ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่๓ ผู้แอบมองกับสาวแอบรัก (Part อดีต)

ชื่อตอน : บทที่๓ ผู้แอบมองกับสาวแอบรัก (Part อดีต)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.2k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ต.ค. 2562 23:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่๓ ผู้แอบมองกับสาวแอบรัก (Part อดีต)
แบบอักษร

"หละ หลานจ้าน!"เว่ยอู๋เซี่ยนแก้มเริ่มขึ้นริ้วแดง นี่เธอกำลังจักโดนบุรุษตรงหน้าทำเรื่องเฉกเช่นในภาพที่เธอเปิดให้ดูหรือ?!?

"..."หลานวั่งจีไม่มีปฏิกิริยาการตอบรับใดๆ ทั้งสิ้น

"หลานจ้าน! เจ้าต้องใจเย็นๆ นะ!"

"หึ..."หลานวั่งจีไม่พูดสิใด เพื่อครางในลำคอแล้วผละตัวออกจากเว่ยอู๋เซี่ยน

"ข้ามิทำกับใครนอกจากภรรยาข้าหรอก"พอเค้าพูดเสร็จก็กลับไปนั่งอ่านตำราเช่นเคย

เฮ้อ ใจหายใจคว่ำหมด! แต่ เอ้ะ! เค้าบอกจักทำเช่นนั้นกับผู้เป็นภรรยาของเค้านี่....

ถ้าได้เป็นก็คงจักดี 

"เอ้!..."ข้าคิดอะไรของข้าอยู่เนี่ยเว่ยอู๋เซี่ยน! เจ้าเนี่ยนะจักไปเป็นภรรยาของหลานวั่งจีผู้เพียบพร้อม สง่างาม และเก่งกาจเช่นนี้! ถ้าหลานจ้านคือสามีข้าจริงๆ นะ อวี๋ฮูหยินคงอกแตกตายที่ข้าได้สามีดีขนาดนี้ 

 

3วันผ่านไป 

อย่างน้อยก็ดีที่หลานจ้านช่วยข้าคัดทำให้เสร็จไวเช่นนี้ แต่ก็ยังอยากอยู่ต่อนะ เพราะจะได้อยู่ด้วยกันสองคน แล้วนั่งตรงข้ามกันอีก เห็นหน้าคมหล่อนั้นชัดสุดๆ! ข้ารู้แล้ว! ข้าต้องหาเรื่องทำผิดกฎสกุลอีกสิ หึๆๆ 

"เว่ยอู๋เซี่ยน!"เจียงหวั่นอิ๋นตะโกนเรียกพี่สาวต่างสายเลือดที่นั่งเหม่อแล้วทำหน้าตาประหลาดๆ อยู่บนโขดหินหน้าน้ำตก หลังเขาตำหนักกล้วยไม้ 

"ว่าไงเจียงเฉิง"เว่ยอู๋เซี่ยนหันมาตอบด้วยรอยยิ้ม 

"เจ้าห้ามคิดทำสิ่งใดที่ทำให้สกุลเราเสื่อมเสียเป็นอันขาดอีก!"ไอ่เจ้าเจียงเฉิง! เหตุใดเจ้าถึงรู้ทันแผนการของข้าตลอดเลยนะ! 

"ท่านพี่หญิงเว่ย! ท่านพี่เว่ย!"เนี่ยหวายซัง วิ่งมาหาทั้งสอง 

"เนี่ยหวายซัง!"เว่ยอู๋เซี่ยน กระโดดลงจากโขดหิน หวังจักไปกอดทักทายสหายต่างเมือง แต่! เจียงหวั่นอิ๋นดึงคอเสื้อไว้เสียก่อน หงึ! ไอ่เจ้าตัวมารผจญชีวิต! 

"ท่านพี่หญิงเว่ย ในที่สุดข้าก็ได้เจอหน้าท่านสักที หลังจากที่ท่านเอาแต่เข้าไปอยู่ในหอตำรา"เนี่ยหวายซังพูด 

"ข้าก็มิได้อยากจักอยู่หรอก แต่ถ้าข้าจำเป็นต้องคัดกฎสกุลหลานเพราะข้ามันโอหังต่อหน้าอาจารย์หลานฉี่เหรินนี่นาา" 

"เจ้านี่มัน หัดทำตัวเรียบร้อยเหมือนสตรีนางอื่นมิได้เลยใช่หรือไม่!?!" 

"ฮ่าๆๆ ข้าคงทำเช่นนั้นมิได้หรอก แต่ข้าก็อยากกลับไปคัดกฎสกุลหลานนะ..."พอเว่ยอู๋เซี่ยนพูดจบทั้งเจียงหวั่นอิ๋นและเนี่ยหวายซังต่างมองหน้ากันอย่างงุดงง เหตุใดคนเช่นเว่ยอู๋เซี่ยน ถึงอยากนั่งคัดกฎสกุลหลานตั้ง3500ข้อเล่า? 

"พวกเจ้าคงมิเข้าใจ งั้นข้าจะบอกเหตุผลให้ดีหรือไม่?" 

"ว่ามา" 

"ก็เพราะว่าข้าน่ะ ได้นั่งตรงข้ามกับหลานจ้านน่ะสิ! หน้าตาเค้าหล่อเหลามากเลยนะ! แถมก็ได้อยู่กันแค่2คนในหอตำราด้วย!" 

"เว่ยอู๋เซี่ยน!"เจียงหวั่นอิ๋นถึงกับเอือม พี่สาวคนนี้ทำไมถึงคิดอะไรไม่สมหญิงเช่นนี้! ถ้าท่านแม่รู้เข้าคงถูกจื่อเตี้ยนโบยไปมากกว่า20ทีเป็นแน่! 

"อะไรเหรอ?"เว่ยอู๋เซี่ยพูดด้วยน้ำเสียงว่าตนเองมิผิด 

"สตรีนางใดจักไร้ยางอายเช่นเจ้า? ข้าอยากรู้เสียจริง!" 

"เออ คุณชายเจียง ท่านใจร่มๆ ก่อนเถิด"เนี่ยหวายซังห้ามปราม ทั้งสองนั้นทะเลาะกันใหญ่โตแต่ผ่านไปสักพักก็ลงไปจับปลาด้วยกัน ให้ตายสิ เนี่ยคนนี้พยายามห้ามแทบตาย ถ้ารู้ว่าเป็นเช่นนี้ยอมนั่งดูเสียเฉยๆเสียยังดีกว่า 

 

แต่ทั้ง3หารู้ไม่ว่า การกระทำของทั้ง3นั้น อยู่ในสายตา2คู่ นั้นก็คือหยกคู่สกุลหลาน

"เจ้าว่าแม่นางเว่ยเป็นเช่นไรบ้าง วั่งจี?"หลานซีเฉินพูดขึ้น

"..."

"งั้นหรือ? แต่ข้าว่าเหมาะกับเจ้ายิ่งนัก"

"..."

"หึๆๆ มิดีหรือ? ที่นางเป็นตัวของนางเอง"

"..."

"ข้าเคยอ่านตำรามา คู่ชีวิตมักจักมีนิสัยที่ตรงกันข้ามกับเรา ข้าว่าแม่นางเว่ยคือคนผู้นั้นสำหรับเจ้า"

"..."หลานซีเฉินได้เดินจากไป แต่หลานวั่งจียังคงยืนทอดสายตาไปที่สตรีผมยาวดำคลับ ที่หยอกล้อกับสหายต่างเพศ2คน

 

วันต่อมา ณ ตำหนักกล้วยไม้

ยามนี้เป็นยามเฉิน(เวลา07.00-08.59) เหล่าเซียนจะมานั่งทานอาหารเช้ากันก่อนเข้าร่ำเรียน

เว่ยอู๋เซี่ยน เจียงหวั่นอิ๋น และเนี่ยหวายซังนั่งทานข้าวด้วยกันบนโต๊ะไม้เล็กๆ ขณะนั้นเอง ก็มีชายคนหนึ่ง จัดว่าหน้าตาหล่อเหลาอยู่ เดินตรงมาทางโต๊ะของพวกเค้า และนั่งลงข้างเว่ยอู๋เซี่ยน

"เออ...แม่นางเจียงใช่หรือไม่?"ชายผู้นั้นเอ่ยถามขึ้น

"ฮ่าๆๆ มิใช่หรอก ข้ามีนามว่าเว่ยอู๋เซี่ยน เป็นลูกสาวบุญธรรมของประมุขเจียงและอวี๋ฮูหยิน"เว่ยอู๋เซี่ยนเอ่ยตอบ มิคิดว่าจะโดนทักเช่นนี้มาก่อน

"อ๋อๆๆ แม่นางเว่ย ไม่ทราบว่าข้านั่งตรงนี้ด้วยได้หรือไม่?"ชายผู้นั้นเอ่ยถาม

"เจ้าจักมาถามเพื่ออะไร? ในเมื่อเจ้านั่งแล้ว"เจียงเฉิงมองตาขวาง ทำเอาชายผู้นั้นถึงกับสะดุ้ง แถมอย่างกับมีเพียงเค้าและเว่ยอู๋เซี่ยนสองคน มิเห็นหัวเค้ากับเนี่ยหวายซังเลย

"เออ...เหอะๆๆ จริงด้วย ข้านี้ก็นะ"ชายผู้นั้นเกาท้ายทอยแก้เขิน

"ว่าแต่เค้ามีนามว่าอะไรหรือ?"เว่ยอู๋เซี่ยนถาม

"อ๋อ ข้าขอโทษที่เสียมารยาท ถามนามท่านแต่ไม่เอ่ยนามตน ข้ามีนามว่า หวังหลิวเหว่ย"

"ข้ารู้แล้ว ท่านมาจากตระกูลหวังนี่เอง ข้าก็นึกว่าคนอื่นคนไกล"เนี่ยหวายซังกล่าวเมื่อจำได้ว่าชายผู้นี้มาจากตระกูลหวัง ตระกูลพันธมิตรของตระกูลเนี่ย

"ฮ่าๆๆ คุณชายเนี่ย มิได้พบกันเสียนายท่านยังมิหัดจับกระบี่อีกหรือ?"

"เออ..."เนี่ยหวายซังมิรู้จักตอบเช่นไร เว่ยอู๋เซี่ยนเห็นท่าไม่ดีเลยเปลี่ยนเรื่องคุย

"ท่านคือคุณชายรองใช่หรือไม่ ข้ารู้สึกว่าคุณชายใหญ่ตระกูลหวัง จักชื่อหวังหลีเหว่ย"เว่ยอู๋เซี่ยนกล่าว

"ถูกต้องแล้วแม่นางเว่ย ท่านทั้งหน้าตางดงามแล้วยังฉลาดปราดเปรื่องอีก"

"ท่านก็ช่างกล่าว ข้าก็เพียงได้ยินมาเท่านั้น"

"แม่นางเว่ย ไม่ทราบว่าท่านเป็นลูกบุตรธรรมของประมุขเจียงและอวี๋ฮูหยิน ท่านทั้งสองได้จับจองท่านกับบุรุษท่านในหรือไม่?"พอหวังหลิวเหว่ยกล่าว ทั้ง3คนถึงกับตาโต ในหัวของเจียงหวั่นอิ๋นและเนี่ยหวายซังคือ 

จักมีชายใดเล่า? ที่ไม่สนใจนางแล้วถามเช่นนี้ 

"ฮ่าๆๆ ข้ามิมีหรอก"เว่ยอู๋เซี่ยนตอบไปอย่างไม่คิดมาก ในใจเจียงหวั่นอิ๋น 

เว่ยอู๋เซี่ยน! เจ้า! สตรีหน้ามิอาย ไปบอกบุรุษเช่นนั้นได้เยี่ยงไร! 

"ดียิ่ง ข้าคิดว่าข้าต้องการแม่นางมาเป็นคู่หมั้นของข้าหลังจากที่ข้าสำเร็จการเล่าเรียน ณ ตระกูลหลาน" 

"เออ..."เว่ยอู๋เซี่ยนถึงกับเหวอ ไม่คิดว่าชายผู้นี้จักตอบกลับเช่นนี้ 

"คุณชายเว่ย ข้าจักบอกท่านให้ เว่ยอู๋เซี่ยนนั้น ชอบล่าไก่ฟ้า กระโดดลงสระบัว วันๆ เอาแต่สร้างความเดือดร้อน อวี๋ฮูหยินถึงกับต้องเอาจื่อเตี้ยนฟาดนางมิเว้นวัน"เจียงเฉิงพยายามพูดให้พี่สาวต่างสายเลือดของตนขายไม่ออก แต่กลับตรงข้ามกัน 

"ฮ่าๆๆ แม่นางช่างเป็นคนตลกยิ่ง ข้าชอบเหลือเกิน ที่ตระกูลข้ามิเคร่งครัดเช่นนั้น หากแม่นางมาตบแต่งกับข้า เจ้าอยากจับล่าไก่ฟ้าหลังเขา หรือกระโดดลงสระบัวเมื่อไรก็ย่อมได้"อ๊ากก! เจียงหวั่นอิ๋นหัวร้อน! เหตุใดคุณชายนี้กลับคิดตรงข้ามกับที่เค้าคิดไว้กัน! ทำเช่นไรดี เค้าเคยได้ยินมาว่าตระกูลหวังเป็นพวกชอบแบ่งปันกันลับๆ ถ้าแบ่งปันกับธรรมดาก็ดี แต่ได้ยินว่าแม้แต่ภรรยาก็แบ่งปันกัน! หากพี่สาวต่างสายเลือดของนางไปคงมีหวังได้มีสามี2คนในคราเดียวเป็นแน่ ทำเช่นไรดี! 

 

การกระทำรวมถึงการสนทนานั้นเข้าหูของชายคู่หนึ่ง คือหยกคู่สกุลหลาน โดยเฉพาะหลานวั่งจีที่ได้ยินชัดแจ๋ว หลานซีเฉินเห็นหนาน้องชายดูโมโหก็รู้สึกอยากจักแกล้งเล่นขำๆ 

"วั่งจี แม่นางเว่ยช่างมีเสน่ห์ยิ่งนัก ขนาดคุณชายรองหวังที่โด่งดังรองจาก5ตระกูลใหญ่ยังสนใจ"พูดจบก็นั่งจิบชาต่อ หลายซีเฉินรู้ดีว่าที่ตนพูดนั้น เป็นการพูดที่พยายามยั่วโมโหน้องชายของเค้าซึ่งได้ผล น้องชายของเค้าลุกขึ้นตรงไปยังโต๊ะของกลุ่มผู้สนทนา 

"เออ...คุณชายหวัง ท่านมิน่าจักใช่ผู้ชายในฝันของข้าหรอก"เว่ยอู๋เซี่ยนกล่าวขึ้น หลานวั่งจีก็หยุดก้าวเดินเช่นกัน 

"แล้วบุรุษในฝันของแม่นางเป็นเช่นไรกัน?" 

"ก็ต้องหน้าตาหล่อเหลา ยิงธนูเก่ง ทำอาหารเก่ง โดยเฉพาะแกงรากบัวตุ๋นซี่โครง! ต้องเหมือนศิษย์พี่ แล้วก็รักข้าจริงๆ"เว่ยอู๋เซี่ยนพูดไปเรื่อยๆ เจียงหวั่นอิ๋นก็โล่งใจนึกว่าจักมิมีข้อกางขาใดๆ ออกมาจากปากนางเลย 

"โห ข้าทำได้หมดเลยนะแม่นางเว่ย มีสตรีมากมายบอกว่าข้าหน้าตาหล่อเหลามิแพ้บุรุษคนใดในยุทธภพ ข้าทำอาหารเก่ง เดี๋ยวข้าจักฝึกทำอาหารอย่างที่เจ้าชอบ แล้วก็....ข้ารักเจ้าจริงๆ นะ"ประโยคสุดท้ายที่พูดออกมาทำให้ทั้งโต๊ะนั้นตาโต รวมถึงชายที่ยืนอยู่มิไกล ก็แอบตาโตไปแวบนึ่งเลยทีเดียว

"มีอีกอย่างเนี่ยแหละ ที่ข้าว่าเจ้าทำมิได้แน่นอน"เว่ยอู๋เซี่ยนกล่าวต่อ ในเมื่อบอกทำได้หมด ข้อนี้จักทำได้หรือไม่

"ว่ามาเลยแม่นางเว่ย"

"ข้าชอบบุรุษที่ต้องมีนามว่า หลานวั่งจี"

 

โปรดติดตามตอนต่อไป

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว