ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 14

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 497

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ต.ค. 2562 20:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 14
แบบอักษร

จิ่งอวี๋เดินผิวปากอย่างอารมณ์ดีแล้วเดินออกมาจากห้องน้ำ โดยที่บนเอวหนามีผ้าขนหนูสีขาวพันอยู่รอบเอว แต่เขาก็ต้องขมวดคิ้วเมื่อมองไปยังร่างบางของใครอีกคนที่นอนคุดคู้อยู่บนโซฟา โดยมีผ้าห่มผืนหนึ่งคลุมร่างบางเอาไว้  

 

"ทำไมไม่นอนบนเตียง" จิ่งอวี๋เดินไปพูดกับคนที่นอนตะแคงตัวงออยู่บนโซฟา ร่างบางสะดุ้งน้อยๆเมื่อจิ่งอวี๋ส่งเสียงโดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว  

 

"ผมจะนอนตรงนี้ ผมไม่อยากรบกวนคุณ" เสียงหวานพูดลอดออกมาจากผ้าห่ม โดยที่โผล่หน้าออกมามองเขาเล็กน้อยเท่านั้น  

 

"จะไปนอนบนเตียงดีๆ หรือจะให้ฉันอุ้มไป เลือกเอานะโจวโจว" จิ่งอวี๋ก้มลงไปกระซิบหูร่างบางที่นอนอยู่ด้วยน้ำเสียงแหบพร่า หยดน้ำใสที่เกาะบนตัวของจิ่งอวี๋ไหลลงไปกระทบแก้มใสจนโจวโจวต้องเหลือบหน้าขึ้นมอง ดวงตาโตเหลือบขึ้นมองจิ่งอวี๋ด้วยแววตาที่สั่นไหว ท่อนบนที่เปลือยเปล่าเปียกชุ่มไปด้วยหยดน้ำสีใสเป็นเม็ดๆ โจวโจวจ้องมองแผ่นอกแกร่งอย่างลืมตัว โดยมีจิ่งอวี๋ยืนอมยิ้มจ้องมองอยู่ข้างๆ  

 

"อยากมาดูใกล้ๆมั้ย" จิ่งอวี๋พูดขึ้นจนโจวโจวถึงกับสะดุ้งเมื่อสติกลับเข้าร่างอีกครั้ง โจวโจวเม้มปากแล้วเสสายตาออกไปจากอกแกร่งของจิ่งอวี๋ทันที  

 

"คนบ้า นายไปแต่งตัวให้เรียบร้อยเลยนะ" โจวโจวพูดด้วยสีหน้าเลิ่กลั่กเมื่อคิดถึงเหตุการณ์เมื่อกี้ จิ่งอวี๋ยกยิ้มแล้วก้มตัวลงไปหาร่างบางอีกรอบ  

 

"ทำไมล่ะ เห็นแค่ท่อนบนของฉัน นายยังจ้องแทบตาไม่กระพริบ ถ้านายได้เห็นท่อนล่างของฉันล่ะก็" จิ่งอวี๋กระซิบพูดข้างใบหูแดงเอาไว้แค่นั้น โจวโจวเม้มปากแน่นด้วยใบหน้าที่ร้อนผ่าวกับคำพูดของจิ่งอวี๋  

 

"ทะ...ทำไม ท่อนล่างกับท่อนบนของผม มันก็เหมือนของคุณนั้นแหละ ผะ...ผมไม่รู้สึกอะไรหรอก" โจวโจวพยายามที่จะพูดให้น้ำเสียงเป็นปกติแต่มันก็ทำได้ยาก เพราะลมหายใจของจิ่งอวี๋กำลังเป่ารดข้างใบหูเล็กอยู่จนขนอ่อนลุกซู่  

 

"ไปแต่งตัวดีกว่า เดี๋ยวคนแถวนี้หัวใจวาย" เสียงทุ้มว่าแล้วผละตัวเดินออกไป โจวโจวกำปั้นแน่นเมื่อได้ยินเสียงจิ่งอวี๋ฮัมเพลงอย่างคนอารมณ์ดี  

 

"คนบ้า" โจวโจวได้แต่กรนด่าอยู่ตรงโซฟาเบาๆ ร่างบางลุกออกจากโซฟาแล้วเดินไปยังเตียงใหญ่ของจิ่งอวี๋ ร่างบางล้มตัวลงนอนบนเตียงนุ่มโดยมีผ้าห่มคลุมกายจนมิดถึงลำคอ  

 

จิ่งอวี๋เดินออกมาจากห้องแแต่งตัวด้วยอาการยิ้มไม่หุบ ร่างหนายืนมองร่างบางที่หลับตาพริ้มอยู่บนเตียง โดยมีผ้าห่มผ้าหนาปกบิดร่างเล็กจนมิดร่างเหลือแต่หัวโผล่ออกมา เม็ดเหงื่อน้อยๆไหลซึมออกมาตรงหน้าผากขาวน้อยๆ จิ่งอวี๋ก้มตัวลงแล้วค่อยๆขยับผ้าห่มให้ล่นลงมาเพื่อระบายความร้อน จิ่งอวี๋ยื่นมือเข้าไปเช็ดเหงื่อบนหน้าผากของอีกคนเบาๆ มือหนาไล้มือขึ้นไปลูบไล้บนแก้มใสเบาๆ พวงแก้มยุ้ยแดงระรื่อเล็กน้อยจากอาการไข้ จิ่งอวี๋แตะหลังมือลงไปบนหน้าผากเล็กเบาๆเพื่อวัดอุณหภูมิของโจวโจว  

 

"ตัวไม่ได้ร้อนมาก แต่ก็ยังอุ่นๆอยู่" จิ่งอวี๋พูดกับคนที่นอนหลับตาพริ้มเบาๆด้วยความเป็นห่วง ความรู้สึกที่คุ้นเคยไหลผ่านเข้ามาในความรู้สึกของเขา ว่าเขาเคยดูแลร่างบางแบบนี้มาก่อน แต่เมื่อไหร่จิ่งอวี๋เขาก็จำไม่ได้ เขารู้แต่ว่าเขาคุ้นเคยกับร่างบางนี่มาก่อน  

 

"นะ...หนาว ฉัน หนาว" เสียงบ่นพรึ่มพรำข้างๆทำให้จิ่งอวี๋สะดุ้งตื่น จิ่งอวี๋หันไปหาร่างบางที่นอนตัวสั่นอยู่บนเตียงด้วยความเป็นห่วงทันที  

 

"โจวโจว" จิ่งอวี๋เรียกชื่อคนที่นอนละเมออยู่ เหงื่อเม็ดโตสีใสไหลโทรมไปทั่วหน้าผากขาว จิ่งอวี๋แตะหลังมือไปบนหน้าผากมนทันที ความร้อนสัมผัสบนหลังมือหนาของเขาจนจิ่งอวี๋ผละมือออกห่าง  

 

"ตัวร้อนจี๋เลย" จิ่งอวี๋พูดด้วยหัวคิ้วหนาที่ขมวดเข้าหากันเป็นปน จิ่งอวี๋ลุกขึ้นเตรียมยาแก้ไข้พร้อมน้ำมาให้โจวโจวดื่มพร้อมกับป้อนยาไปด้วย แต่โจวโจวไม่ได้สติจึงกินยาอย่างยากลำบาก  

 

"โจวโจว นายต้องกินยา" จิ่งอวี๋ว่าพร้อมกับป้อนยาใส่ปาก เขากรอกน้ำลงไปแต่โจวโจวก็ไม่ยอมกลืนยาลงไปง่ายๆ จิ่งอวี๋บีบปากโจวโจวให้อ้าขึ้นแล้วก้มลงจูบแล้วใช้ลิ้นดุนยาเข้าไปพร้อมกับป้อนน้ำตาม โจวโจวไอค่อกแค่กเล็กน้อยแล้วเงียบไปเมื่อกลืนยาลงไปสำเร็จแล้ว หลังจากป้อนยาคนป่วยแล้วจิ่งอวี๋ก็ลุกขึ้นเตรียมกะละมังใส่น้ำพร้อมผ้าเช็ดตัวหนึ่งผืน จิ่งอวี๋ชุบผ้าลงไปในน้ำแล้วเช็ดหน้าร่างบางที่นอนกระสับกระส่ายอยู่บนเตียง  

 

"นะ...หนาว แม่ โจว หนาว" เสียงหวานพูดเมื่อโดนจิ่งอวี๋ใช้ผ้าชุบน้ำซับไปบนหน้าผากมน โจวโจวส่ายหน้าไปมาเพื่อหนีความหนาวเย็นตรงหน้า  

 

"โจวโจว นายไข้ขึ้น นายต้องเช็ดตัว" จิ่งอวี๋ว่าแล้วเช็ดผ้าลงไปที่ข้างแก้มขาวเบาๆ พวงแก้มขาวแดงก่ำเมื่อโดนพิษไข้โจมตี  

 

"หนาว ไม่เอา โจวหนาว" โจวโจวพูดพร้อมกับสะบัดหน้าหนี จิ่งอวี๋วางผ้าลงบนกะละมังแล้วก้าวขึ้นไปบนเตียง จิ่งอวี๋ขยับตัวโจวโจวให้ลุกขึ้นก่อนที่เขาจะลงไปนั่งแล้วขยับให้ร่างบางเข้ามาอยู่ในอ้อมกอด โจวโจวหยุดดิ้นทันทีเมื่อได้รับไออุ่นจากอกแกร่ง  

 

"ไม่หนาวแล้วนะโจวโจว" จิ่งอวี๋ก้มหน้าพูดกับคนที่นอนหลับสนิทในอ้อมแขน ใบหน้าหวานซบลงไปบนอกแกร่งจะพวงแก้มเบียดจนเป็นพวง จิ่งอวี๋อมยิ้มแล้วใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดตัวให้ร่างบางเรื่อยๆ ใบหน้าหวานมีสีหน้าดีขึ้นเมื่ออาการไข้ลดลง จิ่งอวี๋ล้มตัวลงนอนด้วยความเพลียโดยมีโจวโจวนอนซุกอยู่ในอ้อมกอด แขนแกร่งโอบกอดร่างบางเอาไว้อย่างแนบแน่น แขนเล็กโอบเอวหนาของจิ่งอวี๋เอาไว้แน่นเช่นกัน  

 

โจวโจวขยับตัวตื่นด้วยอาการหนักอึ้งบริเวณเอวบาง ดวงตาหวานค่อยปรือตาขึ้นมาอย่างช้าๆด้วยอาการงัวเงีย ดวงตาโตกระพริบตาขึ้นลงปริบๆเพื่อไล่ความง่วง แพขนตายาวพลิ้วสะบัดขึ้นลงๆตามแรงกระพริบของเจ้าของ โจวโจวลืมตาขึ้นมองใบหน้าที่อยู่ห่างกันเพียงคืบด้วยความตกใจ ใบหน้าหล่อของจิ่งอวี๋ยังคงหลับตาพริ้มอยู่ตรงหน้าเขา ร่างบางมองจ้องใบหน้าหล่อข้างด้วยความคิดถึง มือบางยกขึ้นแล้วลูบไล้ลงไปบนแก้มหนาช้าๆ นิ้วโป้งน้อยๆไล้ไปตามแก้มของจิ่งอวี๋ช้าๆ น้ำตาสีใสคลออยู่ในหน่วยตาอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว  

 

"จะ...จิ่งอวี๋" เสียงหวานพูดสะอื้นด้วยหัวใจที่สั่นไหว ความคิดถึงแล่นวนอยู่ในหัวใจจนไม่อาจห้ามน้ำตาแห่งความคิดถึงให้ไหลออกมาได้ โจวโจวได้แต่นอนมองหน้าของจิ่งอวี๋ทั้งน้ำตา นิ้วมือบางยังคงลูบไล้ใบหน้าหล่อไปเรื่อยๆอย่างลืมตัว จิ่งอวี๋ยังคงแกล้งหลับตานิ่งทั้งๆที่เขาก็รู้สึกตัวตื่นมาสักพักแล้ว  

 

"ร้องไห้ทำไมคนดี" มือบางหยุดนิ่งเมื่อได้ยินเสียงทุ้มตรงหน้าพูด โจวโจวขยับมือออกจากแก้มหนาทันที แต่ก็ช้ากว่าจิ่งอวี๋ที่คว้ามือบางเอาไว้แนบแก้มหนาของเขา  

 

"ปะ...ปล่อยมือผมนะ" เสียงหวานพูดสั่นๆ มือบางพยายามจะดึงออกมาแต่ก็โดยจิ่งอวี๋กอบกุมเอาไว้ ดวงตาคมของจิ่งอวี๋เกิดขึ้นพร้อมจ้องมองคนที่นอนร้องไห้จนน้ำตาเปียกแก้มตรงหน้า  

 

"โจวโจว เราเคยรักกันใช่มั้ย ความรู้สึกฉันมันบอกกับฉันแบบนี้ เราสองคนเคยรักกันใช่มั้ย" จิ่งอวี๋เอ่ยถามคนตรงหน้าเบาๆ โจวโจวเงยหน้าขึ้นมองหน้าจิ่งอวี๋ทันทีเมื่อได้ยินคำถาม คำตอบที่จิ่งอวี๋อยากรู้เขาจะพูดออกไปยังไงดี ถ้าจิ่งอวี๋รู้เขาจะหาว่าเราเป็นบ้ารึเปล่า หลากหลายความคิดแล่นผ่านเข้ามาในหัวจนร่างบางนิ่งเงียบ จิ่งอวี๋ยังคงนอนจ้องมองใบหน้าหวานอย่างใช้ความคิด คิ้วมนขมวดเข้าหากันเป็นปมยากที่จะคลายออกได้ง่าย  

 

"อะไร ทำให้คุณคิดแบบนั้น คุณจิ่งอวี๋" โจวโจวเอ่ยถามกลับหลังจากที่นอนเงียบไปสักพัก จิ่งอวี๋ยกยิ้มแล้วจับมือบางมาวางเอาไว้บนอกด้านซ้าย  

 

"ตรงนี้มันบอก" จิ่งอวี๋พูด โจวโจวเงยหน้ามองจิ่งอวี๋ด้วยหัวใจที่สั่นไหว ดวงตาหวานน้ำตารื้นขึ้นมาอย่างอัตโนมัติ โจวโจวกอบกุมอกด้านซ้ายของจิ่งอวี๋เอาไว้ด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย  

 

"จิ่งอวี๋ นายยังรู้สึกรักฉันใช่มั้ย" เสียงหวานพูดสั่นเครือ น้ำตาสีใสไหลอาบพวงแก้มใสอีกครั้ง  

 

"ฉันรักนายตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เห็นนายแล้วโจวโจว" จิ่งอวี๋พูดกับคนตรงหน้าด้วยหัวใจที่เต้นรัว โจวโจวหลับตาพริ้มแล้วปปลดปล่อยน้ำตาที่ค้างไว้ไหลออกมาจนหมด  

 

"จะ...จิ่งอวี๋ ฮึก นะ...นายไม่ได้ลืมฉัน ฮือ" เสียงหวานพูดพร้อมกับปล่อยโฮออกมาด้วยความดีใจ จิ่งอวี๋ดึงร่างบางตรงหน้าเข้ามาโอบกอดทันที  

 

"ไม่ร้องไห้นะคนดี ต่อไปนี้เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป ฉันจะไม่ให้นายหนีฉันไปอีก โจวโจว นายต้องเป็นของฉันคนเดียว" จิ่งอวี๋พูดพร้อมกับกดจูบลงไปเบาๆข้างขมับ น้ำตาแห่งความดีใจไหลลงไปอาบเสื้อจนเนื้อผ้าเปียกชุ่ม จิ่งอวี๋โอบกอดร่างบางพร้อมกับยกมือปาดเช็ดน้ำตาออกให้แก้มใส โจวโจวซบหน้าซุกอกแกร่งของจิ่งอวี๋อยู่แบบนั้นด้วยความดีใจ  

 

"มีความสุขสักทีนะโจวโจว" เสียงของวิญญาณน้อยพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา วิญญาณน้อยต้าซู่ยืนมองดูเพื่อนรักข้างริมหน้าต่างด้วยรอยยิ้ม โจวโจวเหลือบมองเห็นวิญญาณต้าซู่แล้วยกยิ้มให้บางๆ วิญญาณน้อยหายแวปไปเมื่อปรากฏตัวได้สักพัก โจวโจวส่ายหน้ามองหาไปมาจนจิ่งอวี๋ถึงกับสงสัย  

 

"มองหาอะไรครับโจวโจว" จิ่งอวี๋เอ่ยถามพร้อมกับสอดส่ายสายตามองไปรอบๆห้อง แต่ก็ไม่มีอะไรผิดปกติ โจวโจวส่ายหน้าไปมาเป็นคำตอบเท่านั้นโดยไม่ได้พูดอะไรออกมา จิ่งอวี๋ส่ายหน้าตามแล้วดึงร่างบางเข้ามากอด  

 

"ต้าซู่ ขอบใจนะ" โจวโจวนึกขอบใจวิญญาณเพื่อนรักในใจ เขารู้ว่าวิญญาณต้าซู่ต้องรับรู้แน่ๆ 

 

 

 

 

มาแล้วค่ะ ขออภัยที่ตอนนี้สั้นไปหน่อย เม้นท์มาให้กำลังใจติชมแนะนำได้นะคะ ขอบคุณที่ติดตามค่ะ🙏 

ความคิดเห็น