Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : TAKE CARE : 17

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ต.ค. 2562 22:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
TAKE CARE : 17
แบบอักษร

TAKE CARE : 17

 

"พี่จองกุกทำอะไรอยู่" เสียงทุ้มติดหวานเอ่ยถามคนในสายดวงตาสีดำสวยมองจอโทรศัพท์ราคาแพงในมือของเจ้าตัวในขณะที่มีใบหน้าของจองกุกพี่ชายข้างบ้านปรากฏอยู่ในนั้น

 

"[นอนอยู่]" ปลายสายตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งใช้สายตามองแทฮยองผ่านหน้าจอโทรศัพท์อย่างพินิจถึงแม้จะเป็นการวิดีโอคอลก็ทำให้ใจเต้นแรงมากพอกับการเจอหน้ากันอยู่ดี

 

"นอนเก่งเหลือเกิน"

 

"[มึงแดกข้าวยัง]"

 

"เพิ่งกินเสร็จเลยขึ้นมาข้างบน จีมินก็โดนอาจารย์เรียกไปช่วยจัดเอกสาร"

 

"[หัดทำตัวให้มีประโยชน์เหมือนน้องกูบ้าง]"

 

"พูดจาไม่เข้าหูผมจะวางสายแล้วกลับไปจะไม่ซื้อขนมไปให้กินด้วย" แทฮยองบ่นเสียงงุ้งงิ้งพลางยู่ปากทำใบหน้าและสายตาน้อยอกน้อยใจออกมาให้เห็นจนคนในจอฉีกยิ้มออกมาอย่างเผลอตัว

 

"[ขอโทษค้าบ]" จองกุกเอ่ยคำขอโทษด้วยน้ำเสียงหยอกล้อสายตายังคงจดจ้องลูกคุณหนูตัวดีคนโปรดของเขาในหน้าจอโทรศัพท์โดยไม่แม้แต่ละสายตาไปไหน

ยังคงงดงามเสมอ...

 

"พี่จองกุกล่ะ กินข้าวหรือยัง"

 

"[ไม่แดกได้ไง มึงเล่นบอกให้คนที่บ้านมึงเอาข้าวมาให้ทุกวันทุกมื้อแบบนี้]"

 

คนตัวโตกว่าว่าพลางหัวเราะในลำคอมุมปากยกยิ้มขึ้น เป็นอย่างที่ว่าตั้งแต่จองกุกออกจากโรงพยาบาลแทฮยองมักจะบอกให้คนที่บ้านเอาอาหารมาส่งให้จองกุกที่บ้านทุกวันเพราะจีมินต้องเรียนและซอกจินต้องทำงานแทฮยองเลยอาสาขอดูแลจองกุกในช่วงที่ทุกคนต่างมีหน้าที่ที่ต้องทำ ไม่เพียงเท่านั้นคนตัวดียังให้แม่บ้านมาดูแลเขาในช่วงที่ขาเขายังใส่เฝือกอยู่แน่นอนว่าจองกุกได้รับการปฏิบัติอย่างดี ช่วงเลิกเรียนหรือวันหยุดส่วนมากแทฮยองมักจะใช้เวลาอยู่กับจองกุกจนทั้งคู่สนิทกันอย่างเช่นทุกวันนี้

 

"ก็ผมอยากดูแล อย่างน้อยพี่จองกุกก็ช่วยผมเรื่องรายงานเมื่อสี่เดือนก่อน" แทฮยองตอบกลับด้วยรอยยิ้มบางเบาสายตาแสดงให้รู้สึกได้ถึงความจริงใจ ถ้าจองกุกไม่ช่วยเขาวันนั้นแทฮยองก็คงไม่รู้ว่าจะพึ่งพาใครได้อีกแล้วเพราะแบบนั้นการอยู่กับจองกุกเขาจึงรู้สึกอุ่นใจเสมอ

 

"[กูถอดเฝือกแล้ว ทำได้ทุกอย่าง ขับรถไปรับมึงยังได้เลย]" เสียงทุ้มว่าพลางยกแขนข้างซ้ายที่ถูกถอดเฝือกออกเรียบร้อยแล้วให้กับคนภายในหน้าจอโทรศัพท์ให้ดูด้วยใบหน้าและน้ำเสียงที่ฟังดูมั่นอกมั่นใจนักหนา

 

"เพิ่งถอดเฝือกได้ไม่กี่วันทำซ่าหรอ" ลูกคุณหนูตัวดีเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทะเล้นใบหน้าหยอกล้ออีกฝ่ายหารู้ไม่ว่าทำเอาคนมองอยากจะขับรถมาฟัดแก้มให้ช้ำถึงโรงเรียน

 

"[ปกติใส่เฝือกกูก็ซ่า]"

 

"ก็จริง"

 

"[กูจะไปอาบน้ำแดกข้าวละ วันนี้ถ้าอยากให้ไปรับก็โทรมา]"

 

"โอเคครับ"

 

 

[16:00]

 

"แทฮยอง"

 

"ว่าไง" แทฮยองตอบกลับเพื่อนสนิทข้างกายในขณะที่นิ้วเรียวจิ้มที่หน้าจอสายตายังคงจดจ้องหน้าจอโทรศัพท์ในมืออโดยไม่ละสายตาไปไหนจนดูเหมือนว่าในนั้นจะมีอะไรหรือว่าใครที่น่าสนใจมากกว่า

 

"วันนี้เราคงไม่ได้กลับพร้อมแทนะ" เสียงหวานของเพื่อนสนิทเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่งแต่ปากอวบอิ่มฉีกยิ้มออกมา

 

"ทำไมล่ะ" แทฮยองถามกลับแม้ต้องการฟังคำตอบแต่สายตายังคงจดจ่ออยู่กับหน้าจอโทรศัพท์ในมืออยู่ก็ตาม

 

"มีคนมารับเราแล้ว"

 

"ใคร พี่จินหรอ"

 

"ไม่ใช่หรอก" คำตอบของคนตัวเล็กทำให้ขาทั้งสองข้างและนิ้วที่จิ้มโทรศัพท์เมื่อสักครู่นี้หยุดชะงักโดยอัตโนมัติแทฮยองเงยหน้าขึ้นละความสนใจจากหน้าจอหันไปมองจีมินด้วยใบหน้าและสายตาที่เรียบนิ่งแต่กลับสุขุมในสายตาของปาร์คจีมิน

 

"แล้วใคร"

 

"เรายังไม่พร้อมที่จะบอก ไปก่อนนะ คิกคิก"

 

สิ้นเสียงเพื่อนสนิทหัวเราะคิกคักคนตัวเล็กก็สาวเท้าเดินห่างออกไปด้วยท่าทีอารมณ์ดีจนผิดปกติ คิ้วหนาของแทฮยองขมวดเข้าหากันเป็นปมความสงสัยมีอยู่มากมายภายในหัวไม่รอช้าสองขาเรียวรีบสาวเท้าเดินตามจีมินไปด้วยความอยากรู้ทันที ตลอดทางที่แทฮยองเดินตามคิ้วหนาขมวดเข้าหากันไม่คลายความสงสัยก็เช่นกัน ไม่นานสายตาสวยเหลือบเห็นเพื่อนสนิทของเจ้าตัวเปิดประตูรถยนต์สีดำคันหรูที่จอดรออยู่หน้าประตูโรงเรียนก่อนจะเข้าไปนั่งข้างในนั้นด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

รอยยิ้มของจีมินทำให้แทฮยองรู้สึกได้ว่าคนที่มารับต้องเป็นคนพิเศษ..

 

"ใครวะ!" เสียงทุ้มติดหวานตะเบ่งเสียงออกมาอย่างหัวเสียความโกรธและไม่พอใจวิ่งแล่นเข้ามาโดยอัตโนมัติไม่ชอบใจที่จีมินมีท่าทีแบบนั้นกับคนอื่นนอกจากเจ้าตัวแถมคนที่มารับดันเป็นใครที่เขาไม่รู้จัก

 

 

[17:00]

 

ประตูกระจกของบ้านถูกเลื่อนออกและปิดลงโดยฝีมือของเด็กหนุ่มในชุดนักเรียนสองขาเรียวสาวเท้าเดินเข้ามาภายในบ้านด้วยความเงียบใบหน้าสวยแสดงความเศร้าหมองออกมาจนสร้างความสงสัยให้คนที่นั่งเล่นเกมมือถ่ืออยู่ที่โซฟา ลูกคุณหนูตัวดีนั่งลงที่โซฟาตัวเดียวกันกับจองกุกปากสีชมพูธรรมชาติเบะออกอย่างไร้เหตุผล

 

"เป็นไร" เมื่อความสงสัยมันพลั่งพลูมากยิ่งขึ้นจองกุกจึงตัดสินใจที่จะเอ่ยถามออกไป ปกติแทฮยองกลับมาจากโรงเรียนจะมีท่าทีร่าเริงให้เขาเห็นเสมอแต่วันนี้มันดันต่างกันลิบลับ

 

"จีมินไปไหน" ช่างเป็นคำตอบที่ไม่ตรงคำถามแต่สำหรับวันนี้แทฮยองยอมพูดกับเขาแม้จะดูท่าทีว่าจะอารมณ์ไม่ดีอย่างน้อยมันก็ยังดีที่พูดอะไรออกมาบ้าง

 

"ยังไม่กลับ"

 

"จีมินมีแฟนหรอพี่จองกุก"

 

"ใครบอกมึง"

 

"วันนี้มีคนมารับจีมิน ท่าทางดูดีมีสกุลมาก"

 

"....." จองกุกเงียบไม่ได้ตอบอะไรออกไปเพียงแต่หลุบสายตามองต่ำราวกับว่ากำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างซึ่งแทฮยองหันมามองและสังเกตท่าทีของเขา

 

"พี่จองกุกรู้ใช่มั้ยว่าเขาคือใคร" เสียงทุ้มติดหวานเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงและแววตาที่คาดหวังภาวนาให้คำตอบออกมาเป็นอย่างเจ้าตัวต้องการ แทฮยองภาวนาให้เป็นคนในครอบครัวมารับจีมินไม่ใช่ใครคนอื่น

 

"กูไม่อยากยุ่ง เดี๋ยวจีมินก็คงบอกมึงเอง"

 

"ไม่ได้นะ!"

 

"....."

 

"ทีตอนผมจีบจีมินพี่จองกุกยังขัดขวางเลย! ถ้าใครมาจีบจีมินพี่จองกุกก็ต้องขัดขวางด้วย!!" ลูกคุณหนูตัวดีตะเบ่งเสียงออกมาคิ้วหนาขมวดเข้าหากันเป็นปมแสดงความไม่พอใจออกมาให้เห็นกับสิ่งที่จองกุกพูดออกมาเมื่อสักครู่นี้และคำตอบก็ไม่ได้เป็นไปตามที่เจ้าตัวหวังไว้

 

"มันเหมือนกันที่ไหน"

 

"เหมือน!"

 

"อย่าเอาแต่ใจน่าแทฮยอง" เสียงทุ้มเอ่ยบอกคนข้างกายด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาพยายามให้แทฮยองอารมณ์เย็นลงและมีสติมากกว่านี้

 

"แค่บอกผมคำเดียว คนที่มารับจีมินไม่ใช่แค่เพื่อนใช่มั้ย"

 

"เออ"

 

สิิ้นเสียงตอบรับของพี่ชายข้างบ้านอย่างจองกุก แทฮยองก็ใช้มือบางควักโทรศัพท์ราคาแพงของเจ้าตัวขึ้นมาพลางกดเบอร์โทรออกไปหาใครบางคนจองกุกนั่งมองโดยไม่ละสายตาไปไหนจนกระทั่งแทฮยองกดเปิดลำโพงและน้ำตาเริ่มคลอทำเอาคนมองใจสั่นจี๊ดในใจอย่างบอกไม่ถูก

 

"ไอโฮซอก! ฮือออ!!" แทฮยองเอ่ยเรียกชื่อคนในสายพลางปล่อยโฮออกมาทันทีเมื่อรับรู้ได้ว่าเพื่อนสนิทอีกคนรับสายเขาแล้ว

 

"[เป็นอะไรของมึงเนี่ย!]" น้ำเสียงของปลายสายแสดงความตกอกตกใจออกมาอย่างรู้สึกได้เมื่อได้ยินเสียงร้องไห้ของแทฮยองก็ทำเอาทั้งคนข้างกายและคนในสายใจไม่ดีไปกันใหญ่

 

"จีมินมีคนคุยแล้ว ฮือๆ!!"

 

"[อ้าว ไม่เห็นจะแปลกเลยก็จีมินมองมึงแค่เพื่อน จีมินจะคุยกับใครก็ได้]"

 

"กูโทรให้มึงปลอบกูไม่ใช่ให้ซ้ำเติม!!"

 

"[กูก็เห็นใจนะ แต่มึงควรตัดใจตั้งแต่พี่ชายเขาไม่ยอมรับแล้ว]"

 

[ติ๊ด!]

 

แทฮยองกดตัดสายทันทีเมื่อได้ยินโฮซอกพูดจาไม่เข้าหูเจ้าตัวมือบางกำโทรศัพท์ราคาแพงในมือแน่นมือข้างขวายกขึ้นเช็ดน้ำตาออกจากแก้มเนียนอย่างเบามือพลางมองไปข้างหน้าผ่านม่านน้ำตาเสียงสะอื้นยังคงดังอย่างต่อเนื่อง จองกุกทำได้เพียงแค่นั่งมองอยู่ข้างกายทั้งที่ภายในใจอยากจะดึงแทฮยองเข้ามากอดเอาไว้ให้แน่นที่สุด เห็นน้ำตาของแทฮยองแล้วทำเอาใจเขาเจ็บปวดไปหมด

แทฮยองไม่เหมาะกับน้ำตาเลยสักนิด...

 

"แล้วนั่นมึงจะไปไหน" เสียงทุ้มเอ่ยถามลูกคุณหนูข้างบ้านที่ลุกขึ้นยืนจนสุดความสูงพลางสาวเท้าเดินเตรียมตัวที่จะออกจากบ้านของจองกุกแต่ก็ต้องหยุดชะงักเพราะเสียงของอีกฝ่าย

 

"กินเหล้า" น้ำเสียงเรียบนิ่งที่ตอบกลับมาแทฮยองไม่กระจิตกระใจจะทำอะไรนอกจากดื่มเหล้าทำให้ผ่อนคลายหรือทำให้ลืมเรื่องวันนี้ไปในชั่วขณะ หากจีมินมีคนคุยอย่างที่จองกุกบอกจริงเขาก็คงทำใจไม่ได้หรอก

เขาตามจีบมานานนับปีทำไมต้องแพ้ให้กับคนคุยใหม่ด้วยล่ะ..

 

"ที่ไหน"

 

"บ้านผม จะโทรให้คนที่บ้านใหญ่ซื้อมาให้"

 

"อย่ากิน"

 

"อยากกินก็ตามมาผมเลี้ยงเอง" คนตัวดีว่าพลางสาวเท้าเดินออกจากบ้านไปทำเหมือนว่าไม่ได้ยินในสิ่งที่จองกุกเอ่ยห้าม

 

"ไม่ฟังที่กูพูดเลย"

 

 

 

Talk Talk

คอมเม้นท์ของทุกคนคือกำลังใจสำคัญเสมอ

ความคิดเห็น