัวของฉันเป็นผู้หญิง เธอดูซื่อ ๆ ไม่ค่อยยินดียินร้ายอะไรกับงานมากนัก ถ้าใครมีงานที่ไม่ค่อยมีใครอยากทำ งานก็จะถูกยกมาให้ฉัน แน่นอน มันปกติมาก แต่ฉันกลับรู้สึกว่ามันทำให้ฉันเป็นพวกท้ายแถวเสมอ 

"เกรซ เดี๋ยวฉันฝากดูพวกชุดนี่หน่อยนะ ราคามันแพงน่ะกลัวมีคนมาขโมยไป" นั่นไง เจ๊กะเทยผิวสีตัวเท่าควายเดินมาสั่งงานฉันแล้วก็วิ่งไปหานางแบบที่ชื่อเลอาอะไรนั่น หน้าที่ของฉันตอนนี้คือเฝ้าชุดว่ายน้ำพร้อม ๆ กับอบไอน้ำให้ผมตัวเองอยู่ บัดซบสิ้นดี 

"น่าเบื่อชะมัด" ฉันพูดคำนี้วันละเป็นร้อย ๆ ครั้งเวลาไม่มีคนอยู่ใกล้ ๆ มันเป็นความจริงนี่ แต่ทุกคนมักจะคิดว่าฉันขยัน ทำทุกงานไม่เกี่ยง ทั้ง ๆ ที่ความเป็นจริงคือฉันขี้เกียจพูด ขี้เกียจเถียง ปกติฉันไม่ค่อยพูดกับใครอยู่แล้วด้วย ใคร ๆ ก็ใช้งานฉันจนฉันไม่แน่ใจแล้วว่าตัวเองเป็นนางแบบหรืออะไรกันแน่ 

30 นาทีผ่านไป..... 

"ขอโทษนะคะที่ช้า พอดีฉันกำลังสครับผิวหน้าอกอยู่น่ะค่ะ ขอโทษด้วยจริง ๆ นะคะ" 

อยู่ดี ๆ ก็มีเสียงที่ฟังดูโคตรมีเสน่ห์ดังมาจากประตูทางเข้าสตูดิโอที่ต้องถ่ายแบบ ฉันละสายตาจากนิตยสารที่ตัวเองเป็นนางแบบหน้าปก แล้วหันไปมองตามเสียงนั้น 

"โอ้ แม่ เจ้า" เป็นใครก็ต้องอุทานแล้วล่ะ ฉันก็ด้วย นางแบบหน้าตาคมเฉี่ยวระดับตัวแม่ของวงการบันเทิง เลอา เลอวินช์ ที่เพิ่งจะหมดสัญญากับค่ายเก่าแล้วมาทำงานให้ค่ายนี้ เธอโผล่มาจากห้องอาบน้ำในชุดคลุมที่แหวกทั้งบนทั้งล่าง ผิวสีแทนฉ่ำสวยสม่ำเสมอทั้งตัว ริมฝีปากสวยได้รูป ใบหน้าคมเฉี่ยวแบบฉบับตะวันตกแท้ ๆ ไม่มีแม้แต่รูขุมขนให้รำคาญตา รูปร่างเป๊ะอย่างกับถูกปั้นมา แค่นี้ก็ทำเอาคนอย่างฉันที่กำลังจะตกกระป๋องอยู่แล้วทะลุก้นกระป๋องไปเลยล่ะ 

"ไม่เป็นไรจ้ะเลอา ดีซะอีก ดูแลผิวเก่งแบบนี้ ว่าแล้วทำไมถึงมีแต่คนทาบทามให้ไปทำงานด้วย มาเถอะ"  

แค่ได้ยินเท่านั้นฉันก็มองบนแล้ว แต่ก็ต้องมองต่ำที่ตัวเองด้วย เลอาผิวสม่ำเสมอทั้งตัว ในขณะที่ฉันยังแบ่งแขนกับขาคนละสี หน้าก็อีกสี เลอาไม่มีแม้กระทั่งรูขุมขนบนใบหน้า ในขณะที่เช้านี้ฉันสิวขึ้นที่แก้มแล้วหนึ่งจุด ทั้ง ๆ ที่ฉันดูแลตัวเองแทบตาย เชื่อแล้วว่าฟ้าโคตรจะไม่แฟร์ แถมยังไม่ถูกชะตากับผู้หญิงคนนี้ตั้งแต่แรกเลยล่ะ ฉันมองออกว่ายัยนี่น่ะ เอาหน้าร้อยเปอร์เซ็นต์ ฉันมองทะลุปรุโปร่งเลยเชียว 

"เกรซ อบไอน้ำเสร็จเธอว่างใช่ป่ะ ไปหาอะไรกินกันหน่อยมั้ย" นั่นเพื่อนร่วมสังกัดของฉัน โอลีเวีย ชวนไปหาอะไรกินอีกแล้ว ไม่แปลกหรอกที่จะโดนแซวว่าพุงออกบ่อย ๆ งานหนักของฉันคือการออกกำลังกายเอาไขมันออกให้หุ่นเป๊ะนี่แหละ ใครบอกเป็นนางแบบสบายกันล่ะ ได้เงินเยอะก็จริง ไม่ต้องลงทุนก็จริง แต่กว่าจะรักษาสภาพร่างกายของตัวเองให้ยังดูดีอยู่เสมอได้ มันก็หมดไปหลายเงินเหมือนกันนั่นแหละ 

@Wall Street, New York city, USA 

"ไม่เอาน่าคุณเบอร์เนตต์ คุณจะอัพราคาสินค้าแบบนี้ไม่ได้ ถึงผมจะมีกำลังซื้อ แต่ผมไม่ได้โง่เหมือนคนอื่น ๆ หรอกนะครับ ที่จะยอมจ่ายแค่อย่างเดียวเพื่อให้ได้ของที่ต้องการ อสังหาริมทรัพย์ของคุณไม่ได้มีมูลค่าถึงขั้นที่จะสูบเงินจากกระเป๋าคนอื่นได้มากขนาดนั้น ตอนนี้ผมชนะการประมูล แต่ยังอยากให้คนอื่นคิดนะครับ ว่ามูลค่าที่ควรจะเป็นจริง ๆ มันราคาถูกกว่านี้สามเท่าด้วยซ้ำ ถ้าเกิดจะมีคนต้องการ ผมคงไม่สู้ราคานะครับ"  

นั่นผมพูดเองล่ะ หลังจากที่นั่งประมูลราคาธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ในซีแอตเทิล สถานที่เดียวกับที่ถ่ายทำภาพยนตร์อีโรติกเกี่ยวกับนักธุรกิจที่ชื่อคริสเตียน เกรย์ ที่ทุกคนในโลกโคตรจะอยากได้จนชนะ และตอนนี้ผมก็กำลังหัวเสียกับราคาที่ขึ้นเรื่อย ๆ จนแพงฉิบหาย แพงโคตร ๆ จนมันไม่ตื่นเต้นสำหรับผมอีกแล้ว แต่ยังไงก็ตาม ผมยังอยากได้มันไว้ประดับบารมีตัวเองอยู่ดี หากไม่มีคนยอมผม ผมก็ต้องเพิ่มเงินขึ้นเรื่อย จนกว่าผมจะได้มันมา  

"เอ่อ คุณโอไบรอันครับ ผมคิดว่านี่คือการประมูล ไม่ได้ตายตัวว่าควรจะต้องราคาเท่าไหร่นะครับ อย่างที่ผมเคยบอกทุกท่าน ราคานี้ผม...." 

"ก็แล้วแต่นะครับ ผมคงให้ราคาได้เท่านี้ คุณเบรย์เดนน่าจะต้องการมันมากกว่าผม ฉะนั้นผมยกให้ครับ" เอาล่ะ ผมเริ่มไม่ทนกับเรื่องบ้า ๆ พวกนี้แล้ว เพราะฉะนั้น การดึงเอาชื่อมาเฟียสุดโหดของกรีซมาโยนเล่น คงจะไม่เป็นอันตรายต่อผมเท่าไหร่หรอกมั้ง ถึงผมอาจจะทำให้เขาโมโหด้วยการเรียกเขาแบบไม่มีที่มาก็ตาม 

"หึ ผมก็คิดงั้น ผมให้สามร้อยล้านเหรียญ"  

ทุกคนในห้องเงียบกริบ เบรย์เดน ดาร์เรี่ยน กำลังเล่นผมแล้ว ราคาที่เขาให้มากกว่าผมเกือบครึ่ง ซึ่งผมกำลังแพ้ แต่แน่นอน ถ้าผมจะเอา ต่อให้จะเอาภูเขามาขวาง เอาทะเลมากั้น ผมก็ต้องเอามาให้ได้ ไม่มีอะไรที่ผมต้องการแล้วผมไม่ได้อยู่แล้ว 

"สามร้อยล้าน มีใครให้มากกว่านี้มั้ยครับ" 

"....." 

"สามร้อยล้านครั้งที่หนึ่ง" 

"....." 

"สามร้อยล้านครั้งที่สอง" 

"....." 

"สามร้อยล้านครั้งที่สาม จะปิดประมูลแล้วนะครับ" 

"....." 

"ปิด...." 

"ห้าร้อยล้าน !!!!" สุดท้ายผมยอมยกราคาที่แพงอุบาทว์ให้ไอ้เอเย่นหน้าเลือด หวังว่าเบรย์เดน ดาร์เรี่ยน คงไม่อยากได้มันอีกแล้ว 

"ห้าร้อยล้านครั้งที่หนึ่ง" 

"....." 

"ห้าร้อยล้านครั้งที่สอง" 

"....." 

"ห้าร้อยล้านครั้งที่สาม" 

"....." 

"ปิดประมูลครับ ห้าร้อยล้านที่คุณอีธาน โอไบรอันครับ" เสียงปรบมือดังลั่นห้อง ผมพูดเหมือนผมไม่มีเงิน ทั้ง ๆ ที่ความจริงแล้ว นั่นมันไม่เฉียดขนหน้าแข้งผมเลยด้วยซ้ำ แค่ของเล่นของคนมีเงินก็เท่านั้น ไม่สิ มหาเศรษฐีต่างหากถึงจะถูก 

________________________________________ 

รบกวนติชมการแต่งแนวใหม่ของไรต์หน่อยนะคะ เพื่อแนวทางในการแต่งตอนต่อไปค่ะ 

◌⑅⃝●♡⋆♡LOVE♡⋆♡●⑅◌ 

ความคิดเห็น