email-icon Instagram-icon

ปีศาจในร่างเจ้าชายที่เเสนดีพร้อมที่จะขี่ม้าขาวเข้าไปช่วยเจ้าหญิงเเล้วครับ :) :x:กดไลค์เเละคอมเม้นต์เพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียนนะคะ:x:

คลั่งครั้งที่ 27 เจ้าชายขี่ม้าขาว

ชื่อตอน : คลั่งครั้งที่ 27 เจ้าชายขี่ม้าขาว

คำค้น : RAVE , ร้าย I คลั่ง I รัก , อวบ , น่ารัก , โหด , หื่น , ไอหมอก , ลิษา , ลิซ , Bad_devil , เเก๊งค์หมอ , ลดน้ำหนัก

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.8k

ความคิดเห็น : 55

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มี.ค. 2563 15:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
คลั่งครั้งที่ 27 เจ้าชายขี่ม้าขาว
แบบอักษร

คลั่งครั้งที่ 27 เจ้าชายขี่ม้าขาว 

เสียงจ้อกแจ้กจอแจดังไปทั่วแทบจะทุกพื้นที่ในวันเปิดภาคเรียนของมหา’ลัย วันที่ลิซล่ะกลัวที่มันจะมาถึงจริงๆ...และมันก็มาถึงแล้ว 

“เดี๋ยวฉันลงไปส่งดีกว่า” 

“มะ ไม่เป็นไรค่ะพี่หมอก ลิซ...ลิซไปเองได้” 

ไอหมอกมองคนข้างๆที่ทำหน้าหนักใจก็พาลเป็นห่วงไปด้วยเพราะเขาเองก็ตามดูแลอีกฝ่ายตลอดเวลาไม่ได้ 

“ฟังนะ” 

“...” 

“ถ้ามีอะไรไม่ดีเกิดขึ้นให้โทรหาฉันทันที ฉันจะรีบมาหาให้เร็วที่สุด” พูดจบก็ลูบหัวเบาๆเป็นเชิงปลอบ 

“ขอบคุณค่ะ” 

“แล้วชุดนักศึกษาใหม่เป็นไงบ้าง ไม่คับไม่หลวมไปใช่มั้ย” 

“อื้ม พอดีเลยค่ะ ขอบคุณที่ซื้อให้ลิซนะคะ” 

เพราะสัดส่วนที่ลดลงค่อนข้างเร็วของลิซทำให้ไอหมอกต้องพาไปซื้อชุดนักศึกษาใหม่ที่ไซส์เล็กลงกว่าเดิม ดูลิซที่ตัวเล็กลงในชุดนักศึกษาพอดีตัวก็น่ารัก น่าฟัดไม่หยอก 

แถมยังน่าเย...แค่ก! 

“เอ่อ พี่หมอก...” 

“หืม ว่าไง” 

“พี่ไอหมอกว่า...แม่เค้าจะให้ลิซกลับไปอยู่ที่บ้านได้รึยังคะ” ลิซถามเสียงอ้อมแอ้ม 

ในระหว่างที่คนด้านข้างก้มหน้าถามไอหมอกก็วาดร้อยยิ้มร้ายขึ้นมาบนใบหน้า หึ ไม่มีทางที่ลิซจะได้กลับบ้านซะหรอกตราบใดที่เขาไม่ยอมน่ะ “รอบล่าสุดที่โทรไปถามแม่เธอก็บอกว่าไม่ต้องกลับไปอีกแล้วหนิ” 

“...” 

“ไม่ต้องเศร้าหรอกน่า หรือว่าอยู่กับฉันแล้วไม่มีความสุขล่ะ” เขาแกล้งถามเสียงสลดซึ่งก็ได้ผลทันตาเมื่อคนที่ก้มหน้าทำหน้าหงอยอยู่ตอนแรกรีบเงยหน้ามามองเขาด้วยท่าทางตื่นๆ 

“ปะ เปล่านะคะ อยู่กับพี่ไอหมอกลิซมีความสุขค่ะ แต่ลิซ...ก็แค่คิดถึงบ้าน” 

“งั้นเอาเป็นว่าเดี๋ยวว่างๆฉันจะพากลับไปแล้วกันนะ” 

“ขอบคุณค่ะ ^__^” 

“งั้นก็ลงไปได้แล้วคนเก่ง พี่โรสของเธอมายืนรอแล้วไม่ใช่รึไงน่ะ” 

“O_O!!” ลิซหันไปมองตามที่ไอหมอกชี้ก่อนจะตาโตขึ้นมาอย่างตกใจ “พะ พี่โรสเรียนที่นี่เหรอ...” 

“ไปได้แล้วเร็ว มีเพื่อนแล้วนี่” 

“งั้นก็สวัสดีค่ะพี่ไอหมอก” 

ไอหมอกมองตามหลังลิซที่รีบวิ่งดุ๊กดิ๊กตรงไปที่หญิงสาวร่างระหงที่เป็นรุ่นพี่คนสนิทอีกคนของเธออย่างยิ้มๆ ดูเหมือนว่าลิซคงจะลืมความกลัวไปชั่วขณะถึงได้วิ่งยิ้มกว้างไปอย่างนั้น 

นัยน์ตาคู่คมกวาดมองไปรอบๆก็เห็นว่าทั้งนักศึกษาชายหญิงหลายคนต่างมองมาทางลิซด้วยสายตาที่ปิดความตกใจไม่มิด บางคนก็มองอย่างแปลกใจก่อนจะหันไปซุบซิบกัน 

หึ ก็ตอนนี้ลูกแมวเขาน่ารักน้อยๆที่ไหนล่ะ ตอนแรกก็ว่าน่ารักแล้ว มาตอนนี้ที่พอสัดส่วนต่างๆค่อยๆลดลง รวมถึงใบหน้าอวบอิ่มที่พอสัดส่วนต่างๆลดลงก็เผยให้เห็นโคลงหน้าน่ารักชัดเจนขึ้น 

ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าลิซยังจะน่ารักมากไปกว่านี้เขาจะต้องตามหึงตามหวงขนาดไหน... 

“หึ” ไอหมอกหัวเราะให้กับความคิดฟุ้งซ่านของตัวเอง 

แขนแกร่งหักพวงมาลัยเพื่อเลี้ยวรถกลับไปทางเดิม ตอนนี้โทรศัพท์ในกระเป๋าเขาสั่นครืดๆแจ้งเตือนข้อความเข้าไม่หยุดแล้ว ก็คงเป็นไอ้พวกเพื่อนๆเขาที่ส่งข้อความมาตามให้ไปมหา’ลัยไวๆนั่นล่ะ 

หื้ม~? 

ระหว่างทางที่ขับรถออกมาแต่ยังไม่ทันได้ออกไปไกลจากตึกคณะสถาปัตย์เท่าไรนัก สายตาของไอหมอกก็เหลือบไปมองเห็นอะไรบางอย่างที่อยู่ด้านหน้าไปไม่ไกลนัก 

คุ้นๆว่าจะเป็นคนที่เคยแกล้งลูกแมวของเขาน้า~ 

หึ! 

ฟึ่บ! เอี๊ยดดดด! 

“กรี้ดดดดดด” 

พวงมาลัยรถถูกหักเข้าข้างทางอย่างกะทันหัน เสียงเบรคดังไปทั่วบริเวณพร้อมๆกับเสียงกรีดร้องแหลมปรี๊ดของหญิงสาวที่ถูกรถคันหรูพุ่งเข้ามาใส่ 

ถือเป็นโชคดีที่เจ้าของรถเหยียบเบรครถทัน(?) รถคันนั้นถึงยังไม่ได้ชนใครตายเข้า 

“อะ...กะ แก! ขับรถภาษาบ้าอะไรของแกฮะ!?” หญิงสาวคนดังกล่าวปรี๊ดแตกทันที พอตั้งหลักได้เธอก็รีบเดินไปเอาเรื่องที่ประตูรถฝั่งคนขับ 

แต่กระจกดันติดฟิล์มซะดำทึบจนเธอไม่เห็นคนข้างในนี่สิ! 

“:)” ไอหมอกที่แสยะยิ้มรออยู่ในรถเอื้อมมือไปกดที่ปุ่มลดกระจก 

กระจกรถฝั่งคนขับค่อยๆถูกลดลงมาช้าๆเผยให้เห็นใบหน้าของคนขับทีละส่วนอย่างช้าๆ แต่ยิ่งเห็นมากขึ้นใบหน้าของหญิงสาวก็ยิ่งซีดมากขึ้นเช่นกัน 

“ขอโทษที พอดีฉันหักรถหลบมดน่ะ ไม่อยากเหยียบ” 

“...” 

“ไม่ทันเห็นว่ามีหมาเดินอยู่ข้างทางพอดี ซอรี่ละกัน~” 

 

ทางด้านลิซเมื่อวิ่งมาถึงตัวพี่คนสนิทก็รีบเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงรีบร้อนทันที “พี่โรส! ทำไมพี่มาอยู่ที่คณะลิซล่ะคะ แล้ว...พี่เรียนที่มหา’ลัยนี้เหรอคะ” 

“ฮ่าๆๆๆ ทำหน้าตกใจอะไรขนาดนั้นล่ะ ก็แค่อยู่มหา’ลัยเดียวกันเอง” 

“งื้ออออ ก็ลิซดีใจนี่นา” 

“พี่ก็ตกใจเหมือนกันแหละตอนแรก ก็ที่พี่ถามเราไปทางแชทว่าเรียนมหา’ลัยอะไรนั่นแหละ พึ่งมานึกได้ว่ายังไม่เคยถามเลยว่าลิซเรียนที่ไหน ^^” 

รอยยิ้มสวยทำเอาชายหนุ่มหลายคนแถวนั้นกระอักดาเมจความสวยกันไปเป็นแถบๆ 

“เอ๊ะ แต่ทำไมคนถึงได้มองมาที่เราเยอะขนาดนี้นะ” โรสว่าพลางมองไปรอบๆตัวอย่างแปลกใจ มือบางรีบคล้องแขนคนน้องก่อนจะพาเดินไปที่อื่นเพื่อหลบสายตาของคนนับสิบที่มองมาอย่างไม่คิดปิดบัง 

“ก็พี่โรสสวยนี่คะ ในชุดนักศึกษายิ่งส๊วยสวยยย” 

“ปากหมานะเรา~” 

“ฮื้อ ปากหวานรึเปล่าคะพี่โรส >_<” 

“ฮ่าๆๆๆ แซวเล่นจ้า” โรสว่ายิ้มๆ “แต่ไม่ใช่หรอก ปกติพี่ไปไหนคนก็ไม่ได้มองอะไรขนาดนี้นะ ลิซไปทำอะไรมารึเปล่า” 

“ลิซ-” 

“หรือว่าไปขโมยของมา!?” 

“พี่โรสอย่าแกล้งลิซ~” 

“ก็น่าแกล้งนี่ ฮะๆๆ แล้วลิซเรียนกี่โมงเนี่ย” 

“อีกซักประมาณครึ่งชั่วโมงค่ะ” 

“ดีเลย งั้นเดี๋ยวนั่งคุยเป็นเพื่อนพี่ก่อนแล้วกัน อีกตั้งนานกว่าจะถึงเวลาเรียนพี่ นี่อุตส่าห์มารอเด็กขี้แงไม่กล้าลงจากรถเลยนะเนี่ย” 

“โถ่พี่โรสอ่า~ ลิซเปล่างอแงซักหน่อย...” 

สองสาวที่เดินมาถึงจุดที่มีม้าหินอ่อนวางอยู่เกลื่อนแล้วก็ทิ้งตัวนั่งลงเพื่อคุยกันต่อ 

“จ้าๆ พี่ก็แค่เห็นคนบางคนไม่ยอมลงมาจากรถซักที รถก็มาจอดตั้งน๊านตั้งนานแล้ว” 

“ฮือออ T^T แล้วนี่พี่รู้ได้ไงคะว่าลิซอยู่ในรถคันนี้” 

“ก็แชทถามแฟนเราสิ” 

“แชท...” 

“นี่ๆๆ! หยุดความคิดบ๊องๆเลยนะ อันนี้ที่พี่มีไว้ติดต่อกับแฟนเราก็เพราะแฟนเราเขาจะฝากพี่ดูแลเรานั่นแหละ เนี่ยเปิดแชทให้ดูเลย ไม่เคยคุยอะไรกันเลยนอกจากเรื่องฝากดูแลเนี่ย!” พอเห็นท่าทีสลดลงของลิซโรสก็รีบลนลานหยิบโทรศัพท์เครื่องหรูออกมากดยิกๆก่อนจะเปิดหน้าแชทเพื่อแสดงข้อความที่ว่าให้ลิซดู 

“...” 

“ส่วนที่มีช่องทางติดต่อกันนี่เพราะตอนนั้นบังเอิญไปเจอแฟนลิซข้างล่างคอนโด แฟนเราเลยมาขอไว้เพื่อติดต่อคุยเรื่องเราเนี่ย” 

“จะ จริงหรอคะ” 

“หน้าพี่ดูเป็นคนชอบตีท้ายครัวคนอื่นเหรอ -_-” 

“เปล่านะคะ ลิซไม่ได้คิดอย่างนั้น” 

ตะ แต่เดี๋ยวก่อนนะ! 

“อ๊ะ! พี่โรสคะ ลิซกับพี่ไอหมอกไม่ได้เป็นแฟนกันนะคะ O_O!” 

“จ้าาาา เชื่อจ้าาา ^___^” 

หน้าแบบนั้น...ดูยังไงก็ไม่เหมือนพี่โรสจะเชื่อสิ่งที่เธอพูดเลยนี่นา Y_Y 

“ว่าแต่ เอ่อ...” ลิซกลอกตาซ้ายขวามองไปทั่วเมื่อหาเรื่องอื่นมาพูดแทนเรื่องที่กำลังคุยกันอยู่นี่ไม่ได้ “เอ้อ! พี่โรสสวยมากเลยนะคะ พี่โรสมีตำแหน่งอะไรบ้างรึเปล่า” 

“หมายถึงที่ไอ้เพจของมหา’ลัยเล่นกันอะนะ” 

“อื้อ ลิซว่าอย่างพี่โรสต้องเป็นปริ๊นเซสแท้ๆ แต่ทำไม...” 

“ก็เคยเป็นนะ” โรสพูดยิ้มๆ ยิ่งเห็นใบหน้าน่ารักที่ทำหน้าตื่นขึ้นมา 

“จะ จริงหรอคะ” 

“อืม แต่พี่ว่ามันวุ่นวายอะ เดินไปไหนคนก็ชอบมอง เลยสละตำแหน่งทิ้งตั้งแต่วันที่สอง” โรสเล่าด้วยท่าทางสบายๆพร้อมทั้งยักไหล่ว่าไม่ได้สนใจไอ้ตำแหน่งบ้าบออะไรนั่นกับการละเล่นของมหา’ลัยนี้เลย 

“โหวววว OoO” 

อยากให้ตำแหน่งซินเดอเรลล่านี่สละทิ้งได้บ้างจัง... ;_; 

“แล้วลิซล่ะ ได้ตำแหน่งอะไรบ้างรึเปล่า” 

“เอ่อ...คือ...” ลิซเกาท้ายทอยตัวเองนิดๆ 

ใบหน้าลำบากใจของคนที่นั่งตรงข้ามทำเอาโรสเลิกคิ้วมองอย่างแปลกใจ ไหนจะนัยน์ตากลมโตที่ล่อกแล่กไปมานั่นอีก 

แต่ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ต้องสงสัยนานเมื่อนักศึกษากลุ่มที่นั่งไม่ไกลจากที่ๆพวกเธอนั่งมากนักซุบซิบกันขึ้นมา 

“นั่นใช่ยัยซินเดอเรลล่าปะวะมึง ทำไมดู...” 

“เบาๆสิอินี่! เสียงดังเขาก็ได้ยินหมดสิ” 

ดวงตาคู่สวยที่วันนี้ถูกกรีดอายไลเนอร์จนคมตวัดมามองลิซทันที “อย่าบอกนะว่า...ซินเดอเรลล่า?” 

“...ค่ะ” 

“...” ว่าแล้วว่าทำไมไอหมอกถึงได้ดูเป็นห่วงเด็กคนนี้ขนาดนี้ แถมลิซเองก็ยังมีท่าทีกลัวๆแปลกๆอีก 

นี่คงเพราะเธอตัดขาดจากการเล่นบ้าๆนี่รวมถึงไม่ใส่ใจมันเลยสินะ เธอถึงไม่รู้ความเป็นไปเลยว่าใครจะได้ตำแหน่งอะไร 

“คะ คือ ถ้าพี่โรสลำบากใจที่จะต้องมาพูดคุยกับลิซ ตอนอยู่ที่มหา’ลัยเราก็ทำเป็นไม่รู้จักกันก็ได้นะคะ” 

“เฮ้ออออ พี่ไม่ได้คิดอะไรพวกนั้นเลย” ให้มันได้อย่างนี้สิโว้ย โรสล่ะอยากจะบ้าตาย “ไหนเล่ามาซิ ตั้งแต่ได้ตำแหน่งนี้โดนอะไรมาบ้าง” 

ใบหน้าสวยที่ดูเคร่งเครียดต่างจากครั้งอื่นที่มักจะให้บรรยากาศผ่อนคลายเป็นกันเองทำเอาลิซเกร็ง แต่ก็ยอมตอบกลับไปตามความจริงเสียงสั่นๆ 

“กะ ก็โดนแกล้งน่ะค่ะ” 

“เช่น?” 

“พวก...แกล้งเดินชน สาดน้ำ สกัดขา ว่าว่าลิซอ้วน ขั-” 

“พอ พอแล้ว โถ่เอ้ย” ใบหน้าสวยส่ายไปมา แค่ได้ยินคำบอกเล่าเสียงสั่นจากปากลิซก็ทำเอาเธอสงสารจนพูดอะไรไม่ถูกแล้ว ได้แต่เดินมานั่งฝั่งเดียวกันกับลิซเพื่อลูบหัวปลอบคนน่าสงสาร “นี่เราเจออะไรมาบ้างเนี่ย เฮ้อ!” 

“ลิซ...” 

“พวกนั้นก็ทำกันเกินไปแล้ว ทั้งที่มันก็เป็นแค่เกมบ้าๆแท้ๆ” โรสพูดด้วยน้ำเสียงติดจะฉุนเฉียว “แบบนี้พี่ว่ามันน่าจะเอาเรื่องได้นะ” 

“...” 

ลิซไม่อยากทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่นักหรอกเพราะมันจะพาลทำเอาแม่เลี้ยงเธออารมณ์เสียไปกันใหญ่ แล้วถ้าอีกฝ่ายห้ามเธอเรียนขึ้นมาเธอแย่แน่ๆ 

“ดูจากหน้าคงมีเหตุผลล่ะสิ” 

“ค่ะ...” 

“ก็เอาเป็นว่าถ้ามีอะไรที่พี่ช่วยได้ต้องบอกพี่นะ พี่จะช่วยเท่าที่ทำได้เลย หรือถ้าโดนแกล้งก็มาบอกได้” 

“ขอบคุณนะคะ” ลิซพูดขอบคุณด้วยรอยยิ้มกว้าง ทำเอาหลายคนที่ลอบมองสองคนดังของมหา’ลัยคุยกันอยู่ตกใจกันไปเป็นแถบๆ 

“อื้อ ไปเรียนได้แล้วไป พักกลางวันแล้วก็ทักมาบอก ถ้าเลิกตรงกันเดี๋ยวพี่มากินข้าวเป็นเพื่อน” 

“ไม่ต้องลำบากก็ได้ค่ะพี่โรส” 

“พี่พูดเหรอฮะว่าลำบาก?” โรสพูดพร้อมขยี้หัวคนขี้เกรงใจด้วยความหมั่นไส้ 

ร่างบางระหงยืดตัวลุกขึ้นยืนพร้อมทั้งมองเวลาในโทรศัพท์ก็เห็นว่าใกล้เวลาเรียนของคนน้องแล้ว เลยดึงมืออีกคนให้ลุกขึ้นยืดพร้อมทั้งออกแรงดันเบาๆไปทางตึกเรียนของอีกฝ่าย 

“งั้นพี่ไปแล้วนะ ตั้งใจเรียนล่ะ กลางวันอย่าลืมที่พี่บอกนะ ทำตามที่บอกด้วย! แฟนเราอุตส่าห์ฝากดูแลมาอย่างดี ^_<” 

“อะ...” 

ละ ลิซกับพี่ไอหมอกยังไม่ได้เป็นแฟนกันซักหน่อย! >/////< 

.. 

. 

วันแรกของการเปิดภาคเรียนของลิซผ่านไปอย่างเก้ๆกังๆ เมื่อวันนี้ทั้งวันคนเอาแต่พากันมองมาที่เธอด้วยสายตาแปลกๆแล้วยังพากันซุบซิบอีก 

แถมกลุ่มนั้นที่แกล้งเธอวันนี้ทั้งเธอยังไม่ได้เจอเลยด้วย...ดีจัง 

พลั่ก! 

แต่ลิซคงลืมไปว่าไม่ได้มีแค่กลุ่มนั้นกลุ่มเดียวที่ชอบแกล้งเธอ... 

ในตอนที่ลิซกำลังจะเดินผ่านกลุ่มคนกลุ่มที่ยืนอยู่นั้นไป ร่างของลิซก็เซถลาล้มลงไปตามแรงโน้มถ่วงของโลกเมื่อมีเท้าของใครบางคนในกลุ่มนั้นจงใจยื่นออกมาสกัดขาของลิซ 

“โอ๊ย!” ลิซร้องและเบ้หน้าออกมาด้วยความเจ็บเมื่อเธอใช้มือรับแรงกระแทกไว้เต็มๆ 

ถลอก...ถลอกแน่ๆ โดนพี่ไอหมอกดุแน่เลย T^T 

“ผอมลงนิดเดียวทำมั่นหน้า เดินหน้าบานไปทั่วคณะเลยนะ” 

เสียงแหลมปรี๊ดที่ทักขึ้นเหนือหัวทำเอาลิซอยากจะร้องไห้ออกมาซะตรงนั้น เธอไปมั่นหน้าตอนไหนนะ แล้วที่เดินไปทั่วคณะก็เพราะมันต้องเปลี่ยนที่เรียนบ้าง เดินไปกินข้าวบ้างมั้ยล่ะ ฮือออ 

“ลิซ...” 

“แล้วเดี๋ยวนี้ได้ยินว่ามีคนปกป้องด้วยนี่ ได้ยินมาจากกลุ่มยัยมัดหมี่” 

“...” 

“ไหนล่ะเจ้าชายขี่ม้าขาวของแก” น้ำเสียงเยาะเย้ยนั้นยังคงพูดขึ้นไม่หยุด 

สายตาหลายสิบคู่ของคนที่อยู่บริเวณนี้ต่างพากันมองมาที่ร่างของลิซที่ยังนั่งกองอยู่ที่พื้นโดยที่ไม่มีใครซักคนที่คิดจะเข้ามาช่วย พอลิซทำท่าจะดันตัวเองให้ลุกขึ้นก็ถูกผลักกลับลงมาซะอย่างนั้น 

“หื้ม ว่าไง” 

“...” 

“ไหนเจ้าชายของกะ-” 

“ขอทางหน่อยนะครับ” เสียงทุ้มที่อยู่ๆก็ดังขัดขึ้นทำเอาทุกสายตาเบนไปสนใจผู้มาใหม่แทน 

ฮือฮาๆ 

แล้วเสียงฮือฮาก็ดังขึ้นทันทีเมื่อมีหลายคนคุ้นหน้าคุ้นตาชายหนุ่มที่เป็นถึงคนดังของอีกมหา’ลัยหนึ่งที่อยู่ใกล้ๆกับที่นี่ 

ร่างสูงโปร่งเจ้าของใบหน้าหล่อที่กำลังกระตุกยิ้มมุมปากเดินฝ่าผู้คนมายังจุดที่ผู้คนกำลังให้ความสนใจ นัยน์ตาคู่คมตวัดลงสบตากับดวงตากลมโตก่อนที่เสียงนุ้มทุ้มจะเอ่ยออกมา 

“เจ้าชายขี่ม้าขาวมาแล้วนะครับ...เจ้าหญิง :)” 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว