facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

CHAPTER III ลูกของเขา

ชื่อตอน : CHAPTER III ลูกของเขา

คำค้น : สายใยรัก หนี้หัวใจ ตอนที่3

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.5k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ต.ค. 2562 22:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER III ลูกของเขา
แบบอักษร

"ฉันก็หมายความอย่างที่พูดเมื่อกี้นั่นแหละ..." คำพูดนั้นยังลอยวนไปมาอยู่ในหัวหญิงสาวตลอดถึงแม้จะผ่านมาอีกวันนึงแล้วก็ตาม เธอไม่ได้ถามอะไรเขาต่อเพราะหลังจากนั้นก็ได้รับโทรศัพท์จากคุณท่านที่โทรมาถามว่าพี่ภพอยู่กับฉันรึเปล่า แล้วท่านยังกำชับอีกว่าบอกให้เราสองคนรีบกลับมาเพราะท่านมีเรื่องจะคุยด้วย แต่ทว่าพอมาถึงท่านกลับบอกให้ฉันขึ้นไปพักผ่อนบนห้องเสียเพราะฉันไม่ค่อยสบายอยู่ จึงไม่ได้ยินที่ทั้งสองคุยกัน แต่ดูแล้วคงเป็นเรื่องเคร่งเครียดมากเพราะสีหน้าคุณท่านดูไม่ดีเลย 

 

"เจ้าตัวเล็กจ๋า...อย่าดื้อ อย่าซน อย่ารังแกแม่รู้มั้ยคะ..." ได้แต่นั่งคุยกับเจ้าตัวเล็กในท้องแบบนี้ทุกวันตั้งแต่ที่เธอเข้าโรงพยาบาล ร่างกายเธออ่อนแอมาก แต่ทว่าเธอกลับไม่ได้มีอาการแพ้ท้องเลย จนถึงตอนนี้ดูแล้วเจ้าตัวเล็กจะรับรู้ในสิ่งที่เธอสื่อนั้น เธอจึงไม่มีอาการแพ้ท้องเลย มีแต่เหนื่อยง่ายเท่านั้น 

 

"แกรก..." เสียงเปิดประตูห้องเข้ามาพร้อมกับร่างหนาที่อยู่ในใบหน้าเคร่งเครียด เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมองเธอแล้วก็ยิ่งเพิ่มพูนร่องรอยความเครียดขึ้นบนใบหน้าอีก 

 

"พี่ภพคะ..." ถอดเสื้อสูทให้เขาหลังจากกลับจากที่ทำงานซึ่งเป็นเรื่องปกติที่เธอทำอยู่แล้วแต่ทว่าสองสามเดือนมานี้เธอไม่ค่อยได้ทำเพราะเขามักจะกลับบ้านดึกบางทีก็ไม่กลับเลยด้วยซ้ำ ถึงแม้เธอจะรอเขาเสมอแม้จะดึกแค่ไหนแต่เขาก็ไม่ให้เธอไปถูกตัวเขาเลยด้วยซ้ำ แต่ทว่าวันนี้เขากลับยืนนิ่งให้เธอถอดสูทและปลดไทด์ให้ 

 

"เธอเหนื่อยบ้างรึเปล่ามุก..." ถามด้วยเสียงเหนื่อยๆจนหญิงสาวเงยขึ้นมองใบหน้าเหนื่อยล้านั้น 

 

"มุกไม่เหนื่อยเลยค่ะ แค่นี้เอง" นำเสื้อสูทไปใส่ไว้ในตะกร้าเสื้อผ้าก่อนจะหย่อนก้นลงใกล้ๆสามีที่นั่งอยู่ปลายเตียง 

 

"ฉันหมายถึงเธอเหนื่อยบ้างรึเปล่าที่เป็นภรรยาฉันในทุกวันนี้..." ถามด้วยเสียงราบเรียบสายตามองไปยังหน้าต่างที่เปิดไว้รับลมจากภายนอก 

 

"มุกไม่เหนื่อยหรอกค่ะ เพราะมุกรักพี่..." พูดด้วยรอยยิ้มเช่นเดิมเสมอตั้งแต่เด็กๆจนถึงตอนนี้ที่ได้ใช้ชีวิตคู่ร่วมกัน 

 

"เธอไม่เบื่อฉันบ้างหรอกรึไงกัน..." 

 

"ทำไมมุกต้องเบื่อพี่ด้วยละคะ มุกรักพี่ภพเสมอนะคะ" พูดพลางเข้าไปโอบกอดชายหนุ่มที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่ 

 

"แล้วเธอว่าหมอคนนั้นเป็นไงบ้างละ" 

 

"หมอคนนั้น...ออ...หมอเคนงั้นเหรอคะ เขาก็เป็นหมอที่อัธยาสัยดีค่ะ พี่ภพถามทำไมเหรอคะ" 

 

"ฉันว่าเขาก็เหมาะสมกับเธอดีนะ ต่อไปเธอคงจะมีคนดูแลเธอดีๆ" พูดจบก็ค่อยๆปลดแขนบางออกจากเอวแล้วหันหน้ามาเผชิญกับภรรยา 

 

"พี่ภพ...มุกไม่ได้คิดอะไรกับเขาเลยนะคะ" พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ 

 

"ฉันจะหย่า เธอพร้อมเมื่อไหร่ก็เซ็นเอกสารได้เลยนะ" หยิบกระดาษบางๆออกมาจากกระเป๋าแล้วส่งให้ภรรยาที่มองตนด้วยแววตาเศร้าสร้อยทำให้ต้องเบนหน้าหนีไปทางอื่นเพราะเขาไม่เคยชินกับแววตาคู่นี้เลย  

 

"ทำไมกันคะพี่ภพ มุกทำอะไรผิดไปหรือเปล่า มุกจะแก้ไข แค่พี่ภพอย่าหย่าเลยนะคะ" ได้แต่กุมข้อมือหนาไว้อย่างวิงวอน  

 

"เธอไม่ได้ทำอะไรผิดหรอก แค่ฉันเบื่อเธอแล้ว..." 

 

"พี่ภพ แต่มุกรักพี่นะคะ" 

 

"เห้อ มุกฟังฉันดีๆนะ ฉันไม่เคยรักเธอเลย" 

 

"ไม่จริง...ถ้าพี่ไม่รักมุกพี่จะขอมุกแต่งงานทำไมกันคะ บอกมุกมาเธอค่ะว่ามุกทำอะไรผิด" กอดเอวหนาไว้อย่างแน่นหนาอย่างกลัวว่าเขาจะหายไปจากชีวิตเธอตลอดกาล 

 

"ปล่อยเถอะนะ อย่าทำแบบนี้เลย มันมีแต่จะทำให้ฉันเกลียดเธอ" 

 

"ไม่นะคะพี่ภพ มุกไม่หย่า พี่ภพไม่รักมุกบ้างหรอกเหรอคะ" 

 

"ไม่...ไม่เคยเลยด้วยซ้ำ ที่ฉันแต่งงานกับเธอ ทำดีกับเธอก็เพราะคุณแม่ขอไว้ ท่านเป็นโรคหัวใจ ฉันเลยตามใจท่าน..." 

 

"พี่ภพ..." 

 

"แต่มีเงื่อนไขว่าถ้าผ่านไปสองปีแล้วเธอยังไม่มีลูกหรือฉันไม่ได้รักเธอเลย เราอยู่ร่วมกันไม่ได้ คุณแม่ก็จะยอมให้ฉันหย่า" 

 

"ไม่จริง ทำไมกัน..." 

 

"นี่ก็เป็นเหตุผลเพียงส่วนเดียวที่ฉันจะหย่ากับเธอ..." 

 

"พี่ภพ...แต่มุก..." 

 

"อีกเหตุผลก็คือน้องเกรทกับลังมีลูกให้ฉัน ฉันจะรับผิดชอบเธอและลูกด้วยการแต่งงาน เธอเข้าใจแล้วใช่มั้ยมุก" พูดด้วยน้ำเสียงและท่าทางเย็นชาก่อนจะเดินออกจากห้องไปอย่างรวดร็วโดยไม่หันมองผู้เป็นภรรยาที่ทรุดเข่าลงกับพื้นด้วยความรู้สึกหลากหลายที่จุกอยู่ในอก 

 

"มะ...ไม่จริง...ฮึก...ทำไม ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย" ได้แต่สะอื้นออกมาโดยไร้น้ำตา ทุกสิ่งทุกอย่างจุกอยู่ในอกและคอจนหมด ไม่มีอะไรที่จะมาแบ่งเบาสิ่งที่เธอเพิ่งจะได้รับรู้ไปได้เลยสักนิดแม้แต่น้ำตายังไม่ยอมหลั่งไหลออกมา 

 

"แกรก..." 

 

"พี่ภพ...คะ...คุณท่าน" ตอนแรกที่ได้ยินเสียประตูเปิดเข้ามาเธอก็ดีใจคิดว่าจะเป็นเขา เขาอาจจะแค่โกรธเธอเลยประชดเธอเท่านั้นเมื่อหายโกรธจึงเข้ามาแล้วพูดด้วยเหมือนเดิม แต่ทว่าสิ่งที่เธอคิดนั้นกลับต่างออกไปจากความเป็นจริงเสียเหลือเกินและมันอาจจะเป็นได้แค่ความฝันเท่านั้น 

 

"มุก...แม่ขอโทษนะลูก" เข้ามาโอบกอดลูกสะไภ้ด้วยความเอ็นดูและสงสารจับใจ แค่เห็นร่างบางทรุดเข่าลงกับพื้นไหล่บางสั่นไหวอย่างหนักนั้นเธอก็รู้แล้วว่าลูกชายหัวแก้วหัวแหวนเพียงคนเดียวของเธอคงจะบอกเรื่องที่รับรู้จากตนที่ได้รับรู้จากนักข่าวสาวมาอีกทีนึงแล้วแน่ๆ รวมถึงชู้ของลูกชายตนที่เข้ามาประกาศตัวเมื่อเช้าด้วยแถมยังอ้างอีกว่าตั้งท้องกับลูกชายตน ถึงแม้ตนจะไม่เชื่อแต่พ่อลูกชายตัวดีกลับเชื่อสนิทใจแถมยังตัดสินใจที่จะหย่ากับคนตรงหน้าอย่างรวดเร็วเสียด้วย ทั้งๆที่เธอเป็นผู้หญิงที่ดีและรักลูกชายตนมากก็ตาม 

 

"คุณท่านคะ...มุก" 

 

"ไม่ต้องพูดอะไรแล้วนะลูก แม่จะอยู่ตรงนี้เป็นเพื่อนหนูนะ จะร้องก็ร้องมาเลยปลดปล่อยมันออกมาอย่าเก็บไว้เลยนะ" 

 

"ฮึกๆ...คุณท่าน" 

 

"ยังไงมุกก็จะเป็นลูกสาวที่แม่รักเสมอนะ" ลูบผมลูกสะไภ้เบาๆอย่างรักใคร่ เธอคงทำอะไรไม่ได้นอกจากยอมให้ลูกชายทำตามใจตัวเอง เพราะเธอพูดไว้แล้วเรื่องสัญญานั้น แต่เธอก็ไม่คิดว่าลูกชายตนจะไม่ได้รักหญิงสาวตรงหน้าเลยในระยะเวลาสองปีมานี้ แถมยังแอบไปลักลอบมีเมียน้อยอีกแล้วยัยผู้หญิงน่าไม่อายนั้นยังมีลูกขึ้นมาอีก แต่เธอก็ไม่เชื่อหรอกนะว่าเธอคนนั้นจะมีหลานให้ตนจริงๆถึงมีก็คงจะไม่ใช่หลานตนแน่ เธอดูผู้หญิงด้วยกันออกไม่งั้นคงจะไม่อยู่รอดจนป่านนี้หรอก 

 

... 

 

"พี่ภพคะ มาแล้วเหรอคะ จุ๊บๆ " เมื่อเปิดประตูห้องก็พบแฟนของตนที่เดินหน้ามุ่ยเข้ามาในห้องคอนโดหรูใจกลางเมืองของเธอที่แฟนหนุ่มซื้อให้ เธอจึงรีบอ้อนเขาด้วยการจุ๊บแก้มของเขาเบาๆ 

 

"เกรทพี่เหนื่อยน่ะ ขอพี่พักผ่อนก่อนนะ" เดินมากลางห้องก่อนจะหย่อนก้นบนโซฟาแล้วเอนหลังพิงทันที 

 

"พี่ภพเป็นอะไรเหรอคะ บอกเกรทได้นะเพื่อเกรทจะช่วยอะไรได้" พูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลให้คนตรงหน้าคิดว่าเธอนั้นเป็นที่พึ่งพิงได้แต่ความจริงแล้วเธอก็แค่จะครอบครองเขาทั้งตัวและหัวใจรวมถึงทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นของเขาด้วย 

 

"มุกเธอไม่ยอมหย่าน่ะ เลยเครียดๆนิดหน่อย" พูดด้วยสีหน้าที่ดีขึ้น 

 

"มาค่ะเดี๋ยวเกรทนวดให้นะคะ" ค่อยๆนวดลงมาที่ไหล่กว้าที่พาดบนโซฟาเบาๆอย่างนุ่มนวล 

 

"อืม...สบายดี" บอกด้วยน้ำเสียงผ่อนคลายพลางหลับตาลงอย่างรู้สึกผ่อนคลาย 

 

"แรงอีกนิดมั้ยคะ..." 

 

"ไม่เป็นไรหรอกครับ...แค่นี้พอแล้วล่ะ มานั่งนี้สิครับ" ตบลงโซฟาที่ยังว่างอยู่เบาๆ 

 

"ค่ะ...ว้าย" อุทานออกมาอย่าง(แกล้ง)ตกใจเมื่อถูกแขนแกร่งคว้าเอวบางมากอดไว้ 

 

"ตัวเล็กครับ พ่อขอสวีทกับแม่หน่อยนะครับ" ก้มลงไปพูดใกล้ๆกับหน้าท้องแบนราบ 

 

"พี่ภพละก็...เกรทเขินนะคะ" 

 

"ไม่ต้องเขินแล้วครับเรามีลูกด้วยกันแล้วนะ พี่ว่าพี่ชักจะไม่อยากนวดแล้วล่ะสิ" พูดจบก็จุมพิตลงบนริมฝีปากบางอย่างรู้สึกหลงไหล 

 

"อื้ม..." ค่อยๆผลพออกจากริมฝีปากหนาเบาๆแล้วมองลึกเข้าไปยังแววตาที่เต็มไปด้วยความหลงไหลในตัวเธอ 

 

"ฟุบ..." อุ้มร่างบางขึ้นแนบอกแล้วเดินเข้าไปยังห้องนอนทันที 

 

... 

 

"โอ้กกกก อ้วกกกก..." หญิงสาวอาเจียนออกมาอย่างหมดไส้หมดพุงแทบจะไม่มีแรงลุกออกจากชักโครกในห้องนอนของตน 

 

"ลูกจ๋า...ทำไมถึงแกล้งแม่แบบนี้นะ...โอ้กกกก" พูดได้เพียงประโยคเดียวก็จำต้องลงไปโก่งคอโอ้กที่ชักโครกต่อทันทีทั้งๆที่อาหารที่กินไปนั้นก็ออกไปจนหมดแล้วเหลือแต่น้ำย่อยใสๆที่ออกมาเท่านั้นในตอนนี้ 

 

"หนูมุกจ้ะ เป็นอะไรรึเปล่า" เคาะประตูห้องน้ำอย่างเป็นห่วงคนข้างในเพราะตั้งแต่ตนนำอาหารเย็นมาเสริฟเธอก็ไม่ทันได้ทานแต่กลับบวิ่งเข้าไปในห้องน้ำแล้วอาเจียนตั้งนานแล้วจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ยอมออกมา 

 

"มะ...ไม่เป็นไรหรอกค่ะป้าศรี...มุกไหวค่ะ" ตอบคนข้างนอกที่คงจะห่วงเธอมากออกไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะค่อยๆประคองร่างตัวเองขึ้นเมื่อรู้สึกว่าอาการคลื่นไส้เริ่มหายดีแล้วแต่ทว่าอาการวิงเวียนนั้นกลับเข้ามาแทนที่ ทำให้เธอรีบยึดผนังไว้ก่อนจะจะทรงตัวไม่อยู่ 

 

"แกรก..." เปิดประตูห้องน้ำออกไปด้วยแรงอันน้อยนิด 

 

"ตายแล้วหนูมุก ทำไมหน้าซีดอย่างนี้ละคะ" อุทานอย่าตกใจเมื่อเห็นใบหน้าซีดเผือดของคนตรงหน้าที่ประคองตัวเองออกมาจากห้องน้ำอย่างช้าๆ ดูก็รู้แล้วว่าคนตรงหน้านั้นอาการหนักแค่ไหน 

 

"มุกแค่เพลียๆน่ะค่ะ ไม่เป็นอะไรมากหรอกค่ะ เดี๋ยวก็หาย..." แต่ทว่าร่างกายกลับสวนทางกับคำพูดเมื่อหญิงสาวค่อยๆเซตามแรงโน้มถ่วงแต่ก็โชคดีที่แม่บ้านอย่างตนประคองเธอไว้ก่อน 

 

"ไม่เป็นไรได้ไงกันคะ ป้าว่าเดี๋ยวบอกคุณหนูให้พาหนูมุกไปหาหมอดีกว่า" 

 

"ไม่เป็นไรหรรอกค่ะ ลำบากเสียเวลาเขาเปล่าๆ เดี๋ยวมุกกินยาแล้วนอนพักผ่อนก็หายค่ะ" 

 

"เห้อ งั้นก็ได้ค่ะ..." ได้แต่จำใจในความดื้อรั้นของหญิงสาวแล้วประคองร่างันบอบบางนั้นไปนอนบนเตียงเพื่อที่เธอจะได้พักผ่อน 

 

"งั้นก็พักผ่อนมากๆนะคะ เดี๋ยวป้าไปทำซุปเห็ดอุ่นๆให้นะคะ"  

 

"ขอบคุณค่ะป้าศรี" ยิ้มบางๆให้แม่บ้านที่เธอรักมากเช่นเดียวกับคุณท่านเพราะดูแลเธอมาเมือนกัน 

 

"ลูกจ๋า...แม่ขอโทษนะคะ แต่คุณพ่อเขามีน้องของเขาอยู่แล้วนะ เราอยู่กันสองคนก็ได้นะคะ" เมื่อเห็นว่าป้าศรีออกไปแล้วเธอจึงลูบหน้าท้องแบนราบของตัวเองเบาๆ สัมผัสนี้มักทำให้เธออยากจะร้องไห้ออกมาเสมอ เมื่อคิดว่าลูกน้อยนั้นต้องขาดพ่อไป 

 

"ถ้าลูกอยากอยู่กับพ่อช่วยดลใจให้พ่อกลับมาได้มั้ยคะ กลับมาอยู่กับพวกเรา" ถึงแม้เธอจะรู้ว่านั้นเป็นเพียงแค่ความหวังแต่เธอก็อยากจะให้ตัวเองและลูกมีกำลังใจบ้างก็เท่านั้น 

 

... 

 

จบตอน 

แจ้งค่ะ เรื่องนี้จะอัพวันจันทร์-พุธ วันละตอนเหมือนเดิมนะคะทุกคน  

 

เกือบลืมแหนะ อันนี้หมอเคนน้าผู้ที่ช่วยนางเอกไว้ตอนเป็นลม บอกไว้กันงง 

 

#KEN 

หมอเคน หมอหนุ่มเจ้าเสน่ห์ที่ทุ่มเทให้กับงานที่ได้รับมอบหมายมาก ถึงแม้เขาจะทุ่มเทกับงานมากเพียงใด แต่เรื่องความรักเขากลับไม่เคยจริงจังเลย จนกระทั่งเจอเธอ... 

(เธออาจจะใช่นางเอกหรือไม่ใช่ก็ได้นะคะ รอลุ้นกันว่าเธอเป็นใคร อิอิ) 

อิมเมจ: Kim Rae Won 

เครดิตรูปภาพ: http://adminmine.blogspot.com/2017/07/doctors.html 

ความคิดเห็น