ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 116 ข่าวหลุด...ไป๋เหล่าซือจะแต่งงาน

ชื่อตอน : บทที่ 116 ข่าวหลุด...ไป๋เหล่าซือจะแต่งงาน

คำค้น : ซอฟท์วาย,ไป๋หลง,หลงไป๋,ไป๋อวี่,จูอี้หลง,เผิงหลง

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 313

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ต.ค. 2562 20:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 116 ข่าวหลุด...ไป๋เหล่าซือจะแต่งงาน
แบบอักษร

  ไจ๋เทียนหลินมองไปทางท้ายรถ คนขับรถกับผู้ช่วยและผู้จัดการของไจ๋เทียนหลินกำลังช่วยกันยกกระเป๋าและกล่องโลหะขนาดใหญ่หลายใบลงจากรถ เขาถอนใจช้าๆ ชูซองแดงขึ้นมา 

  "นี่นายจะบอกว่าอาหลงฝากบัตรเชิญนี่ให้ฉันเรอะ" รอยยิ้มบางๆบนใบหน้าบอกว่าเขาไม่เชื่อ เผิงกวนอิงพยักหน้า เขาสบตาไจ๋เทียนหลินนิ่งอยู่ ไจ๋เทียนหลินถอนใจอีกเฮ้อใหญ่ มองดูชื่อของเขาที่พิมพ์อยู่บนหน้าซอง 

  "ไม่ใช่ว่านายเอาของนายมาให้พี่นะ" เขาถามขำๆ 

  "ของผมอยู่นี่" เผิงกวนอิงรีบล้วงซองแดงในกระเป๋าเสื้อแจคเกตออกมา เขาเตรียมพร้อมไว้แล้วเพราะรู้อยู่ว่าไจ๋เทียนหลินต้องคิดอย่างนั้น 

  "อาหลงยังโกรธพี่อยู่ ถ้าอาหลงส่งการ์ดนี่มาให้พี่จริง ก็คงเพราะอยากจะเยาะเย้ยหรือท้าทายพี่หรือเปล่า" คำพูดของไจ๋เทียนหลินทำเอาเผิงกวนอิงกระอักกระอ่วน 

  "โกรธเรื่องอะไรอยู่ ป่านนี้ก็คงหายแล้ว" เขาพยายามยิ้ม 

  "นายว่าพี่ไม่รู้จักอาหลงหรือยังไง ถ้าเป็นเรื่องอื่น อาหลงคงโกรธได้ไม่นาน แต่นี่มันเรื่องของนาย พี่ว่าอาหลงทั้งโกรธทั้งแค้นพี่ไปจนตายแน่" ไจ๋เทียนหลินกล่าวยิ้มๆ เขาวางซองแดงนั้นลงบนตักของเผิงกวนอิง 

  "ถือว่าพี่รับรู้ในความพยายามของนายก็แล้วกัน..." 

  "พี่...." เผิงกวนอิงพูดไม่ออก 

  "ถ้าพี่ไม่บังคับให้เขาพูด ป่านนี้นายก็คงจะยังไม่รู้ นายก็คงจะยังยิ้มแล้วยืนอยู่ข้างๆเขา ทำตัวเป็นเพื่อนที่ดีถึงแม้ว่าในใจนายจะเจ็บปวดแค่ไหนก็ตาม" ไจ๋เทียนหลินพูดช้าๆ เขาเอื้อมมือข้างหนึ่งมาจับหัวเข่าของเผิงกวนอิง 

  "อาหลงต้องมาเสียทาสผู้ซื่อสัตย์อย่างนายไปเพราะพี่ จะแค้นพี่ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก" ไจ๋เทียนหลินพูดเน้นคำว่าทาสจนเผิงกวนอิงต้องก้มหน้า คลี่ยิ้มจืดๆ 

  "ผมเป็นทุกอย่างให้เขาได้อยู่แล้ว พี่ก็รู้" เผิงกวนอิงว่า ปากยังคลี่ยิ้มขื่นอยู่ 

... 

... 

  เผิงกวนอิงกลับมาขึ้นรถของตัวเองแล้ว เขามองดูไจ๋เทียนหลินกับคณะเดินเข้าไปในอาคารสนามบิน ในใจรู้สึกโหวงเหวง ไม่เชิงใจหาย แต่ก็รู้สึกเหงาขึ้นมาอย่างประหลาด คนขับรถค่อยๆเคลื่อนรถออกจากลานจอดหน้าสนามบิน วันนี้เขามีบันทึกเสียงอ่านกลอน ตอนค่ำมีถ่ายโฆษณาในสตูดิโอ ต้องเร่งให้เสร็จเลย เพราะพรุ่งนี้ก็จะต้องบินกลับไปถ่ายละครต่อ... ถ่ายละครเรื่องนี้จบ เขาจะบินไปไต้หวัน แต่ก็ยังต้องกลับมาอัดเสียงสำหรับละครเรื่องที่ถ่ายไปก่อนหน้านี้อีก... 

  "เฮอะ" เหล่ยลี่ที่นั่งอยู่ข้างหลังทำเสียง 

  "อะไร?" เผิงกวนอิงถามโดยไม่หันไปมอง 

  "มีข่าวหลุดมาว่าไป๋เหล่าซือจะแต่งงาน" เหล่ยลี่บอก น้ำเสียงฟังดูสะใจ 

  "หา!" เผิงกวนอิงตกใจ เขายันตัวพรวด หมุนตัวขึ้นยืนเข่าบนเก้าอี้ ย่นคอไม่ให้หัวยันเพดานรถ เอื้อมมือมาแย่งโทรศัพท์ไปจากมือเหล่ยลี่ 

  "ไม่ต้องห่วงหรอกครับ ไป๋เหล่าซือมีคุณหลิวเหมิงเหมิงเป็นแฟนอยู่ ถ้ามีข่าวแต่งงานออกมา เจ้าสาวก็ต้องเป็นคุณหลิวแหละครับ" เหล่ยลี่หัวเราะลงลูกคอแต่เสียงหัวเราะฟังดูชอบกล ในใจนึกสงสารหลิวเหมิงเหมิง เห็นเธอเป็นผู้ร่วมชะตากรรม 

  "ให้ตายเถอะ คงไม่ใช่.... " เผิงกวนอิงมองหน้าเหล่ยลี่อย่างกังขา 

  "ถึงผมจะไม่พอใจไป๋เหล่าซือกับจูเหล่าซือ แต่ผมก็ไม่เหี้ยถึงขนาดปล่อยข่าวนั่น" เหล่ยลี่โกรธแล้ว ไม่นึกว่าเผิงกวนอิงจะสงสัยเขา 

  เผิงกวนอิงยื่นโทรศัพท์คืนให้เหล่ยลี่ เอ่ยปากขอโทษเบาๆก่อนจะหมุนตัวทรุดลงนั่งเหมือนเดิม เขาตัดสินใจอยู่ครู่ใหญ่ แล้วล้วงกระเป๋าหยิบโทรศัพท์โทรหาไป๋อวี่ แต่เป็นถังซันที่รับโทรศัพท์ 

  "ข่าวเรื่องแต่งงานที่หลุดไปนั่น...." เผิงกวนอิงเริ่ม 

  "ไม่ต้องห่วงครับ ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวทางนี้จะจัดการเอง..." ถังซันรีบบอก ... แสดงว่าเป็นทางนายสินะที่ทำข่าวรั่ว เผิงกวนอิงนึก เขายังไม่ยอมวางหู 

  "เอ่อ... บังเอิญเพื่อนสนิทของไป๋เหล่าซือเผลอหลุดปากไป... แล้วคนฟังเอาไปปะติดปะต่อเองน่ะครับ" ถังซันอธิบาย 

  "นายที่ทำรายการวิทยุนั่นหรือเปล่า" เผิงกวนอิงยิ่งตกใจ 

  "ครับ ตะ แต่ ไม่ได้พูดออกรายการวิทยุนะครับ ... ไม่ใช่ครับ" ถังซันระร่ำระลัก 

  "ผมแค่เป็นห่วง ขอโทษที่โทรมารบกวน" เผิงกวนอิงเอ่ยขอโทษแล้วรีบวางสาย ในใจนึกขึ้นมาได้ว่า เขาไม่ควรโทรศัพท์ไปหาไป๋อวี่เลย นายนั่นยิ่งขี้ระแวงอยู่ 

  ถังซันมองโทรศัพท์ในมือ ทำไมเป็นเผิงกวนอิงล่ะ ที่โทรมา มันน่าจะเป็นจูอี้หลงไม่ใช่หรือ ... จูไฉ่หงโทรมาล้งเล้งแล้ว ...หรือว่าแค่นั้นก็พอแล้ว จูเหล่าซือน่าจะแสดงความใส่ใจให้มากกวานี้หรือเปล่า... ถังซันปวดใจ ...ไป๋อวี่ยอมเสี่ยงถึงขนาดนี้ ทำไมจูเหล่าซือถึงได้เฉยชาเสมือนประหนึ่งว่ามันไม่ใช่เรื่องของตัวเองล่ะ .... 

 

  "เรื่องแต่งงานนี่ นายปรึกษาจูเหล่าซือก่อนหรือเปล่า" ถังซันถามไป๋อวี่ เขารู้ว่าเรื่องนี้ยังไงๆก็ต้องเป็นความคิดของไป๋อวี่แน่ๆ 

  "ปรึกษา?...หมายความว่าไง?" ไป๋อวี่ดันงงในเรื่องที่ไม่น่าจะงง 

  "พูดคุยกันไง ...ใครเริ่มขึ้นก่อน แล้วคุยกันได้ความว่ายังไง... " ถังซันเอ่ยอธิบาย ในใจนึก ...ฉันว่าแล้ว... 

  "หลงเกอก็ไม่เห็นจะคัดค้านอะไรนี่" ไป๋อวี่ขมวดคิ้ว ไม่รู้ว่าถังซันอยากจะสร้างประเด็นอะไรอีก 

  "จู่ๆนายก็คุยเรื่องแต่งงานโดยที่ไม่ได้คุยกับจูเหล่าซือก่อนเหรอ" 

  "ของรู้ๆกันอยู่ ต้องคุยอะไรอีก อีกอย่างสถานการณ์มันพาไป ตอนนั้นน่ะมันเหมาะที่จะขอหลงเกอกับทางนั้นมากๆเลย ผมจะปล่อยโอกาสให้ผ่านไปได้ยังไง" ไป๋อวี่ว่า หน้าบานเป็นกระด้งอย่างภาคพูมใจในตัวเองสุดๆ 

  "เอ่อ จูเหล่าซือไม่ใช่สาวน้อยที่จะมาตื่นเต้นขวยเขินกับเซอร์ไพรส์อะไรแบบนั้นหรอกนะ พี่ว่า" ถังซันกระแอม นึกหนักใจแทนไป๋อวี่ นี่เขาไม่เข้าใจคนที่เขารักเลยหรืออย่างไร 

  "ใครว่า...." ไป๋อวี่ยิ้มเขินๆ 

  "เวลาอาย หลงเกอน่ารักสุดๆ" เขาป้องปากพูด ทำตาหยีอย่างมีความสุข 

  "แล้วหลงเกอก็ไม่เห็นคัดค้านอะไร ยังพาผมไปที่ห้องนอนด้วย" ไป๋อวี่ขย่มตัว เริ่มฮัมเพลงทอดสายตาหวานเชื่อมให้ถังซัน จนถังซันได้แต่ถอนหายใจดังเฮ้อลั่น แล้วลุกขึ้นเดินทำท่าจะหนีไปเสียเฉยๆ แต่ก็ชะงักก่อนจะเอ่ยถามเรื่องสำคัญ 

  "แล้วไอ้ข่าวแต่งงานนี่จะว่ายังไง..." 

  "ปล่อยไว้งั้นแหละ เดี๋ยวก็เงียบไปเอง" 

  "ไม่ได้นา เกิดพวกชอบคุ้ยแคะ ขุดมาจนเจอความจริงเข้า มันเรื่องใหญ่เลยนา" 

  "เดี๋ยวผมนัดกินข้าวกับเหมิงเหมิงซักมื้อ พวกเขาก็พอใจ เลิกขุดแล้ว" 

  "อย่าดึงคุณหลิวเข้ามาเกี่ยวข้องด้วยเลย" 

  "ผมยังไม่ได้เลิกกับเหมิงเหมิงนะ พี่อย่าลืมสิ" 

  "นั่นมันในสายตาคนอื่น... เห็นใจคุณหลิวบ้าง แค่นี้ก็ลำบากเธอจะแย่ อยากจะไปคบใครที่ไหนก็ทำไม่ได้ ต้องมาคอยระวังหลังให้นายอยู่" 

  "แค่บอกผมมาคำเดียวว่ามีแฟนแล้ว ผมก็จะจัดการให้ แบบให้เธอเป็นนางฟ้าแต่ผมเป็นซาตานไปเลยก็ได้" 

  "ถ้าเธอจะมีแฟน ก็เท่ากับเปลี่ยนใจไปจากนาย ในขณะที่นายยังไม่มีใครใหม่ ยังไงๆเธอก็ต้องโดนประนามจนรับเละอยู่แล้ว เฮ้อ ปล่อยเธอไปเถอะ อย่าดึงเธอเข้ามาอีกเลย" 

  "งั้นให้ผมเลิกกับเหมิงเหมิง....." 

  "ไม่ได้ ไม่ได้ ไม่ได้" 

  "อ่าว..." 

  "ตอนนี้ยังไม่ได้ ขืนทำ คงโดนคุ้ยตายว่านายเลิกกับเหมิงเหมิงเพราะใคร แล้วนายมีข่าวหลุดว่าจะแต่งนี่ แต่งกับใคร ไปเผลอทำใครท้องหรือเปล่า ยิ่งไอ้พวก hater นั่น มันพร้อมใส่สีตีใข่ นายจะเสียหาย..." 

  "ขอแค่อย่าขุดไปถึงหลงเกอ ผมยังไงก็ได้อยู่แล้ว" ไป๋อวี่ยักไหล่ 

  "จูเหล่าซือรักนายแน่นะ" .... 

 

  ไป๋อวี่เงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะตอบ 

  "ผมรู้ ว่าพี่สงสัย ผมเองก็เคยคลางแคลงใจ ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ" เขาหัวเราะเบาๆ สายตาบอกว่าขบขันจริงๆ ไม่ได้แกล้งหัวเราะ 

  "ผมว่าหลงเกอเองก็ไม่แน่ใจ.... ฮ่ะฮ่ะฮ่ะฮ่ะ" ไป๋อวี่หัวเราะอีก 

  "แต่ผมแน่ใจ.... " น้ำเสียงเปลี่ยนมาจริงจัง 

  "ผมแน่ใจว่าเขารักผม รักมากด้วย ผมรู้สึกได้" 

  "รักกับหลงมันคนละเรื่องกันนะ" 

  "หลงเกอรักผม เขาไม่รู้ แต่ผมรู้..." ไป๋อวี่ยืนยัน ยิ้มกว้างอย่างมั่นใจ 

  "หลงเกอก็แค่ไม่รู้ว่าผมรักเขามากแค่ไหน .... เขาก็เลยระวังตัว..." ระวังหัวใจไม่ให้ถลำลึก.... เป็นเขาเองที่ผิด ถ้าแม่ไม่เคยเตือนสติเขา เขาก็คงทำผิดต่อไปอีกโดยยังไม่รู้ตัวว่าการแสดงความรักของเขาอาจทำให้หลงเกอคิดไปว่าเขามีแต่ความใคร่ 

  "พี่ไม่ต้องห่วง เราจะรักกันจนถึงวันที่เราสามารถเปิดเผยความรู้สึกของเราต่อสาธารณชนได้ เราจะรักกันจนพี่ลืมไปเลยว่าพี่เคยถามคำถามนี้กับผม..." ไป๋อวี่ยิ้ม ตบบ่าถังซันเบาๆ 

  พ่อแม่นายก็คงรู้ถึงความรู้สึกของนายด้วยสินะ ถึงได้ยอมให้นายลุกขึ้นมาทำอะไรบ้าๆอย่างนี้... ถังซันนึก.... พ่อแม่จูเหล่าซือก็ต้องรู้ใจลูกของตัวเองแน่ๆว่ารักไป๋อวี่จริงๆ... ไม่งั้นคงไม่ยอมให้ทำพิธีแต่งงานอะไรนี่ .... คงจะมีก็แต่จูเหล่าซือคนเดียวแหล่ะที่ไม่รู้ ไม่ก็กำลังพยายามปฏิเสธมันอยู่ลึกๆ... เลยออกอาการเหมือนไม่ใส่ใจอะไร.... ความรักนี่มันซับซ้อนจริงๆ... ถังซันถอนใจอีกเฮือกใหญ่ มองตามหลังไป๋อวี่ที่เดินลากรองเท้าแตะออกจากห้องแต่งตัวไป 

... 

... 

... 

 

  จูอี้หลงค่อยๆติดกระดุมเสื้อ มือที่เคลื่อนผ่านด้านหน้าของชุดฮั่นฝูสีเทาเลื่อมช่างเชื่องช้าเหมือนภาพสโลว์โมชั่น ในหูยังก้องคำถามที่เกรี้ยวกราดของเสียวหวู่เมื่อครู่.. 

... 

  "หลิวเหมิงเหมิง... หลิวเหมิงเหมิง? ใครๆก็ว่าไป๋อวี่กำลังจะแต่งงานกับหลิวเหมิงเหมิง!" เสียวหวู่พูดไปชี้นิ้วเร่าๆไป จูอี้หลงยังคงเงียบเฉย 

  "พี่จะบ้าเหรอ หยุดเสียทีเหอะ ตอนนี้นักข่าวกำลังขุดใหญ่เลย... อย่าทำเลย ผมขอร้อง.." เสียวหวู่แทบจะลงคุกเข่าแล้ว 

  จูอี้หลงยกแก้วน้ำขิงอุ่นๆขึ้นดื่มจนหมด วางแก้วลงคืนในถาดที่เสี่ยวหวู่ยกขึ้นมาให้ แล้วหมุนตัวเดินไปที่เตียง หยิบเสื้อขึ้นมาเตรียมจะผลัดเปลี่ยน 

  "วันนี้แค่พี่ไม่ไปที่งาน ทางนั้นอาจจะดีใจเสียด้วยซ้ำ" เสียวหวู่ยังคะยั้นคะยอ 

  "นายไปแต่งตัวเถอะ" จูอี้หลงบอกน้องชายเสียงเรียบๆ ช้อนตามองเขา แววกังวลใจโผล่ขึ้นมาแว่บหนึ่ง ก่อนจูอี้หลงจะรีบเก็บงำมันไว้แล้วหันหน้าหนี 

  เสียวหวู่ได้แต่ถอนใจแล้วเดินออกจากห้องไป สายสัมพันธ์ตลอดชีวิตของพี่น้องทำให้เขาเข้าใจพี่ชายดี แววตานั่น...ความกังวลปนเปกับความหวาดกลัว... สินะ 

 

  กลัวสิ... จูอี้หลงยอมรับกับตัวเอง.... ไม่อยากจะยอมรับ แต่เขาก็ต้องยอมรับ เขากลัว... กลัวว่าทางนั้นจะขอยกเลิก... 

  หลิวเหมิงเหมิง... ใครจะไม่อยากได้ลูกสะใภ้แบบนั้น... กวนอิง..ฉันกลัว... ฉันกลัว... ฉันกลัว... มือที่ค่อยๆจรดกระดุมสั่นระริก สั่นจนใส่กระดุมไม่ได้ จูอี้หลงทรุดลงนั่งบนเตียง น้ำตาไหลรินอย่างห้ามไม่อยู่ เขารีบยกมือขึ้นปาดเช็ดน้ำตา กำแพงหนาสูงที่เขากางกั้นความรู้สึกที่มีต่อไป๋อวี่ไว้ พังทลายลง สิ่งที่ไหลทะลักออกมาคือน้ำตากับความกลัว... 

  จูอี้หลงหูอื้อจนไม่ได้ยินเสียงประตูเปิด... 

  เสียวหวู่ย้อนกลับมาด้วยความรู้สึกที่ยังตัดใจไม่ขาด เขาอยากจะกล่อมพี่ชายอีกสักครั้ง... 

  ภาพของจูอี้หลงที่นั่งร้องไห้ตัวสั่นระริกอยู่บนเตียงทำเอาเขาผงะไปชั่วครู่ แล้วรีบเดินเข้าไปหา เขาทรุดนั่งพร้อมวางถาดใส่แก้วเปล่าลงบนเตียง สองแขนโอบรั้งพี่ชายเข้ามากอด... 

  เมื่อไหร่นะ เมื่อไหร่นะ... ครั้งสุดท้ายที่เขาเห็นพี่ชายร้องไห้ ...มันนานจนเขานึกไม่ออก 

  "เกอกลัว... อาหวู่... เกอกลัว..." จูอี้หลงพูดผ่านก้อนสะอื้นที่พยายามสะกดกลั้นไว้ 

  "กลัวก็ยกเลิกเถอะ" 

  "เกอกลัว.... ครั้งนี้... ถ้าเกอไม่ไป... ถ้าเกอไม่รับปากเรื่องยกน้ำชา.... เสี่ยวไป๋จะไม่สนใจเกออีก ...เกอกลัว ...กลัว... ว่าเสี่ยวไป๋จะ... เบื่อ... จะไม่รัก...เกออีกแล้ว..." จูอี้หลงสะอื้นฮัก เสียงขาดหายเข้าลำคอไป 

  เสียวหวู่กอดพี่ชายไว้แน่น รู้สึกจุกในหน้าอก เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า พี่ชายที่ดูเฉยชาต่อความสัมพันธ์นี้ จะเก็บงำความรักที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวเอาไว้ หวาดกลัวที่จะสูญเสีย หวาดกลัวที่จะรักมากจนเกินไป... แล้วจะต้องเจ็บปวด... 

  "ไม่ต้องกลัว... จะต้องกลัวอะไร ไป๋อวี่ทั้งรักทั้งหลงพี่จะแย่" เฮ้ย! เสียวหวู่! แกจะบ้าเรอะ! แกต้องรีบพูดให้พี่แกยกเลิกงานแต่งงานบ้าๆนี่เสียสิวะ!... 

  "เกอเป็นผู้ชาย... นะ... ใครจะอยากแต่งสะใภ้ผู้ชาย... ใครจะอยากมีคู่ชีวิตที่... ช่วยเขาสืบสกุลไม่ได้... " จูอี้หลงงอตัวฝังหน้าลงบนอกของน้องชาย... 

  ไม่กล้า... เขาไม่กล้ารัก... เพราะเขารู้ว่าสักวันหนึ่งไป๋อวี่ก็จะตื่นจากความลุ่มหลง... แล้วไป๋อวี่จะตระหนักได้ว่าความสัมพันธ์นี้มันเป็นเพียงแค่ความต้องการทางผิวกาย แล้วเขา...จูอี้หลง...ก็จะถูกทอดทิ้งไว้เบื้องหลัง .......แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังอยากจะเหนี่ยวรั้ง อยากจะโอบกอดความสัมพันธ์นี้เอาไว้ให้นานที่สุด ต่อให้ความนานนั้นมันจะเป็นเพียงแค่ปี หรือสองปี... หรือยิ่งน้อยกว่านี้... 

  ...เขายังมีเผิงกวนอิง... เผิงกวนอิงจะกลับมา.. เพื่อนยังไงก็คือเพื่อน ตัดกันไม่ขาด.... ตัดไม่ขาด.. 

  "กวนอิง? กวนอิงมาแล้วยัง" จูอี้หลงถาม ก้อนสะอื้นหายไปจนแทบจะปลิดทิ้ง เขายันตัวออกจากแผ่นอกของเสียวหวู่ 

  "อย่าเพิ่งให้กวนอิงขึ้นมานะ... เกอจะ... อาบน้ำ... อีกที" เขาบอกพร้อมผละตัวออก ลุกขึ้นเดินเข้าห้องน้ำไป แผ่นหลังเหยียดตรง ก้าวย่างมั่นคง ...มันมั่นคงจนเสียวหวู่กลั้นน้ำตาไม่อยู่ เริ่มเข้าใจว่าพี่ชายของเขาจะต้องใช้พลังมากมายเพียงไหนที่จะสะกดกลั้นทั้งความรักและความกลัวนี้เอาไว้ ...จนแม้แต่ตัวเองก็ยังคิดว่ามันไม่มีอยู่ 

  จูอี้หลงปิดประตูห้องน้ำตามหลัง เขาปลดเสื้อผ้าออกจากตัว ปล่อยมันลงกองกับพื้นอย่างไม่ใส่ใจ แล้วก้าวเข้าไปในตู้อาบน้ำ... 

  จะยังไงก็ช่าง ...วันนี้คือวันแต่งงานของเขากับเสียวไป๋... จะหลิวเหมิงเหมิงหรือใคร ก็จะมาแย่งวันนี้ไปจากเขาไม่ได้... 

  นายไม่ต้องรอพิสูจน์จนถึงสิบปี... เสี่ยวไป๋... ขอแค่ตอนนี้นายรักเกอ ขอแค่ตอนนี้ ถึงมันจะสั้นเพียงแค่ลมหายใจ เกอก็จะขอเหนี่ยวรั้งนายไว้... 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว