email-icon Instagram-icon

ปีศาจในร่างเจ้าชายที่เเสนดีพร้อมที่จะขี่ม้าขาวเข้าไปช่วยเจ้าหญิงเเล้วครับ :) :x:กดไลค์เเละคอมเม้นต์เพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียนนะคะ:x:

คลั่งครั้งที่ 28 พี่ไอหมอกเป็นคนไม่ดี!

ชื่อตอน : คลั่งครั้งที่ 28 พี่ไอหมอกเป็นคนไม่ดี!

คำค้น : RAVE , ร้าย I คลั่ง I รัก , อวบ , น่ารัก , โหด , หื่น , ไอหมอก , ลิษา , ลิซ , Bad_devil , เเก๊งค์หมอ , ลดน้ำหนัก

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.4k

ความคิดเห็น : 60

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มี.ค. 2563 16:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คลั่งครั้งที่ 28 พี่ไอหมอกเป็นคนไม่ดี!
แบบอักษร

คลั่งครั้งที่ 28 พี่ไอหมอกเป็นคนไม่ดี! 

“เจ้าชายขี่ม้าขาวมาแล้วนะครับ...เจ้าหญิง :)” 

จบคำพูดของไอหมอกเสียงฮือฮายิ่งดังขึ้นมากกว่าเดิม ด้วยร่างสูงที่ค่อนข้างดังจากเพจของมหา’ลัยที่มักลงรูปของพวกเขาบ่อยๆ ไหนจะจาก #หมอหล่อบอกต่อด้วย ที่มีรูปแอบถ่ายเขาลงอยู่บ่อยๆ 

ลิซที่ตอนนี้มองไอหมอกอย่างตกใจก็ถูกคนที่เธอกำลังมองอยู่เดินเข้ามาช้อนตัวอุ้มขึ้นไปง่ายๆ เธอเลยได้แต่รีบคว้าไหล่ของพี่ไอหมอกไว้เพราะกลัวหล่น 

“พะ พี่ไอหมอก...” 

“ปล่อยให้อยู่คนเดียวไม่ได้เลยนะ” ไอหมอกก้มลงมาพูดเสียงขำกับลิซ แต่เพียงแค่แป๊บเดียวก็เงยหน้าขึ้นมามองกลุ่มคนตรงหน้าที่น่าจะเป็นคนแกล้งลูกแมวของเขา “แล้วไม่ทราบว่า...พวกคุณมีปัญหาอะไรกับเจ้าหญิงของผมเหรอครับ?” 

ใบหน้าน่ารักร้อนผ่าวขึ้นมาจากคำพูดของไอหมอก ลิซทุบอกของไอหมอกเบาๆเพื่อบอกให้เลิกเรียกเธอว่าเจ้าหญิงได้แล้ว 

“นาย...เป็นอะไรกับยัยนี่” หญิงสาวที่ยืนอยู่ด้านหน้าสุดของกลุ่มเป็นคนถามขึ้นมา 

ไอหมอกเองก็ทำเพียงแค่ยิ้มขึ้นมาบางๆแล้วตอบกลับไปเสียงทะเล้น “ก็เป็นเจ้าชายไงครับ แล้วตอนนี้ก็มารับตัวเจ้าหญิงกลับแล้วด้วย” 

“นี่! จะไปไหน! นายยังไม่ตอบคำถามฉันเลยนะ!” เสียงแหลมแหวขึ้นมาเมื่อคนที่เธอพึ่งถามคำถามไปทำท่าจะเดินออกไปซะดื้อๆ 

กึก! 

เท้าที่กำลังก้าวเดินหยุดชะงักทำเอาลิซรีบมองหน้าไอหมอกพร้อมทั้งส่ายหน้าไปมาเชิงบอกไม่ให้มีเรื่อง เพราะเดี๋ยวมันจะกลายเรื่องใหญ่โต ยิ่งที่นี่เป็นมหา’ลัยด้วย 

ไม่มีแววล้อเล่นอีกแล้วในนัยน์ตาของไอหมอก เขาเอี้ยวหน้าหันกลับไปมองหน้าผู้หญิงที่เรียกเขาไว้ช้าๆก่อนจะพูดเสียงเย็น 

“เลิกพูดมากซักทีได้มั้ย” รำคาญ 

“...” 

“ที่แกล้งคนของฉัน ยังไม่ได้เคลียร์กันเลยนะ” 

“...” 

“หรือจะเคลียร์ตอนนี้เลยดีล่ะ?” 

กึก! 

ปลายรองเท้าของไอหมอกถูกเจ้าของกระแทกลงพื้นอย่างแรงจนเกิดเสียง ทำเอาบรรยากาศที่มาคุอยู่แล้วมาคุยิ่งกว่าเดิม แถมเสียงเมื่อกี้ยังทำเอาคนบางคนสะดุ้ง 

“พี่ไอหมอก กลับกันเถอะค่ะ” 

“...” 

“พี่หมอก ลิซ...ลิซเจ็บมือ” เมื่อเรียกยังไงไอหมอกก็ไม่มีทีท่าจะกันกลับมาลิซเลยต้องเอาเรื่องรอยแผลถลอกที่มือของตัวเองมาพูด 

ซึ่งก็ได้ผลเมื่อไอหมอกรีบหันกลับมามองก่อนจะออกเดินไปแบบไม่สนใจคนรอบข้างอีก เพราะตอนนี้ความสนใจของเขาทั้งหมดมันไปอยู่ที่คนในอ้อมอกหมดแล้ว 

“เจ็บมากมั้ย” 

“ไม่ค่ะ ลิซเจ็บนิดเดียวเอง แล้วก็ลิซเจ็บแค่มือนะคะ พี่ไอหมอกไม่เห็นจะต้องอุ้มลิซเลย คนมองเต็มไปหมด -////-” 

“หึ อายอะไร นี่ก็ปกติที่เจ้าชายต้องอุ้มเจ้าหญิง” 

“ลิซใช่เจ้าหญิงที่ไหนล่ะ...” 

“เป็นซินเดอเรลล่าไม่ใช่เหรอเราอะ” 

“โถ่ พี่ไอหมอกก็...” มันก็แค่ตำแหน่งที่คนในมหา’ลัยจัดขึ้นเพื่อเล่นสนุกเท่านั้นแหละ แถมตำแหน่งเธอไม่ใช่เจ้าหญิงจริงๆด้วย 

“หึ กลับบ้านเรากันได้แล้ว เดี๋ยวฉันทำแผลให้” 

เมื่อเดินมาถึงรถลิซก็ถูกอุ้มมาวางที่ฝั่งข้างคนขับก่อนที่ไอหมอกจะอ้อมไปฝั่งคนขับแล้วออกรถทันที แต่ลิซก็นึกอะไรขึ้นมาได้บางอย่าง 

“เอ้อ พี่ไอหมอกคะ เดี๋ยวลิซขอโทรหาแม่ก่อนนะคะ” 

“จะถามว่าให้กลับบ้านได้ยังน่ะเหรอ” 

“ค่ะ” 

“โถ่ ลูกแมวไม่อยากอยู่กับฉันซะแล้วสิ” ไอหมอกแกล้งพูดเสียงเศร้า 

“เปล่าซักหน่อย ลิซไม่อยากรบกวนพี่หมอกต่างหาก” 

“เฮ้อออ~” เรื่องเกรงใจกันนี่พูดกี่ครั้งก็ไม่เคยฟังกันเลยล่ะนะ -_- 

ลิซกดโทรไปยังหมายเลขโทรศัพท์ของแม่เลี้ยงที่ถ้าถามว่าจริงๆอยากโทรไปหามั้ย ลิซก็ต้องขอตอบเลยว่าไม่ แต่เธอก็ไม่อยากกวนพี่ไอหมอกนานไปกว่านี้แล้ว ก็ตั้งแต่ที่มาอยู่กับเขา เขาก็ไม่ให้เธอช่วยจ่ายค่าอะไรเลย ตอนไปทำงานพิเศษก็ไปรับไปส่ง อาหารการกินก็เป็นคนออกตังค์เองทั้งหมด เวลาซื้อของเข้าตู้เย็นก็ตังค์เขา ล่าสุดนี่ก็ชุดนักศึกษาของลิซที่เขาแอบไปซื้อมาให้ (แถมยังซื้อไซส์มาให้แบบพอดีตัวเธอเลยด้วยนะ >/////<) 

ติ๊ด! 

คิดอะไรไปเพลินๆปลายสายก็กดรับ แต่ยังไม่ทันที่ลิซจะได้พูดอะไรเสียงเหวี่ยงๆจากปลายสายก็ดังขึ้นมาซะก่อน [แกจะโทรมาทำไมบ่อยๆฮะนังลิซ!] 

“เอ่อ...คือ...คือลิซแค่อยากจะถามแม่ว่า...” 

[อย่ามาอ้ำๆอึ้งๆ มันเสียเวลาฉัน!] 

