ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่5

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.9k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ต.ค. 2562 18:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่5
แบบอักษร

 

ปาลินถอนหายใจออกมาเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ หลังจากเขาเอาแต่หาเรื่องแกล้งเธอไม่หยุด

ใช่ หลังจากสิ้นคำสั่งของเขาทุกคนก็ต้องออกไปหลังบ้านอย่างไม่กล้าขัด รวมถึงเธอที่ต้องอยู่รับใช้เขาเพื่อตัดปัญหาที่จะตามมา แต่เหมือนกับว่าเธอคิดผิด เพราะการที่เธออยู่ใกล้เขาเท่าไหร่ มันยิ่งเป็นการเพิ่มปัญหาให้กับเธอมากเท่านั้น

“ไปชงกาแฟมาให้ฉัน” แทนไทยพูดขึ้นหลังจากกินข้าวเสร็จไป

“ค่ะ” ปาลินรับคำก่อนจะเดินเข้าไปในครัว ถึงแม้ว่านี่จะค่ำแล้ว แต่เธอก็เลือกจะไม่ถามว่าเขาจะรับกาแฟไปทำไม เธออยากทำหน้าที่ที่เขาสั่งให้เสร็จ เพราะตอนนี้เธอเริ่มเหนื่อยแล้วก็หิวแล้ว

ปาลินชงกาแฟอย่างที่เธอเคยชงให้คุณพ่อมาก่อน เพราะแทนไทยออกจากบ้านไปตั้งแต่อายุสิบแปด เธอไม่รู้ว่าเขาชอบกาแฟแบบนี้ แต่เธอคิดว่าผู้ชายอย่างเขาก็คงชอบกาแฟดำอย่างคุณพ่อนั่นแหละ

เธอยกกาแฟเอามาวางไว้ตรงหน้าเขาหลังจากชงเสร็จพร้อมกับถอยออกไปยืนที่เดิมเพื่อรอว่าเขาจะให้เธอทำอะไรอีก ซึ่งแทนไทยก็มองแก้วกาแฟนนั้นก่อนจะยกมาดื่ม และ...

เคร้ง! เขาวางแก้วกาแฟลงที่เดิม ก่อนจะใช้มือปัดออกไปด้านข้างฝั่งเดียวกับที่ปาลินยืนอยู่

“โอ้ย!” ปาลินร้องขึ้นหลังจากน้ำกาแฟกระเด็นใส่แขนเธอเต็มๆ ซึ่งมันก็ยังคงร้อนอยู่นั่นเอง

“ชงกาแฟห่วยแตก!” แทนไทยพูดกระแทกใส่เธอก่อนจะลุกออกไปด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว แต่ใครจะไปรู้ดีกว่าเขา ว่ากาแฟดำที่เธอชงมา มันเป็นกาแฟที่เขากินประจำ

ใช่ ฟังไม่ผิดหรอก เขากินกาแฟดำเหมือนกับพ่อของเขา ยี่ห้อเดียวกัน รสชาติเดียวกัน แต่ที่เขาทำแบบนี้ก็เพื่อต้องการหาเรื่องผู้หญิงอย่างปาลินอย่างไงล่ะ ซึ่งมันก็ทำให้เขาสะใจมากที่เธอร้องขึ้นจากความแสบร้อนนั่น แล้วที่เขาเลือกจะเดินออกมาแบบนี้ไม่ใช่ว่าเขาสงสารเธอจนทนมองไม่ได้หรอกนะ เพียงแต่วันนี้เขาหาเรื่องเธอพอแล้ว เขาจะให้เธอได้พักหายใจบ้างก็เท่านั้น เพราะหลังจากนี้ไป เธอจะต้องเจอกับเรื่องที่หนักกว่านี้อีกหลายเท่า

 

“คุณปาลิน เป็นยังไงบ้างคะ” เสียงป้านวลที่เดินเข้ามาดูสถานณ์การดังขึ้นด้วยความเป็นห่วง เพราะเธอยังไม่ได้ไปพักที่ไหน เธอเลือกจะตักข้าวมานั่งกินในครัวเพื่อดูสถานการณ์อยู่ห่างๆก็เท่านั้น แล้วเธอก็ไม่คิดว่าคุณแทนไทยของเธอจะเล่นแรงถึงขนาดนี้

“ไม่เป็นไรค่ะ” ปาลินตอบกลับด้วยรอยยิ้มบางๆถึงแม้ว่าภายในจะไม่ได้ยิ้มตามด้วยก็ตาม แต่จะให้เธอทำยังไง จะให้เธอร้องไห้ฟ้องป้านวลหรอ มันก็ไม่ได้มีอะไรดีขึ้นหรอก

“ไปล้างน้ำเย็นก่อนนะคะ เดี๋ยวตรงนี้ป้าเก็บเอง” ป้านวลพูดขึ้น ซึ่งปาลินก็ไม่ได้ฝืนความเจ็บของตัวเอง จึงเดินเข้าไปในครัวเพื่อเอาน้ำเย็นมาราดแผลน้ำร้อนก่อนหน้านี้แล้วออกไปหายามาทาเพื่อไม่ให้มันพอง

“ทานข้าวเลยไหมคะ เดี๋ยวป้าไปอุ่นมาให้” หลังจากทุกอย่างเรียบร้อย ป้านวลก็ถามขึ้น

“ไม่เป็นไรค่ะ ป้านวลไปพักเถอะ เดี๋ยวปาลก็ขึ้นไปพักแล้ว” ปาลินตอบกลับไป ตอนแรกเธอยอมรับว่าหิว แต่ตอนนี้มันจุกในอกไปหมดจนกินอะไรไม่ลงแล้ว เธอรู้ว่าเขาเกลียดเธอ แต่ไม่คิดว่าจะกล้าใช้น้ำร้อนกับเธอขนาดนี้ ยิ่งคิดก็ยิ่งเดาไม่ออกเลย ว่าหลังจากนี้เขาจะทำอะไรกับเธอมากแค่ไหน

“เห้อ ถ้าคุณท่านยังอยู่ก็คงจะดีกว่านี้นะคะ” ป้านวลถอนหายใจออกมาด้วยความสงสารหญิงสาวตรงหน้า ตั้งแต่เด็กเธอก็เห็นหญิงสาวถูกแกล้งสารพัด ดีที่ตอนโตมาแทนไทยออกไปอยู่ข้างนอกเป็นสิบๆปีเลยทำให้หญิงสาวตรงหน้าเธอได้ใช้ชีวิตในบ้านหลังนี้อย่างสงบสุข แต่ดูตอนนี้สิ

ไม่ใช่ว่าเธอไม่รักแทนไทย เพราะตั้งแต่แม่ของเขาเสียไป ก็ได้ป้านวลนี่แหละเลี้ยงดูเขามากับคุณท่านจนเขาช่วยเหลือตัวเองได้ แต่เพราะปัจจัยหลายๆอย่าง ทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป ซึ่งเธอก็เข้าใจความรู้สึกของคุณหนูเธอเหมือนกัน

“คุณปาลินอย่าถือโทษคุณแทนเลยนะคะ จริงๆแล้วใจจริงของคุณแทนเธอเป็นคนดีและอบอุ่นมาก” ป้านวลยังคงพูดออกมาไม่หยุด แต่ที่เธอพูดมันคือสิ่งที่เธอรับรู้มาตลอดที่ได้เลี้ยงดูเขา เขาเป็นเด็กที่มีจิตใจดีมาก เพียงแต่เด็กบางคนพอถูกกระทบกระทั่งทางด้านจิตใจ ยิ่งเป็นช่วงวัยหัวเลี้ยวหัวต่อ มันเลยทำให้เขาเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้

“ปาลไม่โกรธพี่แทนหรอกค่ะ ปาลเข้าใจความรู้สึกของเขาดี” ปาลินตอบกลับอย่างที่เธอคิด เพราะสำหรับเธอ เธอแค่เสียใจที่เขาไม่เคยมองเธอเป็นคนในครอบครัว แต่เธอไม่เคยโกรธกับสิ่งที่เขาทำเลย ไม่ว่าจะในอดีต วันนี้ หรือแม้แต่วันข้างหน้า

“งั้นขึ้นไปพักเถอะนะคะ นอนดึกเดี๋ยวตาช้ำหมด” ป้านวลพูดติดตลกออกไป แต่ใครจะรู้ว่าภายในใจของป้านวลตอนนี้เธอซึ้งใจกับหญิงสาวตรงหน้าเหลือเกิน เธอก็ได้แต่หวังว่าสักวันหนึ่งคุณหนูของเธอจะมองเห็นความดีความน่ารักของปาลินอย่างที่ทุกคนในบ้านเห็น

 

.................

เข้าบ้านวันแรกก็เล่นแรงเลยนะเฮีย

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว