facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

CHAPTER I สารละลายที่เจือจาง

ชื่อตอน : CHAPTER I สารละลายที่เจือจาง

คำค้น : สายใยรัก หนี้หัวใจ ตอนที่1

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.9k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ต.ค. 2562 22:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER I สารละลายที่เจือจาง
แบบอักษร

 

ณ บ้านอนุกูลไพศาล 

 

 

"อ้าวตื่นไวจังนะลูก..." เมื่อเห็นลูกสะไภ้ยืนจัดโต๊ะรับประทานอาหารอยู่จึงเอ่ยทักขึ้นในระหว่างเดินไปยังห้องทานอาหาร 

 

 

"ค่ะคุณท่าน จะทานเลยรึเปล่าคะ" ถามด้วยความนอบน้อม 

 

 

"โถลูก เรียกแม่เถอะนะ อย่าเรียกคุณท่านอีกเลย เราเป็นครอบครัวเดียวกันแล้วนะ" เหมือนเดจาวูอีกครั้งเพราะตนได้บอกคนตรงหน้าตั้งแต่แต่งงานกับลูกชายหัวแก้วหัวแหวนแล้วว่าให้เห็นตนเหมือนแม่คนนึงแต่ เธอกลับไม่ยอมเรียกซะงั้น เพราะเธอคิดว่าตนมีพระคุณมากจริงๆ  

 

 

"อย่าเลยนะคะ เท่าที่คุณท่านให้โอกาสหนุในหลายเรื่องก็มากเกินพอแล้วค่ะ" เธอรู้สึกว่าคนตรงหน้าเป็นผู้มีพระคุณเสมอ ทั้งช่วยเธอตอนที่พ่อตายไป ซึ่งเธอต้องเลี้ยงพี่อีกสองคนแล้วยังน้องสาวอีกคนอีก ก่อนหน้านั้นก็ช่วยหาครูสอนให้เธอเรียนที่บ้าน(ซึ่งก็คือที่นี่ ที่เธอมาทำงานเพื่อหาเงินไปส่งพี่ๆเรียนตั้งแต่เธอเด็กๆ อายุ14 ปี ประมาณนั้น) เธอไม่ได้เรียนเหมือนอย่างพี่สาวและพี่ชายเธอเพราะพ่อไม่มีเงินส่งเสีย แล้วหลังจากนั้นไม่นานพ่อก็เสียไป ส่วนแม่ก็ไปทำงานที่คลับ นานๆครั้งจะกลับมาบ้านสักทีหนึ่ง บางทีแม่มีเรื่องเดือดร้อนเงิน ฉันเป็นลูกก็จำเป็นต้องหาเงินเพื่อช่วยเหลือแม่ ซึ่งคุณท่านก็มักให้เงินฉันมากพอสมควร ฉันจึงช่วยเหลือทุกคนได้ 

 

 

"โถลูก..." 

 

 

"ทานข้าวเถอะค่ะ คุณท่านมีสัมมนาที่เพชรบุรีนี่ค่ะ ต้องรีบเดินทางอีก" พูดจบก็เดินเข้าไปในครัวเพื่อยกอาหารมาเสริฟให้แม่สามีที่รักตนมากเหมือนลูกแท้ๆ 

 

 

"เอ้าตาภพมานั่งทานข้าวด้วยกันสิ" ทักทายลูกชายที่เดินลงมาจากบันไดด้วยสีหน้ายิ้มแย้มทันที แต่ทว่าพอลูกสะไภ้ของตนยกอาหารออกมาจากในครัว ลูกชายของตนนั้นก็หุบยิ้มลงทันทีจนน่าผิดสังเกต 

 

 

"ผมไม่ค่อยหิวล่ะครับ ว่าจะออกไปทานกับลูกค้าข้างนอก"พูดโดยยิ้มให้มารดาก่อนจะหุบยิ้มลงเมื่อเห็นผู้ภรรยาหันมามองตน 

 

 

"ข้าวเช้าสำคัญนะคะ พี่ภพทานหน่อยเถอะค่ะ" พุดด้วยความเป็นห่วงสามีหนุ่มที่แทบจะไม่อยากมองหน้าตน 

 

 

"ก็บอกว่าไม่หิวไง...จะไปกินกับลูกค้า" 

 

 

"ตาภพ..." 

 

 

"คุณแม่ครับ...ผมขอตัวไปทำงานก่อนนะครับ" เมื่อรู้ตัวว่าเผลอพุดเสียงดังใส่ภรรยาต่อหน้ามารดาจึงรีบลามารดาเพื่อไปทำงานทันที ก่อนจะเดินออกจากบ้านไปอย่างรวดเร็ว 

 

 

"หนูมุกลูก..."  

 

 

"หนูไม่เป็นไรหรอกค่ะ ทานข้าวกันเถอะค่ะ" พูดจบก็รีบตักข้าวให้แม่สามีแล้วก็ตักของตนก่อนจะก้มหน้าก้มตาทานอาหารที่ตนทำเองทั้งหมดซึ่งแต่ละอย่างผู้เป็นสามีล้วนชอบทานทั้นั้นแต่ทว่าวันนี้เขากลับไม่มองมันเลยแม้แต่นิดเดียว 

 

 

... 

 

 

ณ วัดแห่งหนึ่ง... 

 

 

"พ่อคะ หนูคิดถึงพ่อจังเลยค่ะ" พูดกับรูปพ่อของตนที่ติดอยู่ที่รั้ววัด 

 

 

"วันนี้วันครบรอบวันที่พ่อจากไป แต่หนูก็ยังรักและคิดถึงพ่อเหมือนเดิมนะคะ" นัยต์ตาเสร้าจ้องมองไปยังแววตาของรูปคนที่จากโลกใบนี้ไปแล้วอย่างสงบ แต่ทว่าคนที่ยังอยู่ตอนนี้กลับมีเรื่องที่อัดอั้นยากที่จะพูดออกมาได้ แม้แต่กับรูปของคนที่ตายไปแล้วนั้น เธอก็ยังไม่อยากจะพูดเรื่องในใจกลัวว่าบิดาผู้จากไปจะทุกข์ใจเพราะเธออีก 

 

 

"พ่อคะวันนี้หนูมาคนเดียวนะคะ พอดีว่าพี่ภพเขางานยุ่งมากเลยค่ะช่วงนี้" ฝืนยิ้มแล้วบอกรูปบิดาที่เหมือนจ้องมองเธอและรับฟังเธอเสมอ 

 

 

"แต่เขาก็ยังดีกับหนุมากนะคะ เขาทำงานเพื่อให้ครอบครัวสมบูรณ์ อยู่ได้โดยไม่อดอยาก..."  

 

 

"หนูก็จะพยายามเหมือนเขาบ้างนะคะ อะไรที่ช่วยเขาได้หนูก็จะช่วยอย่างที่พ่อเคยสอนไว้นะคะ" ยิ้มเมื่อนึกถึงอดีตที่ยังมีพ่อที่รักเธอมากอยู่ พ่อที่เข้าใจเธอมาก 

 

 

"หนูขอตัวกลับก่อนนะคะพ่อ" วางพวงมาลัยซึ่งร้อยเองไว้ที่บนกำแพงก่อนจะลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว 

 

 

"โอ้ยยย...ฟึบ" ทุกๆอย่างดับวูบลงแล้วเธอก็ไม่รู้สึกตัวอีกเลย 

 

 

... 

 

 

ณ โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง 

 

 

"อื้มมมม..." ค่อยๆเปิดเปลือกตาขึ้นอย่างยากลำบาก 

 

 

"ตื่นแล้วเหรอครับคุณ..." เสียงนั้นทำให้เธอค่อยๆหันไปยังต้นเสียงอย่างงุนงงใจ 

 

 

"คะ...คุณเป็นใครกัน" 

 

 

"ผมเป็นคุณช่วยคุณไว้เองครับ อยู่ๆคุณก็วูบผมจึงช่วยประคองคุณไว้แล้วพาคุณมาส่งโรงพยาบาลครับ" 

 

 

"วูบ???" 

 

 

"ครับ คุณวูบสลบไปครับแล้วก็...แอดดด" ไม่ทันพูดจบเสียงเปิดประตูก็ดังแทรกขึ้นมาก่อนเรียกสายตาทั้งสองคู่ให้หันไปมองยังประตู 

 

 

"เป็นไงบ้างเห็นคุณแม่บอกว่าเป็นลมไป" ถามโดยไม่มองหน้าคนถูกถามแต่มองชายหนุ่มอีกคนในห้องด้วยสีหน้าไม่พอใจ 

 

 

"มึนๆหัวนิดหน่อยค่ะ ไม่เป็นอะไรมากหรอกค่ะพี่ภพ" ว่าพลางส่งยิ้มให้ผู้เป็นสามีเบาๆ ถึงแม้เธอจะพูดว่าแค่มึนหัวนิดหน่อยแต่ความจริงแล้วหัวเธอมันหนักอึ้งมากกว่า แต่เธอก็ไม่อยากให้สามีรวมทั้งคุณท่านเป็นห่วงเธอเป็นห่วงเธอ 

 

 

"เอ่อ งั้นผมขอตัวออกไปข้างนอกนะครับ" เมื่อพูดจบก็เดินออกไปทันทีเพระรู้สึกตัวว่าอาจจะโดนสามีของหญิงสาวเพ่งเล็งเอาดูจากสายตาที่ลุกเป็นไฟนั่นแล้ว 

 

 

"พี่ภพคะ..." 

 

 

"อืม เธอก็ดูไม่เป็นอะไรมากแล้วงั้นฉันไปทำงานก่อนละกัน" พูดจบก็เดินออกจากประตูไปทันทีทิ้งความเว้งว้างให้หญิงสาวที่นั่งมองหลังสามีเดินจากไป 

 

 

"ความเฉยชา คือการบอกลา..." เสียงรอสายโทรศัพท์ดังขึ้นทำให้เธอละสายตาจากประตูที่ผู้เป็นสามีเพิ่งเดินออกไปแล้วหันมามองชื่อในโทรศัพท์แทบจะทันที 

 

 

"เบอร์ใครกันนะ" พึมพัมกับตัวเองอย่างสงสัยเพราะเบอร์ไม่ได้โชว์ชื่อ ก่อนจะกดรับโทรศัพท์เห็นว่าบางทีปลายสายอาจเป็นคนที่เธอรู้จักแล้วจำเป็นต้องใช้เบอร์อื่นโทรมาจริงๆก็ได้ 

 

 

"สวัสดีค่ะ..."  

 

 

"หึๆรีบรับจังนะคะ ไม่กลัวผู้ไม่หวังดีทรมารึไงคะ" ปลายสายพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนมีอะไรแอบแฝง 

 

 

"คุณเป็นใครกันคะ" 

 

 

"หึๆ ถ้าคุรอยากรู้ว่าฉันเป็นใครก็ออกมาจากห้องแล้วเดินมาที่หน้าห้องน้ำชายสิคะ" พูดจบก็ตัดสายลงทันที 

 

 

"เธอเป็นใครกันนะ" ถึงแม้จะไม่ค่อยไว้วางใจคนที่เพิ่งโทรมาหาเธอแล้วพูดแปลกๆแต่ความสงสัยมันก็มากกว่าเธอจึงประคองตัวเองลุกขึ้นจากเตียงคนไข้แล้วเดินออกจากห้องไปยังเป้าหมายทันที 

 

 

"ปัง แกรกๆ" เสียงดังโครมครามภายในห้องน้ำนั้นทำให้เธอหันไปสนใจทันที 

 

 

"พี่ภพคะ..." เสียงผู้หยิงแต่กลับดังเล็ดลอดอกมาจากห้องน้ำชาย แต่ที่น่าสนใจมากกว่านั้นคือเสียงนั้นเรียกชื่อที่เหมือนสามีของตน 

 

 

"ไม่เป็นไรหรอกครับเดี๋ยวพี่จัดการเองได้..." เสียงอันคุ้นเคยแล้วเธอก็จำได้อย่างดีทำให้เธอตัดสินใจแน่วแน่ผลักประตูเข้าไปทันทีโดยไม่ได้คิดอะไรเลยนอกเสียจากอยากรู้ว่าสามีของตนที่บอกว่ารีบไปทำงานนั้นทำไมเขายังอยู่ที่นี่อีก 

 

 

"พี่ภพ..." ได้แต่นิ่งงันทำอะไรไม่ถุกเมื่อเปิดประตูเข้ามาแล้วเห็นภาพเบื้องหน้า ที่ผู้เป็นสามีโอบเอวหญิงสาวคนหนึ่งไว้ 

 

 

"มุก เธอเข้ามาได้ยังไงกัน" ถามด้วยน้ำเสียงตกใจแล้วกุมมือหญิงสาวข้างๆไว้แน่นก่อนที่จะเอาร่างตัวเองมาบังหญิงสาวไว้ 

 

 

"มุกต้องถามพี่ภพมากกว่าค่ะทำไมถึงได้อยู่ที่นี่กับผู้หญิงคนนั้น" ถามออกมาอย่างยากลำบากเพราะทุกๆอย่างจุกอยู่ในคอหมดรวมถึงความรู้สึกของเธอตอนนี้ด้วย 

 

 

"คุณม่านมุกคะอย่าเพิ่งเข้าใจผิดไปนะคะ คือว่าดิฉันทำนมหกใส่พี่ภพ เลยมาช่วยพี่ภพล้างน่ะค่ะ" พูดจบก็ส่งยิ้มเป็นมิตรให้ซึ่งทำไมเะอจะไม่รู้ล่ะว่าเธอคนนั้นแค่เสแร้งแกล้งทำ 

 

 

"งั้นเหรอคะ แค่ให้เขามาล้างเองก็ได้นี่ค่ะ นี่ห้องน้ำผู้ชายคุณเป็นผู้หญิง นอกเสียจากว่าจะเข้ามาเพราะมีจุดประสงค์อื่น" พูดด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบแต่ทว่าตัวเธอสั่นมากจนไม่สามารถหยุดได้ 

 

 

"พอเถอะมุก น้องเกรทแค่รู้สึกผิดที่ทำนมหกใส่ผมเอง ทำไมต้องพูดรุนแรงกับเธอด้วย" 

 

 

"หึ พี่ภพดูจะปกป้องเธอจังนะคะ" 

 

 

"มุก เธอเป็นอะไรของเธอเมื่อก่อนเธอไม่เคยเป็นแบบนี้นะ" 

 

 

"คำถามนี้มุกควรถามพี่มากกว่านะคะ มุกจะเป็นอะไรได้เหรอคะ นอกจากภรรยาที่รักพี่มากเท่านั้น แล้วพี่ละคะยังรักมุกอยู่รึเปล่า" ถามด้วยเสียงที่สั่นเครือพลางมองไปที่มือสามีของตนที่เคยกุมมือเธอไว้แต่ตอนนี้กำลังกุมมือผู้หญิงอีกคน ไหนจะแผ่นหลังนั้นที่เคยปกป้องเธอมาให้ความอบอุ่นกับเธอแต่ตอนนี้กลับมีผู้หญิงคนอื่นหลบอยู่ 

 

 

"อย่างี่เง่าได้มั้ยมุก ที่พี่เป็นแบบนี้ก็เพราะเธอนั่นแหละ น้องเกรทครับไปกันเถอะครับ" พูดจบก็กุมมือคนข้างๆแล้วเดินผ่านหญิงสาวไปทันที แต่มันคงจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นถ้าเธอไม่เห็นยิ้มร้ายของคนที่กุมมือสามีเธออยู่ส่งมาที่เธอ 

 

 

"หยุดเดี๋ยวนี้นะ...เพี๊ยะ" คว้าร่างบางนั้นมาก่อนที่จะตบเธอทันที 

 

 

"มุกทำอะไรน่ะ..." 

 

 

"เธอไม่มีสิทธิ์จับมือสามีคนอื่นแล้วเดินไปทั่วแบบนี้นะ" พูดด้วยเสียงดังลั่น 

 

 

"มุก...น้องเกรทเจ็บรึเปล่าคะ" 

 

 

"ไม่หรอกค่ะ แค่นี้เอง พี่มุกคงจะหวงพี่ภพน่ะค่ะ แต่ว่าเรา..." 

 

 

"ฉันไม่ได้มีพ่อแม่เดียวกันกับเธออย่ามาเรียกฉันว่าพี่" พูดจบก็จะถลาไปเพื่อจะสั่งสอนให้ผู้หญิงตรงหน้าได้สติแต่ทว่าผู้เป็นสามีของเธอกลับไปบังร่างบางนั้นทำให้เธอตบโดนปลายคางผู้เป็นสามีทันที 

 

 

"พี่ภพ...ตุบ" ตกใจแล้วจะไปดูหน้าผู้เป็นสามีแต่ทว่าก็ถูกผลักลงไปกองกับพื้นเสียก่อน 

 

 

"เลิกทำตัวน่าเบื่อ น่ารำคาญแบบนี้สักที แล้วอย่าคิดที่จะแตะต้องน้องเกรทแม่แต่ปลายเล็บนะ ไม่งั้นอย่าหาว่าผมไม่เตือน" พูดจบก็ประคองหญิงสาวข้างๆออกไปจากห้องน้ำทันที ทิ้งให้ผู้เป็นภรรยานั่งเจ็บปวดอยู่คนเดียว 

 

 

"พี่ภพ...อ้ะ...โอ้ย ทำไมมันเจ็บแบบนี้นะ" ถึงแม้ตอนแรกจะเจ็บปวดแค่หัวใจอย่างเดียวแต่ทว่าความรู้สึกเจ็บแปลบถึงขั้นรวดเร้าบริเวณท้องน้อยนั้นทำให้เธอน้ำตาร่วงลงทันที แล้วยกมือกุมหน้าท้องไว้เพื่อจะลดความเจ็บ 

 

 

"ละ...เลือด" เมื่อแตะพื้นเพื่อจะประคองตัวเองลุกขึ้นจากพื้นก็ปรากฏของเหลวสีแดงติดมือมาด้วยทำให้เธอผู้แพ้เลือดแทบจะเป็นลม แต่สมองของเธอก็รีบประมวลผลว่าเลือดนั้นมาจากไหน แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งทำให้เธอเจ็บปวดมากกว่าเดิม 

 

 

"กรี้ดดดดดดดดด..." กรีดร้องออกมาอย่างเจ็บปวดก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบไป 

 

 

... 

 

ณ บริษัทอนุกูลไพศาล 

 

 

"น้องเกรทครับเจ็บมากรึเปล่าครับ เดี๋ยวพี่ทำแผลให้นะ" ว่าพลางประคองใบหน้าอันงดงามเพื่อจะดูรอยช้ำที่ผู้เป็นภรรยาของตนก่อไว้ 

 

 

"เกรทเจ็บค่ะ แต่ก็ไม่เท่าตรงนี้หรอกค่ะ" ว่าพลางกุมหน้าอกตัวเองแล้วสบตานัยต์ตาคมนั้นที่มองตนอย่างเป็นห่วงเป็นใย 

 

 

"พี่ขอโทษนะครับ" 

 

 

"พี่ไม่ต้องขอโทษเกรทหรอกค่ะ แค่พี่ทำทุกอย่างให้มันถูกต้องเกรทก็จะหายเจ็บแล้ว" ซบลงไปบนอกแกร่งอย่างออดอ้อน 

 

 

"แต่ตอนนี้พี่ยัง..." 

 

 

"หรือพี่ยังรักพี่มุกเหรอคะ พี่ตัดใจจากเธอไม่ลงใช่มั้ยคะ แล้วไหนที่พี่บอกว่ารักเกรทตลอดไง พี่โกหกตั้งแต่ตัดสินใจแต่งงานกับเธอแล้วใช่มั้ยคะ" พูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจแต่ทว่าแววตาที่ชายหนุ่มมองไม่เห็นนั้นกลับแฝงไปด้วยความร้ายกาจที่พร้อมจะมีแผนร้ายตลอดเวลา 

 

 

"พี่ต้องไปคุยกับคุณแม่ก่อนนะครับ คุณแม่รักม่านมุกมาก" 

 

 

"แล้วเกรทเหรอคะพี่ภพ" 

 

 

"พี่จะทำให้คุณแม่รักเกรทเหมือนกันนะครับ เกรทอย่าเป็นห่วงเลย" 

 

 

"ขอบคุณมากค่ะพี่ภพ เกรทรักพี่มากที่สุดเลย จุ๊บ" ริมฝีปากบางประทับลงที่ริมฝีปากหนาเบาๆ แต่ทว่าร่างแกร่งนั้นได้โต้ตอบกลับมาอย่างลึกซึ้ง ทั้งสองจึงได้ท่องไปในโลกที่มีกันแค่สองคน ภายในห้องทำงานของชายหนุ่มที่ไม่มีใครสามารถเข้ามาได้ เพราะเขาสั่งเลขาเขาไว้ 

 

... 

 

จบตอน 

 

เนื่องจากวันนี้เป็นวันนี้วันเกิดไรต์นะ หลังจากจบเรื่องแรก ไรต์จะอัพเรื่องนี้ไว้สองตอนนะ  

ความคิดเห็น