facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

[01]-การตัดสินใจ

ชื่อตอน : [01]-การตัดสินใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 04 พ.ค. 2563 08:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[01]-การตัดสินใจ
แบบอักษร

[01]- การตัดสินใจ

 

-หลายเดือนต่อมา-

 

Arrrrrrrr~

 

เสียงดนตรีที่ดังออกมาจากมือถือที่วางอยู่บนหัวเตียงปลุกให้ไอด้าตื่นจากการหลับไหล เอื้อมมือขึ้นไปหยิบมันมาแนบหูพร้อมๆกับการลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ

 

"ฮัลโหล" เสียงอู้อี้ที่เอ่ยทักทายบ่งบอกว่าเจ้าของเสียงนั้นยังอยู่ในความง่วง

 

"ยังไม่ตื่นอีกเหรอ" ริมฝีปากบางกระตุกยิ้มทันทีเมื่อได้ยินเสียงทุ้มจากทางปลายสาย

 

"ฉันปิดเทอมแล้วนี่ ไม่ต้องตื่นเช้าๆแล้ว" ตอบกลับไปอย่างอารมณ์ดี ริมฝีปากบางยังคงเหยียดยิ้มไม่ยอมหุบ

 

"เป็นผู้หญิงแต่ตื่นสายขนาดนี้ ผู้ชายที่ไหนจะเอาไปเป็นแฟนครับคุณไอด้า" เมื่อได้ยินอย่างนั้น ไอด้าก็ถอนหายใจพลางทำหน้างอ ดีดตัวลุกขึ้นนั่งอย่างอารมณ์เสีย

 

"ไม่เห็นต้องแคร์เลย ในเมื่อ...."

 

"อะไร?" คนปลายสายตั้งคำถามเมื่อไอด้าเงียบไป

 

"ไม่ต้องรู้หรอก ไม่ใช่เรื่องของเด็ก" ไอด้าตอบกลับไปแบบกวนประสาทแล้วแอบยิ้มคนเดียวเมื่อรู้ว่าคนที่อยู่ทางปลายสายจะต้องหัวร้อนแล้วแน่ๆ

 

"เด็กเหรอ ฉันไม่ใช่เด็กแล้วนะไอด้า"

 

"เด็กสิ จะไม่เด็กได้ไงนายเป็นน้องฉัน ในสายตาฉันยังไงนายก็เด็กอยู่ดีแหละรู้ไหมอลัน"

 

"ไอด้า!" อลันเรียกพี่สาวเสียงสูง ถึงแม้ว่าอลันจะเป็นน้องแต่เพราะความที่อายุห่างกันแค่หนึ่งปีนิดๆแล้วอลันก็มีความคิดที่โตกว่าอายุ อลันจึงดูเป็นผู้ใหญ่กว่าพี่สาวมาก ซึ่งข้อนั้นไอด้าเองก็รู้ตัวดีแต่เธอก็ชอบแกล้งอลันแบบนี้เป็นประจำ

 

"ว่าไงจ๊ะ น้องชาย" พูดด้วยน้ำเสียงล้อเลียนอย่างอารมณ์ดี

 

"ช่างเหอะ...ฉันแค่จะโทรมาถามว่าตกลงเธอเดินทางวันอาทิตย์นี้ใช่ไหม"

 

"ใช่ แล้วนายก็ต้องมารอรับฉันด้วย ห้ามปล่อยให้ฉันรอไม่อย่างงั้น...."

 

"ฉันจะฟ้องแดดดี๊" อลันพูดต่อประโยคของไอด้าทันที

 

"เธอไม่เบื่อบ้างเหรอ อะไรๆก็ฟ้องแดดดี๊ หัดทำอะไรด้วยตัวเองบ้างโตแล้ว" ตอนเด็กๆคำขู่ของไอด้าอาจจะได้ผล แต่ตอนนี้อลันไม่ได้กลัวคำขู่แบบเด็กๆนั่นแล้ว

 

"ชิ!...ฉันไม่อยากคุยกับนายแล้ว แค่นี้นะ" พูดจบไอด้าก็ตัดสายทิ้งทันทีเพราะรู้ว่าเถียงไปก็ไม่มีทางชนะ

 

"ไอ้น้องบ้า" ลุกจากที่นอนด้วยความหงุดหงิด แต่ถึงจะงอนกันบ่อยแต่ไอด้ากับอลันก็เป็นพี่น้องที่รักแล้วก็สนิทกันมาก ถึงแม้ว่าจะอยู่กันคนละทวีปก็คุยกันตลอด คุยกันแทบทุกวันเลยก็ว่าได้

 

 

"กล่องยาที่ฉันเตรียมไว้ให้ไอด้าเอาใส่กระเป๋าแล้วใช่ไหมลูก" วารินถามขึ้นท่ามกลางความวุ่นวายในห้องนอนของไอด้า สาวใช้สี่คนกำลังวุ่นวายกับการแพคกระเป๋าเดินทาง โดยมีวารินคอยควบคุมดูแล

 

"เรียบร้อยแล้วค่ะ" สาวใช้คนหนึ่งตอบพร้อมกับรูดซิบปิดกระเป๋า

 

"เดี๋ยวสิอย่าพึ่งปิด ดูให้แน่ใจก่อน" สาวใช้หยุดกสารกระทำแล้วรูดซิปกระเป๋าเปิดไว้อย่างเดิม

 

"แม่คะ ไอด้าเห็นพี่เขาหยิบใส่ไปแล้วค่ะ" ไอด้าเดินเข้ามาสวมกอดผู้เป็นแม่ พร้อมกับบอกเพื่อให้คลายกังวล

 

"ไอด้าไปอยู่กับคุณย่านะคะ ไม่ได้ไปอยู่คนเดียว" ซบหน้าลงกับลาดไหล่ของแม่อย่างออดอ้อน

 

"แม่รู้ แต่แม่ก็อดห่วงไม่ได้นี่นา" คนที่มีลูกจะเข้าใจดีว่าการที่ลูกต้องห่างจากอกนั้น คนเป็นแม่จะเป็นห่วงมากแค่ไหน

 

"แม่ไม่ต้องห่วงนะคะ ไอด้าดูแลตัวเองได้แล้วอีกอย่างอลันก็อยู่ที่นู่นด้วยแม่ลืมไปแล้วเหรอคะ"

 

"จ๊ะ...แม่เข้าใจแล้ว" หันไปกอดลูกสาวเอาไว้แน่น ไม่น่าเชื่อเลยว่าเวลาจะผ่านไปเร็วขนาดนี้ เผลอแปปเดียวไอด้ากับอลันก็โตเป็นสาวเป็นหนุ่ม พร้อมที่จะโบยบินออกจากอ้อมอกของแม่แล้ว

 

"ไอด้าไปอยู่ที่นู่นดูแลตัวเองดีๆนะลูก สังคมที่นู่นแตกต่างจากที่นี่มาก ไอด้าอย่าไว้ใจใครง่ายๆเข้าใจไหม" ลูบเรือนผมนุ่มสลวยเบาๆพร้อมกับบอกลูกด้วยความเป็นห่วง

 

"ไอด้าจะดูแลตัวเองอย่างดีที่สุด ไม่ให้แม่กับแดดี๊ต้องเป็นห่วงค่ะ" เงยหน้าขึ้นรับปากพร้อมกับกอดผู้เป็นแม่เอาไว้ ซึมซับความอบอุ่นจากอ้อมอกแม่ก่อนที่จะห่างกัน

 

ไอด้าใช้เวลาในการตัดสินใจอยู่นานพอสมควรเกี่ยวกับการไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ ทั้งที่ตอนแรกตั้งใจเอาไว้ว่าจะเรียนต่อที่เมืองไทย อยู่ใกล้ๆพ่อแม่เพื่อที่จะได้ดูแลท่านทั้งสอง แต่ก็เพราะเหตุผลส่วนตัวบางอย่างสุดท้าย ไอด้าจึงตัดสินใจที่จะทำตามความต้องการลึกๆในใจของตัวเอง

 

 

"ไอด้าไปก่อนนะคะแดดดี๊" ไอด้าเดินเข้าไปสวมกอดลาคาร์ลอสผู้เป็นพ่อที่มาส่งที่สนามบินด้วยใบหน้าเศร้าเล็กน้อยเมื่อใกล้ถึงเวลาต้องเดินทาง

 

"เดินทางปลอดภัยนะลูก ถึงแล้วโทรหาแดดดี๊ด้วย" บอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ด้วยความที่เป็นพ่อคาร์ลอสจึงไม่แสดงความรู้สึกใดๆออกมาทางสีหน้ามากนัก ถึงแม้ว่าจริงๆแล้วจะรู้สึกใจหายมากก็ตามที ผิดกับผู้เป็นแม่

 

"ไอด้า อย่าลืมที่แม่บอกนะลูก ถ้าไม่สบายรีบไปหาหมอ หรือถ้าเป็นอะไรมากโทรบอกแม่ แม่จะไปหาหนูทันที อย่าปล่อยไว้นานจนตัวเองไม่ไหวรู้ไหม... หนูต้องโทรหาแม่บ่อยๆโทรทุกวันได้ยิ่งดี แม่เป็นห่วงเข้าใจไหม"

 

"ไอด้ารู้ค่ะแม่" ผละกอดจากผู้เป็นพ่อ หันมาสวมกอดแม่แทน พร้อมกับรับปากให้แม่คลายกังวล

 

"แม่เองก็ต้องดูแลตัวเองดีๆนะคะ ปิดเทอมไอด้าจะรีบกลับมาหาแล้วก็จะลากตัวลูกชายแม่กลับมาด้วย" พูดติดตลกกลบเกลื่อนเพราะเห็นว่าแม่กำลังจะร้องไห้

 

"แดดดี๊ขา ไอด้าฝากแดดดี๊ดูแลแม่ด้วยนะคะ"

 

"หืม?...หนูต้องฝากแม่ดูแลแดดดี๊ไม่ใช่เหรอ" คาร์ลอสเลิกคิ้วถามลูกสาว

 

"แม่เป็นผู้หญิงนี่คะ ต้องให้แดดดี๊ดูแลแม่ ถูกแล้วค่ะ"

 

"ก็ได้ แดดดี๊จะดูแลแม่เราเป็นอย่างดี" หัวเราะในลำคอเบาๆหลังจากรับปากไอด้า

 

"ที่นู่นอากาศหนาวไอด้าต้องใส่เสื้อผ้าหนาๆ เวลานอนห่มผ้าหนาๆนะลูก" รู้ว่าเป็นเรื่องเล็กย้อยมากๆแต่แม่ก็อดห่วงไม่ได้ พูดย้ำหลายครั้งจนคาร์ลอสต้องดึงตัววารินออกจากลูกสาวเอาเมียไปกอดไว้

 

"ค่ะแม่ ไอด้าต้องไปแล้วนะคะ เดี๋ยวตกเครื่อง" ไอด้าบอกเมื่อได้ยินเสียงไฟนอลคอล เข้าไปกอดแม่และพ่อ หอมแก้มทั้งสองท่านเป็นครั้งสุดท้ายก่อนเดินทาง

 

"ถึงบ้านคุณย่าแล้วไอด้าจะรีบติดต่อมาทันทีนะคะ" ถอยออกมาโบกมือลาก่อนที่จะหันหลังให้ทั้งสองคนอย่างรวดเร็ว เพราะไม่อยากให้พ่อกับแม่เห็นนเำตา ไอด้ารีบสาวเท้าก้าวเข้าไปในเกตอย่างแน่วแน่ ยกมือขึ้นปาดน้ำตาออกเมื่อรู้ว่าเดินมาไกลจนพ่อกับแม่มองไม่เห็นแล้ว ก่อนที่จะสูดลมหายใจเข้าลึกๆแล้วเดินต่อไปข้างหน้าอย่างที่ตัวเองตั้งใจ

 

 

ความคิดเห็น