email-icon facebook-icon

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน สนับสนุน ติดตามหอมมาตลอดนะคะ ชอบ ไม่ชอบ บอกได้เสมอ ยังคงอยากอ่านคำแนะนำ ติ-ชม จากทุกคน เป็นกำลังใจให้หอมได้ง่ายๆด้วยการคอมเมนต์ กดแชร์นิยาย หรือติดแท็กชื่อนิยายที่คุณชอบ

ชื่อตอน : ตอนพิเศษ #2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.4k

ความคิดเห็น : 27

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ต.ค. 2562 20:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษ #2
แบบอักษร

ตอนพิเศษ #2  

 

.. 

 

.. 

 

.. 

 

.. 

 

.. 

 

"ช้านนน ช้านเนี่ยยย นั่งตกปลาอยู่ริ๊มมมมต๊าหลิ่งงงงง แปลกจายเสียเจงงง ปลาหม๊ายยยกิงเหงื่อออ เอ้ย เหยื่อ~  เอิ่กกก .. เห่ะ!! คริคริ"  

 

เรอออกมากลางอากาศปล่อยมลพิษกลิ่นเหล้าขาวให้เหล่าฝูงปลาในทะเลต้องดำผุดดำว่ายออกห่าง คันเบ็ดไม้ไผ่ผูกโยงด้วยเอ็นไม่ได้ช่วยอะไรให้ตะวันฉายตกปลาได้  

 

อย่าว่าแต่ปลา .. เบ็ดคันนี้มีหน้าที่เพียงช่วยให้เขาค้ำยันตัวเองมาถึงสะพานปลาเล็กๆ 

 

"พระอาทิตย์ตกเดนนนนน แต่กู๊!! กูตะวันฉายยังอยู่กงเน้ ฮ่าาาๆๆๆ"  

 

ตุ้บบ!! ทิ้งตัวลงนอนแผ่บนไม้กระดาน ดวงตาเรียวเล็กๆหรี่มองท้องฟ้ากว้างใหญ่  

 

"อยู่บนนั้น … สบายดีไหม"  

 

"......"  

 

"ครั้งสุดท้าย มันไม่มีสัญญาณเตือนจริงๆสินะ"  

 

"......"  

 

"หรือชีวิต ต้องชดใช้ด้วยชีวิต"  

 

"......"  

 

"เราจะไปหาเกดนะ"  

 

"แฮร่!!!!!!!"  

 

"ไอ้เหี้ยยย!!"  

 

ตู้มมมมมม~~!!  

 

"เฮ้ยยย ลุง!!"  

 

มือผอมเกร็งยกขึ้นกลางอากาศ พร้อมๆกับสติสัมปชัญญะที่ใกล้หลับใหล ตะวันฉายทิ้งตัวเองให้นอนอยู่บนสะพานไม้เก่าๆ อีกไม่นานน้ำจะขึ้นสูงจนท่วมสะพาน ร่างกายนี้จะลอยออกไปในที่ที่ไกลแสนไกล ก่อนที่จะมันจมลงสู่ห้วงทะเลที่เปรียบดั่งอ้อมกอดของสตรีที่รักเขา  

 

แต่ … ช้าก่อน  

 

ก่อนที่ร่างทั้งร่างจะล่องลอย สัมผัสนุ่มๆของใครบางคนกลับจับมือเขาที่ยกขึ้นเอาไว้พร้อมกับเสียงแฮร่!!!  

 

หัวใจชายหนุ่มแสนบอบบาง ตกใจจนสะดุ้งตัวโยนกลิ้งหลุนๆตกทะเล  

 

"ฮ่าาๆๆๆ ไอ้ขี้เมาเอ้ยยยย"  

 

"บุ๋มมๆๆ ชะ ช่วย เฮือกกก ชะ ช่วย ดะ ด้วยย"  

 

"แหมมๆๆๆ อย่ามาแกล้งหน่อยเลย ลูกทะเลทำไมจะว่ายน้ำไม่เป็น"  

 

"มะ .. ดะ ชะ ช่วย ดะ ….."  

 

"ไอ้ขี้เมา เฮ้!! หายไปไหนแล้ววะ ลุง!! ฉิบหายแล้วกู!! แม่จ๋าาาา หนูไม่อยากเป็นฆาตกร แง๊ๆๆๆๆ ลุงอินนนน สายชลมาช่วยแล้ววววว"  

 

ตู้มมมมมม!!  

 

ร่างบางรีบกระโดดลงไปช่วยคุณลุงขี้เมาที่เงียบหายไปแล้ว ใช้เวลาไม่กี่อึดใจก็พบเจอร่างไม่ได้สติลอยเคว้งในสายน้ำ สายชลรีบว่ายเข้าไปหาภาวนาขอให้ร่างที่พบยังมีสติดี  

 

ตะวันฉายลืมตาโพลงในน้ำเมื่อรู้สึกถึงความช่วยเหลือ ภาพทับซ้อนชายหนุ่มหน้าหวานคือหญิงสาวอดีตคนรัก ใบหน้าซีดเซียวไรสีเลือดหากแต่รอยยิ้มอ่อนหวาน เธอกอบกุมเสี้ยวหน้าเขาไว้อย่างรักใคร่ โอบกอดราวกับต้องการปลอบประโลม  

 

"อิน …"  

 

"....."  

 

"เรามาลา"  

 

"เกด เกดจะไปไหน"  

 

"หัวใจของเราฝากไว้กับน้องเอย"  

 

"น้องเอย…"  

 

"เกดรักอินนะ รักมากและอยากเห็นอินมีความสุขกับคนที่อินจะฝากความรักครั้งสุดท้ายไว้ที่เขา"  

 

"เกด!! อย่าเพิ่งไป เรารักเกด เราขอโทษ เกด!! เกดอย่าไป"  

 

ตุ้บบ!!  

 

"แม่งงเอ้ยยยตัวหนักฉิบหาย"  

 

"........."  

 

"ตายยังหว่า" สายชลพาร่างที่ไม่ได้สติขึ้นมานอนบนพื้นทราย อังนิ้วทดสอบการหายใจพบว่าผู้ชายตรงหน้ายังมีชีวิต  

 

"ใจเย็น ฟู่ววว~ สายชลในเย็นๆ นึกสิว่าตอนม.ปลายเขาปฐมพยาบาลกันยังไง นึก!! ไอ้สายชลมันนึกให้ออกสิวะ .. เอ๊ะ!! โนๆๆ ใจเย็นก่อน อย่าใจร้อนเดี๋ยวแม่งตาย .. เอ๋ แล้วถ้ามันตายละ!! ฮือออ แม่จ๋าาาาาาา"  

 

"เอ้า นี่ไอ้อินมานอนทำอะไรตรงนี้"  

 

"หืมมม โอ๊ะ!! ลุงๆๆๆ ไอ้ลุงขี้เมามันจมน้ำ ช่วยหน่อยสิ" ระหว่างที่สายชลกำลังตบตีกับตัวเองคุณลงชาวประมงที่เพิ่งขึ้นจากเรือก็เดินตรงเข้ามา ไม่รอให้พูดซ้ำ คุณลุงผู้มากประสบการณ์ทำการปฐมพยาบาลเบื้องต้นในทันที  

 

รถกระบะคู่ใจของปลัดอำเภอรณพีร์ขับออกจากหมู่บ้านด้วยความรวดเร็ว ในภายในรถประกอบไปด้วย รณพีร์ อิงเดือน อันซีน ตะวันฉายและสายชลที่ไม่กล้าสบตาผู้ใดเพราะกลัวความผิด  

 

"เขาปลอดภัยแล้ว"  

 

"เย้ๆๆๆๆๆ"  

 

"อะ แฮ่มมม~"  

 

"แฮะๆๆ แล้วเข้าไปเยี่ยมได้รึยังป๊า"  

 

"คนอื่นเข้าไปได้ยกเว้นเรา"  

 

"ได้ไงล่ะ!! สายช่วยเขาไว้นะป๊าาา" งอแงดิ้นเร่าๆหน้าบูดบึ้งไม่พอใจ 

 

"เอยขอเข้าไปดูพี่อินได้ใช่ไหมครับ"  

 

"อืม เขารู้สึกตัวแล้ว"  

 

"ขอบคุณนะครับพี่หมอ"  

 

"ยุ๊งงมอออออ" วิ่งไปกอดขาลุงหมอพลางเงยหน้าส่งสายตาปิ๊งๆ จากที่พยายามข่มใจไม่เข้าไปวุ่นวายกับครอบครัวของอิงเดือน สุดท้ายแล้วเขาก็แพ้ลูกอ้อนของเด็กน้อย  

 

"อ้อนอยากได้อะไรครับ"  

 

"ฮี่ๆๆๆ" กอดหมับเกาะแน่นไม่ปล่อยจนผู้เป็นพ่อแท้กำหมัดแน่น  

 

"นานๆจะได้เจอลุงหมอคงคิดถึงน่าดู"  

 

"นั่นสิ อย่าว่าแต่เด็กคิดถึง ผู้ใหญ่ในหมู่บ้านก็คิดถึงหมอนะจ๊ะ" อัมนิภาบิดตัวไปมาด้วยความเขินอาย หลังจากรวบรวมความกล้าพูดออกไป  

 

"ตรงนั้นมีคาเฟ่เปิดใหม่ เห็นว่าเปิดตลอด24ชั่วโมง ออยกับอันซีนจะไปกับหมอไหม"  

 

"พี่ออย .. กิ๊วๆๆ" อิงเดือนกระซิบแซวพี่สาวที่ในที่สุดก็สมหวังเสียที หลังจากแอบรักธนาธรข้างเดียวมาเนิ่นนาน  

 

"ป๊าาาา แล้วสายล่ะ สายยๆๆๆๆ สายลูกป๊าคนนี้ล่ะะะ!!!"  

 

"ยู๊กกก ยู๊กกกกก"  

 

"ใช่!! ตัวเองน่ะไม่ต้องกอดเลยนะ นั่นพ่อเค้า!!"  

 

"บู่วววว~" แลบลิ้ยใส่เหมือนรู้ว่าพี่ชายหน้าหวานพูดอะไร 

 

ฮ่าาๆๆๆๆ เสียงหัวเราะแห่งความสุขกลับคืนสู่ทุกคนอีกครั้ง ตะวันฉายนอนฟังเสียงหัวเราะของทุกคนด้วยหัวใจที่เป็นสุข ยิ่งเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา เขาเชื่อว่าเภตรามาหาเพื่อปลดปล่อยตัวเขาให้ออกจากห่วงแห่งทุกข์  

 

"นอนยิ้มอะไรครับ"  

 

"น้อง เอย …"  

 

"หึ เรียกร้องความสนใจสินะ พูดไม่ได้ก็ยังจะพูด!!"  

 

"คุณกันต์!! พี่อินเป็นอย่างไรบ้าง มีไข้หรือเปล่า หิวน้ำไหม ไปทำอะไรที่นั่น โชคดีนะพี่สายไปเจอ เมาแล้วก็กลับบ้านสิ .. "  

 

"เอยๆๆ ใจเย็นๆ"  

 

"หะ นะ น้ำ …"  

 

"หิวน้ำเหรอ แป็ปนึงนะ"  

 

อิงเดือนจัดแจงริมน้ำใส่แก้วพร้อมหลอดดูดบริการพี่ชาย ทั้งสามคนไม่ได้พูดคุยกันอะไรอีก อิงเดือนนั่งจับมือพี่ชายที่ข้างเตียง ส่วนรณพีร์เลือกที่จะนั่งดูสถานการณ์อยู่ห่างๆที่ปลายเตียงมากกว่า  

 

"เหลือเวลาอีก15นาทีนะคะ อนุญาตให้ญาติอยู่เป็นเพื่อนคนไข้แค่หนึ่งคนเท่านั้น"  

 

"คุณกันต์ คืนนี้คุณพาลูกกลับบ้านไปก่อนได้ไหมครับ"  

 

"ไม่ได้!! กำลังท้องกำลังไส้ฉันไม่ปล่อยให้เอยมาอยู่ในห้องผู้ป่วยรวมแบบนี้หรอกนะ"  

 

"แต่ว่าพี่อิน"  

 

"สายชลล่ะ ไปอยู่ที่ไหนแล้ว"  

 

"รายนั้นถ้ามาเฝ้าแน่ใจไหมล่ะครับว่าจะไม่ทะเลาะกัน"  

 

"คงต้องลองดู แต่ฉันไม่ยอมให้เอยนอนที่ที่แน่ๆ"  

 

"เฮ้อ~ คงต้องให้พี่สายมาเฝ้าแล้วจริงๆ 

 

.. 

 

.. 

 

.. 

 

.. 

 

.. 

 

"กราบ 1"  

 

ตุ้บบ!!  

 

"กราบ 2"  

 

ป๊อก !!  

 

"ฮี่ๆๆๆ"  

 

"กราบ 3"  

 

"จ๋ามมมม~"  

 

"โยมจะกลับกันเลยไหม"  

 

"......"  

 

"เอย หลวงพี่ถามน่ะ"  

 

"กลับ .. ก็ได้ครับ"  

 

"หึ กลับครับ ไม่ใช่กลับก็ได้ครับ"  

 

"ก๊าบบบบ กั๊บๆๆๆ" ดึ๋งๆๆๆ  

 

"อันซีน!!อย่าไปถึงจีวรพระแบบนั้น"  

 

"ป๊ะ ป๊ะ ตุ๊ จ๋าตุ๊ๆๆๆ" ได้ยินคำว่าพระเลยสั่งให้รณพีร์ยกมือไหว้  

 

"ดูแลแม่กับน้องเราให้ดีนะ เจ้าแสบ"  

 

"แบร่~~"  

 

"แน่ะ!! ทะเล้นใหญ่แล้ว"  

 

"โยมกันต์พาเอยกับอันซีนกลับไปเถิด กว่าจะถึงหัวหินคงค่ำมืด"  

 

"ครับ"  

 

"ถ้าพ่อแม่ยังอยู่คงดีใจที่ได้เห็นหลวงพี่ในวันนี้"  

 

"อาตมาอุทิศให้ทุกดวงจิตที่ล่วงลับ โยมน้องอย่าได้ห่วง"  

 

ตะวันฉายหรือในเวลานี้ ได้ออกบวชและได้รับฉายา พระ .. "พชฺชโร" ซึ่งมีความหมายว่า ผู้ที่ตัดสินใจกระทำแต่ความดี ละสายตาจากอิงเดือนมองจ้องเข้าไปในดวงตาของรณพีร์อย่างมีนัยยะสำคัญ  

 

ทุกดวงจิตที่ล่วงลับมีเภตราเป็นหนึ่งในนั้น ตะวันฉายมีความตั้งใจและเขาบอกกับอิงเดือนในทันทีที่ออกจากโรงพยาบาล  

 

"อยู่ได้แน่นะสายชล"  

 

"โธ่!!! ป๊าาา สายชลนะ นี่สายชลเคยกลัวอะไร๊!!"  

 

"ป๊ากลัวแกจะไปทำอะไรคนอื่นมากกว่า"  

 

"น้องสายดูแลตัวเองดีๆนะจ๊ะ เป็นเด็กวัดมันเหนื่อยนาา~"  

 

"จิ๊บๆ เรื่องแค่นี้สายชลทำได้สบายๆอยู่แล้วค้าบบแม่ออย"  

 

"งื้ออ~ ><" หญิงสาวเพียงหนึ่งเดียวอายม้วนซบแผ่นหลังคุณหมอหนุ่มใหญ่ เรื่องราวน่ายินดีเช่นนี้จะเกิดขึ้นไม่ได้ถ้าสายชลคัดค้าน แต่ความสุขของผู้เป็นพ่อมีเหตุผลใดที่เขาต้องขัดขวาง  

 

ในเมื่อธนาธรไม่เคยไม่ขัดขวางความรักของเขากับตะวันฉาย  

 

ใช่  

 

สายชลและตะวันฉาย  

 

คู่กัด คู่ปรับ สู่คู่รักที่ไม่เคยบอกรักกันสักครั้ง ไม่ต้องขอเป็นแฟน ไม่ต้องสวีทแบบใครๆ กัดกันไป..เดี๋ยวก็รักกันเอง  

 

.. 

 

.. 

 

.. 

 

.. 

 

.. 

 

"หลับปุ๋ย~"  

 

"เลิกร้องไห้เวลต้องนั่งคาร์ซีทในรถสักที"  

 

"แค่นี้ก็เก่งแล้วลูกชายของเอย"  

 

"ของพี่ด้วย"  

 

"คิคิ ครับๆๆ ของคุณกันต์ด้วย .. คุณกันต์มีความสุขไหม"  

 

"อืมมม .. มีสิ อยู่กับเอย กับลูกทำไมจะไม่มีความสุขล่ะ"  

 

"ไม่ใช่ครับ หมายถึงวันนี้"  

 

"ก็ … ดีนะ"  

 

"เราต่างก็บอบช้ำ ต่างมีรอยแผลที่เป็นยังไม่แห้งสนิท แต่สุดท้ายทุกคนที่อยู่ก็ต้องดำรงชีวิตต่อไป"  

 

"พี่ไม่อยากพูดว่าโชคดี แต่ก็ปฏเสธไม่ได้เช่กกัน ถ้าไม่ใช่เอย ถ้าไม่ใช่เด็กที่มีหัวใจบริสุทธิ์แบบเรา ให้อภัยพี่แม้ตัวเองยังเจ็บช้ำ ถ้าเป็นคนอื่น .. เราคงไม่ได้อยู่ด้วยกันจนถึงวันนี้"  

 

"เอยเคยโกรธแล้วปวดหัว คิดแค้นแล้วรู้สึกไม่มีความสุข ถึงได้รู้ว่าหนทางดับทุกข์ชั้นดี คือการให้อภัย"  

 

"เคยพูดไปหรือยังนะว่าพี่รักเอย"  

 

"เอยก็รักคุณกันต์"  

 

"ขอบคุณที่เป็นเมียที่น่ารัก เป็นแม่ที่ดีที่สุด"  

 

"ขอบคุณที่เป็นทุกอย่างของเอยกับลูกๆ"  

 

"ขอบคุณ…"  

 

"ขอบคุณทึ่ใจร้าย"  

 

"....."  

 

"เพราะสุดท้ายมันลงเอยที่คำว่ารัก"  

 

"รักเอย"  

 

"ครับรักคุณ" 

 

"รักเอย" 

 

.. 

 

.. 

 

.. 

 

.. 

 

.. 

 

.. 

 

จบตอนพิเศษ  

 

---------------------- 

ขอบคุณทุกคนนะคะ พบกันใหม่ในนิยายเรื่องต่อไป ได้อ่านทุกคนมเมนต์ ขอบคุณด้วยความจริงใจค่ะ 🙏  

ความคิดเห็น