facebook-icon

เตือนเนื้อหารุ่นเรง!! ไม่เหมาะสมกับผู้พิทักษ์จริยธรรม,ผู้ที่มีจิตวิญญาณแห่งทุ่งลาเวนเดอร์ และผู้ที่จิตใจอ่อนไหวง่าย ปล.นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องราวรุ่นลูกของ พีและเพลิน จากเรื่อง Prince Of Engineer เมียวิศวะ

ชื่อตอน : OVERDOSE 11 : จะไปส่ง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.6k

ความคิดเห็น : 125

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ต.ค. 2562 22:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
OVERDOSE 11 : จะไปส่ง
แบบอักษร

OVERDOSE 11

 

“ ดูเธอจะเกลียดฉันมากเลยนะ “

 

“ ..รู้ก็ดีค่ะ คุณจะได้ไม่มายุ่งกับฉัน “

 

“ ระวังเกลียดอะไรจะได้อย่างนั้นล่ะ 😒 “ เขาเดินเข้ามาใกล้มากขึ้นจนฉันต้องรีบถอยหนี

 

“ ขอตัวนะคะ.. “

 

“ แล้วเจอกัน “ ร่างสูงเอ่ยขึ้นเบาๆแล้วเดินกลับไปที่รถของตัวเองทันที..ประโยคเมื่อครู่มันกำลังฟ้องฉันว่านี่จะไม่ใช่ครั้งสุดท้ายที่เราจะได้เจอกันแน่ๆ รถยนต์คันหรูขับออกจากคลับไป ทิ้งเอาไว้เพียงฉันที่ได้แต่ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม

 

เป็นเวลาหลายวันจากนั้นฉันไม่เจอหน้าเขาอีกเลย จนเผลอคิดเข้าข้างตัวเองว่าผู้ชายคนนี้คงจะไม่กลับมาอีกแล้ว..ในทุกๆคืนฉันขับออกมาทำงานเอง กลับเอง ดูแลตัวเองโดยที่ไม่พึงพาใคร..มันเป็นความรู้สึกที่แปลกดีเหมือนกัน แต่อีกไม่นานฉันคงชิน

 

สุดสัปดาห์นั้นฉันต้องกลับมากินข้าวเย็นที่บ้าน เพราะคุณแม่บอกว่าพ่อใหญ่ไม่ค่อยสบายเท่าไหร่ แต่ฉันก็ยังคิดไม่ออกหรอกนะคะว่าจะใช้ข้ออ้างไหนในการปลีกตัวมาทำงานเนียนๆดี..คือถ้าคุณแม่รู้เรื่องงานดีเจคงไม่ว่าอะไรหรอกฉันรู้ แต่พ่อใหญ่นี่สิ..แค่ไปเรียนดีเจเฉยๆท่านยังไม่เห็นด้วยเลย

 

แล้วจะให้ฉันพูดอย่างภาคภูมิใจได้ยังไงว่าตอนนี้ตัวเองทำงานเป็นดีเจอยู่ในคลับชื่อดัง ฉันหาเงินได้ ฉันไม่ได้เรียนดีเจเพราะทำตัวไร้สาระไปวันๆ..แต่ก็อย่างว่าล่ะขืนบอกไปมีหวังพ่อใหญ่คงเดือดปุดๆไม่ยอมให้ฉันทำงานต่อแน่ๆ หรือไม่ก็อาจจะตู้มมมมม!ระเบิดเป็นโกโก้ครั้นเลยก็ได้

 

“ คุณหนูสวัสดีค่ะ ☺️ “ แม่บ้านกล่าวทักทันทีที่ฉันเดินผ่านพ้นประตูบานใหญ่เข้ามา

 

“ ค่ะ.. “

 

“ แสนหวานมาแล้วเหรอลูก? “ น้ำเสียงคุ้นเคยของคุณแม่ดังขึ้นมาจากชั้นสองของบ้าน ฉันเงิยหน้าขึ้นไปมองก่อนจะขานรับ

 

“ ค่ะ มาถึงเมื่อกี้เลย “

 

“ เก็บของรอก่อนก็ได้ค่ะลูก เดี๋ยวแม่จะพาคุณพ่อลงไปทานข้าว “

 

“ ค่ะ “ ฉันพยักหน้ารับแล้วรีบขึ้นห้องไปจัดการเก็บข้าวของที่จะเอากลับคอนโดทันที จากนั้นไม่นานนักพวกเราก็ลงมานั่งทานข้าวด้วยกันที่ห้องอาหารค่ะ..บรรยากาศค่อนข้างจะอึมครึมนิดหน่อยเพราะพี่วาดยังไม่ยอมรับบ้านสักที ทั้งๆที่ฉันก็ไลน์ไปบอกแล้วว่าวันนี้ให้กลับมากินข้าวที่บ้านด้วยกัน

 

“ วาดไปไหน? ทำไมวันนี้ไม่เข้าบ้าน? “ พ่อใหญ่ถาม

 

“ หนูบอกพี่ไปแล้วนะคะ คงจะรถติด.. “

 

“ อ๋อ “

 

“ แล้วพ่อใหญ่เป็นยังไงบ้างคะ? ไข้ลดลงมาบ้างรึยัง? “ ฉันเปลี่ยนเรื่อง

 

“ ก็ดีขึ้นบ้างแล้วแหละลูก อีกสองวันพ่อมีงานราชการที่ชลบุรี..ต้องรีบๆหายก่อนจะลุยงายใหญ่ ☺️

 

“ อย่าโหมงานมากนะคะ ดูแลสุขภาพด้วย..หนูเป็นห่วง “

 

“ แน่นอนอยู่แล้วลูก..ว่าแต่เราเถอะ ที่คอนโดขาดเหลืออะไรไหม? อยากได้ห้องใหญ่กว่าเดิมรึเปล่า? “ ชายมีอายุเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

 

“ ไม่ขาดอะไรค่ะ ห้องเดิมก็พอดีแล้ว..ถ้าใหญ่กว่านี้หนูคงเหงาแย่55555555 “

 

“ อย่าลืมหางานพิเศษทำนะลูก ลองฝึกตัวเอง ค้นหาความสามารถของตัวเองให้เจอ..อย่าปล่อยเวลาว่างให้เปล่าประโยชน์ล่ะ “

 

“ ค่ะ หนูจะรีบหาแล้วรีบบอกพ่อใหญ่นะคะ “ ฉันตอบแล้วยิ้มแห้งๆไปเพื่อไม่ให้ท่านเป็นกังวล ทั้งๆที่ความจริงแล้วฉันก็มีงานทำ..เพียงแต่มันไม่ใช่งานในแบบที่พ่อใหญ่คาดหวังเอาไว้ก็เท่านั้นเอง

 

“ อื่ม ทานข้าวเถอะๆ “

 

“ ค่ะ ^ ^ “

 

กึก!

 

“ พ่อแม่หวัดดีครับ.. “ บทสนทนาของฉันกับพ่อใหญ่จบลงไปไม่ถึงห้าวินาที จู่ๆประตูก็ถูกเปิดออกพร้อมการปรากฏตัวของผู้มาใหม่..และเขาก็ไม่ใช่ใครอื่นหรอกค่ะ เป็นพี่วาดพี่ชายต่างพ่อต่างแม่ของฉันเอง

 

“ จ่ะ วาดมานั่งทานข้าวเร็วลูกเดี๋ยวเย็นหมดนะ “ คุณแม่ตอบกลับยิ้มๆพร้อมหันไปมองแม่บ้านเป็นเชิงบอกให้ตักข้าวใส่จานให้พี่วาดเขาด้วย

 

“ คราวหลังแกควรจะตรงเวลามากกว่านี้นะวาด “ พ่อใหญ่หันไปดุ

 

“ ค้าบบ ช้ารถติดค้าบบบ “

 

“ ..หนูบอกแล้วว่าให้รีบๆ -0- “ ฉันเขยิบไปกระซิบกระซาบกับพี่วาดเบาๆ

 

“ โห ใครจะไปรู้ล่ะว่ารถจะติดหนักขนาดนี้ “ คนตัวโตกระซิบตอบ

 

“ วาด แล้วเรื่องเรียนโทน่ะ..ไปถึงไหนแล้ว? “ พ่อใหญ่ถาม

 

“ ก็เรียนอยู่ครับ.. “

 

“ อย่าให้เสียชื่อฉันล่ะ รู้ไว้ด้วย “

 

“ ครับพ่อ “

 

คือพี่วาดเนี่ยเรียนจบปริญญาตรีรัฐศาสตร์มาค่ะ ตอนนี้กำลังต่อปริญญาโทในสาขาการปกครอง..อนาคตเขาคงอยากเป็นเหมือนพ่อใหญ่ล่ะมั้งคะ แต่เท่าที่ฉันรู้จักพี่วาดมา..เขาดูไม่มีแววทางด้านการเมืองหรืออะไรพวกนี้เลย

 

น่าจะไปเรียนคณะนิเทศศาสตร์เอกฟิล์มมากหว่า เพราะพี่วาดน่ะตัดต่อวีดีโอเก่งมากๆเขียนโปรแกรมออกแบบอะไรใดๆเขาทำได้หมด และทำออกมาได้ดีเลยด้วย..จากประสบการณ์เคยขอให้เขาช่วยทำหนังสั้นงานกลุ่มวิชานอกคณะของฉันตอนเรียนปีสอง ฉันได้เอไม่พออาจารย์บังออกปากชมวีดีโอนั้นเป็นว่าเล่น

 

แต่ก็เอาเถอะค่ะ..พี่วาดเขาดั้นด้นเรียนมาถึงขนาดนี้แล้วจะให้ถอยมันคงไม่ได้หรอก และตัวเขาเองก็น่าจะรู้ดีว่าเขาน่ะเป็นความหวังของพ่อใหญ่มากแค่ไหน

 

“ เอ่อ..ทุกคนคะ เดี๋ยวหนูต้องขอตัวกลับคอนโดก่อน พอดีน้ำหนึ่งจะมานอนด้วยน่ะค่ะ “ ฉันทานข้าวไปก็ไม่วายก้มดูนาฬิกาไปด้วยเพราะกลัวจะไปทำงานสาย คืนนี้ฉันมีคิวตอนสี่ทุ่มค่ะแต่ยังไม่ได้แต่งหน้าแต่งตัวเลยน่ะสิ..แล้วไหนจะขับรถจากบ้านไปที่คลับอีก ไกลโพ้นสุดๆเลยจำเป็นต้องเอายัยน้ำหนึ่งมาเป็นข้ออ้างเอาตัวรอดไปก่อน

 

“ คราวหน้าชวนน้ำหนึ่งกับเพื่อนคนอื่นมาทานข้าวด้วยกันสิลูก แม่ไม่ได้เจอสาวๆนานแล้วนะ☺️ “ คูนแม่หันมาพูดยิ้มๆ แต่ก็ไม่ได้สงสัยอะไรที่ฉันรีบออกไปก่อน

 

“ ได้ค่ะ หนุจะบอกเพื่อนให้นะคะ “

 

“ ขับรถก็ค่อยๆล่ะลูก “ พ่อใหญ่ว่าต่อ

 

“ ค่ะ หนูไปก่อน..ดูแลสุขภาพด้วยนะคะ “ ฉันร่ำลาทุกๆคนในบ้านเสร็จก็ค่อยๆเดินออกจากห้องอาหารตรงมาที่โรงรถข้างๆตัวบ้านทันที แต่ในตอนนั้นเองจู่ๆพี่วาดเขาก็วิ่งตามออกมาค่ะ..ดูท่าทางเหมือนจะออกไปข้างนอกเหมือนกันเพราะถือกุญแจรถมาพร้อมอะ

 

“ แสนหวาน! “

 

“ อะไรรรรร? “ ฉันหันไปตอบ

 

“ จะหนีไปทำงานใช่ไหมสารภาพมาเลยนะ! “ พี่วาดพูดพลางหรี่สายตามองอย่างจับผิด

 

“ รู้ทันไปหมด! “

 

“ โห ไม่รู้ได้ไงเพื่อนพี่ไปดับเบิ้ลยูกันบ่อยจะตาย..ใครๆก็บอกเจอดีเจหวาน55555555 “

 

“ ชู่ววว! พี่วาดเงียบๆเลยนะ..เดียวพ่อใหญ่กับแม่ก็ได้ยินหรอก “ ฉันรีบปราม

 

“ อ่าๆโทษทีๆ..ตั้งใจทำงานล่ะ ดูแลตัวเองด้วย “ พี่วาดว่าอย่างนั้นก่อนจะยกฝ่ามือหนาขึ้นมาจับหัวฉันโยกไปมาเหมือนอย่างที่ชอบทำประจำ

 

“ แล้วนี่พี่จะไปไหน? “ ฉันถาม

 

“ ไปหาเพื่อนที่บ่อน >< “

 

“ อย่าให้ผีพนันเขาสิงล่ะ หมดตัวมาแล้วพ่อใหญ่รู้นี่พี่ตายเลยนะหนูจะบอกให้ “ ฉันกล่าวเตือนด้วยความเป็นห่วง เพราะอย่างที่บอกไปค่ะว่าพี่วาดน่ะฉันไม่เห็นแววอะไรทางด้านการเมืองเลยสักนิด..ออกจะวัยรุ่นรักอิสระชอบเที่ยวไม่ต่างจากฉันเลย เพียงแต่พี่วาดเขาจะชอบเที่ยวเล่นการพนันซะมากกว่า..พวกผับบาร์ก็คงไปบ้างแต่ไม่บ่อยเท่าไปบ่อนหรอก

 

เห็นแต่ละเดือนเขาซื้อนั่นซื้อนี่ใช้เงินเป็นน้ำโดยที่ไม่ได้ขอพ่อใหญ่เพิ่มไม่ได้เอาบัตรเสริมไปรูดใช้จ่ายเลย..ซึ่งเงินพวกนั้นก็คงมาจากการพนันนั่นแหละค่ะ ฉันรู้แต่ก็ทำได้แค่เงียบและแอบเตือนกรอกหูเท่านั้น..เพราะเราสองพี่น้องก็ต่างมีความลับที่ต้องช่วยกันเก็บ

 

“ ค้าบโผมมมๆๆ พี่ไปก่อนนะ “

 

“ อื่อๆ ขับรถดีๆ “ ฉันแยกย้ายกับพี่วาดที่โรงจอดรถ ก่อนจะรีบตรงดิ่งมาที่คลับทันทีอย่างไม่รอช้า

 

ณ W Club

คืนนี้ลูกค้าเยอะเป็นพิเศษค่ะเพราะอยู่ในช่วงสุดสัปดาห์..แต่เท่าที่พอจะนับได้ก็มีลูกค้าไม่ต่ำกว่าสิบรายแล้วที่ซื้อดอกไม้มามอบให้พร้อมแนบนามบัตรช่องทางติดต่อ หรือบางทีก็ส่งคนมาขอเบอร์ฉันที่หลังเวที

 

ซึ่งเอาจริงๆฉันไม่ได้สนใจหรอกค่ะ..แต่ก็ขอบคุณทุกๆครั้งที่ได้รับดอกไม้ และขอโทษทุกๆครั้งเช่นกันเวลามีคนมาขอเบอร์ขอไลน์..ยกตัวอย่างในตอนนี้ที่มีผู้ชายคนหนึ่งมองจ้องมาที่ฉันอย่างไม่วางตา เขาคนนั้นท่าทางแพรวพราว ร้ายลึก และเจ้าเล่ห์เป็นที่สุด

 

ฉันพยายามไม่หันไปสบสายตา และจดจ่ออยู่กับเพลงที่กำลังเปิด...จนกระทั่งเวลาเที่ยงคืน เสียงเพลงอีดีเอ็มพวกนั้นค่อยๆช้าลง และเบาลงไปทีละนิดๆเป็นสัญญาณบ่งบอกให้ทุกคนรับรู้ว่าหมดคิวของดีเจหวานในคืนนี้แล้ว

 

แต่ทว่าในตอนนั้นเองที่ฉันกำลังจะเก็บของกลับขึ้นไปพักที่ห้องส่วนตัวชั้นสองก็มีผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาทักทายระหว่างทาง..และเขาคนนั้นก็คือคนเดียวกันกับที่นั่งจ้องฉันตลอดเวลาสองชั่วโมงที่ผ่านมา

 

“ สวัสดีครับ..ดีเจหวาน “

 

“ ค่ะ ไม่ทราบว่ามีธุระอะไรรึเปล่าคะ? “ ฉันถามเป็นมารยาท

 

“ ..คุณไง ธุระของผม “

 

“ อ..อะไรนะคะ? “ ความจริงฉันได้ยินค่ะ แต่แกล้งหูหนวกตาบอดไปงั้นแหละ

 

“ ผมอยากรู้จักคุณ “

 

“ ........ “

 

“ แต่ผมไม่มีดอกไม้ให้หรอกนะ..มีแค่บัตรทานฟรีที่ร้านอาหารผม ถ้าคุณอยากมาทานก็เชิญได้ “ ร่างสูงยื่นการ์ดใบหนึ่งมาให้ฉัน รูปร่างหน้าตามันก็เหมือนๆกิฟต์วอยซ์เชอร์ทั่วไปนั่นแหละค่ะ..แต่ก็รู้สึกแปลกๆดีเหมือนกัน เพราะปกติไม่เคยมีใครเข้าหาฉันด้วยวิธีแบบนี้เลยน่ะสิ

 

“ ขอบคุณนะคะ..แต่ฉันไม่ชอบนั่งทานข้าวกับคนแปลกหน้า “

 

“ คุณคงไม่ได้นั่งกับผมหรอก..เพราะผมจะเป็นคนทำอาหารให้คุณทาน “

 

“ ดูท่าทางคุณไม่น่าจะโรแมนติกนะ.. “ ฉันทำทีเปลี่ยนเรื่อง แต่ก็ยอมรับว่าสิ่งที่เขาคนนี้กำลังพยายามอยู่มันกึงความสนใจของฉันได้ดีมากจริงๆ

 

“ ผมก็ไม่ได้กะจะโรแมนติก..ผมแค่อยากรู้จักคุณ ด้วยการทำให้คุณรู้จักผมก่อน “

 

“ ซับซ้อนดีนะคะ.. “

 

“ ผมชื่อเท็นครับ ถ้าคุณอยากทานอาหารเมื่อไหร่..ก็มาได้ “

 

“ คุณเท็นอยู่ที่ร้านตลอดเวลาเหรอคะ? “ ฉันถาม

 

“ ก็ถ้าคุณอยู่..ผมก็อยู่ “

 

ร่างสูงตอบฉันยิ้มๆก่อนจะเดินหันหลังจากไปไม่มีร่ำลา ทิ้งให้ฉันยืนงงอยู่กับการ์ดทานฟรีใบนั้น..ซึ่งมันเป็นอะไรที่แปลก ไม่เคยพบเคยเจอมาก่อน คุณเท็นเข้าหาฉันในรูปแบบที่ต่างจากคนอื่นมาก..เขาไม่รุกไม่รีบ ไม่ทำให้ฉันรู้สึกรำคาญหรืออึดอัดใจเลยสักนิด

 

กับคนอื่นฉันไม่อยากรู้จัก แต่กับผู้ชายคนนี้เขามีอะไรที่น่าค้นหา..เหมือนจะเปิดเผยแต่ก็ปิดบัง เหมือนจะเป็นตัวร้าย แต่ก็มีท่าทีที่จริงใจไม่ล้ำเส้นใครก่อน..ฉันกลับขึ้นมาที่ห้องพักส่วนตัวพลางนั่งคิดนอนคิดเรื่องคุณเท็นจนกระทั่งผล็อยหลับไปบนโซฟากำมะหยี่สีดำขนาดใหญ่

 

ก๊อก! ก๊อก!

 

ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำเอาฉันที่กำลังนอนหลับถึงกับต่องรีบเด้งตัวขึ้นมานั่งทันที เพราะกลัวว่าคลับจะปิดแล้ว..แต่เมื่อลองไปส่องดูที่ตาแมวก็พบว่าเสียงเคาะประตูเมื่อสักครู่นั้นมันมาจากพี่คิว เขากำลังยืนรอให้ฉันมาเปิดประตูอยู่ข้างนอกนั่น..

 

“ ..ค่ะ “ ฉันเปิดประตูออกไปก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงถาม

 

“ แสนหวานทำไมวันนี้ไปจอดรถริมถนนล่ะ? “ พี่คิวถาม

 

“ อ๋อ..พอดีหนูเห็นลานด้านในมันเต็มหมดแล้วเลยออกไปจอดข้างนอกอะค่ะ “

 

“ โดนล็อกล้อแล้วนะรู้ป่าว55555555 “ เขาหัวเราะ

 

“ ค..คะ? “ ฉันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

 

“ มันเป็นฟุตบาทขาวดำก็จริง แต่น้องจอดคาบเกี่ยวกับขาวแดงด้วยไงมันเลยทำให้บ้านข้างๆเลี้ยวออกลำบาก “

 

“ ฮืออออออ! ทำไมซวยแบบนี้ล่ะเนี่ยยยยยย! “ ฉันโวยวาย

 

“ ใจเย็นๆ เดี๋ยววันนี้พี่ไปส่งก็ได้555555 “

 

“ จะไม่เกรงใจแล้วนะคะ จนหนทางจริงๆ😂

 

ใจฉันก็อยากจะเรียกใจคนขับรถที่บ้านให้มารับ แต่ก็ลืมไปว่าพวกเขาเป็นคนของพ่อใหญ่ ขืนฉันเรียกมามีหวังโดนจับพิรุธแน่ๆ เพราะตอนนี้มันเป็นเวลาตีหนึ่งเกือบจะตีสองแล้ว..คนๆหนึ่งจะมาเที่ยวผับคนเดียว กลับตีสอง ไม่มีเพื่อน และไม่เมามันแทบจะเป็นไปไม่ได้ และไม่เมกเซนต์เลยสักนิด

 

..ฉันจำใจเก็บโน้ตบุ๊คเก็บข้าวของตัวเองใส่กระเป๋าแล้วเดินตามพี่คิวออกมาที่ลานจอดรถต้อยๆ แต่ทว่าในตอนนั้นเองพวกเราก็ดันไปป้ะเข้ากับผู้ชายคนหนึ่ง..ที่ฉันเองก็ไม่คาดคิดว่าจะเจอเขาในเวลานี้ที่อีกห้านาทีคลับก็จะปิดแล้ว และใช่ค่ะ เขาคนนั้นก็คือพี่เพลย์..

 

“ สวัสดีครับ “ พี่คิวทักทายอย่างให้ความเคารพ

 

“ อื่ม นี่จะไปไหนกัน? “

 

“ ผมจะไปส่งน้องกลับครับ “

 

“ ..กลับด้วยกันไหม? เดี๋ยวไปส่ง “ พี่เพลย์หันมาถามฉัน

 

“ ไม่เป็นไรค่ะ..ฉันไม่ไปไหนกับคนแปลกหน้า “

 

“ ก็เห็นว่ารถโดนล็อกล้อ เลยจะช่วย “

 

“ คุณรู้ได้ยังไง?! “ ฉันถามเสียงแข็ง

 

“ ก็ฉันเป็นคนโทรแจ้งตำรวจ..ทำไมฉันจะไม่รู้ “

 

“ คุณจงใจตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหม?! “ ฉันโวยวายเสียงดัง แต่พี่เพลย์กลับไม่สะทกสะท้านอะไรเลยสักนิด..หึ ก็แน่ล่ะเขาหน้าหนามาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วนี่

 

“ ใช่ “

 

“ เออ..ผมว่าเดี๋ยวผมไปส่งน้องเองดีกว่านะครับ “ พี่คิวพยายามออกตัวเพื่อช่วยฉัน แต่เหมือนเขาเองก็ยังเกรงต่อพี่เพลย์อยู่มาก..ถึงขนาดที่ไม่กล้าขัดอีกฝ่ายเลยแม้แต่คำเดียว

 

“ มึงก็ลองดูสิ.. “ พี่เพลย์หันมาตอบพี่คิวเสียงเข้ม เป็นอันรู้กันว่าถ้าเขาเข้ามายุ่งอีกเมื่อไหร่เท่ากับมีเรื่องแน่ๆ

 

“ ค..ครับ “

 

“ ไม่เป็นไรค่ะพี่คิว เดี๋ยวหนูโทรให้พี่ชายมารับก็ได้ “

 

“ มึงจะไปไหนก็ไป เดี๋ยวกูจัดการเอง.. “ พี่เพลย์บอกกับพี่คิวอย่างนั้น ทำให้พี่คิวไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมเดินออกไปแต่โดยดี..เขาดูเปนรองต่อพี่เพลย์มากๆราวกับไม่ใช่คนรู้จักกันแบบเพื่อน

 

“ คุณมีอะไรกับฉันนักหนา? “

 

“ กับเธอยังไม่มี แต่ไอ้คนที่มีน่ะ..พ่อเลี้ยงเธอ “

 

“ ทำไม? พ่อฉันไปทำอะไรให้คุณอีก?! “

 

“ ขึ้นรถ “

 

“ ไม่ จะคุยก็คุยตรงนี้ “ ฉันปฏิเสธทันที

 

“ ฉันบอกเธอดีๆ อย่าให้ต้องบังคับนะแสนหวาน “ ร่างสูงเอ่ยเสียงเข้ม เขาใช้สายตาดุดันคู่นั้นจ้องฉันนิ่งๆอยู่พักหนึ่งก่อนจะหันหลังเดินตรงไปที่รถ เป็นอันรู้กันว่าถ้าฉันไม่เดินตามมันจะไม่จบแค่นี้แน่ๆ..พี่เพลย์น่ะ เดิมทีก็เอาแต่ใจอยู่แล้ว ฉะนั้นฉันไม่แปลกใจหรอกค่ะถ้าเขาจะทำแบบนี่กับใคร

 

หลังจากถูกพี่เพลย์ขู่ด้วยสายตา ฉันก็จำยอมขึ้นรถมากับเขาแต่โดยดี..ภายในห้องโดยสารของซูเปอร์คาร์คันหรูนั้นเงียบสงัด ฉันนั่งหันหน้าไปมองทางข้างนอกตลอดเวลาชนิดที่ไม่คิดจะหันกลับไปมองพี่เพลย์เลย จนกระทั่งเขาเป็นฝ่ายเริ่มที่จะพูด

 

“ ..ให้ไปส่งที่ไหน? “

 

“ คอนโด “

 

“ คอนโดไหนก็พูดดิ “ เขาทำเสียงหงุดหงิด

 

“ ปรินส์คอนโด.. “

 

“ ..อยู่คนเดียว? “

 

“ อื่ม “ ฉันพยายามเลี่ยงทุกการสนทนากับเขา พยายามจะไม่หันไปมอง..แต่สุดท้ายความพยายามเหล่านั้นมันก็เปล่าประโยชน์ เพราะประเด็นที่เขาขุดขึ้นมาพูดนั้น ฉันไม่สามารถทนเงียบอยู่ได้จริงๆ

 

“ ฉันระแคะระคายมาว่ามีเศรษฐีบางคนในบ่อนเป็นสายให้พ่อเลี้ยงเธอ..ตอนนี้ยังจับไม่ได้ว่าใคร แต่ขอเตือนว่าถ้ายังไม่เลิกยุ่งกับธุรกิจของฉัน งานนี้มีคนตายไม่ต่ำกว่าหนึ่งแน่นอน.. “

 

“ ถ้าสิ่งที่คุณทำมันถูกต้องมันสะอาดจริงๆ ก็ไม่มีใครทำอะไรคุณได้หรอก แล้วคุณก็คงไม่ต้องมาระแวงแบบนี้ด้วย.. “

 

“ ฉันอยู่ตรงนี้มานานทำไมจะไม่รู้ว่าสิ่งที่ทำอยู่มันต้องเจอกับอะไรบ้าง..แต่ฉันมีวิธีจัดการของฉัน ใครกล้ายุ่งมันก็ต้องกล้าฉิบหายเหมือนกัน “

 

“ ..แล้วคุณจะบอกฉันให้มันได้อะไรขึ้นมา? คิดว่าฉันคุยกับพ่อใหญ่ได้งั้นเหรอ? ตลก! “ การที่พี่เพลย์พูดแบบนั้นมันทำเอาฉันวิตกในใจไม่น้อยเลยจริงๆ ตอนนี้ฉันไม่รู้เลยว่าพ่อใหญ่ท่านคิดจะทำอะไร เพราะท่านไม่เคยพูดเคยบอกสักครั้ง

 

..จะคาดหวังให้ฉันไปเตือนก็คงเป็นไปไม่ได้อีกเหมือนกัน พ่อใหญ่ท่านเด็ดเดี่ยวเชื่อมั่นในตัวเองสูง..และถ้าท่านรู้ว่าพี่เพลย์มาเตือนฉันมาคุยกับฉันเรื่องนี้ล่ะก็ พ่อใหญ่ต้องโมโหเป็นฟืนเป็นไฟแล้วตามไปถล่มพี่เพลย์แน่ๆ..แบบนั้นก็เท่ากับว่าสงครามจะเริ่มเร็วขึ้น อีกทั้งยังรุนแรงมากขึ้นด้วยน่ะสิ..ให้ตายเถอะฉันจะหยุดเรื่องนี้ได้ยังไงถ้าทุกอย่างมันเกินเอื้อมแบบนี้

 

“ จะคุยได้ไม่ได้มันเรื่องของเธอ..แต่ถ้าพ่อเลี้ยงเธอสร้างปัญหาให้ฉันเมื่อไหร่ ฉันกัดไม่ปล่อยแน่ “

 

“ ..พอเถอะ คุณพูดไปมันก็เท่านั้น “

 

“ งั้นเปลี่ยนเรื่อง “

 

“ ........ “

 

“ พรุ่งนี้เช้ามีธุระไหม? “ เขาถาม

 

“ มี! “

 

“ ถ้าฉันรู้ว่าเธอโกหกนะแสนหวาน.. “ เสียงขู่ของพี่เพลย์มันทั้งจริงจังทั้งเข้มขรึม แต่ฉันพูดไปขนาดนี้แล้วยังไม่รู้ตัวอีกรึไงว่าฉันไม่อยากยุ่งด้วยอะ..แล้วสุดท้ายก็ต้องใช้สักวิธีมาบีบบังคับฉันจนได้

 

“ เออ..ไม่มี! 😠

 

“ ..ดี พรุ่งนี้เที่ยงฉันจะมารับ “

 

“ ไม่ต้อง! ฉันไม่ไปไหนกับคุณทั้งนั้น! “

 

“ ถ้าบอกว่าไปเยี่ยมไอ้พีชที่โรงพยาบาล..จะไปไหม? “

 

“ ..พี่พีชเป็นอะไร? “ ฉันถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง เพราะค่อนข้างตกใจค่ะที่ได้ยินแบบนั้น

 

“ มอไซล้ม..แขนหัก “

 

“ ........ “

 

“ เอาไง จะไปดีๆหรือจะให้ฉันหาทางบังคับเธอ? “ พี่เพลย์นี่ยังไง..เอาแต่ใจสุดๆ เรื่องบังคับชาวบ้านขอให้บอกค่ะ ขู่เก่ง ลู่ทางเยอะ เจ้าแผนการ..นิสัยไม่เปลี่ยนเลยจริงๆ

 

“ ไป แต่เดี๋ยวฉันเรียกแท็กซี่ไปเอง “

 

“ ไม่ “

 

“ คุณไม่มีสิทธิ์มาบังคับฉันนะ! “ ฉันกอดอกแล้วหันไปมองขวางใส่เขาด้วยท่าทีที่เหลืออดสุดๆ ไม่เจ้าใจเลยว่าจะวอแวให้ได้อะไรขึ้นมา..นอกเสียจากทำครอบครัวฉันประสาทกิน เพราะความบ้าระห่ำของเขา

 

..แต่แล้วในตอนนั้นเอง ความคิดที่กำลังรบราฆ่าฟันกันอยู่ในใจฉันก็ต้องหยุดชะงักลงทันทีเมื่อถูกฝ่ายตรงข้ามโจมตีกลับด้วยคำพูดที่สุดจะราบเรียบ..ทว่าความหมายแฝงนั้นช่างยากเกินจะตีความ

 

“ ...แล้วต้องทำยังไงถึงจะมีสิทธิ์? “ เขาถาม

 

“ ......... “

 

“ บอกมาดิ “

 

“ พรุ่งนี้เที่ยงฉันจะมารอคุณที่ล็อบบี้..แค่นี้จบ อย่าเรื่องมาก “ ฉันตัดบทแล้วรีบเบือนหน้าหนีทันที เพราะไม่อยากตอบคำถามไม่อยากเล่นสงครามประสาทกับเขาอีกแล้ว..พี่เพลย์น่ะคาดเดาได้ยากมาก ยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ฉันยิ่งรู้สึกว่าตัวเองแทบไม่ได้รู้จักอะไรผู้ชายคนนี้เลยนอกจากชื่อเล่น และครอบครัวเขาทำอะไร

 

“ ฉันเรื่องมากขนาดนั้น? “

 

“ ก็ใช่น่ะสิ! ไม่รู้ตัวเลยรึไง 😒

 

“ ไม่ค่อยมีใครกล้าปากดีใส่..ก็เลยไม่รู้ “

 

“ นี่คุณด่าฉันเหรอ?! “

 

“ ทีเธอยังด่าฉันเรื่องมากได้เลย.. “ เขาย้อนคำพูดฉัน ทำเอาเถียงแทบไม่ออกเลยล่ะค่ะ..เรื่องสกิลปากยังคงท็อปฟอร์มอยู่เหมือนเดิม ไม่เป็นสองรองใครเลยจริงๆ

 

“ คุณควรภูมิใจนะ เพราะฉันไม่ได้ด่าใครง่ายๆ “

 

“ ยัยเด็กบ้า..😒

 

———————————-

#อยากเป็นเด็กบ้าของพี่เพลย์จังเลยค้าบบบบ

ความคิดเห็น