ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

วิญญาณ​ดวงที่สาม

ชื่อตอน : วิญญาณ​ดวงที่สาม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 95

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ธ.ค. 2562 13:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
วิญญาณ​ดวงที่สาม
แบบอักษร

บทที่​ 3

อยากให้เธอฉลาดกว่านี้​ จะได้รู้สักทีว่าฉันคิดถึง.

 

 

 

ผ่านมาได้ครึ่งปีแล้วหลังจากวันนั้น​ พอผลประกาศออกฉันก็ตรวจเช็คให้แน่ใจว่ามีรางวัลไหนบ้างที่ถูก​ ส่วรใบไหนที่ไม่ถูกก็ทิ้งถังขยะไปพอเดินไปบอกแม่ว่าถูกหวย​ นางยังหัวเราะเยาะ​ก่อนจะไล่ให้ไปเล่นไกลๆแต่พอเอาหลักฐานมายืนยันนางก็นั่งช็อกไปสักพักก่อนจะร้องกรี๊ดออกมาทันทีแต่ดีที่ฉันกระโดดปิดปากนางทันทำให้เสียงไม่เล็ดลอดออกไปนอกบ้าน

ดีใจให้คนอื่นรู้ขึ้นมาจะล่อโจรเข้าบ้านเอานะสิ​ ฉันบอกเอาคุณหญิงเขาไปขึ้นเงินกับราพันเซลส่วนตัวเองจะรออยู่ที่บ้านอย่าทำตัวดีใจนักละ​ แล้วก็ให้รัฐโอนเงินเข้าบัญชีของแม่ไป​เลย​ ไม่ลืมกำชับให้ราพันเซลคอยดูคุณหญิงเขาด้วยเดี๋ยวจะเผลอโม้ไปจะซวยซะก่อน​

พอได้เงินมาครบหักหลบภาษีเรียบร้อยคุณหญิงแม่ก็โอนเงินทั้งหมดนั้นให้ฉันทันที​ พอฉันบอกว่าให้ก็ไม่เอาให้เก็บไว้เป็นค่าเล่าเรียน​ของตัวเองกับของราพันเซล​ ฉันเลยพยักหน้ารับคำไม่ได้เถียงอะไรอีก​

หลังจากนั้นก็ไปเปิดบัญชีสำหรับเล่นหุ้นแล้วโอนเงินเข้าไปห้าสิบเปอร์เซ็น​ของเงินทั้งหมด​ ถึงจะผ่านโลกมาแล้วเป็นพันๆโลก​ สกิลนักธุกิจก็มีแต่ฉันก็ไม่ชอบมันอยู่ดีเลยโอนหน้าที่รับผิดชอบการเล่นหุ้นไปให้รุย​ ระบบสุดน่ารักของฉันเอง​แต่ก็ต้องเสียเพิ่มไปอีก​ 30,000 พ๊อยท์​ให้รุยอยู่ดี ฉันให้รุยเน้นไปที่หุ้นของต่างประเทศที่ในอนาคตจะมีอำนาจมากขึ้น​ ไม่ว่าจะเป็นหุ้นค่ายเพลงของประเทศ​ K หรือหุ้นไอทีของประเทศ​ C และประเทศ​ M​ ก็ซื้อไว้ทั้งหมด​ ไม่เกี่ยงว่าจะเป็นของค่ายไหนทั้งนั้น​ ถ้ามีขายแล้วทำกำไรได้ก็บอกให้รุยซื้อไว้ทั้งหมด​ ฉันเน้นซื้อหุ้นแบบรอกำไรมากกว่าเล่นแบบซื้อมาแล้วขายไป

เวลาที่เหลือฉันก็ไปโรงเรียนปั่นหัวไอ้หน้าหมาเบรย์เดนเล่นบ้าง​ แวบออกไปเที่ยวกับเพื่อนในกลุ่มบ้างไม่ได้มีอะไรพิเศษ​

หลังจากนี้สิ่งที่ต้องทำต่อไปก็แค่รอเวลา​ อีกไม่นานพ่อกับแม่จะหย่ากัน​ แม่เราจะเสียศูนย์​ไปสักพักตอนนั้นแหละเราจะโนมน้าวให้ย้ายออกไปอยู่ประเทศ​ J ที่นั้นอากาศดีแถมประเทศก็กำลังพัฒนาในอนาคตมันจะเป็นประเทศแห่งการศึกษาและเทคโนโลยี​ ครึ่งปีมานี้เราก็จะหาเงินจากการเล่นหุ้นมาได้เยอะพอดูซื้อที่ทางในประเทศ​ J ได้สบายๆแค่รอจังหวะเหมาะๆอย่างเดียว​

ข่าวในประเทศเริ่มรายงานข่าวน้ำท่วมในหลายๆเมืองแล้วอีกไม่กี่อาทิตย์​เราก็ปิดเทอมพอดี​หลังจากนั้นไม่นานน้ำก็จะมาถึงเมือง​ A​ มันท่วมสูงถึงชั้นสองภายในวันเดียวและใช้เวลาสามเดือนถึงจะลดระดับลง​ ดีที่ฉันแอบไปเช่าคอนโดมิเนียม​ชั้นสูงๆเอาไว้แล้ว​ การเดินทางก็ติดถนนใหญ่​น้ำท่วมไม่ถึงแน่นอน​

แอบจ้างคนให้ขนของที่สำคัญๆไปไว้ที่คอนโดหมดเหลือแค่ตัวเท่านั้นที่ยังไม่ไป​ ส่วนตู้ที่มันหนักๆก็จ้างคนขนขึ้นไปไว้ชั้นสองเพราะน้ำท่วมไ​ม่ถึง​ เสื้อผ้าก็เอาไปไว้นู้นหมดเหลือแค่สิบกว่าตัวเท่านั้นที่เอาไว้ใส่สลับๆกัน​ ราพันเซลก็เชื่อที่ฉันพูดว่าน้ำจะท่วมเราเลยช่วยกันปกปิดแม่ไว้ก่อนจนถึงวันนั้นเพราะยังไงนานๆนางจะกลับบ้านทีอยู่แล้ว​ ส่วนใหญ่จะนอนที่ร้านมากกว่าเลยไม่มีเป็นปัญหาอะไรมากหนัก​

 

สามอาทิตย์​ต่อมา

“ หนูบอกแล้วไงว่าน้ำมันจะท่วม​แม่ก็ไม่เชื่อหนู​ เก็บของไม่ทันแล้ว​น้ำตรงถนนด้านนอกสูงจะถึงเอวอยู่แล้ว​ ”

“ ใครจะรู้ละก็นึกว่าพูดเล่นๆไปงั้น​ แล้วที่บ้านละเป็นไงยกของขึ้นไปชั้นสองหมดหรือยัง​ ”

“ ยกไปไว้ชั้นสองตั้งนานแล้วมีเงินก็จ้างคนสิหนูยกกับเซลแค่สองคนไม่ไหวหรอก​ แล้วตู้นี้แม่จะทำไงอะ ”

“ ยกไปวางนอนบนโต้ะเหล็กถ้าน้ำท่วมถึงก็คงต้องทิ้งไป​ ”

“ แม่เก็บเสื้อผ้ามาให้แล้วจะเอาไงต่อ ” ราพันเซลส่งเสียงตะโดนเรียกออกมาจากในห้อง

“ เอาไปไว้ในเรือเลย เดินดีดีหละ​ ”

“ เสร็จแล้วแม่ตัวไหนต่อ​ ”

เสียงขนข้าวขนของยังดังอยู่ต่อเนื่องอีกสองชั่วโมงถึงจะเสร็จเรียบร้อย​ น้ำเริ่มพุดขึ้นมาตั้งแต่เช้าจนตอนนี้เลยเที่ยงเข้าไปแล้วก็ยังไม่หยุดและยังสูงขึ้นเรื่อย​ๆ​

“ แม่เก็บของสำคัญหมดยัง​ เช็คดีดีนะ ”

“ เออแปป​ ป่ะครบแล้ว​ ล็อคประตูเลยไม่ต้องรูดบานเหล็กตอนเข้ามาตรวจของจะได้เห็นผ่านกระจก​ ”

“ จ้าๆ​ เซล! เอาเรือมารับคุณหญิงเขาหน่อย​ นางจะเสด็จแล้ว! ”

“เดี๋ยวฟาดให้ไปช่วยน้องลากเรือเร็วๆไอ้เแซนด์ ”

“ จ้าแม่​ บ่นเก่งจริ้งง​ ” ฉันแกล้งบ่นทีเล่นทีจริง​ก่อนจะเดินลุยน้ำไปช่วยราพันเซลเข็นเรือ​มารับคุณหญิงยูกิโกะ ฉันช่วยประคองแม่ให้เข้าไปนั่งเรื่อยดีๆก่อนจะเดินขึ้นไปล็อคประตู​กระจกร้านแล้วส่งกุญแจคืนให้แม่

ก่อนจะช่วยกันลากเรือตามน้ำไปหน้าซอยติดกับถนนใหญ่​ ลานถนนหน้าบ้านกลายเป็นที่สัญจรของเรือหลากหลายรูปแบบทั้งเรือยางเรือเหล็กและเรือไม้​ เจอคนรู้จักก็หยุดทักทายบอกข่าวสารกันบ้างแล้วก็แยกย้ายกันไป​

“ เราคงต้องไปอยู่ที่ศูนย์​พักพิงก่อนนะลูกแล้วค่อยคิดว่ามีที่ไหนว่างพออยู่ได้บ้าง​ ลำบากไปนิดแต่ทนเอาหน่อยนะ ” แม่เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงสบายๆทั้งยังมองผู้คนไปมาอย่างอารมณ์ดี​ แม่ฉันก็เป็นอย่างนี้ไม่ค่อยโกรธใครแถมอารมณ์ดี​ดีตลอดเวลาแม้แต่จะเจอเรื่องราวที่ลำบากลำบนก็ไม่เคยหวั่น

“ ไม่จำเป็น​ หนูเช่าคอนโดติดห้างทิ้งไว้ตั้งแต่เดือนที่แล้วน้ำท่วมไม่ถึงแน่นอน​ ” ฉันเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงนิ่งๆติดจะเกียจคร้าน​อยู่หน่อยๆก่อนจะลากเรือให้เร็วขึ้น

“ อะไรนะ!​ แกไปเช่าทิ้งไว้ทำไมมันเปลืองตัง​ เออแต่ก็ดี​ ลูกฉันนี้มันฉลาดจริงๆ​แต่ก็งั้นแหละเพราะแกได้กรรมพันธุ์​จากฉันไปไม่ฉลาดก็แปลกแล้ว​ คิกๆ​ ” แม่ฉันทำหน้ายักษ์​ก่อนสุดท้ายจะเชิดหน้าขึ้นแล้วบึนปากนิดๆเหมือนตัวเองถูกที่สุด​ก่อนจะหัวเราะคิกคัก​ออกมา​ ฉันก็เถียงอะไรไม่ได้เลยได้แต่ปล่อยเลยตามเลย​ส่วนไอ้เซลนั้นมันไม่สนใจแม่มาตั้งแต่แม่ขึ้นเรือแล้ว​ แต่ให้นางอารมณ์​ดีไปเถอะก่อนที่ปัญหาจะถาโถมเข้ามาจนแม่ฉันรับมือกับมันไม่ไหว​

 

ผ่านมาสามเดือนแล้วที่เราย้ายมาอยู่ที่คอนโดช่วงแรกๆที่น้ำท่วมการเดินทางค่อนข้างลำบากแต่สักพักพวกเราก็ปรับตัวกันได้ เวลาว่างๆพวกเราสามคนแม่ลูกก็มีแวบออกไปเดินเล่นห้างบ้างเพราะมันมีที่เดียวที่เปิด ตกเย็นก็ไปรับของฟรีจากพวกทหารบ้าง​ บางวันฉันก็แกล้งปั่นหัวไอ้หน้าหมาเบรย์เดนเล่นบ้างถ้าไม่มีอะไรจะทำจริงๆ อินเตอร์เน็ตก็ยังใช่ได้ปกติไม่ได้มีปัญหาอะไร​แต่สิ่งที่มากับน้ำท่วมบ่อยที่สุดคือโจร​ มาหลอกขายของให้บ้าง​โดนไปหลายรายอยู่จนเป็นข่าวหนาหูให้คอยช่วยกันระวัง

หลังจากน้ำลดระดับลงจนหมดพวกเราก็จ้างคนไปทำความสะอาดบ้านและขนของแต่อยู่ได้แค่คืนเดียวพวกเราก็ย้ายออกมาทันที​เพราะสามเดือนที่น้ำท่วมทำให้บรรยากาศ​ภายในบ้านไม่ดี​ ให้ทำความสะอาดมากแค่ไหนก็เหมือนบ้านร้างอยู่ดีสุดท้ายก็ต้องย้ายออกแล้วย้ายข้าวของทั้งหมดมาไว้ที่ร้านแทน​ พอปัญหา​เรื่องบ้านจบข่าวร้ายสำหรับแม่ก็ตามมาทันที

พ่อขอหย่าทันทีที่ร้านแม่เริ่มกลับมาเข้าที่เข้าทาง​ แม่ไม่ได้เสียใจอะไรมากเพราะทำใจมานานแล้ว​ ฉันกับน้องก็เหมือนกัน​ พวกเรารักเขาแต่ก็ไม่ได้อยากอยู่ด้วย​กัน​ที่แม่ยังไม่หย่ากับพ่อเพราะกลัวพ่อไม่ส่งค่าเลี้ยงดูมาให้ฉันกับน้องแต่ตอนนี้มันไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว​ แม่ใช้เวลาแค่อาทิตย์​เดียวเอกสารการหย่าและการเปลี่ยนนามสกุลของพวกเราก็เสร็จสิ้น​ ไม่รวมพี่อีกสามคนเพราะสามคนนั้นย้ายไปใช้นามสกุลสามีกันหมดแล้วนานๆถึงจะติดต่อกันที

นามสกุลเดิมของแม่คือ​ แลงคัส​เตอร์​ ญาติฝั่งแม่ที่เหลืออยู่มีแค่คุณตากับคุณยายเท่านั้น​ พวกเขาอยู่ที่ประเทศ​ J เมือง​ F เป็นเมืองชนบท​ที่ค่อนข้างจะห่างไกลเมืองใหญ่ๆอยู่บ้างแต่นั่งแค่รถไฟสามต่อก็ถึงแล้ว​ แต่ถ้าเป็นในอนาคตในอีกไม่นานแค่รถไฟขบวนเดียวก็ถึงเมืองที่คุณตาคุณยายอยู่แล้วแถมก็จะพัฒนาไปมากขึ้นทำให้การเดินทางไม่ลำบากอีกต่อไป​ ที่นั้นอากาศดีเหมาะกับคนเฒ่า​คนแก่​ที่เกษียณอายุ​ไปแล้ว​

คุณตาคุณยายมีบ้านสวนหลังนึงและที่ทางอีกสามไร่ปล่อยสองไร่ให้คนเช่าไปเพาะปลูก​ ส่วนอีกไร่ก็เก็บเอาไว้ทำสวนซะเอง ความทรงจำระหว่างฉันกับคุณตาคุณยายไม่ได้มีมากนักต้องเห็นหน้ากันก่อนความทรงจำถึงจะกลับมาจนครบ​ แต่ความรู้สึกบอกว่าฉันรักพวกท่านมากๆ​ คุณตาชอบบีบแก้มฉันจนเจ็บส่วนคุณยายนั้นทำกับข้าวอร่อยมากๆ​ พอพูดถึงก็อยากเจอเลยแฮะ

วันนี้แหละฉันหาทางพูดโนวน้าวให้แม่ย้ายกลับไปประเทศบ้านเกิดของท่านให้ได้เพราะโรงเรียนฉันจะใกล้เปิดเทอมแล้วถ้าจะทำอะไรก็ต้องรีบทำซะตั้งแต่ตอนนี้​ฉันเดินเลียบๆเคียงๆไปนั่งบนโซฟาตัวเดียวกับแม่ก่อนจะเปิดปากพูดเสียงจริงจัง

“ แม่เราย้ายกลับไปอยู่ที่บ้านเกิดแม่กันเถอะ​ ที่นี้ไม่มีอะไรสำหรับเราแล้วนะ​ แม่ไม่ต้องรอพ่อกลับมาบ้านอีกแล้ว​ ” พ่อฉันพูดจบแม่ก็หันกลับมามองฉันแล้วนิ่งไปสักพักก่อนแววตาของแม่จะสั่นระริก

“ นั้นสินะ​ ”

“ หนูกับน้องย้ายไปเรียนต่อที่นู้นก็ได้เราไปเริ่มต้นใหม่ที่นู้นกันดีกว่าอยู่ที่นี้ต่อไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมา ”

“ ทำไมถึงอยากกลับไปล่ะ ”

“ หนูอยากกลับไปตั้งนานแล้วแต่ตอนนั้นแม่ยังรอพ่ออยู่หนูก็เลยพูดอะไรมากไม่ได้​ แต่ตอนนี้แม่เป็นอิสระแล้วอยากทำอะไรก็ทำเงินเราก็มี ไปเปิดร้านใหม่ที่นู้นก็ได้แม่อยากจะทำอะไรก็ค่อยๆคิดถ้ายังไม่มั่นใจก็ไปเรียนเพิ่ม​แม่จะได้มีเวลาดูแลตัวเองมากขึ้น​ หนูกับน้องก็โตแล้วเราดูแลกันได้ถ้าแม่อยากไปเที่ยวที่อื่นหรือไปพบเจอคนใหม่ๆหนูก็ไม่ว่าหรอกนะ ”

“ งั้นหรอ​ กุหลาบดอกน้อยๆของแม่โตแล้วสินะ ” แม่ส่งรอยยิ้มอบอุ่นมาให้ฉันก่อนจะยกมือที่มีตุ่มด้านเพราะ​ทำงานอย่างหนักนั้นลูบเรือนผมสีน้ำตาลเข้มของฉันเบาๆ

“ อีกอย่างคุณตาคุณยายคงคิดถึงเราน่าดูพอเงินหมดเราก็กลับไปให้คุณตาคุณยายเลี้ยงดูแทนดีไหมแม่ ฮิๆๆ​ ”

“ นั้นสินะ​ ย้ายก็ย้าย!เราไปเริ่มต้นใหม่กันเถอะ​ แค่เราสามคนมันจะยากสักแค่ไหนกันเชียว​ ” พอแม่โดนคำพูดของฉันไซโคเข้าไปจากแววตาที่สับสนก็เหมือนจะตัดสินใจได้​ มิชชั่นคอมพลีท!

ผ่านมาอีกสองวันระหว่างแม่กำลังทำเรื่องย้ายโรงเรียนของฉันกับน้องอยู่​ ฉันก็มานอนเล่นอยู่ในห้องนอนในร้าน​ ส่งข้อความบอกลาไปให้เพื่อนและพี่ที่สนิทจนครบทุกคนส่วนคนสุดท้ายก็ส่งข้อความบอกเลิกสั้นๆไป​ อนาคตเปลี่ยนฉันก็ไม่มีเวลาจะเล่นสนุกกับเบรย์เดนซะแล้ว​ คงต้องปล่อยให้เป็นไปตามกรรม พอฉันส่งข้อความเสร็จก็ปิดเครื่องและหักซิมทิ้งทันที​ ถ้ามีโอกาศหวังว่าจะได้เจอกันอีก​เพราะฉันไม่คิดจะกลับมาที่นี้อีกแล้ว​

เอาล่ะ​ กลับมาเข้าเรื่องกันต่อเถอะ​ ถึงไหนแล้วนะ​ อ๋อ!​ เฟอร์นิเจอร์​ทั้งหมดที่ไม่​จำเป็นจะโดนขายทิ้งทั้งหมดรวมถึงคอมพิมเตอร์ที่ฉันซื้อมาใหม่ด้วย​ ค่าขนย้ายกลับประเทศมันแพงยิ่งกว่าซื้อเครื่องใหม่ซะอีกฉันเลยจำเป็นต้องขายมันทิ้ง​ ถ้าชิ้นไหนขายไม่ได้ส่วนมากก็แจกฟรี​หรือเอาไปบริจาค​

 

ย้อนบทสนทนา​ไปเมื่อครึ่งปีก่อน

 

[ พื้นที่ที่โฮสต์​ต้องการ​ พื้นที่ในมหาวิทยาลัย​และข้างโรงเรียนดังในเมือง​ S​ จำนวน​ 4​ ที่ทำการซื้อขายเสร็จเรียบร้อยแล้วครับ​ พื้นที่สร้างบ้านในเมือง​ S​ ทำการซื้อขายเสร็จเรียบร้อยแล้วเหมือนกันครับ ]​

ทำดีมากรุย​ หลังจากนี้ติดต่อสถาปนิก​เลยขอพวกที่ทำงานเก่งหน่อยนะรุยอย่าลืมตรวจสอบให้ดีละ​ เลือกได้แล้วค่อยมาคุยเรื่องรายละเอียดกันอีกที

[ รับทราบครับ​ ]

บอกพวกเขาว่าอยากได้ลักษณะ​บ้านสภายนอกเหมือนบ้านสมัยก่อนของประเทศ​ J​ เน้นทำให้ดูสวยแบบมีมนต์​ขลังหน่อยๆก็ดี​ ฉันไม่ชอบให้บ้านลักษณะภายนอกกลายเป็นปูนไปทั้งหมดมันดูไม่ค่อยอบอุ่นและไม่เหมือนบ้าน​ บ้านไม่ต้องใหญ่มากมีห้องนอนสามห้องห้องน้ำในตัวอีกสามห้องก็​พอ​ ส่วนห้องนอนให้จัดขึ้นไปไว้ชั้นสองทั้งหมด​ พื้นที่ชั้นแรกให้เน้นแบบโปร่งโล่งสบาย​มีแค่ห้องน้ำห้องเดียวก็พอ​ ที่เหลือห้องนั่งเล่นกับห้องครัวก็ไม่ต้องกั้น​ ให้พวกเขาออกแบบมาซะเน้นประโยชน์​ใช้สอยมากกว่าความสวยงาม​ เน้นย้ำกับพวกเขาด้วยว่า​ ขอแบบเก่าแต่มีมนต์​ขลังดูอบอุ่นดูเหมือนบ้านก็พอ​ ส่วนสวนภายนอกจ้างช่างมาทำรั้วบ้านเอาไว้ด้วยนะรุย​ เอาเป็นแบบสไตล์ประเทศ​ U สมัยก่อนน่ะ​ เน้นรั้วสีดำก่อปูนไม่ต้องสูงมาก​นะส่วนพื้นที่รอบรั้วก็ขอเป็นดอกกุหลาบกับดอกไฮเดนเยียแล้วกัน​ อ๋อ​ ให้พวกเขาหาต้นฟูจิกับต้นซากุระมาปลูกไว้ด้วยหละ​ ถ้าอธิบายอยากนักก็ก็อปความทรงจำให้เป็นรูปถ่ายแล้วส่งเมลไปให้พวกนั้นนะรุย​ ถ้าใช้พ๊อยท์​ก็หักไปเลย บอกพวกเขาด้วยว่าทั้งหมดทั้งมวลต้องเสร็จภายใน​สิบเดือน​ โอเคนะ

[ ครับโฮสต์​ ]​

 

กลับมาที่ปัจจุบัน​

 

บ้านที่สั่งสร้างไว้ก็อีกตั้งสี่เดือนกว่าจะเสร็จสิ้นพร้อมเข้าอยู่​ คงต้องอยู่บ้านคุณตาคุณยายไปพลางๆก่อน​ อีกสองอาทิตย์​กว่าๆเอกสารต่างๆถึงจะเรียบร้อย พออยู่ว่างๆก็คิดขึ้นมาได้ว่าซื้อที่ทิ้งเอาไว้ว่าจะทำคาเฟ่ก็ยังไม่มีเวลาว่างร่างแบบร้านสักที​เลยคว้ากระดาษและดินสอขึ้นมาร่างแบบทันทีว่าต้องการแบบไหน​

ในอนาคตคาเฟ่ค่อนข้างเป็นที่นิยมมากสำหรับเหล่าวัยรุ่นและวัยทำงานเราประมูลซื้อที่ภายในมหาวิทยาลัย​ดังๆมาได้สองแห่ง​ จะทำร้านแบบไหนดีนะ​ ฉันอยากได้คาเฟ่สไตล์​แบบน่ารักๆให้ภายนอกเป็นตึกสี่เหลี่ยม​ธรรมดาๆสีชมพูนมตึกกระจกใสตั้งแต่เพดานจรดพื้น​ มีป้ายดิจิทัล​ขนาดใหญ่ตั้งอยู่หน้าทางเข้า​ ไว้บอกชื่อร้านและเมนู​ไม่แน่ใจนักว่าตอนนี้มีคนสร้างขึ้นมารึยังคงต้องให้รุยหาดูก่อนถ้ายังไม่มีก็คงต้องเปลี่ยนเป็นป้ายไฟเรืองแสงธรรมดาๆ​ พื้นนอกร้านปูด้วยทรายและก้อนกรวดสีขาวสะอาดตา​ พร้อมปลูกต้นซากุระและต้นกุหลาบให้ทั่วสวนนอกร้าน​ มีที่นั่งปิคนิคในสวนแค่สามสี่ที่ก็พอ​ ส่วนในร้านอยากได้โทนสีที่ดูน่ารักแต่ก็ดิบเถื่อนหน่อยๆ​ พื้นในร้านต้องปูด้วยพรมขนสั้นสีน้ำตาลเข้มหรืออาจจะสีเทาเข้มก็ได้​ ตีพื้นขึ้นมาและกั้นให้เป็นที่นั่งแบบให้ความเป็นส่วนตัวของแต่ละโต้ะหน่อยก็พอ​ ส่วนโต้ะต้องเป็นลายหินอ่อนตั้งสูงจากพื้นไม่มาก​ เก้าอี้อยากได้เป็นเบาะนุ่มนิ่มแทน​ ชั้นหนึ่งน่าจะได้สักยี่สิบห้าถึงสามสิบโต้ะ​ ส่วนชั้นสองจะทำเป็นชั้นหนังสือทั้งหมด​

ส่วนเคาท์​เตอร์​คิดเงินและที่ชงกาแฟจะตั้งติดพนังทึบหลังร้านต้องเดินเข้าไปหน่อยถึงจะสั่งกาแฟได้ ร้านแบบนี้ค่อนข้างเหมาะกับนักศึกษาที่ต้องทำงานดึกๆมากๆ​ ส่วนรายละเอียดที่เหลือก็ให้รุยเป็นคนจัดการแล้วกัน​

พื้นที่ข้างๆโรงเรียนเอกชนชื่อดังทั้งสองแห่งก็เก็บไว้ก่อน​ ยังไม่ค่อยมีไอเดียดีดีสักเท่าไหร่

“ รุยแสดงตัวที​ ”

[ มาแล้วครับโฮสต์​ ]​ จากอากาศที่ว่างเปล่าพริบตาด้วยก็พบกับจิ้งจอกสองหางสีดำสนิทลอยนิ่งอยู่บนอากาศ​ มันเป็นแค่ร่างจำแลงที่ฉันใช้คะแนนซื้อมาให้รุยเท่านั้นตัวของรุยจริงๆเป็นแค่ลูกกลมๆเรืองแสงสีฟ้าสวย

“ ฝากเอารูปนี้ไปติดต่อสถาปนิกทีนะรุย​ รายละเอียดอื่นๆรุยก็ตัดสินแทนได้เลยนะ​แล้วก็บอกพวกเขาทีว่างานนี้ขอห้าเดือนเสร็จ​ ”

[ รับทราบครับโฮสต์​ ว่าแต่โฮสต์​จะตั้งชื่อร้านว่าอะไรครับผมจะได้สั่งพวกเขาถูก​ ]​

“ อ่า​ นั้นสินะ​ ลืมเรื่องนี้ไปซะสนิทเลย​ นั้นเอา​เป็น​ร้าน​ blood and tears​ ของคุณจิ้งจอกแสงจันทร์​ ”

[ คิดดีแล้วหรือครับ​ คุณไม่ควรบอกสถานะที่แท้จริงของตัวเองโดยพลการนะครับ ]​

“ น่าๆอย่าซีเรียสนักเลยถ้าไม่ใช้พวกวิญญานต่างโลกหรือเป็นโฮสต์​เหมือนกันพวกเขาไม่มีทางรู้หรอก ”

[ เฮ้อ​ ก็ได้ครับ​ ผมจะจัดการให้เดี๋ยวนี้​ คราวนี้ลบ​ 100​ พ๊อยท์​นะครับ​ ]​

“ จ้า​ อ่ะ​ทำทั้งสองมหาลัยเลยนะรุย​ ชื่อร้านก็สลับแค่คำว่าเลือดกับน้ำตาก็พอ​ ร้านแรกเป็นเลือดกับน้ำตาส่วนร้านที่สองเป็นน้ำตากับเลือด​ อ๋อ! ร้านแรกของมหาวิทยาลั​ย​ xxx​ หนะบอกให้พวกเขาประณีตหน่อยน่ะ​ ยังไงซะฉันก็ต้องเข้าไปคุมเองตั้งสี่ปี​แถมมหาลัยนั้นลูกคนรวยเยอะซะด้วยจะให้เสียชื่อคุณจิ้งจอกแสงจันทร์​ไม่ได้เด็ดขาด! ”

[ ครับ​ ทราบแล้วครับโฮสต์​ ]​

“ ขอบคุณน้า​ รุย​ น่ารักที่สุด​ ”

[ ไม่ต้องมาชมผมหรอกครับเพราะยังไงก็ต้องหักคะแนน​ ]​

“ โถ่! เกลียดรุยจริงๆรู้ทันตลอดเลย! ”

[ แน่สิครับ​ ผมอยู่กับคุณมาเป็นพันๆหมื่นๆปีแล้วนะ​ ]​

“ ชิ! ”

ความคิดเห็น