ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 9

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.4k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ต.ค. 2562 06:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 9
แบบอักษร

วายตื่นขึ้นมาท่ามกลางความมืด รอบตัวเงียบสงบ วายไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นเวลากี่ทุ่มแล้วแต่ที่แน่ๆยังไม่เช้าแน่นอน วายขยับร่างกายและยันตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง ร่างกายรู้สึกเหนื่อยล้าและปวดหนึบไปหมด ช่องทางสวยรู้สึกแสบนิดๆไม่ได้เจ็บมากเหมือนครั้งแรกที่โดนขืนใจ

ตุบ!

ปึก!

วายล้มลงไปกองที่พื้นหลังจากก้าวลงจากเตียงเขาเตะเก้าอี้ที่อยู่แถวๆนั้นเพราะมองไม่เห็น วายค่อยๆยันตัวเองให้ลุกขึ้นอีกครั้งก่อนจะคลำทางไปเรื่อยๆ เขาไม่ได้สังเกตุว่าข้างในมีห้องน้ำหรือเปล่า วายคลำๆไปเรื่อยก็เจอผ้าชิ้นที่น่าจะเป็นเสื้อวายหยิบมาใส่ทันที คลำไปอีกก็เจอกางเกงวายรีบสวมทันที วายไม่ได้สนใจทำความสะอาดตัวเองสักเท่าไหร่เขารีบลุกขึ้นและเดินคลำทางออกจากห้องนี้ทันที

วายเปิดประตูออกมาก็เจอกับแทนคุณนั่งอยู่ตรงโต๊ะทำงาน สายตาคมตวัดมองมาที่วาย ส่วนวายมองไปทางอื่นเขามองหานาฬิกาเพราะอยากรู้เวลา

"ตื่นแล้ว" แทนคุณถามเสียงเรียบ

"จะให้ทำตรงไหนบ้าง" วายถามเรื่องงานออกไปทันที

"ลงไปหลังร้าน ถามหาผู้หญิงที่ชื่อป่านเธอจะบอกเองว่ามึงจะต้องทำอะไร"

"อืม" วายครางรับก่อนจะเดินไปที่ประตู

"ถ้ากูต้องการเดี๋ยวโทรบอกแล้วมึงค่อยขึ้นมาหากูบนห้อง" เสียงแทนคุณบอก วายยื่นมือไปคว้าลูกบิด เขาไม่ได้ตอบแค่รับฟังเงียบๆก่อนจะเปิดประตูเดินออกไปทันที

วายเดินลงมาจากชั้นสองและตรงไปยังหลังร้าน ทันทีที่วายปรากฏตัวขึ้นสายตาหลายคู่ก็มองมาที่เขา ก่อนที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะพูดขึ้น

"วายใช่มั๊ย" เธอเดินเข้ามาหางาน

"ใช่ครับ"

"เราป่านนะ มานี่สิ" เธอแนะนำตัวเองก่อนจะกวักมือเรียกวาวให้เข้าไปหา วายเดินเข้าไปหาเธอทันที

"เดี๋ยวมาช่วยกันเก็บของตรงนี้ไปทิ้งหลังร้านนะ ยกไหวมั๊ย" เธอบอกงานก่อนจะหันมาถามวสน

"ไหวครับ" วายตอบก่อนจะเริ่มลงมือทำงาน และเขาก็ได้ยินเสียงพนักงานคุยกันด้วยเรื่องของเขาดังแว่วเข้ามาในหูอยู่เป็นพักๆตอนที่วายเดินกลับมาในร้านเพื่อยกของ

"ไม่ต้องสนใจนะ" ป่านพูดขึ้นเหมือนจะรู้

"อืม" วายตอบรับเสียงเบา เขาก็ไม่ได้คิดจะสนใจแต่แรกอยู่แล้วล่ะ

"ที่ไหนมีงานที่นั่นก็มีเรื่องแบบนี้เป็นธรรมดา" ป่านเก็บของไปก็พูดไป วายได้แต่ฟังเงียบๆเพียงเท่านั้น

"แล้วทำไมวายถึงได้มาทำงานที่นี่ล่ะ" ป่านถามต่อ

"ติดหนี้เขาน่ะ เลยต้องมาทำ"

"จริงหรอ ปกติลูกหนี้คุณแทนคุณต้องไปหาเงินมาใช้หนี้นะ ไม่ได้มาทำงานที่นี่" ป่านพูดพร้อมกับทำหน้าสงสัย

"ไม่รู้ เขาบอกมาทำก็มาทำ"

"เยอะมั๊ย" ป่านถามขึ้น

"ห้าล้าน"

"ใช้กี่ปีจะหมดเนี่ย ไม่รู้หรอว่างานที่เราทำอยู่มันได้เงินน้อยนะ น้อยกว่าพวกเด็กเสิร์ฟอีก" ป่านพูดบอก

"ไม่รู้ เขาไม่ได้บอก" วายบอกออกไป

"ทำไมไม่ขอทำหน้าที่อื่นล่ะ หน้าตาแบบวายคงได้ทริปเยอะแน่ๆในแต่ละวัน จะได้ใช้หนี้หมดไม่ต้องมาทนเหนื่อย" ป่านแนะนำทำให้วายแอบคิดตามแต่ก็ไม่ได้แสดงท่าทีอะไรออกไปนอกจากทำงานของตัวเองไปเรื่อยๆ

"แล้วเธอไม่เหนื่อยหรอ" วายถามเธอบ้าง

"ชินแล้ว" เธอตอบยิ้มๆ

"ว่าแต่วายทำไมพึ่งมาทำงานล่ะ หน้าที่ของพวกเราต้องมาก่อนหกโมงเย็นนะ" คำถามของป่านทำให้วายนิ่งไปเขาไม่รู้ว่าต้องตอบคำถามเธอยังไงก็เลยเลือกที่จะเงียบไปแบบนั้นก่อนที่วายจะได้ยินเสียงถอนหายใจจากป่านเบาๆ

"จะตีสี่แล้ว เรารีบไปเก็บของข้างในต่อเถอะ" เป็นป่านที่พูดเหมือนเดิมก่อนที่เธอจะเดินเข้าไปในร้าน วายถอนหายใจออกมานิดหน่อยเช่นกันก่อนจะเดินตามป่านเข้าไป

วายทำงานในส่วนของตัวเองมาเรื่อยๆจนเวลาล่วงเลยมาเกือบหกโมงเช้า พนักงานคนอื่นไปกลับกันไปหมดแล้วเพราะร้านปิดตั้งแต่ตีห้า จะเหลือก็แต่พนักงานหลังร้านอย่างวายและคนอื่นๆอีกสองสามคน

ป่านเดินออกมาด้วยสภาพที่อิดโรย เสียงบ่นจากคนอื่นว่าวันนี้เหนื่อยกว่าทุกวันเพราะลูกค้าเยอะมากๆ วายหันไปมองหน้าป่านน้อยๆซึ่งเป็นจังหวะที่ป่านหันมามองที่วายพอดี

"เหนื่อยมั๊ยวาย" ป่านถาม

"นิดหน่อย" วายตอบพลางส่งยิ้มบางๆให้ป่าน

"จะเสร็จแล้ว ไว้กลับพร้อมกันนะ" ป่านพูดบอกทำให้วายพยักหน้าก่อนที่จะทำงานต่อ แล้วจู่ๆประตูหน้าร้านก็ถูกเปิดเข้ามา วายเงยหน้าขึ้นไปมองทันที

"ไอ้มิกซ์!" วายเรียกคนนั้นทำให้คนถูกเรียกหันมามองก่อนจะเบิกตากว้าง

"พี่วาย!"

"มึงหายหัวไปไหนมา ไอ้มิกซ์! เดี๋ยว!" วายเรียกมิกซ์อีกครั้งก่อนจะวิ่งตามเมื่อเห็นมิกซ์วิ่งกลับออกไป วายเปิดประตูออกไปก็พบกับลูกน้องของแทนคุณที่ยืนอยู่

"ไอ้มิกซ์!" วายตะโกนตามหลังมิกซ์ไปเขากำลังจะวิ่งแต่ก็ถูกลูกน้องของแทนคุณขยับมาขวางทางเอาไว้ก่อน

"จะไปไหน"

"ไปตามไอ้นั่น" วายบอกแล้วชี้ไปที่มิกซ์ที่วื่งไปไกลแล้ว

"ตามทำไม"

"ก็มัน..."

"ทำงานเสร็จแล้วหรอ" เสียงเข้มพูดแทรกขึ้นมาทำใหัวายต้องหันไปมองทันที

สายตาคมมองมาที่วายเรียบนิ่งทำให้วายต้องขยับหลีกทาง ตามมิกซ์ก็ไม่ทันแล้วแถมยังต้องมาเจอแทนคุณในตอนนี้อีก

"เลิกงานแล้วก็กลับบ้าน ร้านกูไม่ใช่สนามเด็กเล่นให้วิ่งไล่จับ"

"ขอโทษครับ" วายพูดแดกดันเจ้าของร้าน

"กลับไปซะเดี๋ยวตายก่อนใช้หนี้หมดมันจะไม่สนุก" พูดจบแทนคุณก็เดินผ่านหน้าวายออกไป คนแบบแทนคุณใช้คำว่าสนุกกับคำว่าตายคู่กันหรอ มันจะมากเกินไปแล้ว คนนะเว้ยไม่ใช่ผักปลา วายยืนอยู่หน้าร้านสักพักก่อนจะเดินกลับเข้าไปในร้าน วายเจอป่านซักถามหลายอย่างจนวายเองก็ขี้เกลียดตอบจนต้องตัดบทไปดื้อๆ

"กลับดีๆนะป่าน" วายบอกเมื่ออาสามาส่งป่านขึ้นแท็กซี่กลับก่อนก่อนที่จะเหลือตัวเองที่ต้องรอรถเพียงลำพัง ตอนนี้วายยืนรอรถด้วยสีหน้าที่เหนื่อยล้าเต็มทีอยากกลับถึงเร็วไปแล้วทิ้งตัวลงเตียง

ปริ๊น ปริ๊นนนนน!

เสียงแตรรถดังขึ้นทำให้วายสะดุ้งโหยง รถสปอร์ตคันหรูวิ่งมาจอดเทียบตรงหน้าก่อนที่กระจกจะถูกเลื่อนลง

"ขึ้นมา" เสียงเรียบเอ่ยออกมา วายแค่มองแต่ไม่ได้ทำตาม เขาแค่ขยับถอยห่างออกมาก่อนที่เสียงแตรรถจะดังขึ้นมาอีกครั้ง

ปริ๊น ปริ๊นนนนน!

"กูบอกให้มึงขึ้นมา!" เสียงตะคอกดังออกมาจากในรถอีกครั้งทำให้วายตันสินใจหมุนตัวเดินหนีทีนที เหนื่อยก็เหนื่อยยังจะต้องมาทะเลาะอีกไม่รู้จะอะไรนักหนา

หมับ!

ปัก!

มือหนาคว้าข้อมือของวายไว้ก่อนจะดึงกลับมาเข้าหาตัวจนวายเกือบจะล้มเพราะไม่ทันตั้งตัว

"มึงกล้าเดินหนีกูหรอหะ!" วายโดนร่างสูงตะคอกอีกครั้ง

"อะไรอีก ปล่อยกู" วายพูดและพยายามบิดข้อมือออก

"ไปขึ้นรถ!"

"กูไม่ไป! กูจะกลับบ้าน"

"มึงอยากอายคนใช่มั๊ย" แทนคุณกดเสียงต่ำแล้วเหลือบมองไปรอบๆ วายรู้ว่าที่แทนคุณพูดนั่นหมายถึงอะไร เลยทำให้วายจำยอมและขึ้นรถไปกับร่างสูงอย่างว่าง่าย

.

Part : แทนคุณ

หลังจากที่บังคับคนตัวเล็กขึ้นรถมาได้ด้วยคำขู่ เขาก็จับรถออกมา คนตัวเล็กนั่งเงียบมาตลอดทางไม่พูดไม่จาก่อนที่แทนคุณจะเหลือบไปมอง เขาก็เห็นว่าวายนั้นหลับไปแล้ว

"ไม่ดื้อมันจะตายนะมึง" แทนคุณพูดคนเดียวแล้วนิ่งมองเสี้ยวหน้าสวยอยู่สักพักตอนรถติดไฟแดง ดวงตาคมเลื่อนมองตั้งแต่เรือนผมดำสวยลงมาเรื่อยๆจากหน้าผากมนมาที่สันจมูกโด่งรั้น แก้วขาวเนียนที่เคยสัมผัสก่อนสายตาจะมาหยุดลงบนริมฝีปากบางที่สดที่เขาเคยเป็นเจ้าของ ใบหน้าของแทนคุณโน้มลงไปหาร่างเล็กโดยอัตโนมัติก่อนที่เขาจะกดริมฝีปากลงไปบนกลีบปากบางอย่างแผ่วเบา

อื้อ

เสียงคนตัวเล็กครางออกมาเบาๆอย่างขัดใจพร้อมกับขยับตัวทำให้แทนคุณต้องผละออกมาอย่างเสียไม่ได้ เขาถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะออกรถเมื่อไฟเขียวสว่างขึ้นมา

แทนคุณขับรถมายังตึกที่วายอยู่เขาจอดรถลงแต่ไม่ดับเครื่องยนต์เพื่อปล่อยให้ร่างเล็กนอนหลับต่อไป ตอนนี้นาฬิกาบอกเวลาแปดโมง ร่างเล็กขยับตัวก่อนจะลืมตาตื่นขึ้นมา

"ถึงตั้งแต่ตอนไหน" วายหันมาถามแทนคุณทันที

"เมื่อกี้" แทนคุณตอบกลับไปเสียงเรียบ ส่วนร่างเล็กก็เงียบไปและเปิดประตูลงจากรถทันที แทนคุณก็ลงไปเช่นกัน

"วาย!" เสียงหวานเรียกคนตัวเล็กทำให้แทนคุณรีบเดินอ้อมเข้าไปหา

"ซี!"

"หายไปไหนมา ติดต่อไม่ได้เลย" ใบหน้าสวยของมีแววเป็นกังวลเมื่อรู้ว่าเพื่อนหายไป แทนคุณได้แต่ยืนเงียบฟังก่อนที่วายจะหันมามองเขาตาขวาง

"มือถือกูอยู่ไหน" วายถามแล้วเดินเข้ามาหาแทนคุณ

"ไม่รู้" แทนคุณตอบเสียงเรียบ ความจริงมันก็อยู่กับเขานี่แหละ อยู่ตั้งแต่เมื่อคืนตอนที่วายหลับอยู่บนห้องของเขา

"เอาคืนมา!"

"กูไม่ให้" แทนคุณทำสีหน้าและน้ำเสียงยั่วประสาทคนตัวเล็ก ก่อนจะล้วงเอามือถือออกมาถือโชว์

"กูบอกให้เอาคืนมา!" วายตะคอกเสียงแล้วเดินเข้ามาใกล้แทนคุณมากขึ้น

"คุณแทนคุณครับคืนให้เพื่อนผมเถอะ" ซีบอกและเดินเข้ามาจับแขนวายไว้

"ไม่ต้องไปคุยกับมันซี"

"ทำไมล่ะ" แทนคุณเลิกคิ้วขึ้นอย่างตั้งใจยั่วยุอารมณ์ของวายและมันก็ได้ผล วายกำหมัดแน่นและพุ่งตรงเข้ามาหาแทนคุณทันที

"เอามือถือกูคืนมาเดี๋ยวนี้!" วายตะคอกเสียงอีกครั้งพร้อมกับยื่นมือมายื้อแย่งจากมือแทนคุณ เขายกยิ้มมุมปากเมื่อทุกอย่างเดินไปตามแผนทันทีที่ร่างบางขยับเข้ามาใกล้ท่อนแขนแกร่งก็โอบรัดและดึงร่างเล็กเข้าหาตัวทันที ปลายจมูกโด่งก็กดลงบนแก้มเนียนหนึ่งทีก่อนจะยัดมือถือใส่มือเล็กพร้อมกับผลักดันให้ร่างเล็กออกห่าง

"ไปทำงานให้ตรงเวลาด้วยล่ะ หึ!"

.

.

.

ทั้งร้ายและเจ้าเล่ห์ก็แทนคุณคนเลวนี่แหละค่ะ วายของเราจะตามทันมั๊ยนะ ฝากติดตามด้วยนะคะ ขอบคุณทุกคอมเม้นที่เม้นกันเข้ามานะคะ

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว