email-icon facebook-icon

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน สนับสนุน ติดตามหอมมาตลอดนะคะ ชอบ ไม่ชอบ บอกได้เสมอ ยังคงอยากอ่านคำแนะนำ ติ-ชม จากทุกคน เป็นกำลังใจให้หอมได้ง่ายๆด้วยการคอมเมนต์ กดแชร์นิยาย หรือติดแท็กชื่อนิยายที่คุณชอบ

ชื่อตอน : ตอนพิเศษ #1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.5k

ความคิดเห็น : 26

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ต.ค. 2562 22:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษ #1
แบบอักษร

ตอนพิเศษ #1 

 

.. 

 

.. 

 

.. 

 

.. 

 

.. 

 

"กันต์!! รู้ตัวใช่ไหมว่าพูดอะไรออกมา"  

 

"ครับ แม่"  

 

"นอกจากจะเอาไอ้เด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้ามาเป็นเมีย กันต์ยังจะบอกพวกเราว่าพี่ชายมันคือคนที่ทำให้ยัยเกดตาย"  

 

"ผม .. ยังไม่รู้สาเหตุแน่ชัดนัก"  

 

รณพีร์หลบสายตาผู้เป็นแม่ไม่อาจจะมองสบสู้ เธอย่อมรู้จักนิสัยเขาดีเสียยิ่งกว่าใคร ชายหนุ่มที่แข็งกร้าวห้าวหาญ แท้จริงยังคงเป็นเด็กหนุ่มที่โกหกไม่เก่งในสายตามารดาเสมอ 

 

"แม่ต้องการคำอธิบาย"  

 

"เอยไม่รู้เรื่อง น้องไม่เคยรับรู้ความเลวของพี่ชายตัวเองสักนิด ทันทีที่ผมรู้ตัวว่าใครคือคนที่ตะวันฉายไปหาบ่อยๆ ความมืดบอด ความโกรธ ทำให้ผมทำร้ายเอย .. จนท้อง"  

 

"กันต์จะบอกแม่ว่าข่มขืนเขาจนท้องใช่ไหม"  

 

"ครับ"  

 

"แต่ที่กันต์กลับมาวันนี้ ผมไม่ได้กลับมาเพื่อขอร้องให้คุณแม่ยอมรับเอยกับอันซีน วันนี้ผมกลับมาในฐานะผู้ใหญ่บ้านของหมู่บ้านเพลินทะเล ผมต้องการให้คุณพ่อยกเลิกการบุกรุกพื้นที่ของชาวบ้าน"  

 

"เมียแปคงจะสั่งมาสินะ"  

 

"ไม่ใช่ครับ"  

 

"วันที่เราส่งลูกไป คุณพ่อคุยกับท่านรัฐมนตรีถึงการลงสนามในปีหน้าลูกก็รู้"  

 

"ครับ ผมรู้"  

 

"อีกไม่กี่เดือนจะมีคำสั่งย้ายกันต์เพื่อไปรับตำแหน่งใหม่ ไอ้หมู่บ้านที่ตกสำรวจนั่นไม่ใช่สิ่งที่เราต้องใส่ใจ"  

 

"กันต์ไม่อยากได้ตำแหน่งอะไรแล้วครับ"  

 

"กันต์!!!"  

 

"ชาวบ้านน่าสงสารมาก ทั้งๆที่ความเจริญจอจ่ออยู่ที่ริมรั้วแต่กลับไม่สามารถพาตัวเองออกมาได้เพียงเพราะเราขังเขาไว้ให้เฝ้าพื้นที่ตรงนั้น"  

 

"ใครเป็นคนสั่งให้พวกมันโง่ล่ะ คนโง่ย่อมตกเป็นเหยื่อของคนฉลาด ปลาใหญ่กินปลาเล็กกันต์รู้ทุกอย่างดี"  

 

"แม่แกพูดถูกพ่อคุยกับท่านรัฐมนตรีเรียบร้อยแล้ว"  

 

"คุณพ่อ!!"  

 

"กลับมาเมื่อไหร่คะ ไม่ได้ยินเสียงรถเลย"  

 

"อาจจะเพราะคุณกำลังตั้งใจคุยกับลูกอยู่ล่ะมั้ง เจ้ากันต์ .. เรากับพวกเรามันคนละระดับ ฉันให้แกไปที่นั่นก็เป็นเพียงละครฉากหนึ่ง และมันจะสวยงามยิ่งกว่านี้ถ้าแกไม่ไปวุ่นวายเรื่องการก่อสร้าง"  

 

"แต่มันคือหน้าที่ของผม!! คุณพ่อสั่งให้พ่อค้าแม่ค้าเลิกไปรับของทะเล ตัดเส้นทางนักท่องเที่ยว ถ้าผมไม่ทำอะไรเพื่อชาวบ้าน แล้วผมจะไปทำไม!!"  

 

"คนที่จะลงสมัครช่วงชืงตำแหน่งในสภา มันก็ต้องมีผลงานกันหน่อยสิลูกรัก หึหึ"  

 

"กันต์ไม่ต้องการ"  

 

"แกพูดว่าอะไรนะ!!"  

 

"ผมกลับมาที่นี่วันนี้เพื่อขอร้องให้คุณพ่อยกเลิกการก่อสร้างพื้นที่บนภูเขาในหมู่บ้านเพลินทะเล"  

 

"คิดว่ากำลังพูดอยู่กับใคร"  

 

"ท่านผู้ว่าฯ… "  

 

"ฮึ่มมม ที่มาวันนี้แกมาในฐานะผู้ใหญ่บ้านกระจอกๆที่แม้แต่ผนังกั้นน้ำง่ายๆยังล้มเหลวน่ะเหรอ"  

 

"คุณพ่อ!!!"  

 

"ฉันรู้เรื่องแกกับไอ้เด็กนั่นหมดแล้ว ถ้ารักมันนักก็พิสูจน์ให้พ่อกับแม่เห็นแล้วกัน ว่าน้ำหน้าผู้ใหญ่บ้านรณพีร์จะเก่งกาจสักเพียงใด"  

 

สื่งที่เขาต้องทำคือการสร้างโมเดลหมู่บ้านมั่นคง รณพีร์ใช้เวลากว่าหนึ่งเดือนลงพื้นที่ในภาคใต้ศึกษาระบบการก่อสร้าง หอเตือนภัย เรียนรู้วิถีชีวืตและภูมิปัญญา ยามว่างรณพีร์เลือกเข้าห้องสมุดศึกษาทิศทางน้ำขึ้นน้ำลง แผ่นแผนงานขนาดใหญ่ที่เคยว่างเปล่าได้รับการเติมเต็มที่เริ่มจากจุดเริ่มต้นเล็กๆด้วยปลายดินสอ  

 

ในเดือนที่สองเขากลายเป็นผู้ติดตามคุณพ่อ เข้าร่วมทั้งการประชุมที่เป็นมหาภาคและห้องประชุมลับบนชั้นดาดฟ้าของโรงแรมหรู ความฉลาดและไหวพริบที่ถึงแม้ยังขาดประสบการณ์ไปบ้างเป็นที่ยอมรับและชื่นชมของบุคคลที่เขาร่วมสนทนา  

 

กำลังใจสำคัญ2คนไม่เคยห่างหายและมาตรงเวลาเสมอ … อิงเดือนช่างอ้อนและขี้ยั่ว นี่คือความรู้ใหม่หลังจากที่ห่างกัน วีดีโอคอลมาหาในขณะที่กำลังให้นมอันซีน หรือ จะเป็นตอนที่เจ้าตัวกำลังอาบน้ำก็ตั้งกล้องโทรหา แล้วมันก็จบท้ายด้วยที่เขาต้องใช้สองมือช่วยตัวเองต่อหน้าเมีย ท่ามกลางเสียงหัวเราะเล็กกับสายตาพราวแพรวของอิงเดือน  

 

"คุณกันต์นี่ลามกจัง" คำพูดของคนที่กำลังแก้ผ้าแต่งตัวต่อหน้าโทรศัพท์ 

 

"ถ้าฉันกลับไป เธอไม่รอดแน่ๆเอย!!"  

 

"ก็กลับมาสิครับ ต่อให้ต้องตายอยู่ตรงหน้า ก็อยากเจอคุณอีกครั้ง"  

 

"โธ่ .. เอย"  

 

"งานอะไร ทำไมไปนานจัง"  

 

"อีกไม่นานพี่ก็ได้กลับไปแล้ว เชื่อใจพี่นะ เพื่อครอบครัวของเรา เพื่อหมู่บ้านเพลินทะเล อืมม พี่มีข่าวดีจะบอกเอย แต่เอาไว้กลับไปก่อนแล้วกัน"  

 

"อยากรู้แล้ววววว" เสียงหวานตะแง๊วเหมือนแมวเด็กออดอ้อนอยากรู้เสียให้ได้ แต่รณพีร์ก็บ่ายเบี่ยงจนคนตัวเล็กยอมแพ้  

 

นอกจากอิงเดือนที่คิดถึงและโหยหา อีกคนที่คิดถึงรณพีร์มากคงจะหนีไม่พ้นลูกชายสุดแสบที่มักจะหาของเล่นมาอวดเขาเสมอยามได้คุยกัน และแผดเสียงร้องไห้เมื่อถึงเวลาต้องวางสาย รู้สึกกับเมียไม่ใช่น้อยเพราะรู้สึกฤทธิ์เดชลูกชายเวลาไม่พอใจ แต่เขาเองไม่สามารถห้ามความคิดถึงทั้งคู่ได้จึงต้องโทรหาวันละหลายหน  

 

สองสัปดาห์สุดท้ายก่อนความพยายามจะสัมฤทธิ์ผล ในกลางดึกคืนหนึ่งเสียงโทรศัพท์จากปลายทางที่ไม่รู้จักปรากฏขึ้น และแทบจะทันทีที่รู้ว่าคือใครขมับทั้งสองข้างของเขาก็ต้องปวดตุบๆขึ้นมา หัวใจบีบรัดทรมาน กับฆาตกรที่หาญกล้าโทรมาเพื่อสารภาพบาป 

 

และในที่สุด .. การรอคอยของทุกคนก็สิ้นสุดลง รณพีร์มาถึงหมู่บ้านเพลินทะเลก่อนเวลา ไม่ต้องพูดพล่ามให้มากความ ความคับแค้นที่มีถูกระบายอัดใส่ร่างกายผอมเกร็งของตังเกหนุ่ม  

 

ไล่ ..  

 

ตะวันฉายบอกกับรณพีร์ว่าแบบนั้น เขาไล่ให้เภตราไปตาย  

 

น้องเกดเอ๋ย ..  

 

พี่ชายแลรวมทั้งพ่อแม่เฝ้าถนอมน้องปานเจ้าหญิง เหตุใดจึงเชื่อคำของชายไม่รักดีผู้ดีนี้  

 

ยิ่งคิดก็ยิ่งคับแค้น ในช่วงนั้นรณพีร์ไม่สนใจแล้วว่าตะวันฉายจะเป็นเช่นไร หน้าลูกและเมียไม่สำคัญเท่าชีวิตน้องสาว ประเคนหมัดหนักติดต่อกันจนเม็ดทรายคลุกเคล้าสีเลือด หูตามืดบอดไม่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงเรียกของเด็กหนุ่ม จนกระทั่งอิงเดือนกางแขนยืนจังก้าปกป้องพี่ชาย  

 

ทั้งคู่โต้เถียงกันด้วยความอารมณ์ ความคิดถึงและโหยหาติดลบศูนย์ไปเสียแล้วในเวลานี้  

 

โชคดีเหลือเกินที่เด็กหนุ่มเปลี่ยนทิศทางลมได้ทัน จากพายุทอร์นาโดที่ทำลายล้างทุกอย่าง แปรเปลี่ยนเป็นสายลมเอื่อยไปเพียงเพราะการบอกเล่าถึงการมีอยู่ของเจ้าตัวเล็กในท้อง  

 

.. 

 

.. 

 

.. 

 

.. 

 

.. 

 

"งึกๆๆๆ จ๋าา บิงงงง"  

 

"จ๋าเหนื่อยแล้วลูก"  

 

"แฮ่กๆๆ ไม่เป็นไร มาเล่นกันต่อนะ" 

 

"มาถึงก็ตามใจกันเลย แล้วอะไรเนี่ยอันซีน แม่บอกแล้วใช่ไหมว่าจ๋ากลับมาต้องงอน!! งอนนานๆห้ามให้อุ้ม"  

 

"อุ่มมม จ๋า อุ่มมมม" ถลานอนทับบนอกคลอเคลียไม่ห่าง  

 

"อะไรเนี่ย!!!!"  

 

"ฮ่าาๆๆ ก็ลูกไม่ได้ขี้แกล้งแบบเอยนี่นา มาสืมานอนด้วยกัน"  

 

"......"  

 

"เอยครับ น้องเอย"  

 

ฟุ่บบ~  

 

ไม่ต้องรอให้เรียกหลายครั้ง คนตัวเล็กทิ้งตัวนอนบนต้นแขนที่อ้ารับ อิงเดือนขยัวตัวนอนตะแคงกอดเอวสอบเอาหลวมๆ พยายามพินิจมองคนที่หายไปหลายเดือนด้วยความคิดถึง  

 

ผิวคล้ำเกรียมแดด ใบหน้าที่เคยเรียนบเนียนดูกร้านขึ้นมาเล็กน้อง ลำคอเป็นสีแดงเข้ม ต้นแขนก็เกิดรอยสีผิวที่ตัดกันอย่างชัดเจน  

 

"คุณไปทำอะไรมา"  

 

"ไปทำเพื่อเมียและลูกไงล่ะ"  

 

"พรุ่งนี้ต้องโกนหนวดแล้วนะครับ เวลาหอมลูกเขาจะเจ็บ"  

 

งั๊บบ แง๊บๆๆๆ ไม่ทันขาดคำก็ปีนมานั่งบนอกแล้วก้มหน้ากัดปลายจมูกโด่งของรณพีร์  

 

"แสบเอ้ยย คิดถึงจ๋าขนาดนั้นเชียว"  

 

"ฮี่ๆๆๆ เอิ๊กๆๆๆ คิ่กๆๆๆ" กลิ้งไปมาบนตัวคุณพ่อ 

 

"ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้าง"  

 

"เรื่องอะไรครับ"  

 

"ท้องนี้แพ้บ้างไหม"  

 

"แพ้ท้องเหรอครับ ยะ … อ๊ะ!!! อึกกก"  

 

พรึ่บบ!! 

 

ตึงตึง ตึงตัง~  

 

"เอย!! เป็นอะไรไป เอย"  

 

อิงเดือนไม่ได้ตอบคำถามใดใด หลังจากอาเจียนจนหมดกระเพาะ อาการหน้ามืดหวิดจะวูบลงไปกับพื้นห้องน้ำก็ตามมา โชคดีที่รณพีร์วิ่งตามมารับร่างบางได้ทันท่วงที  

 

"เอย แม่ … แม่"  

 

"อันซีน …"  

 

"เฮ้ยย!! ห้ามปืนแม่นะ"  

 

"งึ!!"  

 

"ในท้องแม่มีน้อง หนูจะปืนแม่ไม่ได้ ไม่ต้องเบะใส่จ๋าเลย"  

 

"แงงงงงงงงงงง ฮึ่ยยย!! ฮึกกก ฮือออ แม่!!!!!!"  

 

เด็กน้อยถูกคุณพ่อดุจนน้ำตาตกร้องไห้เจ็บปวดอยู่ข้างๆคุณแม่ ถึงแม้จะไม่มีเรี่ยวแรงห้ามปรามแต่หน้าที่ของแม่นั้นบกพร่องไม่ได้ อิงเดือนจับเด็กน้อยนอนซบบนต้นแขนส่วนตัวเองขยับกายตะแคงข้างหันหลังให้สามี  

 

ความเสียใจครั้งนี้ระคนความตกใจเพราะอันซีนไม่เคยถูกดุเสียงดัง ทั้งยังเป็นเรื่องใหม่ที่เด็กอายุยังไม่ถึง2ขวบไม่เข้าใจว่าทำไมจึงขึ้นไปเล่นบนตัวแม่เหมือนที่ทำกับพ่อไม่ได้  

 

"พูดกับลูกดีๆสิครับ แกตกใจ"  

 

"ถ้าพี่ไม่ห้ามอันซีนคงกระโดดทับท้องเอยไปแล้ว เฮ้ออ~"  

 

"คุณก็นั่งอยู่ตรงนี้ไม่ใช่ว่าแค่เสี้ยววินาที ถ้าปีนจริงๆคุณบอกก็น่าจะทัน อย่าทำให้เขารู้สึกไม่ดีเพราะการที่เรามีน้องคนเล็กสิครับ"  

 

"........"  

 

"คุณกันต์ครับ"  

 

"ฉันผิด ฉันรู้แล้ว"  

 

"คุณก็แค่ตกใจ อันซีนเองก็ไม่รู้ไม่มีใครผิดหรอกนะ อืมม ..  จะว่าไป เอยก็ไม่ได้แพ้ท้องนานแล้ว"  

 

"แล้วทำไมวันนี้"  

 

"ตัวเล็กคงอยากต้อนรับคุณพ่อ"  

 

"ต้อนรับแบบนี้พ่อตกใจนะครับลูก"  

 

กึก !!  

 

"ฮึ่ยย อันซีน! มันบาปนะลูก!!" รณพีร์ทำท่าจะก้มลงไปจูบหน้าท้องนูน แต่ติดที่เท้าของอันซีนวางขวางไว้  

 

ลูกลิงเกาะได้แล้วก็จะเกาะตลอดไป!!  

 

"คุณจูบน้องแล้วจูบพี่สิ เท้าลูกหอมที่สุดไม่รู้เหรอ"  

 

ว่าแล้วก็ทำตามในทันที ริมฝีปากอุ่นประทัปจูบบนหน้าท้องนูน ก่อนที่จะมอบสัมผัสอบอุ่นลงบนฝ่าเท้าของแสบที่ดิ้นขลุกขลักด้วยความจักจี๋จนมีเสียงหัวเราะเล็กๆออกมา และสุดท้าย ริมฝีปากนั้นก็ประทัปจุมพิตลงบนริมฝีปากสีพีชที่จือเจ่อรอคอยอยู่นาน  

 

"แง๊บๆๆ จู๊บบบบบบ" เมื่อพ่อแม่จูบกันไม่เลิกอันซีนก็ขอมีส่วนร่วมด้วยนะครับ!! 

 

"ไอ้แสบ!!"  

 

"อันซีน ขอโทษจ๋าด้วยนะที่อันซีนดื้อกับจ๋า"  

 

"เอ๋~" ทำไม่รู้ไม่ชี้  

 

"อันซีนครับ ธุๆแล้วกอดจ๋าหน่อย"  

 

"ตุ๊วววววว" ยืนบนเตียงแล้วยกมือไหว้ก้มหัวจนเกือบหน้าคะมำ 

 

"ฮ่าาๆๆ ฟอดด~ ไอ้แสบของจ๋า จ๋าก็ขอโทษลูกนะที่ใจร้อน ยกโทษให้จ๋าได้ไหม"  

 

"หงึกหงัก"  

 

"ดีกันนะ" ยกนิ้วก้อยไปง้อลูกชาย  

 

"นี่!!!" กางห้านิ้วให้เลือก  

 

"ฮ่าาาๆๆ มานี่ แม่ดัดนิ้วให้"  

 

รณพีร์ส่ายหัวอมยิ้มให้กับความอลเวงของครอบครัวที่เขาเลือกแล้ว  

 

ความสุข  

 

น้ำตา 

 

เสียงหัวเราะ 

 

เสียงทะเลาะ 

 

ความหวานของรอยจูบ  

 

เพียงวันเดียวที่มาถึงยังได้เจอรสชาติของชีวิตมากมายขนาดนี้ ในอนาคตเขาคงจะไม่มีเวลาได้หยุดคิดเรื่องไร้สาระอีกแล้ว บ้านหลังนี้ที่เคยเงียบเหงาคงคึกคักด้วยเสียงหัวเราะของเด็กๆ  

 

อืมม …  

 

จะว่าไป  

 

รณพีร์ได้บอกอิงเดือนไปหรือยังนะ  

 

ว่าเขากลับมาพร้อมตำแหน่ง "ปลัดอำเภอ"  

 

.. 

 

 

.. 

 

.. 

 

.. 

 

.. 

 

------------ 

 

อ่านให้จบนะคะ สำคัญมากกกกกก 

 

การทดลองเขียนฉากจบแบบไม่ต้องมีบทสรุปล้มเหลว 555 สุดท้ายก็ต้องเพิ่มตอน ขอโทษที่ทำให้งงนะคะ แล้วก็ .. ขอความกรุณาคอมเมนต์อย่างสุภาพสักนิด เรารู้ว่าคนอ่านไม่โอเค ไม่พอใจที่ตอนจบมันไม่สวยงามอย่างใจคิด แต่ในมุมมองของเรา เราอยากให้ทุกปัญหาในเรื่องมันจบ และตัวละครยังคงดำเนินชีวิตต่อไปในแบบของพวกเขาโดยที่เราไม่ต้องเขียนว่าชีวิตกันต์เอยสวยงามแค่ไหน … ในเรื่องนี้นอกจากช่วงแรกๆก็ไม่มีอะไรน่าด่าหรืออ่านแล้วหัวเสียเลย เราเคยโดนคอมเมนต์แรงกว่านี้มากแต่เราเข้าใจว่าด้วยเนื้อหาคนอ่านเลยรู้สึกอิน 

 

ที่เลิกเขียนนัมซงเพราะคนไม่อ่านก็ถูกต้องค่ะ คำว่าสักวันคงมีคนอ่านมากขึ้น แต่หอมเขียนมา3ปีแล้ว แทบไม่มีใครสกรีมแท็ก บอกว่าชอบมากแต่กลับไม่สนับสนุนอะไร เวลาแจกของแล้วให้กรอกแบบสอบถามก็บอกเราว่าอ่านทุกเรื่อง ติดตามทุกเรื่องเราลองเช็คดู .. อ่านทุกเรื่อง สกรีมทุกแท็กที่เป็นนัมซง ยกเว้น..นิยายของเรา 5555 น่าท้อไหมคะ เราท้อมากค่ะ พูดกันตรงๆเลย … แต่ตอนนี้ไม่ท้อแล้วนะ ไม่รู้สึกอะไรแล้ว มันชาไปหมด เรารักนัมซงมากและยังคงสนับสนุนเด็กๆต่อไป ถ้าคุณคนอ่านรักผลงานของใครก็สนับสนุนเค้านะคะ ทำให้นักเขียนที่คุณรักรู้ว่าตัวเองไม่ได้พยายามอยู่ฝ่ายเดียว กำลังใจคือสิ่งที่เราผลิตขึ้นมาเอง วันนี้เครื่องผลิตของเรามันดับตัวเองไปแล้วค่ะสำหรับคู่นัมซง 

 

ขอบคุณอีกครั้ง ตอนที่22หอมตอบให้ทุกคอมเมนต์ ถึงรู้ว่าไม่มีใครกลับไปอ่านก็ตาม .. ในอนาคตมีนิยายเรื่องใหม่รออยู่ มีนัมซงด้วยค่ะ แต่ไม่ใช่คู่หลัก ^^ ใครคิดถึงงานเขียนที่ภาษาไม่สวย นักเขียนขี้บ่น เล่าเรื่องมีแต่น้ำ หวังว่าจะยังคงติดตามกันนะคะ  

 

พูดคุยทักทายกับหอมได้ในเพจ fiction de candle กดไลค์ กดติดตามกันเยอะๆน๊าาาา เราอยากเล่นเกม เรามีคุยกับคนอ่านมาก แต่คนตามน้อยเวลาทำอะไรก็ไม่สนุกเท่าไหร่ๆ ;___;  

ความคิดเห็น