“ลิซ...กลับบ้านได้รึยังคะ” 

[เอ๊ะ ฉันก็ว่าฉันบอกไปชัดแล้วนะ ว่าไม่ต้องกลับมาอีก กลับมาทำไมให้รกลูกหูลูกตา จะไปอยู่ที่ไหนก็ไป!] 

“...ค่ะ” 

ติ๊ด! 

แล้วปลายสายก็ตัดไป บทสนทนาเองก็ไม่ได้ต่างจากครั้งที่เธอโทรไปเมื่อไม่นานมานี้ซักเท่าไหร่ 

นี่เธอคงโดนไล่ออกจากบ้านถาวรแล้วสินะ... 

“เป็นไง?~” 

น้ำเสียงอารมณ์ดี...ใช่ น้ำเสียงอารมณ์ดี พี่ไอหมอกพูดออกมาโทนเสียงแบบนั้นจริงๆ แถมสีหน้ายังดูอารมณ์ดีแปลกๆอีก 

“ก็...เหมือนเดิมค่ะ” 

“ว้า~ ลูกแมวของฉันน่าสงสารจัง แต่ฉันก็ไม่ต้องอยู่คนเดียวแล้วสิ~” ไอหมอกพูดยิ้มๆพร้อมทั้งเอื้อมมือมาลูบที่หัวของลิซ 

“ลิซก็คง...ต้องขอรบกวนพี่ไอหมอกอีกแล้วล่ะค่ะ” 

“ไม่รบกวนเลยสักนิด หึๆ” 

หลังจากนั้นไอหมอกที่ดูเหมือนจะอารมณ์ดีขึ้นกว่าตอนอยู่ที่มหา’ลัยก็ฮึมฮัมเพลงมาตลอดทางจนถึงคอนโด พอขึ้นมาถึงห้องเขาก็รีบพาร่างนิ่มมานั่งลงที่โซฟาก่อนจะรีบวางสัมภาระต่างๆของตัวเองกองเอาไว้ แล้วรีบวิ่งไปหาของทำแผล 

แต่เอ๊ แอลกอฮอล์มันหายไปไหนนะ? 

ในขณะที่ไอหมอกวุ่นกับการหาขวดแอลกอฮอล์ที่หายไป ลิซที่นั่งรออยู่ที่โซฟาก็ได้ยินเสียงบางอย่างดังขึ้นมา 

ติ๊ง! 

เป็นเสียง SMS เข้าของโทรศัพท์ไอหมอกที่วางไว้ที่โต๊ะด้านหน้าโซฟานั่นเอง ลิซก็จะไม่อะไรเลยถ้าเธอไม่บังเอิญไปเห็นชื่อตัวเองแว๊บๆบนข้อความที่โชว์บนหน้าจอ 

นัยน์ตากลมโตเหลือบไปมองทางที่ไอหมอกเดินไปก็ยังไม่เห็นท่าทีว่าร่างสูงจะกลับมา เธอจึงถือวิสาสะหยิบโทรศัพท์เครื่องหรูมาดูข้อความนั้น 

จากหมายเลข : 088234xxxx 

‘ฉันทำตามที่คุณบอกแล้ว แต่เงินที่คุณให้ไว้รอบที่แล้วดูเหมือนมันจะไม่พอซะแล้วสิ ถ้าไม่อยากให้ฉันเรียกยัยลิซ กลับมาคุณก็โอนเงินมาเพิ่มด้วย’ 

.. 

. 

กึก! 

“ลิซ...” 

ไอหมอกที่เดินกลับมาหาลิซ ตั้งใจจะบอกว่าหาแอลกอฮอล์ไม่เจอก็เป็นต้องชะงักเมื่อเห็นว่าตอนนี้ในมือของเธอกำลังถือโทรศัพท์ของเขาอยู่ แถมอีกฝ่ายยังดูเหมือนช็อกๆอะไรอยู่ด้วย 

กูว่าไม่ใช่เรื่องดีล่ะ 

“ลิซ” เสียงเรียกที่ดังขึ้นใกล้ทำเอาลิซสะดุ้งหลุดจากภวังค์ที่ความคิดกำลังตีกันวุ่นไปหมด 

“พี่หมอก...” 

“ดูอะไรอยู่เหร-” 

“นี่มันหมายความว่ายังไงคะ” ลิซพูดขัดขึ้นก่อนพร้อมทั้งชูหน้าจอโทรศัพท์ไปตรงหน้าไอหมอก 

“...” 

“พี่หมอกเป็นคนบอกให้แม่ไม่ให้ลิซกลับบ้านเหรอ...” ลิซถามเสียงสั่น เบอร์นั้นเธอจำได้ดีว่าเป็นเบอร์ใคร ถึงแม้ช่วงนี้จะไม่ค่อยได้ติดต่อกับอีกฝ่ายเลยก็ตาม 

“...” ไอหมอกสบตากับนัยน์ตาคู่กลมของคนที่ลุกขึ้นจากโซฟามาจ้องเขานิ่ง 

“พี่ทำแบบนี้ทำไม” 

“...” 

“...” 

พอเห็นร่างสูงเงียบลิซก็เม้มปากแน่น เธอไม่อยากจะงี่เง่าเลย อยากจะพูดกับอีกคนดีๆแต่ก็อดกลั้นพวกความคิดที่ประเดประดังเข้ามาไม่ได้ว่า เขาทำแบบนี้เพราะหวังเรื่องอย่างว่าจากเธอหลังจากทำให้เธอเชื่อใจแล้ว 

ลิซวางโทรศัพท์ของไอหมอกลงที่โต๊ะตามเดิม ก่อนจะเดินเลี่ยงตัวไอหมอกเพื่อหวังจะออกไปจากห้องนี้ 

“อ๊ะ!” 

แต่มันก็ติดตรงที่แขนแกร่งที่ออกแรงกระตุกเบาๆตัวก็เธอก็ปลิวเข้ามาในอ้อมกอดเขาแล้วเนี่ยสิ 

“ปล่อยลิซนะ ลิซจะกลับบ้าน” ลิซพยายามขัดขืนพร้อมทั้งดิ้นไปมา 

“ฟังกันก่อนสิ” 

“...” 

“แล้วนี่คงไม่ได้คิดอะไรไรสาระอย่างว่าฉันแค่หลอกมีอะไรกับเธอหรอกใช่มั้ย น้ำตาคลอขนาดนี้” 

“อึก...” คนที่สวมกอดจากทางด้านหลังของลิซอยู่ทำเหมือนกับอ่านใจของเธอออกยังไงยังงั้นแหละ 

“แมวดื้อเอ้ย ฉันมันดูเชื่อไม่ได้ขนาดนั้นเลยหรอ ก็ว่าพูดไปหลายรอบแล้วนะว่าชอบน่ะ” 

“...” 

“ชอบแบบชอบจริงๆ ไม่ได้หวังเรื่องนั้นอย่างเดียว เรื่องอย่างว่านั่นมันแค่ผลพลอยได้เอง” 

“แล้วทำไมพี่หมอกต้อง...” 

“ที่ใช้เงินซื้อตัวเธอจากแม่อะเหรอ” 

“...” 

“เพราะฉันไม่อยากให้เธออยู่ในสภาพที่สิ่งรอบตัวมันแย่ไปหมดอย่างนั้นไง” 

“...” 

“เธอชอบเหรอที่เงินที่ทำงานเหนื่อยเพื่อเก็บเอาไว้ส่งตัวเองเรียนถูกขโมยไปตลอด บรรยากาศในบ้านก็มีแต่กลิ่นเหล้ากลิ่นบุหรี่ แถมยังมีแต่เสียงโหวกเหวกไม่มีสมาธิทำงาน” 

“...” ลิซคิดตามคำพูดของไอหมอกก็พบว่ามันจริงอย่างที่เขาพูดทุกอย่าง ถ้าเลือกได้เธอไม่อยากจะไปอยู่ในสถานที่แบบนั้นเลยสักนิด 

“ว่าไง ชอบเหรอ?” 

“ไม่ค่ะ...” 

“อืม ฉันก็ไม่ชอบเหมือนกัน ไม่อยากให้คนที่ตัวเองชอบต้องไปเจออะไรแย่ๆแบบนั้นมากกว่านี้อีกแล้ว” 

“...” ลิซเงียบฟังคำอธิบายของไอหมอกทุกคำ 

แต่ยิ่งฟังในใจเธอก็เริ่มจะเต้นเป็นจังหวะแปลกๆอีกแล้ว 

“ขอโทษที่หลอกแล้วก็ทำอย่างนี้นะ แต่ฉันไม่อยากให้เธอกลับไปอยู่แบบนั้นจริงๆ” 

“อือ...แต่พี่ไอหมอกไม่เห็นต้องไปเสียตังค์โดยใช่เหตุแบบนั้นเลย ถ้าแม่เขาต้องการเงิน ลิซเอาเงินลิซให้เองก็ได้” 

“หึ ฉันให้แค่นั้นฉันไม่ได้เดือดร้อนอะไรหนิ เธอสิ...อดหลับอดนอนเพื่อทำงาน แต่เงินที่ได้มากลับไม่ได้ใช้เองซะงั้น อุปกรณ์ตัดโมเดล ทำงานนั่นนี่เธอก็ต้องซื้อไม่ใช่รึไง” 

“...” มันก็จริงอย่างที่พี่ไอหมอกว่า “พี่หมอกให้เงินแม่ไปเท่าไหร่คะ เดี๋ยวลิซจะค่อยๆเก็บเงินคืนพี่นะ” 

“ไม่เยอะหรอก ไม่ต้องเก็บอะไรคืนทั้งนั้น แค่เธอไม่โกรธฉันแล้วก็นอนให้ฉันกอดไปเรื่อยๆแบบนี้ก็พอแล้ว” พูดจบก็เพิ่มแรงกอดรัดเนื้อตัวของลิซมากขึ้น 

“ได้ไงล่ะคะ...” นั่นมันไม่แฟร์เลยนะ 

“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ แล้วนี่หายโกรธกันรึยัง หื้ม? ฉันพูดความจริงออกมาหมดแล้วนะ” 

“อือ ก็พี่ไอหมอกทำเพื่อลิซนี่นา ไม่โกรธพี่หรอก...” ลิซพูดออกมาเสียงอ้อมแอ้ม เพราะพอมาได้ฟังเหตุผลจากไอหมอกทั้งหมดแล้วมันก็อดจะเขินๆไม่ได้ที่มีใครเป็นห่วงเธอมากขนาดนี้ 

“ดีจัง งั้นคืนนี้พี่ก็ฟัดได้น่ะสิ :)” ไอหมอกที่ก่อนหน้านี้ไม่นานยังพูดด้วยน้ำเสียงสลดอยู่กลับมายิ้มร้ายออกมาพร้อมด้วยน้ำเสียงที่ฟังยังไงก็ดี๊ด๊าเกินหน้าเกินตาชัดๆ 

“เอ๊ะ มันไม่เกี่ยวกันซักหน่อยนะพี่หมอก แล้วก็เลิกทำเรื่องแบบนั้นกับลิซได้แล้ว” 

คนหื่นเอ้ย! 

“หึ แต่เธอก็ดูสนุกกับมันไม่ใช่เหรอ~” ไอหมอกแกล้งพูดเสียงกระเส่าข้างหูของลิซพร้อมทั้งงับหูของอีกคนเบาๆพอให้ได้สยิวเล่นๆ 

“ฮื้อออ อย่าแกล้งลิซ” 

ลิษากลับมาดิ้นดุ๊กดิ๊กอีกครั้งก่อนจะพยายามแกะลำแขนแกร่งที่กอดรัดเอวเธออยู่ให้คลายออก ไอหมอกที่ยังไม่อยากแกล้งอีกคนมากตอนนี้ก็เลยยอมปล่อยไปง่ายๆ 

ไว้ดึกๆค่อยแกล้งอีกทีไงครับ :) 

“เอ่อ แต่ลิซไม่อยากให้พี่ไอหมอกให้เงินแม่แทนลิซเลยค่ะ ลิซไม่อยากให้พี่ลำบาก แค่ลิซมาอยู่กับพี่พี่ก็ออกค่าอะไรต่างๆแทนไปหมดแล้ว” 

“ทำไงได้ล่ะ ฉันไม่อยากให้เธอลำบากนี่นา” 

“แต่ลิซก็ไม่อยากให้พี่ไอหมอกลำบาก...” 

“...” 

ไอหมอกนิ่งไปเล็กน้อยเมื่ออยู่ๆในหัวก็มีความคิดชั่วๆ เอ้ย! ความคิดดีๆอะไรบางอย่างผุดขึ้นมา 

“ที่แม่เธอต้องการเงินเยอะขนาดนี้ก็เพราะติดเหล้า ติดการพนันใช่มั้ยล่ะ” 

“ค่ะ” 

“อยากให้แม่เธอหายมั้ย” 

“ก็...ต้องอยากสิคะ” ถ้าแม่เลี้ยงเธอเลิกเล่นการพนันกับติดเหล้าแล้วกลับตัวมาหางานทำ ลิซเชื่อว่ามันต้องดีกับทั้งลิซและพี่ไอหมอกรวมถึงตัวท่านเองแน่ๆ 

“ฉันมีวิธี :)” 

ถึงจะอยากให้แม่เลี้ยงตัวเองเป็นอย่างที่คิดแค่ไหนแต่รอยยิ้มพร้อมคำพูดของไอหมอกก็ดูอันตรายยังไงก็ไม่รู้... 

น้องลิซเขาโกรธพี่ไอหมอกจริงๆจังๆไม่ได้หรอกค่า เข้าใจพูดขนาดนี้ >_< 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว