ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่๒ อะไรก็ไม่เท่าทำจริง (Part อดีต)

ชื่อตอน : บทที่๒ อะไรก็ไม่เท่าทำจริง (Part อดีต)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ต.ค. 2562 20:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่๒ อะไรก็ไม่เท่าทำจริง (Part อดีต)
แบบอักษร

2ตอน อ่านให้ค้างกันไปเลยจ้าา 

ยามเหม่า (ตี5-6โมง59นาที) 

"เว่ยอู๋เซี่ยน! ตื่น! "เจียงหวั่นอิ๋นตระโกนปลุกพี่สาวต่างสายเลือดของตน 

"อื้อออ เที่ยนจื่อเชี่ยววว"เว่ยอู๋เซี่ยนละเมอถึงสุราแสนรัก 

"เว่ยอู๋เซี่ยน! หลานวั่งจีมา! " 

"หาๆ ๆ! อยู่ไหนๆ ๆ!!! "เว่ยอู่เซี่ยนรีบนั่งตัวตรง ตาตื่นเต็มที่ มองซ้ายหันขวาหาคนที่น้องชายบอกว่ามา 

"เจียงเฉิง! ไหนละหานกวงจวิน? "เว่ยอู๋เซี่ยนมองไปรอบๆ ก็หาไม่เจอ 

"เจ้าโดนข้าหลอกเต็มเปาเลยล่ะ"เจียงหวั่นอิ๋นแอบขำในใจ แต่ก็ยังคงความตึงเครียดไว้ที่ใบหน้าอยู่ แต่ผลครั้งนี้มันทำให้เค้าได้รู้ว่าพี่สาวต่างสายเลือดของตนได้แบ่งปันใจให้คุณชายรองหลานไปทีละนิดแล้วละ 

"โอ๊ยย! งั้นเจ้าจะรีบปลุกข้าทำไม? ดวงตะวันยังไม่ขึ้นขอบฟ้าเลย"เว่ยอู๋เซี่ยนกำลังจะเตรียมตัวกลับไปนอน 

แอ๊ดดด--- 

สายตาทั้ง2คู่ต่างจับจ้องไปทางประตูที่ถูกเปิดออก พร้อมเงาของร่างสูง เจียงหวั่นอิ๋นไม่คิดว่าจะตายยากขนาดนี้ หลานวั่งจี! 

"...พวกเจ้า...ตื่นสาย"ใบหน้าเรียบนึ่งนั้นเอ่ยขึ้ย 

"หะ ห้ะ? สาย? "เว่ยอู๋เซี่ยนตอบอย่างงงๆ 

"..." 

"คุณชายรองหลานสุดหล่ออ นี้ดวงตะวันยังไม่ขึ้นขอบฟ้าเลยนะ" ห้ะ! คุณชายหลานสุดหล่อ!?! เจียงหวั่นอิ๋นถึงกับทั้งอึ้งทั้งงง นี่พี่สาวของตนถึงขั้นอ่อยแบบเบาๆ แล้วงั้นหรือ (?) 

"...อวิ๋นเซินฯ ต้องตื่นยามเหม่า.." 

"ก็ได้ๆ ๆ "เว่ยอู๋เซี่ยนยอมลุกขึ้นมาบิดขี้เกียจ เดียวนะ! พี่คนนี้ที่ข้าพยายามตะโกนเรียกนักเรียกหนา หานกวงจวินแค่เอ่ยนิดเดียว ไม่ต้องขึ้นเสียง เว่ยอู๋เซี่ยนก็ยอมลุกขึ้นแต่โดยดี?!?  

หานกวงจวินเดินออกไปจากเรือน เว่ยอู๋เซี่ยนและเจียงหวั่นอิ๋นก็เริ่มล้างหน้าล้างตา เปลี่ยนชุดเป็นชุดของตระกูลหลาน สีฟ้าอ่อน มีลายเมฆาคด พอเว่ยอู๋เซี่ยนสวมใส่แล้วกลับกลายดูเป็นสาวหวานไปเลย 

 

 

ยามเฉิน (7โมง-8โมง59นาที) 

"กฎข้อที่100 ห้ามนำตำแหน่งของตนเองหรือคนรู้จักข่มขู่ผู้อื่น"หลานฉีเหรินเดินไปมาและกล่าวกฎของตระกูลหลาน เพื่อจะไม่ให้มีลูกศิษย์ผู้ใดทำผิดกฎ แต่ตอนนั้น 

โป๊ก! 

"เจ้า! "หลานฉีเหรินชี้ไปยังเว่ยอู๋เซียน 

"คะ เจ้าค่ะ! "เว่ยอู๋เซี่ยนสะดุ้งยืนขึ้นเต็มความสูง 

"เจ้าทำอะไรเมื่อกี้กัน! " 

"ข้าเผลอหลับค่ะ! "เว่ยอู๋เซี่ยนตอบถามความจริง เหล่าศิษย์คนอื่นแอบหัวเราะเบาๆ ทำให้เจียงหวั่นอิ๋นต้องกุมขมับ เว๋ยอู๋เซี่ยนก็เกาท้ายทอยแก้เขิน หลานวั่งจีมองเธอด้วยหางตาชั่ววูบ แต่ทำเอาเธอชะงักไปชั่วครู่เลยทีเดียว 

หลานฉีเหรินและหลานซีเฉินมองเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด และแอบส่งสายตาให้กัน 

"ไม่ทราบว่า ท่านคือแม่นางเว่ยจากตระกูลเจียงใช่หรือไม่? "หลายซีเฉินเอ่ยถาม 

"ใช่เจ้าค่ะ"เว่ยอู๋เซี่ยนเอ่ยตอบ 

"งั้นตอบคำถามข้า"หลานฉีเหรินเตรียมตัวจะถาม 

"เจ้าค่ะ! " 

"เหตุใดผีถึงไม่สามารถไปสู่สุคติได้ด้วยตนเอง? " 

"เพราะจิตใจถูกฝังมาจากกรรม ที่โดนกระทำมาเจ้าค่ะ" 

"ในยุทธภพนี้ มีครอบครัว ครอบครัวหนึ่งมีเพียงแค่พี่สาวและน้องชาย วันหนึ่งน้องชายของเค้าถูกทรมานจนตาย พี่สาวของเค้าผู้นั้นร้องไห้ฟูมฟายทำให้วิญญาณของเค้าไปเกิดไม่ได้ จะทำเช่นไร? " 

"ก็แค่คืนชีพน้องชายผู้ที่ตายคนนั้น"เว่ยอู๋เซี่ยนตอบอย่างไม่คิดมาอะไร แต่ทำเอาทุกคนในเรือนกล้วยไม้ต่างอึ้งและเริ่มเปิดบทสนทนา หลานฉีเหรินและหลานซีเฉินก็อึ้งเช่นกัน 

"เจ้าจะทำเช่นไร? "หลานซีเฉินเอ่ยถาม 

"ข้ายังไม่ได้คิดไว้ แต่ว่ามันก็เป็นทางออกที่ดีหนินา" 

"โอหัง! "หลานฉีเหรินตะคอกใส่เว่ยอู๋เซี่ยน 

"คิดจะใช่วิชามารนอกรีตแก้ปัญหาง่ายๆ แบบนี้งั้นรึ! "หลานฉีเหรินเริ่มมีน้ำโห 

"เออ..." 

"วั่งจี เจ้าไปเฝ้าแม่นางเว่ยคัดกฎสกุล300จบ! ไม่เสร็จไม่ต้องออกมา! " 

"วั่งจีเข้าใจแล้ว"

 

 

 

ณ หอตำรา

"..."เงียบ อะไรจะเงียบขนาดนี้ อีกนิดคงได้ยินเสียงกระพือปีกของผีเสื้อ หลานวั่งจีผู้อยู่ตรงข้ามเธอนั้น มัวแต่นั่งแต่งกลอน ไม่คิดจะช่วยกันคัดเลยใช่มั้ย! เว่ยอู๋เซี่ยนคิดอะไรสนุกๆ ออกแล้วล่ะ 

เว่ยอู๋เซี่ยนเดินไปหยิบหนังสือเล่มหนึ่งออกมาจากขึ้นวางหนังสือแล้วเดินไปนั่งหน้าหลานวั่งจี

"หานกวงจวิน"

"..."

"หลานวั่งจี"

"..."

"พี่รองหลาน"

"..."

"หลานจ้าน! "

"หืม? "แหม๋ กว่าจะตอบ ต้องให้เรียกชื่อเล่น มีการมองด้วยสายตาอำมหิตนิดๆ ด้วยนะ

"ข้ามีอะไรมาให้เจ้าอ่านล่ะ"เว่ยอู๋เซี่ยนพูดไปก็เลือนเปิดหน้าหนังสือไปเรื่อยๆ จนเจอ...

"อะ นี่! "เว่ยอู๋เซี่ยนกางหน้าหนังสือให้ดูเป็นรูปชายหญิงกำลังพลอดรักกัน หลานวั่งจีถึงกับตาโต ชักกระบี่ออกมา

"เว่ยอู๋เซี่ยน! "

"ฮ่าๆ ๆ ว่าไงๆ "

"เป็นสตรี ทำไมถึงดูสิ่งที่ลามกอนาจารเช่นนี้!"

"ตรงไหนกัน? อย่าบอกนะว่าเจ้ามิเคยดู?"

"ผู้ใดจะไปดู สิ่งต่ำๆ เช่นนี้!"

"ต่ำงั้นเหรอ? นี่ หลานจ้าน ในอนาคตเจ้าก็ต้องตบแต่งกับแม่นางน้อยคนใดคนหนึ่ง เจ้าจะต้องศึกษาเรื่องพวกนี้ไว้"

"..."หลานวั่งจีจ้องมองด้วยสีหน้าไม่พอใจ

"หรือว่าเจ้าไม่คิดจะแต่งงานงั้นหรือ? หึ เป็นไปมิได้หรอก ยิ่งตระกูลใหญ่แบบตระกูลหลานแล้ว ต้องมีการนำทายาททั้ง2ไปตกแต่งกับแม่นางหน้าตางดงาม จิตใจดี งดงามสง่า และฉลาด"เว่ยอู๋เซี่ยนร่ายยาว

พลึบ

"ว้าย! หลานจ้าน! เจ้าจะทำอะไรน่ะ!"เว่ยอู๋เซี่ยนตาโต ตกใจกับสิ่งที่หลานวั่งจีผู้นี้กำลังจะกระทำ

"อ่านตำราไปก็เท่านั้น...."

"..."

"มันเทียบเท่าปฏิบัติมิได้หรอก"

O///O ดะ เดี๋ยวสิ!!!

 

โปรดติดตามตอนต่อไป

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว