ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 5k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ต.ค. 2562 23:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่3
แบบอักษร

 

พิธีกรรมทางศาสนาได้เสร็จสิ้นลงไปเป็นที่เรียบร้อยท่ามกลางความเสียใจของคนที่รักและเคารพทั้งสอง แต่ยังเหลืออีกหนึ่งอย่างที่ต้องทำต่อมา นั่นก็คือการเปิดพินัยกรรมนั่นเอง และตอนนี้บุตรทั้งสองก็ได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันแล้ว รวมถึงทนายเก่าแก่ประจำตระกูลที่รับรู้ทุกอย่างของคุณท่าน

“เมื่อทุกคนพร้อมกันแล้ว ผมขอเปิดพินัยกรรม ณ บัดนี้ครับ” ทนายความพูดขึ้น ก่อนจะเริ่มร่ายพินัยกรรมที่คุณท่านของบ้านได้เขียนไว้

“โดยคุณท่านจะทำพินัยกรรมไว้สองฉบับ คือฉบับที่ท่านให้เหตุผลว่าอาจจะมีเหตุให้เสียก่อนทุกในบ้าน และอีกฉบับ คือฉบับที่คุณปิ่นแขเสียชีวิตก่อนท่านหรือพร้อมกัน โดยครั้งนี้ผมต้องเลือกอ่านฉบับที่สอง เพราะคุณท่านได้จากไปพร้อมกับคุณปิ่นแข โดยท่านระบุไว้ดังนี้...”

“ข้าพเจ้า นายธนากร กิตติพงศ์พาณิชน์ ได้เขียนพินัยกรรมฉบับนี้เมื่อวันที่20 เดือนมกราคม พ.ศ.2562 ด้วยสติสัมปชัญญะที่ครบถ้วนสมบูรณ์ และมีนายประภพ เกริกบุตร ทนายความประจำตระกูลของข้าพเจ้ารับรู้และเป็นพยาน...” ทนายความประจำตระกูลได้อ่านข้อความด้านในที่เขียนไว้ด้วยลายมือของคุณท่านออกมาจนถึงรายละเอียดของทรัพท์สินทั้งหมด

“โดยทรัพท์สินของข้าพเจ้าจะแบ่งดังต่อไปนี้...”

“หนึ่งหุ้นในบริษัทที่ข้าพเจ้าถือทั้งหมดหกสิบเปอร์เซ็น โดยยกให้นายแทนไทย กิตติพงศ์พาณิชน์ ห้าสิบเปอร์เซ็น และยกให้นางสาวปาลิน กิตติพงศ์พาณิชน์สิบเปอร์เซ็น โดยให้นางสาวปาลิน กิตติพงศ์พาณิชน์เข้าไปทำงานหลังจากเรียนจบ...”

“สอง ที่ดินทั้งในกรุงเทพและต่างจังหวัดทั้งหมดรวมสามร้อยไร่ ข้าพเจ้าขอยกให้นายแทนไทย กิตติพงศ์พาณิชน์ สองร้อยไร่ และยกให้นางสาวปาลิน กิตติพงศ์พาณิชน์ หนึ่งร้อยไร่ โดยแบ่งตามความเหมาะสม...”

“สาม เครื่องเพชรและเงินสดของข้าพเจ้าทั้งหมด ข้าพเจ้าขอให้นายแทนไทย กิตติพงศ์พาณิชน์ และนางสาวปาลิน กิตติพงศ์พาณิชน์ แบ่งกันคนละครึ่งเท่าๆกัน...”

“และข้อสุดท้าย บ้านหลังนี้ ข้าพเจ้าขอมอบสิทธิ์ให้กับนายแทนไทย กิตติพงศ์พาณิชน์ แต่มีข้อแม้ว่า นายแทนไทย กิตติพงศ์พาณิชน์ ต้องให้นางสาวปาลิน กิตติพงศ์พาณิชน์อาศัยอยู่ที่นี่จนกว่านางสาวปาลิน กิตติพงศ์พาณิชน์จะเต็มใจออกไปด้วยตัวเอง ไม่มีเหตุบังคับใดๆ ถ้าหากนายแทนไทย กิตติพงศ์พาณิชน์ ไม่อนุญาตให้นางสาวปาลิน กิตติพงศ์พาณิชน์ อาศัยอยู่ที่นี่ด้วย ข้าพเจ้าอนุญาตให้ทนายความของข้าพเจ้าจัดการแบ่งกรรมสิทธิ์ในบ้านหลังนี้เป็นสองส่วน นั่นคือของนายแทนไทย กิตติพงศ์พาณิชน์และนางสาวปาลิน กิตติพงศ์พาณิชน์... นายธนากร กิตติพงศ์พาณิชน์” ทนายความอ่านพินัยกรรมฉบับจริงเสร็จ ก็ยื่นให้กับบุตรทั้งสองของคุณท่านได้ดูสิ่งที่ตนอ่าน และลายมือที่เขียนลงไปในกระดาษแผ่นนั้น

“ผมขอยืนยันว่าข้อความที่กล่าวมาข้างต้นเป็นความจริงทั้งหมด นายประภพ เกริกบุตร พยาน...”

“ทั้งสองคงรับทราบความประสงค์ของคุณท่านแล้วนะครับ” แล้วทนายก็ถามออกมาหลังจากทุกอย่างเสร็จสิ้นโดยไร้เสียงตอบรับจากทั้งสองคน แต่ความรู้สึกกลับแตกต่างกัน

สำหรับปาลินแล้ว เธอไม่คิดว่าคุณพ่อจะมอบให้เธอมากมายขนาดนี้ เพราะยังไงเธอก็แค่ลูกบุญธรรม เธอเกรงใจ และกลัวว่าผู้ชายข้างๆเธอจะมองว่าเธอไปหลอกเอาสมบัติจากคุณพ่อมา

และมันก็เป็นอย่างที่ปาลินคิด เพราะความรู้สึกของแทนไทย เขารู้สึกขยะแขยงกับสองแม่ลูกนี้มากที่ปอกลอกพ่อของเขาได้มากขนาดนี้ อีกใจเขาก็รู้สึกผิดที่เขาเกลียดสองแม่ลูกนี้จนทนอยู่ร่วมบ้านหลังเดียวกับพวกเธอไม่ได้ จึงเปิดโอกาสให้พวกเธอได้ใช้แผนการสกปรกทำให้พ่อเขาหลงจนยอมมอบสมบัติให้มากมายจนใช้ทั้งชาติก็ไม่หมดแบบนี้ เขาไม่น่าพลาดเลย

แต่เขาจะไม่พลาดซ้ำสองอีกแน่นอน เขาจะไม่มีทางปล่อยให้เธอได้ใช้ของเงินทองที่พ่อกับแม่เขาร่วมกันหามาด้วยกันอย่างสบายใจอีกเด็ดขาด เขาจะทำให้เธอรู้ว่าการใช้ชีวิตในบ้านหลังนี้หลังจากนี้มันคือนรกสำหรับเธอ

“งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ” แล้วทนายความก็เก็บของเพื่อกลับทันทีหลังจากทำหน้าที่ของตัวเองเสร็จสมบูรณ์แล้ว ทำให้ตอนนี้ทั้งห้องรับแขกเหลือเพียงสองคน นั่นก็คือเธอและเขา

ปาลินลุกขึ้นเพื่อจะเดินออกจากห้องนี้ เพราะเธอรู้ดีว่าการอยู่กับผู้ชายคนนี้ที่เธอรักเหมือนพี่ชายเพียงสองคน มันไม่เป็นผลดีต่อเธอ แต่เธอคงจะช้าไปกว่าเขาอีกตามเคย

“อย่าคิดว่าเธอจะมีโอกาสได้ใช้สมบัติมากมายพวกนั้นอย่างสบาย” น้ำเสียงเย้ยหยันดังขึ้นทำให้เธอชะงักหยุดกับที่ ก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับเขา

“ปาลก็ไม่ได้หวังอะไรพวกนี้อยู่แล้วค่ะ” ใช่ เธอไม่ได้หวัง และไม่คิดจะหวังด้วย แค่ที่ผ่านมาที่คุณพ่อให้เธอ มันก็มากมายจนเธอเกรงใจท่านมาก ยิ่งมารับรู้สิ่งที่ท่านมอบให้ตอนนี้อีก เธอไม่รู้ว่าจะตอบแทนบุณคุณของคุณพ่อยังไงหมด นอกจากทำในสิ่งที่ท่านเคยพร่ำสอนและกังวลให้สมกับที่ท่านหวัง

“หึ กาฝากอย่างเธอหรอที่ไม่หวัง เลิกเสแสร้งได้แล้ว แล้วก็เตรียมรับมือให้ดี!” น้ำเสียงกดต่ำที่เอ่ยออกมาพร้อมกับสายตาที่ประกาศอย่างชัดเจนว่าหลังจากนี้เธอจะต้องเจอกับอะไร

เธอทำได้เพียงมองตามแผ่นหลังกว้างที่เดินออกจากห้องไปโดยที่เธอได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยใจกับอคติในใจเขา แต่เธอก็เข้าใจ เข้าใจดีทุกอย่างที่เขาเจอ เพราะถ้าเป็นเธอ เธอก็อาจจะเป็นอย่างเขาก็ได้

 

...................

เฮียประกาศขนาดนี้ หนูปาลจะรับมือได้ไหม

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว