ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่๔ เรียกว่าอกหักได้หรือไม่? (Part อดีต)

ชื่อตอน : บทที่๔ เรียกว่าอกหักได้หรือไม่? (Part อดีต)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ต.ค. 2562 16:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่๔ เรียกว่าอกหักได้หรือไม่? (Part อดีต)
แบบอักษร

"ข้าชอบบุรุษที่ต้องมีนามว่า หลานวั่งจี"

แพล้ง! 

"แค่กๆๆ!"ทั้งเจียงหวั่นอิ๋นและเนี่ยหวายซัง ต่างสำลักน้ำซุปออกมาพร้อมๆ กัน 

อะไรนะ! หลานวั่งจี! 

หลานวั่งจีตัวจริงเสียงจริง ก็ยืนอยู่ข้างหลังนางพอดี จะสมหวังหรือไม่? ให้ช่วงเวลานี้ตัดสินแล้วสินะ

ทุกคนที่ได้ยินก็ต่างซุบซิบกันและมองไปทางหลานวั่งจีที่กำลังเดินเข้าหาโต๊ะของเว่ยอู๋เซี่ยน

หลานวั่งจีเดินเข้าไป อยู่ข้างเธอ ทุกคนรู้สึกเหมือนเวลามันหยุดนิ่ง ลุ้นจนเหงื่อแตกเหงื่อไหลว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อกันแน่!

"ได้ยินแล้วนะ..."หลานวั่งจีพูดเพียงเท่านั้นแล้วเดินจากไปอย่างเงียบๆ เหล่าเซียนทั้งสำนักต่างพากันร้องเฮออกมา มีเพียง5คนที่ยังนั่งอึ้งนั้นก็คือ เว่ยอู๋เซี่ยน เจียงหวั่นอิ๋น เนี่ยหวายซัง คุณชายรองหวัง และหลานซีเฉิน! เค้ามิคิดว่าน้องชายเค้าจักแสดงอาการเช่นนี้ ทำเอาเหล่าเซียนทุกคนร้องเฮ ได้ยินเสียงหลานวั่งจีเอ่ยกล่าวอะไรสักอย่าง เพราะปกติมิเคยได้ยินสุรเสียงของเค้าเลย

ส่วนเว่ยอู๋เซี่ยนก็งงๆ สองจิตสองใจอยู่ว่าที่อีกฝ่ายพูดเช่นนั้นคือบอกตนว่าได้ยินมั้ยว่าคุณชายรองหวังชอบนาง หรือบอกคุณชายรองหวังว่าได้ยินมั้ยว่าข้าชอบเค้า? งงไปหมดแล้ว!

"พี่หญิงเว่ย! นั้นไม่ได้ความว่าพี่รองหลานชอบท่านกลับหรือ?"เนี่ยหวายซังพูด

"ข้า...ไม่รู้.."

"รีบตามไปสิ!"เจียงหวั่นอิ๋นบอก เว่ยอู๋เซี่ยนก็รีบลุกแล้ววิ่งตามหลานวั่งจีไปจนเจอ

"หลานจ้าน!"

"..."หลานวั่งจีหันมามอง

"เมื่อกี้...เจ้าหมายความว่าเช่นไรกัน?"

"ไม่มีความหมาย..."

"หา? มันจักไม่มีได้เยี่ยงไร"

"ไม่มีคือไม่มี"พอหลานวั่งจีพูดจบก็เดินเข้าตำหนักกล้วยไม้ ปล่อยให้เว่ยอู๋เซี่ยนยืนงงเพิ่มขึ้นอีก สรุปคือยังไง นางงงไปหมดแล้วนะ!

 

ยามเซิน(15.00-16.59)

"พี่หญิงเว่ย สรุปท่านได้คำตอบว่าอย่างไร?"เนี่ยหวายซังอดทนรอถามนางหลังเล่าเรียนเสร็จ

"ก็..."ทั้งเจียงหวั่นอิ๋นและเนี่ยหวายซังต่างรอลุ้นคำตอบว่าจักเป็นเยี่ยงไร

"หลานจ้านบอกว่าไม่มีความหมายอันใด"

"ห้ะ! ไม่มีความหมาย!"

"พวกเจ้าจักตกใจทำไมเนี่ย!"

"ข้านึกว่าท่านพี่หญิงเว่ยของเราจักสมหวังในความรักเสียแล้วซะอีก"

"ข้าเนี่ยนะจักสมหวังในความรักกับหลานจ้าน..."พอนึกกลับมาคิดดูแล้ว นางมิได้เหมาะสมกับหลานวั่งจีผู้ยิ่งใหญ่ เก่งกาจ และหล่อเหลาเลย ถึงนางจักเอ่ยว่าชอบเค้าไปแล้ว แต่ผลตอบรับกลับมิได้เป็นไปตามที่คาดหวัง

 

ยามซวี (19.00 - 20.59 น.)

"ห้าวว"เว่ยอู๋เซี่ยนเดินอยู่ผู้เดียว แต่บังเอิญเดินผ่านตำหนักวิเวก นั้นก็คือตำหนักของหลานวั่งจี เลยอยากแอบเล่นพิเรนทร์ (?) เข้าไปในตำหนักของหลานวั่งจี

เธอก้าวเข้าไปในตำนักได้ไม่กี่ก้าวก็ต้องหยุดชะงัก เพราะเธอได้ยินเสียงของหญิงสาวกำลังพูดคุยกับหลานวั่งจี เท่าที่เธอจำได้ รู้สึกว่าพ่อแม่ของหยกคู่สกุลหลานได้เสียชีวิตไปแล้วมิใช่หรือ? แล้วแม่นางคนนั้นเป็นใครกัน?

"จางฮัว"เสียงทุ้มของหลานวั่งจีเอ่ยขึ้น จางฮัว? ใครกัน ตระกูลจาง?

"ว่าไง จีเกอ^^"เสียงหวานใสนั้นเอ่ยขึ้น แม่นางใดกันนะ? ที่หลานจ้านพาเข้าตำหนักส่วนตัว ทำไมพอนึกไปมันเจ็บแปร๊บที่หัวใจขึ้นมากันนะ...

"จางฮัว เจ้าควรนอนได้แล้ว"

"จีเก้ออ ข้านอนที่นี่มิได้หรือ?"นอน...ที่นี้

"มิได้"

"เหตุใดล่ะจีเก้อ เราเคยนอนด้วยกันตั้งหลายหน"นอนด้วยกัน...

"ตอนนี้มีเซียนจากทุกสารทิศมาศึกษาเล่าเรียนที่อวิ๋นเซินฯ ข้ามิอยากให้เจ้าดูแย่ในสายตาผู้ใด" นี้คงเป็นคนที่หลานวั่งจีพูดด้วยมากที่สุดแล้วรึเปล่า ข้าจักอยู่ต่อเพื่อเหตุใด? อยู่ให้ฟังเค้าพูดหยอกล้อกันแล้วข้าเจ็บใจเล่นเช่นนี้หรือ?

เว่ยอู๋เซี่ยนตัดสินใจเดินจากไปจากตำหนักวิเวก จนถึงตำหนักของตน ก็พบกับเจียงหวั่นอิ๋นและเนี่ยหวายซัง

"เว่ยอู๋เซี่ยน! เจ้าหายไปไหนมา!?! นี่มันดึกดื่นแล้ว!"เจียงหวั่นอิ๋นพูดขึ้น

"..."

"พี่หญิงเว่ย ท่านเป็นอะไรไป?"

"ฮึก! ฮึก! ฮื้ออ"เว่ยอู๋เซี่ยนปล่อยโฮออกมา ทำให้เจียงหวั่นอิ๋นและเนี่ยหวายซังตกใจ รีบเข้าไปปลอบเว่ยอู๋เซี่ยนและถามว่าเกิดเหตุอันใดขึ้น

"ท่านพี่หญิงเว่ย! เกิดอะไรขึ้นกับท่าน!?!"

"ฮึก! หละ หลานจ้าน ฮื้อออ"

"หลานวั่งจี! เค้าทำอันใดเจ้า!?!"เจียงหวั่นอิ๋นเริ่มมีน้ำโห ถึงจักเป็นคุณชาบรองตระกูลหลาน ตระกูลใหญ่คับฟ้าเพียงใด กล้ามาทำพี่สาวคนนี้ของเค้าร้องไห้ มันไม่ตายดีแน่!

"หลานจ้านเค้า ฮึก! เค้าพาผู้หญิงขึ้นตำนักของเค้า ฮื้อ"คำพูดจากปากของเว่ยอู๋เซี่ยนทำให้ทั้งสองตกใจ คุณชายรองที่ว่าเงียบและเยือกเย็นดุจดั่งน้ำแข็งผู้นั้นหรือ? จักพาสตรีขึ้นเรือน เหตุใดถึงมิมีผู้ใดรู้?

"พี่หญิงเว่ย...ท่านร้องไห้ของมาให้พอเถิด..."

"ฮึก ฮื้ออ เนี่ยย! ฮื้อออ"เว่ยอู๋เซี่ยนหลั่งน้ำตาพร้อมกอดร่างของเนี่ยหวายซัง คืนนี้เค้าทั้งสองจักอยู่เคียงข้างกายเธอ มิให้มีผู้ใดต้องทำให้นางช้ำใจอีก

 

ยามเฉิน(7.00-8.59)

"พวกท่าน...ข้านั่งด้วยได้หรือไม่?"เฮ้ออ คุณชายรองหวังคนเก่าคนเดิม ดั๊นมาตอนที่เจียงหวั่นอิ๋นอารมณ์ไม่ดีอีก

"เชิญ"ถึงจักอารมณ์เสียก็เสียมารยาทมิได้

"แม่นางเว่ย เมื่อคืนข้าได้ยินเสียงร่ำไห้มาจากตำหนักพักของท่าน มิทราบว่าเกิดเหตุอันใดขึ้นหรือ?"

"เมื่อคืน...ข้า..."

"ท่านนี่ช่างหูดีจริงๆ นะ"เจียงหวั่นอิ๋นพูดขึ้นตัดบท

"พอดี เสียงมันค่อนข้างดังน่ะท่าน"

แน่นอนว่าคู่สกุลหลานก็นั่งที่เดิม เพิ่มเติมคือมีสาวน้อยหน้าตางดงาม มีพอมองแล้วต้องสายตาสะดุดอยู่ที่นาง นางคงเป็นจางฮัว สาวงามที่นางได้ยินชื่ออยู่กับหลานวั่งจี...

พอนึกถึงทีไรใจของนางก็เจ็บปวดขึ้นมามิมีสาเหตุ

หัวใจข้า ได้โปรด...หยุดรู้สึกสักทีเถอะ ข้าจักทนมิไหวแล้ว

นางพยายามอดทนแต่ก็มิได้ผล น้ำตามันไม่เข้าข้าง มันคลออยู่ที่เบ้าตาและพร้อมที่จะไหลริน

"แม่นางเว่ย...ท่าน..."

"อ๋อๆ ข้ามิเป็นไรหรอก^^"นางรีบปาดน้ำตาแล้วฝืนยิ้ม

 

ในตำหนักกล้วยไม้

"วันนี้ข้ามีข่าวคราวดีๆ มาบอกพวกเจ้าเซียนทั้งหลายในวันสุดท้ายของการเล่าเรียนณ ที่นี้"หลานฉี่เหรินพูดออกมา ทุกคนก็ต่างซุบซิบกันว่า จักใช้เรื่องของแม่นางหน้าตาสะสวยที่นั่งอยู่ข้าวหลานวั่งจีรึเปล่า

"แม่นางจาง"พอหลานฉี่เหรินพูดนางก็ยืนเต็มความสูงแล้วโค้งคำนับเหล่าเซียนทั้งหลาย เซียนทั้งหลายก็ลุกขึ้นรับคำนับจากนาง

"นี้คือแม่นางจาง จางหวังเยี่ยน เป็นคู่หมั้นของหลานชายข้าหลานวั่งจี"พอหลานฉี่เหรินพูดจบเหล่าเซียนเริ่มจับกลุ่มพูดคุยกัน

"เงียบก่อน จางหวังเยี่ยนเป็นลูกสาวของประมุขจางซึ่งเป็นเพื่อนร่วมอาจารย์ของข้า แล้วข้าก็หมั้นหมายกับวั่งจีไว้นานแล้ว แต่ทั้งสองพึ่งมาตกลงปลงใจกัน เลยคิดว่าจะให้ทุกคนเป็นพยานการหมั้นครั้งนี้ ณ ตอนนี้"หลานฉีเหรินพูดด้วยรอยยิ้ม หลานซีเฉินยืนอยู่ข้างๆ ก็ทอดสายตาไปมองที่เว่ยอู๋เซี่ยนที่น้ำตาเริ่มจักไหลเต็มที นางช่างดูน่าสงสารยิ่งนัก...

"พี่หญิงเว่ย! รีบเช็ดน้ำตาท่านเร็ว!"เนี่ยหวายซังกระซิบบอก เว่ยอู๋เซี่ยนก็รีบเช็ดน้ำตาทิ้ง นางมองไปที่หลานวั่งจีและแม่นางจางช่างดูเหมาะสมกัน แม่นางจางที่มองมาทางนางก็แสยะยิ้มให้นาง คงรู้สินะว่านางแอบชอบหลานวั่งจี...

"ข้าดีใจมากเลยเจ้าค่ะ ที่ได้จีเก้อมาเป็นคู่หมั้น ข้าสัญญาว่าจักดูแลจีเก้อเป็นอย่างดี"นางมองมาทางเว่ยอู๋เซี่ยนแล้วเน้นประโยคหลัง ต่างจากหลานวั่งจีที่ยังหน้านิ่งเรียบเช่นเดิม แต่หลานซีเฉินรู้ว่าน้องชายของตนกำลังสับสนอยู่ มองสลับกันกับเว่ยอู๋เซี่ยนที่น้ำตาไหลมิหยุด นางช่างสงสารจับใจ แล้วดูเหมือนแม่นางจางจักไม่ชอบนางเลยส่งสายตาเยาะเย้ยให้นาง

"มีอีกอย่างที่ข้าว่าทุกท่านต้องดีใจมากเป็นแน่..."

"อะไรกันหรือแม่นางจาง"หลานซีเฉินเอ่ยถาม

"ถึงแม่ว่าข้ากับจีเก้อจักพึ่งตกลงเปิดเผยเรื่องการหมั้น แต่ก่อนหน้านั้นข้าได้มาที่อวิ่นเซินฯบ่อยครั้ง ข้าก็..."เหล่าเซียนทุกคนต่างลุ้นกันใหญ่

"ข้าได้ตั้งครรภ์กับจีเก้อมา2เดือนแล้ว^^"พอนางพูดจบ เหล่าเซียนทั้งหลายก็ร้องเฮ และแสดงความดีใจกับนางมีเพียงเจียงหวั่นอิ๋น เนี่ยหวายซัง และหลายซีเฉินที่ไม่กล่าวสิ่งใด และที่สำคัญ พอทั้งสามหันมาที่เว่ยอู๋เซี่ยนก็....

"เว่ยอู๋เซี่ยน!/ท่านพี่หญิงเว่ย!"ร่างของเว่ยอู๋เซี่ยนที่ค่อยๆ ล้มลงไป

"เว่ยอิง!"หลานวั่งจีรีบวิ่งเข้ามารับตัวเว่ยอู๋เซี่ยน

"หลานจ้าน..."พอเว่ยอู๋เซี่ยนพูดจบ นางก็สลบไปในอ้อมแขนของหลานวั่งจี

"หลานวั่งจี! ท่านโปรดคืนตัวพี่สาวข้ามาเดี๋ยวนี้!"เจียงหวั่นอิ๋นกล่าว พร้อมเดินเข้าไปขว้างร่างของเว่ยอู๋เซี่ยนมา

"จีเก้ออ เราไปนั่งเล่าเรียนกันต่อเถอะ ปล่อยให้ครอบครัวของนางจัดการไป" หลานวั่งจีมิได้กล่าวคำใดต่อ เพียงแต่มองเจียงหวั่นอิ๋นที่อุ้มร่างของเว่ยอู๋เซี่ยนไว้ แล้วเดินออกไปจากตำหนัก เหล่าเซียนคนอื่นก็ต่างตกใจแต่มิกล้าเจ้าไปยุ่ง แต่วันนี้มิเห็นคุณชายรองหวัง สงสัยจักกลับแล้ว ในใจของเค้าตอนนี้ช่างสับสนยิ่งนัก...

 

โปรดติดตามตอนต่อไป...

อิมเมจคุณชายรองหวังกับจางฮัวจ้าา

ทุกคนอาจจะหมั่นไส้จางฮัว แต่ไรท์มีวิธีเอาคืนนะ ใบ้ให้ในอิมเมจของคุณชายรองหวังและจางฮัวสังเกตความเหมือนของสองภาพนี้ บายจ้าา (ขยันก็เจอกันคืนนี้)

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว