facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

CHAPTER II สิ่งที่มันกำลังเกิด

ชื่อตอน : CHAPTER II สิ่งที่มันกำลังเกิด

คำค้น : สายใยรัก หนี้หัวใจ ตอนที่2

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.9k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ต.ค. 2562 22:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER II สิ่งที่มันกำลังเกิด
แบบอักษร

 

"..." เหม่อมองไปที่ท้องฟ้ามืดสนิทไร้แสงดาว 

 

"คุณม่านมุกครับ" เขาซึ่งกังวลว่าหญิงสาวจะเป็นอะไรไปรึเปล่าจึงรีบเรียกเธอ 

 

"คะ..." หันมามองชายหนุ่มเพียงคนเดียวในห้องที่ยังคงอยู่เคียงข้างเธอแต่ทว่าในความเป็นจริงควรเป็นสามีเธอเสียมากกว่า แต่เขาก็หายไปตั้งแต่ตอนบ่ายพร้อมกับผู้หญิงที่ชื่อเกรท ตอนนี้ในหัวของเธอมีแต่ภาพสามีที่กุมมือผู้หญิงคนนั้นไว้แน่น 

 

"คุณม่านมุกนอนพักผ่อนเถอะนะครับ...ตอนนี้ร่างกายคุณอ่อนแอมากแล้วยังมีเจ้าตัวเล็กอีก..." 

 

"ขอโทษนะคะ...ฉันเป็นแม่ที่ไม่ได้เรื่องจริงๆ" ส่งยิ้มบางเบาให้ชายหนุ่มผู้ช่วยเธอไว้ทันก่อนที่เธอจะเสียสิ่งมีชีวิตเล็กๆที่เธอเพิ่งรู้ไม่กี่นาทีหลังจากฟื้นว่าเธอมีเขา 

 

"ไม่หรอกครับ คุณอย่าคิดมากเลยนะครับนอนก่อนเถอะ" หมอหนุ่มพูดอย่างอ่อนโยนก่อนจะค่อยๆปรับเตียงนอนให้หญิงสาวที่เป็นทั้งคนไข้และคนที่ตนเจอครั้งแรกที่วัดให้นอนอย่างสบายๆ 

 

"ขอบคุณค่ะ" เอนตัวลงนอนก่อนจะส่งยิ้มจางๆให้หมอหนุ่มซึ่งห่มผ้าให้เธอ 

 

"งั้นผมไม่รบกวนแล้วนะครับ พักผ่อนมากๆนะครับ" พูดจบก็ส่งยิ้มให้คนไข้สาวก่อนจะเดินออกไปจากห้อง 

 

"ตัวเล็ก แม่ขอโทษนะแม่จะไม่อ่อนแออีกแล้ว" ลูบหน้าท้องที่ยังแบนราบเบาๆ 

 

"นอนกันเถอะนะคะ เดี๋ยวอีกสองวันคุณพ่อก็จะมารับเรากลับบ้านกันนะคะ" ค่อยๆหลับตาลงอย่างยากลำบากเพราะในหัวก็มีภาพอันแสนเจ็บปวดนั้นฉายซ้ำไปซ้ำมาแต่เธอก็จำเป็นต้องพักผ่อนเพื่อชีวิตน้อยๆในท้องของเธอ ซึ่งเป็นชีวิตอันแสนบริสุทธิ์ 

 

... 

 

สองวันต่อมา... 

 

"ผลตรวจออกแล้วนะครับ คุณม่านมุกกับเด็กในครรภ์แข็งแรงดีครับ" หมอหนุ่มอ่านผลตรวจในชาร์ตด้วยรอยยิ้ม 

 

"ขอบคุณคุณหมอมากนะคะที่ช่วยดูแลฉันในสองสามวันมานี้" ว่าพลางยิ้มให้หมอหนุ่มอย่างรู้สึกขอบคุณ แต่เธอก็รู้สึกน้อยใจขึ้นมาเมื่อนึกได้ว่าสามวันที่ผ่านมานี้ผู้เป็นสามีไม่ได้มาเยี่ยมเธอเลย ตั้งแต่วันนั้นทีเดินออกไปกับผู้หญิงคนนั้น 

 

"คุณม่านมุกเป็นอะไรรึเปล่าครับ" เมื่อเห็นแววตาที่ดูเศร้าและหม่นหมองลงจึงถามหญิงสาวขึ้นด้วยความเป็นห่วงเพราะช่วงนี้เธออาจจะคิดมากหรือกังวลเนื่องมาจากฮอร์โมนคุณแม่ด้วย แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องดีที่คุณแม่จะเก็บความเครียดไว้เป็นความเครียดสะสมมันอาจจะส่งผลทั้งต่อคุณแม่และทารกในครรภ์ได้ 

 

"ไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ มุกแค่คิดอะไรนิดหน่อย เอ่อ คุณหมอเรียกฉันว่ามุกเฉยๆก็ได้ค่ะ ไม่ต้องเรียกทางการขนาดนั้น"  

 

"ก็ได้ครับคุณมุก" ยิ้มให้คนไข้สาวจนตาหยีก่อนจะหย่อนก้นลงบนโซฟา 

 

"คุณหมอคะ ฉันควรต้องทำอะไรบ้างคะหลังจากนี้" 

 

"คะ...ครับ" รีบมองไปทางอื่นทันทีก่อนจะหันมาอีกรอบเพราะเมื่อกี้เขินที่หญิงสาวหันมาเห็นตนแอบมองเธออยู่พอดี 

 

"มุกหมายถึง มุกควรทำอะไรบ้างคะหลังจากมีเจ้าตัวเล็กแล้ว หรือว่ามุกไม่ควรทำอะไรบ้าง" พูดด้วยรอยยิ้ม 

 

"ออ...ครับ...อย่างแรกคือคุณต้องดูแลสุขภาพให้มากๆด้วยครับ ทั้งสุขภาพกายและสุขภาพจิต" 

 

"สุขภาพจิตงั้นเหรอคะ" 

 

"ใช่ครับ ช่วงนี้คุณอาจจะเครียดหรือกังวลมากส่วนหนึ่งก็มาจากฮอร์โมนคุณแม่น่ะครับ คุณจะมีอารมณ์แปรปรวนมากกว่าปกติ แต่เมื่อคุณเศร้าคุณก็ต้องจัดการกับความเศร้าเหล่านั้นให้ได้เพื่อตัวเล็กนะครับ" 

 

"ค่ะ..." 

 

"ครับ...เอ่อถ้าคุณเครียดคุณก็มาพบผมได้ทุกเมื่อนะครับผมอยู่ที่โรงพยาบาลเสมอนะครับ ตัวเล็กครับบอกคุณแม่ให้มาหาลุงหมอที่นี่ได้ตลอดนะครับ ลุงหมอจะเล่นกับเจ้าตัวเล็กเองนะครับ" พูดกับหน้าท้องคนไข้สาวพลางทำหน้าตลกๆ 

 

"ฮ่าๆ คุณหมอนี่ตลกจริงๆนะคะ" หัวเราะออกมาจนตาหยี 

 

"แบบนี้ละครับ คุณควรร่าเริงไว้แบบนี้ละครับ" พูดด้วยรอยยิ้ม 

 

"หึ ดูแล้วคงจะไม่เป็นอะไรมากหรอกมั้งทำไมถึงต้องนอนโรงพยาบาลตั้งสามวันด้วย..." คำพูดที่น้ำเสียงฟังดูข้อนแขวะคนฟังนั้นดังขึ้นเรียกสายตาทั้งสองคู่มองไปยังผู้มาใหม่ทันที 

 

"พี่ภพ..." 

 

"เอ้านี่เสื้อผ้า รีบไปเปลี่ยนซะ ผมรีบเดี๋ยวต้องไปทำงานต่ออีก" โยนถุงผ้าตรงมาที่หญิงสาวอย่างรวดเร็วมากจนเกือบจะปะทะหน้าท้องบางอย่างรุนแรงแต่ทว่าหมอหนุ่มกลับรับถุงผ้านั้นไว้ก่อน 

 

"นี่คุณครับ..." หมอหนุ่มพูดขึ้นเสียงดังเพื่อจะเตือยนสติและบอกคนตรงหน้าแต่ทว่าก็โดนหญิงสาวดึงแขนเสื้อเบาๆเสียก่อน 

 

"พี่ภพรอก่อนนะคะ เดี๋ยวมุกขอตัวไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน" พูดจบก็รีบหยิบถุงผ้าจากมือหมอหนุ่มแล้วเข้าไปในห้องน้ำทันที 

 

"หึ คุณหมอนี่คงจะมีรสนิยมชอบเมียชาวบ้านสินะครับ" เมื่อเห็นว่าภรรยาเข้าห้องน้ำไปแล้วจึงถามหมอหนุ่มตรงหน้าด้วยน้ำเสียงข้อนแขวะ 

 

"คุณม่านมุกเป็นคนไข้ของผมครับ ผมไม่ได้คิดอะไรเกินเลยกับเธอ" พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง เขาคิดกับเธอแค่คนไข้แล้วรู้สึกเห็นอกเห็นใจเธอที่เกือบแท้งเพราะคนตรงหน้าซึ่งเป็นพ่อของลูกถ้าวันนั้นเขาไม่ได้เอะใจที่ได้ยินเสียงดังจากห้องน้ำชาย ซึ่งพอจะเดินไปทางนั้นก็เห็นคนตรงหน้าเดินสวนมาจากทางนั้นพอดี แล้วไม่นานก็ได้ยินเสียงกรีดร้องมาจากทางนั้นเขาจึงเห็นเธอนอนจมกองเลือดกับพื้นห้องน้ำอยู่ 

 

"หึๆ คุณจะชอบเธอผมก็จะไม่ว่าอะไรหรอกนะ เพราะอีกไม่นานเธอก็จะเป็นอิสระจากผมแล้วเป็นโสดแล้ว ถึงเธอจะแต่งงานกับผมตั้งสองปีแล้วก็ตาม หึๆ" พูดจบก็เดินไปนั่งที่โซฟาเพื่อรอภรรยาเปลี่ยนผ้าทันที ทิ้งให้หมอหนุ่มยืนงุนงงกับสิ่งที่ได้ยินอยู่คนเดียว 

 

"แกรกก" ประตูห้องน้ำถูกเปิดออกมาพร้อมร่างหญิงสาวในชุดเดรสสีขาวในมือก็ถือเสื้อผ้าของโรงพยาบาล 

 

"ออกมาแล้วหรอกเหรอ รีบไปกันเถอะ หรือเธอจะอยากอยู่ให้คุณหมอคนนั้นไปส่ง ผมก็ไม่ว่าหรอกนะ" พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาไปถึงขั้วหัวใจ 

 

"คุณหมอคะ ขอบคุณนะคะที่ดูแลมุกในสามวันนี้ ฉันขอตัวก่อนนะคะ" หลังจากวางเสื้อผ้าโรงพยาบาลไว้บนเตียงแล้วจึงไหว้ลาคนตรงหน้าเพราะเขาแก่กว่า 

 

"เอ่อ...คุณม่านมุกครับ คุณ..." เมื่อเห็นตาร่างบางที่แดงๆอยู่นั้นก็เกิดความเป็นห่วงขึ้นมาแต่ทว่าเธอตรหน้ากลับยิ้มออกมา ทั้งๆที่ดูแล้วเป็นการฝืนยิ้มให้คนที่เห็นตาแดงของเธอสบายใจเสียมากกว่า เดาไม่ยากเลยว่าเธอคงได้ยินประโยคที่สามีเธอพูดกับตนแน่ๆ 

 

"ไปกันเถอะค่ะพี่ภพ" หันหลังให้คุณหมอแล้วเดินตามผู้เป็นสามีออกไปจากห้องพักฟื้นvip ทันทีอย่างรวดเร็ว เธอไม่อยากให้ใครต้องมาเห็นความอ่อนแอของเธอ พ่อของเธอสอนไว้ว่าต่อให้เราอ่อนแอมากแค่ไหนก็ตามแต่อย่าได้แสดงความอ่อนแอให้ใครเห็น ถึงแม้สิ่งนั้นจะทำให้เราเจ็บปวดจนอยากแสดงความอ่อนแอออกมาแค่ไหนก็ตาม 

 

"หึ ทำไมเธอดูเงียบๆจังล่ะ ปกติจะชวนคุยตลอดนี่" เมื่อทนไม่ได้กับความเงียบบนรถที่มีภรรยาที่นั่งก้มมองมือของเธออยู่จึงกล่าวทำลายความเงียบนั้น 

 

"พี่ภพจะให้มุกพูดอะไรล่ะคะ..." ถามด้วยน้ำเสียงสั่นๆถึงแม้จะพยายามปรับน้ำเสียงให้ไม่สั่นแล้วก็ตาม 

 

"หึ หรือว่าเธอจะติดใจหมอหนุ่มคนนั้นล่ะ สามวันมานี้หรือว่า...เพี๊ยะ..." ไม่ทันพูดจบมือบางก็ฟาดลงแก้มหนาเต็มแรง จนคนที่บังคับรถอยู่นั้นหักพวงมาลัยแล้วจอดรถลงข้างทางทันที 

 

"เธอกล้าตบฉันเหรอม่านมุก..." ถามออกมาด้วยแววตาแดงก่ำ ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยมีใครกล้าลงไม้ลงมือกับเขาขนาดนี้เลย แต่ก็เป็นเธอที่เขาจำใจแต่งงานด้วยทีกล้าตบหน้าเขา 

 

"พี่ภพคะ...มุกขอโทษค่ะ...พี่...โอ้ย" เธอจำต้องกลืนคำว่าพี่เจ็บตรไหนไม่คะลงคอเมื่อผู้เป็นสามีบีบแขนเธออย่างรุนแรง 

 

"หึ...เมื่อกี้เธอก็ตบฉันไปแล้วนี่ เธอว่าฉันเจ็บมั้ยล่ะ" พูดจบก็ปล่อยมือออกจากแขนร่างบางอย่างรุนแรง 

 

"โอ้ย..." เมื่อแขนหลุดออกจากการกอบกุมแล้วเธอจึงพลิกแขนดูตรงที่เจ็บทันที 

 

"เธอยอมรับความจริงไม่ได้หรือยังไง ดูแลวเธอคงจะชอบพอกับหมอคนนั้น งั้นฉันก็จะยอมหย่าให้" 

 

"พี่ภพ" อุทานออกมาอย่างเสียงหลง ถึงแม้เธอจะได้ยินผู้เป็นสามีพูดประโยคนี้ก่อนหน้านี้แล้ว แต่นั่นก็พูดผ่านคุณหมอแต่ทว่าตอนนี้กลับพูดกับเธอต่อหน้าเธอเลย ซึ่งมันก็ทำให้สิ่งที่เธอคิดอยู่ในใจนั้นจุกอยู่ที่คอไม่กล้าบอกเรื่องสำคัญนั้นกับเขา 

 

"ทำไมล่ะ เธอก็คงจะอยากหย่าเต็มที" 

 

"พี่ภพคะ...มุกจะไม่หย่าค่ะ มุกรักพี่ภพคนเดียวนะคะ เรารักกันมากนะคะพี่ภพ" พูดออกมาด้วยน้ำตาคลอหน่อวยก่อนจะโผกอดชายหนุ่มเพื่อให้อกแกร่งนั้นซ่อนน้ำตาเธอไว้ 

 

"หึๆ ใครบอกว่าฉันรักเธอ..."  

 

"พี่ภพ..." 

 

"มันคงถึงเวลาแล้วสินะที่ฉันต้องพูดความจริง..." พูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบก่อนจะผลักหญิงสาวออกจากอกแกร่งตนเบาๆ 

 

"พี่ภพ หมายความว่ายังไงกันคะ ไหนพี่ภพบอกว่าพี่รักมุกไง" 

 

"ฉันก็หมายความอย่างที่พูดเมื่อกี้นั่นแหละ..." 

 

... 

 

"กริ๊งๆ..." หญิงสาวได้แต่กดกิ่งหน้ารั้วบ้านที่สูงลิบลิ่วย้ำๆเพื่อให้มีคนมาเปิดประตูรั้วต้อนรับเธอเพื่อให้เข้าไปในบ้าน 

 

"โหวยยย...ใครมากดกริ่งข้างบ้านนักหนาฟระ" ทิ้งสายยางรดน้ำลงแล้วเปิดประตูรั้วบ้านตัวเองซึ่งไม่ได้ใหญ่เท่าบ้านข้างๆแต่ก็ยังใหญ่พอสมควรอยู่ 

 

"กริ๊งๆ...ทำไมไม่มีคนมาเปิดสักทีนะกดจนนิ้วจะล็อกอยู่แล้วนี่" บ่นด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดก่อนจะหันไปข้างๆแต่ก็เห็นชายหนุ่มหน้าบึ้งที่อยู่บ้านข้างๆเดินออกมา 

 

"โหย ยัยแว่นชอบเผือกอีกแล้วหรือเนี่ย มาได้ทุกวันไม่เบื่อรึไง" บ่นสาวแว่นที่มาธุระบ้านข้างๆตนได้ทุกวันแต่เจ้าของบ้านข้างๆก็ไม่เคยให้เข้าไปในบ้านซักที 

 

"ตาฟาร์มหมาในปากนี่ มายืนบังวิวทำไมตรงนี้ห้ะ" รู้สึกหัวเสียมากกว่าเดิมที่เห็นชายหนุ่มตรงหน้าที่อยู่บ้านข้างๆบ้านที่เธอจะมาทำข่าว แล้วเขาก็มักจะปากหมาใส่เธอเสมอๆ 

 

"หึๆ ขอบคุณที่ชมนะครับ ถ้าไม่อยากโดนผมปล่อยหมาจากปากไปกัดคุณนี่ก็หยุดกดกริ่งสร้างมลภาวะทางเสียงให้ผมสักทีเถอะ..." ว่าพลางก้มหน้าเข้าไปใกล้ๆหญิงสาวเพื่อแกล้งเธอ แต่ก็โดนเธอผลักออกมาอย่างรุนแรง 

 

"ชิส์...เป็นแค่คนรดน้ำต้นไม้นายก็ทนๆฟังไปเถอะน่า ฉันจะไม่เลิกกดจนกว่าเจ้าของบ้านจะออกมา" พูดด้วยน้ำเสียงมุ่งมั่นก่อนที่จะจรดนิ้วลงบนกริ่งต่อ 

 

"นี่ถ้าเจ้าของบ้านเอาผิดคุณเรื่องทำกริ่งของเขาพัง ผมจะไม่สงสัยอะไรเลยล่ะ หึๆ" หัวเราะในลำคออย่างเจ้าเล่ห์ 

 

"ชิส์ เรื่องของฉันนี่" 

 

"ท่าทางดูแล้วกริ่งนี้จะแพงเสียด้วย เชื่อว่าเงินเดือนคุณทั้งปีคงไม่พอหรอกมั้ง" 

 

"นี่นาย...เป็นแค่คนสวนทำเป็นรู้ดี ชิส์ ฉันขี้เกียจเถียงกับนายแล้ว ร้อนก็ร้อน" เดินออกไปจากตรงนั้นทันทีโดยไม่กดกริ่งต่ออย่างที่ตั้งใจไว้ 

 

"หึๆ ยัยแสบเอ้ย..." ส่ายหัวในความแสบซ่าของหญิงสาวที่เดินออกไปแล้ว แล้วมันมักจะเป็นแบบนี้มาหลายวันแล้ว ที่เธอมากดกริ่งข้างบ้านเขาแล้วเจ้าของบ้านไม่ยอมเปิดให้ มีแต่เขาที่อยู่ข้างบ้านซึ่งได้ยินเสียงกริ่งเพราะรดน้ำต้นไม้ที่อยู่ใกล้รั้วบ้านจึงออกมาดูเธอ แล้วก็ยืนเถียงกันเหมือนเมื่อกี้แล้วเธอก็เดินจากไปแบบนั้น  

 

... 

 

จบตอน 

เดี๋ยวพรุ่งนี้ไรต์จะมาใส่ภาพให้นะคะ บายคะ... 

 

แนะนำตัวละครเพิ่มเติม 

 

จากตอนที่แล้ว 

 

#GRACE 

เธอสวย เธอสาว เธอหวาน ผู้ชายที่ไหนจะไม่หลงรักเธอ รวมถึงภพแฟนเก่าเธอ ที่ต้องเลิกรากันไปเพราะเธอไปเรียนที่ต่างประเทศแต่พอเธอกลับมาเธอกลับพบว่าเขาแต่งงานแล้ว แต่เธอจะทำทุกวิถีทางเพื่อให้เขาเป็นของเธออีกครั้ง 

อิมเมจ: นารา เทพนุภา 

เครดิตรูปภาพ: https://ig-dara.com/show/instagram/1177471131/1868893653470845733 

 

แนะนำตัวละครเพิ่มเติมจากตอนนี้ 

 

#KATI 

ชายหนุ่มผู้ที่อาศัยอยู่บ้านข้างๆที่ยัยแว่นนักข่าวจอมเผือกมากดกริ่งข้างบ้านได้ทุกวันทำให้เขาผู้เห็นต้นไม้เหมือนลูกๆแล้วมารดน้ำต้นไม้ใกล้รั้วบ้านได้ยินเธอกดกริ่งบ้านข้างๆน่าหนวกหูสิ้นดี 

อิมเมจ: แฟรงค์-ธนัตถ์ศรันย์ 

เครดิตรูปภาพ:https://igdara.com/instagram/แฟรงค์-ธนัตถ์ศรันย์-ซำทองไหล/2949168631 

 

#KANOMTAI 

นักข่าวสาวสายบันเทิงผู้มุ่งมั่นในการทำงานหาแหล่งข่าวที่ถูกต้องที่สุด เะอเป็นคนตรงไปตรงมา โผงผาง แล้วเกลียดผู้ชายทำฟาร์มหมาในปากที่อยู่ข้างบ้านที่เธอจะไปหาข่าวมากที่สุด 

อิมเมจ: Irene วง red velvet 

เครดิตรูปภาพ: http://wheretoget.it/look/4494514 

ความคิดเห็น