ติดตามกันด้วยน้าา ฟิคของไรท์จะไม่มีการติดเหรียญจ้าา

บทที่๑ ครั้งแรก ณ กูซู (Part อดีต)

ชื่อตอน : บทที่๑ ครั้งแรก ณ กูซู (Part อดีต)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.6k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ต.ค. 2562 20:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่๑ ครั้งแรก ณ กูซู (Part อดีต)
แบบอักษร

ณ กูซู 

มีร่างบางของหญิงสาวและร่างโปร่งของชายหนุ่มอยู่ นามของทั้งสองนั้นก็คือ "เว่ยอู๋เซี่ยน" และ "เจียงหวั่นอิ๋น" ตัวแทนของตระกูลเจียง แห่งอวิ๋นเมิง เว่ยอู๋เซี่ยน เป็นสาวงามที่ออกห้าวดั่งกับเป็นบุรุษ โปรดปรานการดื่มสุรา ฟัดกระบี่ ยิงธนู ชอบออกไปทำกิจกรรมกับเหล่าศิษย์น้องที่เป็นบุรุษ กระโดดลงสระบัว ไปแย่งห้องนอนของเจียงเฉิง นี้คือสิ่งที่สตรีทั่วไปเค้าทำกันเช่นนั้นหรือ?!? 

"เว่ยอู๋เซี่ยน!" เจียงหวั่นอิ๋น เรียกพี่สาวต่างสายเลือด ที่กำลังกระโดดโลดเต้นอยู่ ไม่คงเหลือกิริยามารยาทของสตรีเสียเลย ยิ่งท่านแม่กำชับให้ข้าดูแลพี่สาวคนนี้ อย่าให้สร้างชื่อเสียงเสื่อมเสียให้ตระกูลเจียงเด็ดขาด! แต่แค่มาถึงกูซู ยังไม่เข้าไปถึงอวิ๋นเซินปู้ฉื่อฉู่ ก็ดูจะป่วนไม่น้อยเลยทีเดียว 

"เจียงเฉิง! ข้าอยากซื้อเทียนจือเชี่ยวไปไว้ด้วยเหลือเกิน"พี่สาวต่างสายเลือดยิ้มละมุนพร้อมชี้ปลายนิ้วไปที่โหลเหล้าเทียนจือเชี่ยว ที่แค่มองนางก็เปรี้ยวปากเต็มที แน่นอน มันเป็นของโปรดของนางนี้นา รองจากซุปซี่โครงตุ๋นรากบัวของศิษย์พี่แล้ว ก็ต้องเทียนจือเชี่ยวนี้เท่านั้น!!!

"แม่นาง ไม่ทราบว่าท่านซื้อไปเยอะขนาดนี้ จะเดินทางไกลงั้นหรือ?"พ่อค้าขายเทียนจือเชี่ยวถามไถ่เว่ยอู๋เซี่ยนและเจียงหวั่นอิ๋น

"ไม่หรอก พวกข้ากำลังเดินทางไปอวิ๋นเซินฯ"เว่ยอู๋เซียนตอบ

"อ๋อ พวกท่านคงเป็นเหล่าเซียนที่มาร่ำเรียนที่ตระกูลหลานสินะ"พ่อค้ากล่าว

"ใช่แล้ว พวกข้ามาจากตระกูลเจียงแห่งอวิ๋นเมิง"เว่ยอู๋เซี่ยนตอบด้วยรอยยิ้ม

"โอ ถ้าจะไปอวิ๋นเซินฯท่านมิควรซื้อเทียนจือเชี่ยวไปนะ"พ่อค้าตักเตือน

"เหตุใดถึงซื้อไปมิได้หรือ?"เว่ยอู๋เซียนถามด้วยความสงสัย

"ตระกูลหลานขึ้นชื่อเรื่องกฎ หนึ่งในกฎ3000ข้อนั้นก็คือห้ามนำสุราเข้าไปในอวิ๋นเซินฯ"พ่อค้ากล่าว

"ห้ะ! 3000ข้อ!"เว่ยอู๋เซี่ยนอุทาน

"ใช่แล้ว ถ้าท่านไม่อยากโดนทำโทษตั้งแต่วันแรกก็อย่านำไปเลยดีกว่า ข้าคืนเงินให้ท่านก็ได้"พ่อค้ากล่าว

"มิเป็นไรหรอก ท่านพ่อค้า"เว่ยอู๋เซี่ยนกล่าวพร้อมกับเดินออกไปจากหน้าร้านขายเทียนจือเชี่ยว เจียงหวั๋นอิ๋นมองอย่างเอือมระอา พูดเช่นไรนางก็คงไม่ฟังเค้าแน่ๆ 

"เว่ยอู๋เซี่ยน"เจียงหวั่นอิ๋นเรียก

"หื้ม?"เว่ยอู๋เซี่ยนครางในลำคอตอบรับ

"ข้าจะช่วยถือเองเอามาเถอะ"เจียงหวั่นอิ๋นอาสา

"อ่า ดีเลย ข้านึกว่าเจ้าจะใจร้ายด่าข้าซะอีก"เว่ยอู๋เซียนยื่นเทียนจือเชี่ยวทั้งหมดให้เจียงหวั่นอิ๋นถือ แล้ว....

แพล้ง! 

"อ๊ากกก! เจียงเฉิง! เทียนจือเชี่ยวของข้า!"เว่ยอู๋เซี่ยนร้องโวยวาย 

"เจียงเฉิง ฮื้อออ ไอ่คนใจร้ายยT^T"เว่ยอู๋เซี่ยนกล่าวติอย่างไม่จริงจังนัก แน่ล่ะ คิดจะแหกกฎตั้งแต่ยังไม่ได้เข้าไป แล้วเจียงหวั่นอิ๋นยังได้รับคำสั่งจากอวี๋ฮูหยินเรื่องการดูแลพฤติกรรมของเว่ยอู๋เซี่ยนอีก จะให้ปล่อยปละละเลยได้เยี่ยงไร 

 

เว่ยอู๋เซี่ยนเดินไปบ่นไปตลอดทาง เจียงหวั่นอิ๋นยังคิดว่าท่านแม่และท่านพี่ที่เป็นสตรีแบบเต้มตัวยังมิขี้บ่นขนาดนี้เลย นอกจากสรีระแล้วก็ยังมีความขี้บ่นเนี่ยแหละที่ดูเป็นสตรี นอกนั้นน่ะนะ หึ ไม่อยากจะพูดถึง ใจกล้ายิ่งกว่าบุรุษผู้ใดในอวิ๋นเมิง 

"เจ้าต้องจ่ายค่าเทียนจือเชี่ยวให้ข้าคืนตามจำนวนด้วย....นะ..."เว่ยอู๋เซี่ยนพูดไปก็ชะงัก 

"อะไรอีก?"เจียงหวั่นอิ๋นมองไปทางเดียวกับเว่ยอู๋เซี่ยน 

"หานกวงจวิน กลับมาแล้ว!"เสียงของศิษย์ที่เป็นผู้คุมประตูทางเข้าอวิ๋นเซินฯกล่าวขึ้น 

"คำนับท่านหานกวงจวิน"เหล่าศิษย์ตระกูลหลลานต่างก้มหัวคำนับ 

"......."หลานวั่งจี มิได้ตอบกลับอันใด กลับเดินต่อ แต่ก็ต้องหยุดชะงักหันมามองเว่ยอู๋เซี่ยน 

 

ตึกตัก....ตึกตัก...ตึกตัก 

 

ไอ่หัวใจบ้า! หยุดเต้นแรงเดียวนี้นะ! 

 

หลานวั่งจีมองซักพักก็เดินจากไป แต่เว่ยอู๋เซี่ยนกลับยังใจเต้นมิเบาลง หน้าก็แดงอย่างกับมะเขือเทศ นางไม่เคยออกจากอวิ๋นเมิง เลยทำให้เธอรู้สึกตื่นเต้น(?)รึปล่าวที่ได้เจอคนที่ไม่รู้จัก ปกติใน5ตระกูลนอกจากตระกูลจินแล้วก็ไม่มีตระกูลไหนมาร่ำเรียนวิชาที่อวิ๋นเมิงเลย 

เจียงหวั่นอิ๋นสังเกตพี่สาวต่างสายเลือดได้ซักพักนึ่งก็เห็นว่านี้เป็นอาการที่พี่สาวแท้ๆของตนนั้นได้พบเห็นคุณชายจินครั้งแรก เจียงหวั่นอิ๋นเห็นแววที่จะได้พี่เขยเสียแล้ว แต่ก็ยังคงหน้านิ่งเรียบไว้เช่นเดิม พี่สาวต่างสายเลือดของตนก็ยืนแข็งทื่อหน้าแดงไปมา ทำเอาเค้าต้องเดินไปลากพี่สาวตามมา 

 

ยามห้าย(3ทุ่ม-4ทุ่ม59)

เว่ยอู๋เซี่ยนแอบออกไปซื้อเทียนจือเชี่ยวอีกแต่รอบนี้แค่3ขวดเท่านั้น เค้ากำลังแอบย่องเงียบๆเข้าอวิ๋นเซินฯ แต่ว่า...

"เจ้า..."???

"!!!!"เว่ยอู๋เซี่ยนสะดุ้ง

"อวิ๋นเซินฯ ห้ามนำสุราเข้ามา"คนคนนั้นก็คือ หานกวงจวินหรือหลานวั่งจี

"เห้ ข้า...ข้าไม่รู้มาก่อนเลยน้า"เว่ยอู๋เซี่ยนแถไป

"..."

"จริงๆนะ พี่รองหลานสุดหล่อ ข้าพึ่งเคยมาที่กูซูแถมนี้เป็นการออกจากอวิ๋นเมิ่งครั้งแรกในชีวิตของข้าด้วยนะ!"เว่ยอู๋เซี่ยนพยายามพูดกลบเกลื่อนความผิดถึงนางจะอายุ15ปีแล้วก็ตาม แต่นี่เป็นครั้งแรกจริงๆที่นางได้ออกจากอวิ๋นเมิ่ง

"...หลังพระอาทิตย์ตกดินห้ามเข้าอวิ๋นเซิน ต้องรอจนกว่าพระอาทิตย์จะขึ้นอีกครา"หลานวั่งจีร่ายกฎอีกข้าที่เว่ยอู๋เซี่ยนทำผิด

"ง่าาา พี่รองหลานสุดหล่ออ ข้าไม่รู้กฎนี่นา ท่านคงไม่ใช่จืดใจดำให้ข้าไปนอนใช่มั้ยเนี้ย?"

"กฎคือกฎ"

"...​"

"ถ้าไม่อยากโดนทำโทษ ก็รีบกลับห้องซะ..."อ่าา อย่างน้อยเค้าก็ใจเย็นจะเก็บเป็นความลับให้แหละหน่าา 

 

ฮื้อออ นี้ขนาดแสงจันทร์สลัวๆ ข้าก็ยังเห็นใบหน้าคมนั้นหล่อเหลาอยู่ดี! ไม่ได้ๆๆ เว่ยอู๋เซี่ยน เจ้าจักเป็นสตรีใจง่ายมิได้นะ(ปกติเจ้าเป็นสตรีด้วยหรือ?:ไรท์) โอ๊ยย ทำไงดี ใจเต้นมิยอมหยุด หน้าข้าก็ร้อนยิ่งกว่ากองไฟ ฮื้อออ คนบ้าอะไรทำข้าเขินได้ขนาดนี้เนี่ย!

 

โปรดติดตามตอนต่อไป

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว