เจ้าหญิงดอกไม้ - บุษบากร
email-icon facebook-icon Twitter-icon

ฝากติดตามผลงานของ "เจ้าหญิงดอกไม้" ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจของรีดทุกคนด้วยนะคะ ^^ (ดูนิยายเรื่องอื่น ๆ คลิกที่รูปโปรไฟล์ได้เลยน้า)

ชื่อตอน : CHAPTER 9 100% On my mind

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.1k

ความคิดเห็น : 38

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ม.ค. 2563 12:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER 9 100% On my mind
แบบอักษร

ภายในรถมีแต่ความเงียบ เงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจของเราสองคน เขามาส่งฉันถึงหน้าบ้าน แต่ฉันก็ยังไม่ยอมลงจากรถ

"บอสคะ" ฉันพูดออกไป แต่สายตาจดจ้องอยู่กับท้องถนนเบื้องหน้าที่ตอนนี้ไม่มีรถผ่านไปมา เพราะมันดึกแล้วก่อนจะหันหน้าไปหาเขา

ฉันอยากพูดประโยคนึง...อย่างน้อยก็ขอให้ได้บอกเขาก็ยังดี

"หนูชอบบอส" พูดจบก็เลื่อนตัวไปหาเขานิดหน่อย ใบหน้าคมมองกลับมาพอดี ตามด้วยริมฝีบางที่ทาบลงบนริมฝีปากร้อนนั่น...ใช่ฉันจูบเขา จูบพร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม

"ฮึก...หนูขอโทษค่ะ"

ประโยคสุดท้ายที่ฉันบอก ก่อนจะรีบวิ่งลงมาจากรถทั้งน้ำตาโดยไม่คิดจะเหลียวหลังกลับไปหาเขาอีก

ชอบก็เลิกชอบได้อิงดาว

เจ็บแค่นี้เอง

ไม่เป็นไรหรอกนะ

เดี๋ยวมันก็ผ่านไป

.

.

.

ฮือออออ มันเจ็บ มันไม่ได้เจ็บแค่นี้ มันเจ็บมาก เจ็บตรงนี้ที่หัวใจ เจ็บไปหมด เจ็บจนเรี่ยวแรงจะเดินยังไม่มี

"กลับมาแล้วหรอดาว"

"แม่ขา" ฉันสวนกับแม่ที่กำลังเดินออกมาจากครัวพอดี คงจะเตรียมของสำหรับขายพรุ่งนี้

"ดาว หนูร้องไห้หรอลูก!" แม่ถามด้วยความเป็นห่วง เอาถาดขนมไปวางแล้วรีบมาหาฉันอีกรอบ

"ฮึก...หนูทำตัวเอง ฮืออออ~" พูดจบก็โผเข้ากอดแม่ จนท่านแถบเสียหลัก ปล่อยโฮออกมาจนยายที่นั่งทำขนมอยู่ออกมาด้วย

ไม่ไหวแล้ว กลั้นน้ำตาไม่ได้จริงๆ มันเจ็บเกินจะรับไหว

"เป็นอะไรไหนบอกแม่สิ"

"หนูเจ็บ..."

"เจ็บตรงไหน"

"ฮึก..เจ็บที่หัวใจ" ฉันเงยหน้าตอบแม่ทั้งน้ำตา เห็นยายยืนมองฉันด้วยความเป็นห่วงก็อดไม่ได้ที่จะเข้าไปกอดท่านอีกคน ต่อให้เจออะไรมาหรือเจ็บแค่ไหน อ้อมกอดของคนในครอบครัวก็อบอุ่นเสมอ แม่กับยายไม่ได้ถามฉันเลยสักคำว่าร้องไห้ทำ เกิดอะไรขึ้น หรือใครทำ ท่านไม่ได้เซ้าซี้ ท่านแค่ปล่อยให้ฉันร้องไห้คนเดียวเงียบๆ เพราะท่านคงรู้ว่าถ้าฉันพร้อม ฉันก็คงจะเล่าเอง...

คืนนั้นกว่าจะได้นอนก็ปาไปเกือบเช้า เพราะแค่เห็นรูปในโทรศัพท์ที่แอบถ่ายเอาไว้มันทำให้ฉันร้องไห้หนักกว่าเดิมอีก และเจ็บหนักก็ตอนที่เปิดไอจีแล้วแจ้งเตือนรัวๆ เพราะรูปที่ฉันลงในไอจีเมื่อตอนเย็นก่อนที่เขาจะพาฉันไปขึ้นเรือ ฉันลงรูปเขาเอาไว้พร้อมกับแคปชั่น...

 

ถูกใจโดย @pairployy, และคนอื่นๆ อีก 1,999 คน

@amingdaww I'm sorry

pairployy กรี๊ดดดด เขาคือใครรร

mindmelody แค่ด้านหลังยังหล่อ หนุ่มที่ไหนน

pream_mm พี่ว่าแผ่นหลังมันดูคุ้นๆ

thanthai แค่พี่ชายใช่มั้ยครับ!?

 

แคปชั่นขอโทษ เพราะไม่รู้ว่าเขาเป็นอะไร หรือฉันทำอะไรให้เขาหงุดหงิด เลยขอโทษผ่านไอจี แต่คิดว่าเขาคงไม่เห็น และคงไม่ได้สนใจผู้หญิงที่เป็นของเล่นแบบฉัน...

 

ตอนเช้าตื่นมาต้องไปทำงานทั้งตาบวม ใส่แมส (หน้ากากอนามัย) ไปเพื่อปกปิดความโทรมของตัวเองที่ร้องไห้แทบทั้งคืน แค่ชอบยังไม่ได้รักแต่ทำไมถึงร้องไห้เพราะเขาได้ขนาดนั้นก็ไม่รู้

แค่ชอบเอง...ใช่ไหม

เธอไม่ได้รักเขาสักหน่อย

หรือรักไปแล้ว...เพราะรักรึเปล่า หัวใจถึงเจ็บขนาดนี้เวลาที่เขาบอกว่าฉันเป็นแค่ 'ของเล่น' ฆ่าเวลา

ฮือ ไม่รู้แล้ว จะชอบหรือจะรักฉันก็ต้องเลิกรู้สึก

"เจ๊ ประกาศออกแล้ว!!" เสียงของพี่พนักงงานผู้ชายในแผนกบัญชีตะโกนบอกพี่สวยที่กำลังเดินออกจากห้อง ส่วนคนพูดวิ่งหอบแฮ่กๆ ออกมาจากลิฟต์

"ประกาศอะไร"

"งบไงเจ๊ งบ!!"

เดี๋ยวนะ งบงั้นหรอ...ใช่เรื่องงบที่เขาพูดเมื่อคืนรึเปล่า เขาบอกว่าจะประกาศวันนี้

"แผนกไหน"

"บัญชีไง จะแผนกไหนอีก ฮ่าๆ" พี่คนนั้นตอบทันทีที่พี่สวยถาม ก่อนที่ทุกคนในแผนกจะเฮลั่น เพราะงบที่ได้มันไม่ใช่จำนวนน้อยๆ เลย

"งานนี้ต้องขอบคุณน้องดาวคนสวยของพี่นะเนี่ย" พี่พรีมที่ยืนดีใจอยู่ข้างฉันพูดขึ้น ส่วนฉันก็ได้แต่ส่งยิ้มแห้งๆ กลับไปให้พี่ๆ ทุกคน แต่ลืมไปว่าตัวเองใส่แมส ยิ้มให้ใครเขาก็ไม่เห็นอยู่ดี -_-!

"งั้นเย็นนี้คงต้องเลี้ยงสักหน่อยละ"

"เลี้ยงทุกคนใช่ไหมเจ๊"

"ก็เลี้ยงทั้งแผนกนั่นแหละ เอ้อ แล้วบอสเขาอยู่รึเปล่า ว่าจะไปขอบคุณ"

"เขากลับแล้วนะ" พี่คนที่มาส่งข่าวพูดขึ้น เขาหมายความว่าไง บอสกลับไปไหน พยายามจะไม่สนใจแต่แต่อดไม่ได้จริงๆ

"กลับอังกฤษไง เขาอยู่ที่ไทยมาตั้งเดือนแล้วนะ นานกว่าทุกครั้งเสียอีก"

"แล้วงี้งานครบรอบเขาจะมาเปิดงานรึเปล่า หรือให้น้องภูเปิดเหมือนปีที่แล้ว"

"ผมก็ไม่รู้อ่ะ" น้องภูที่พี่สวยหมายถึง พี่ภูที่เป็นผู้จัดการแผนกวิศวกรรมคนหล่อๆ คนนั้น เพร่ะนอกจากจะเป็นผู้จัดการแล้วเขายังเป็นรองประธานของสาขาที่ไทยด้วย

หลังจากนั้นหัวข้อบทสนทนาองคนในแผนกก็ไม่ใช่เรื่องอะไรเลย นอกจากเรื่องกินเลี้ยงหลังเลิกงาน

ส่วนฉันตอนนี้นะหรอ...

ก็แอบมานั่งร้องไห้คนเดียวในห้องน้ำยังไงล่ะ เขากลับไปแล้ว มีแค่ฉันที่ยังจมอยู่กับความเจ็บปวดคนเดียว

"ยัยกิ๊บ แกรู้จักน้องฝึกงานที่เป็นกิ๊กกับบอสป่ะ"

"คนไหนอ่ะ บริษัทเรามีหลายคนนะ"

"ก็คนที่ฝึกแผนกบัญชีไง ที่ตอนเข้ามาใส่แว่นเฉิ่มๆ อ่ะ ตอนนี้คงโดนบอสเขาเขี่ยทิ้งแล้วล่ะ ฮ่าๆๆ"

"อ๋อ คนนั้นนะหรอ ก็สมควรอยู่หรอก ปกติบอสเขาควงใครนานที่ไหน ขนาดคุณอลิเซียที่ว่าสวยยังโดนเท แล้วยัยเด็กฝึกงานคนนั้นจะเหลือหรอ"

"งบที่แผนกนั้นได้คงเป็นเพราะนางเอาตัวเข้าแลกแน่ๆ"

 

ประโยคสนทนาของสักคนที่กำลังนินทาทำให้ฉันตัวชา กลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้ให้มากที่สุด ถึงแม้จะสวนทางกับน้ำตาที่ไหลเป็นสายน้ำก็ตาม

พวกเขากำลังนินทาถึงฉัน และมันก็เป็นแบบนี้แทบทุกวัน โดนแซะ โดนด่า โดนว่า โดนนินทา กลายเป็นขี้ปากของพนักงานคนอื่นๆ ส่วนคนที่คอยแก้ข่าวให้ฉันก็มีแค่พี่สวย พี่พรีม และพี่พนักงานคนอื่นๆ ในแผนก

"น้องดาว กลับไงจ๊ะวันนี้" พี่พรีมถามขณะที่เราสองคนกำลังเดินออกมาจากตัวตึก

"กลับกับ/ใช่คนนั้นรึเปล่า" พูดไม่ทันจบประโยคก็ต้องหันไปมองตามสายตาของพี่พรีมจนสะดุดอยู่กับผู้ชายร่างสูงในชุดแจ๊กแก็ตหนังสีดำที่ยืนพิงอยู่กับรถบิ๊คไบค์คันใหญ่ และผู้ชายคนนั้นก็ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นพี่กันต์ -///-

"แหม เดี๋ยวนี้มีหนุ่มหล่อมารับมาส่งทุกวันเลยน๊า ^^" พี่พรีมแซวชุดใหญ่ส่วนฉันก็ได้แต้หัวเราะแห้งๆ กลับไป ให้ทำยังไงได้ล่ะ ก็พี่เขาอาสามารับมาส่งเองนี่น่า มันมีช่วงที่พี่เขาหายไปเพราะต้องเคลียร์ปัญหา สานต่องานต่างๆ ของบริษัทที่พ่อเขาพึ่งยกให้ จากตำแหน่ง CEO ตอนนี้เลื่อนตำแหน่งมาเป็นประธานบริษัทเรียบร้อยแล้ว

"เหนื่อยมั้ยครับ" คำถามแรกของพี่กันต์คือเขาจะถามฉันตลอดว่าวันนี้เป็นยังไง เหนื่อยไหม ไหวไหม โอเครึเปล่า ถ้าวันไหนตอบว่าเหนื่อย เหนื่อยจนไม่อยากไปไหนนอกจากกลับไปนอน พี่กันต์เขาก็ไม่ขัดนะ ทำตามที่บอก ไปส่งที่บ้าน ปิดท้ายด้วยคำพูดให้กำลังใจของพี่เขา น่ารักมาก น่ารักจริงๆ เป็นผู้ชายที่ดีเสมอต้นเสมอปลาย สมัยเรียนเป็นยังไง จบมาเขาก็ยังนิสัยดีเหมือนเดิม งื้อออ ปลื้มมาก พ่อคนดีของอิงดาววว >///<

"นิดหน่อยค่ะ ^^" ตอบพร้อมคลี่ยิ้มบางๆ ไปให้พร้อมกับที่พี่กันต์สวมหมวกกันน็อคให้ฉันพอดี ทุกอย่างที่เขาทำให้ เหมือนคนเป็นแฟนกันชัดๆ อ้อ ฉันซ้อนท้ายเขาได้แล้วล่ะ เพราะกลับมาใส่กระโปรงพลีทเหมือนเดิม ใส่ซับในเรียบร้อย เซฟอย่างดี ฮ่าๆ

"งั้นวันนี้ไปกินข้าวเป็นเพื่อนพี่ได้ใช่มั้ย"

"แค่เพื่อนเองหรอคะ"

"หืม"

ไม่รู้อะไรดลใจถึงพูดแบบนั้นออกไป! พอได้สติฉันก็รีบเปลี่ยนเรื่องแต่ดูเหมือนจะช้าไป แงงง แกพูดอะไรออกไปเนี่ยอิงดาว! ตบปากตัวเองทันมั้ย T^T

"หนูล้อเล่นค่า ฮ่าๆ ไปค่ะไป หิวพอดีเลย"

"งั้นไปกินข้าวเป็น 'แฟน' กับพี่ได้มั้ยครับ"

"อะ..อะไรนะคะ O_O" หูฝาดใช่ไหม ฉันหูฝาดใช่ไหม! พี่เขาไม่ได้พูดคำว่าแฟนใช่รึเปล่า

"สนใจอยากไปกินข้าวเป็นแฟนกับพี่มั้ยครับ" พี่กันต์พูดซ้ำอีกรอบ แต่คราวนี้เขาขยับตัวมาใกล้ฉันกว่าเดิม ด้วยส่วนสูงที่ต่างกันทำให้เขาต้องก้มลงมาเล็กน้อย มันเป็นค่าระดับสายตาที่ดีมากๆ งื้อออ พี่อย่ามองหนูแบบนี้ >///< คงเป็นโชคดีที่ตอนนี้ฉันใส่หมวกกันน็อคอยู่ พี่เขาเลยไม่ต้องเห็นหน้าแดงๆ ของฉัน

"ว่าไง"

"พะ..พี่ พูดเล่นใช่มั้ยคะ"

"พูดจริงสิ :)"

 

...........................

พี่กันต์เขารุกน้องแล้วน้าาาาาาา

ถ้าบอสรู้จะทำยังไงเนี่ย 55555555

 

ปล. วันนี้วันที่ 10 เดือน 10 พี่ธัญญ่าเค้าแจกแจด้วยเด้อ ไปกรอกโค้ด 10.10FORYOU น้าาาา

 

แนบรูป #พี่กันต์คนดีของอิงดาว

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น