Twitter-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Best friend 15 เด็กชาย

ชื่อตอน : Best friend 15 เด็กชาย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 790

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ต.ค. 2562 15:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Best friend 15 เด็กชาย
แบบอักษร

Best friend 15

.

.

 

 

 

.

 

 

.

 

 

.

 

 

"ฮืออ แม่ครับ พ่อครับ"

เด็กผู้ชายวัย10ขวบ สวมเสื้อผ้าด้วยชุดดำ กำลังยืนร้องไห้ท่ามกลางเหล่าผู้คนที่ไม่เคยรู้จักกำลังต่อแถววางดอกไม้ที่หลุมศพ เด็กชายยืนร้องไห้แทบสิ้นใจน้ำตาไหลอาบสองแก้ม พ่อแม่ได้มาจากเขาไป เหลือไว้เพียงความทรงจำ

"ตื่นมาคุยกับผมก่อน ฮืออ"

เด็กชายผู้อ่อนแอ น่าเวทนาเหลือเกินสำหรับสายตาที่ผู้คนในชุดดำมองมา สองมือเขาปาดน้ำตาที่เอ่อล้น แต่มันกลับไหลไม่หยุด

"ผม..ฮึก.. ผมคิดถึงพ่อกับแม่ ฮือออ"

เด็กชายล้มลงไปกอดที่หลุมศพทั้งสองที่เคียงข้างกัน น้ำตาไม่อาจหยุดไหลได้ ความคิดถึงจับใจ เสียงที่เด็กชายเคยได้ยิน คำตอบที่ได้รับเมื่อเด็กขี้สงสัยอย่างเขาเคยตั้งคำถาม เสียงหัวเราะ เสียงเหล่านั้น เขาคิดถึงมัน

"ฮือออ ผมอยากไปอยู่กับแม่ฮืออออ"

เด็กชายร้องไห้กอดหลุมนั้นไม่ปล่อย ผู้คนต่างมองเขาด้วยความสงสาร

"ฮึก พ่อครับ ใครจะมาวัดส่วนสูงให้ผม ฮือออ"

เมื่อครั้งยังมีพ่อ เด็กชายมีความสุขทุกครั้ง ตอนนี้พ่อไปแล้ว ใครจะมาวัดส่วนสูงให้เขา เหมือนที่พ่อเคยทำ ใครจะมาทำอาหารได้อร่อยเท่าแม่ เมื่อคิดถึงวันข้างหน้า หัวใจของเด็กชายก็อ่อนหล้าทันที

"ฮึก ฮืออออ"

.

 

.

เวลาผ่านไปนับชั่วโมง น้ำตาที่เคยไหลก็เเห้งเหือดไป ผู้คนถอยกลับ เหลือเพียงเด็กชายที่ยังคงนั่งที่หน้าหลุมศพ นานเท่าไหร่กันนะ หรือมันไม่นานเลย ตลอด10ที่ผ่านมา ไม่นานพอให้สร้างความทรงจำ แต่สำหรับเด็กชายแล้ว ทุกวินาทีที่ผ่านมามันมีค่ามากเหลือเกิน

"เจ้าหนู ลุงคือทนายของพ่อหนูนะ"

ชายวัยกลางคนเดินเข้ามาหาเด็กชาย ลูบหัวอย่างอ่อนโยน เด็กชายไม่ได้ตอบสิ่งใดเพียงเเค่มองหน้าเขา

"มรดกจำนวน **** ลุงนำไปใช้หนี้ ตามหน้าที่ของลุง บริษัทของพ่อหนูตกเป็นของ คุณ*** ลุงพยายามเรื่องบริษัทให้แล้วนะ แต่ฝ่ายนั้นเขา..."

"ผมไม่สนใจเรื่องนั้นครับ"

เด็กชายที่ยังไร้เดียงสา ไม่ได้คิดว่ามันสำคัญอะไร จึงปล่อยบริษัทที่มันควรเป็นของตนไป

"นี่คือจำนวนเงินที่เหลือ 1แสน ลุงจะจัดการโอนเข้าบัญชีของป้าหนูที่หนูจะต้องไปอยู่ด้วย"

"ผมมีป้าหรอครับ"

เด็กชายไม่เคยรู้จักญาติคนไหนมาก่อนเลย

"ในพินัยกรรมเขียนแบบนั้น และป้าหนูจะเป็นคนเลี้ยงดูต่อ"

"ขอบคุณครับ"

เด็กชายเอ่ยขอบคุณทนาย และนั่งมองหลุมศพต่อ

ใช้เวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมงก็มีคนมารับ และบอกว่าตัวเองคือป้า ท่าทางใจดีจัง เด็กชายคิด แต่แล้วมันก็ไม่ใช่ เวลาผ่านไปไม่ถึง3เดือน เงินที่เหลือจากมรดกของเด็กชายหมด เขาก็ถูกใช้งานอย่างหนัก ถูกทุบตีอย่างรุนแรง และในที่สุดเขาก็ถูกส่งตัวไปตามบ้านญาติๆ อยู่ได้ไม่ถึงเดือนก็ถูกส่งไปยังบ้านใหม่ และถูกส่งกลับไปยังบ้านป้าคนเดิม แต่ป้าของเขาถูกมาเฟียในซ่องฆ่าตาย เขาจึงกลายเป็นคนไร้บ้านในที่สุด

 

.

.

 

 

ในตรอกซอยคับเเคบ ภายในมืดสนิทเป็นเเหล่งมั่วสุมก็ว่าได้ เพราะมันคือสถานที่ส่งของผิดกฎหมาย มีเพียงเเสงริบหรี่จากตลาดด้านนอก ทั้งกลิ่นบุหรี่ ทั้งกลิ่นอาหารหอมกลุ่น ตีกันจนสับสนปนเปไปหมด เด็กชายนั่งกอดเข่าอยู่ในช่องเล็กๆในตรอกนั้น เนื้อตัวมอมแมม หาอาหารที่คนกินทิ้งประทังชีวิตไปวันๆ

 

ตึก ตึก ตึก!

เสียงฝีเท้าย่างกายอย่างช้าๆเเต่หนักแน่น มาพร้อมเสียงลมที่พัดผ่านช่องตรอก กึก! เท้าคู่นั้นหยุดตรงหน้าเด็กชาย เด็กชายกอดตัวเองด้วยความหวาดกลัว วินาทีนั้นคิดว่าต้องตายแล้วเเน่ๆ

 

พรึ่บ!

เสื้อสูทถูกทิ้งลงมาปกคลุมตัวเด็กชาย ก่อนที่เจ้าของเสื้อจะย่อลงมาให้ระดับใบหน้าเท่ากันกับเด็กชาย

"ตัวสั่นเป็นลูกหมา"

เสียงที่ถูกเปร่งออกมาเย็นยะเยือก เด็กชายก้มหน้าหงุด

"ผมกลัวแล้วครับ" เสียงสั่นๆถูกเปร่งออกจากปาดเด็กชาย

"อ่อนเเอสินะ" เสียงเย็นชายังคงเอื้อนเอ่ย

"....." เด็กชายเอาเเต่ก้มหน้า และกอดตัวเอง

"มองหน้าฉันสิ" เสียงที่อ่อนลงจากเดิมเล็กน้อย ย้ำ!! เล็กน้อย ทำให้เด็กชายค่อยเงยหน้าขึ้นมองผู้ชายตรงหน้า ใบหน้าหล่อคมคาย น่าเกรงขาม

"ชื่ออะไร" เขาถาม

"อ...เอเท็นครับ" เด็กชายเสียงสั่น

"ชื่ออ่อนเเอซะจริง"

เด็กชายก้มหน้าลงอีกครั้ง ไม่รู้ว่าตนทำอะไรผิดเพราะเสียงของผู้ชายตรงหน้ามันเเข็งกร้าว

"พ่อแม่ไปไหน"

"เสียเเล้วครับ ...ฮึก" เมื่อนึกถึงเหตุการณ์น้ำตาก็ไหลออกมาทันที

"ฉันจะเป็นพ่อให้เธอเอง"

มือใหญ่แสนอุ่นถูกส่งลงมาลูบหัวเด็กชายอย่างอ่อนโยน

"ทำไมครับ" เด็กขี้สงสัยอย่างเขามีหรือที่จะไม่ถาม

"หึ! นั่นสิ เพราะดูหน้าเเล้วเหมาะจะเป็นอาชญากรล่ะมั้ง"

"อาชญากรคืออะไรครับ" เด็กชายเอียงคอถาม

"ไม่อ่อนแอแบบนี้แล้วกัน ไม่กลัวฉันแล้ว?"

เมื่อตอบคำคามเสร็จเขาก็ถามกลับทันทีเพราะดูเหมือนความขี้สงสัยจะทำให้เด็กชายลืมกลัว

"กลัวครับ"

"ต่อไปนี้ชื่อของเธอคือ ฮอว์ค"

 

.

.

"คิดอะไรอยู่"

เสียงของคนตัวเล็กที่นอนหนุนตักของคนตัวโตมาเป็นชั่วโมงถามขึ้น เขาก้มลงมองใบหน้าสวยหวานแล้วยิ้มออกมาเบาๆ

"เปล่า"

ร่างบางลุกขึ้นนั่ง และเลื่อนก้นมานั่งตักเขาอย่างถือวิสาสะ และท่านั่งมันช่างล่อแหลมเพราะเธอหันหน้าเข้าหาเขาด้วยการนั่งคาบ

"เรื่องมีดนั่นหรอ"

นะเนยจับแก้มทั้งสองข้างของฮอว์ค

"แค่เหนื่อยๆ"

เขาตอบมือก็รวบผมให้คนตัวเล็ก

"ผมยาวจังวะตัวเล็ก" เขาปัดผมเธอซ้ายทีขวาที จนคนตัวเล็กขำออกมา เเละเสียงหัวเราะของเธอก็ทำให้เขาหัวเราะไปด้วย

"ฮอว์คของเค้ายิ้มแล้ว"

นะเนยถูแก้มทั้งสองข้างของคนตัวโตอย่างนึกสนุก ก่อนจะหยุดนิ่ง

 

"ฮอว์คหล่อจัง"

"พูดไรวะตัวเล็ก" -/////- เขินไปดิ ก็คนตัวเล็กเล่นชมกันซึ่งๆหน้าเเบบนี้ เป็นใครไม่เขินบ้าง

จุ๊บ! คนตัวโตยืดตัวไปจุ๊บปากคนตัวเล็ก

"อื้ออ ฮอว์คอ่ะ" นะเนยเองก็เขินไม่น้อยเลย เธอลืมไปว่าเขามันคนหื่น!

"ฮอว์คอะไร หื้มมม" เขาเเสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง

"ก็.. อื้มมมม" ริมฝีปากของเธอถูกช่วงชิงโดยเร็วฮอว์คสอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากอย่างชำนาญ สองมือบีบเต้าใหญ่ของคนตัวเล็ก จนเธอผละออก

"หื่นเกินไปแล้ว! เมื่อเช้าเพิ่งทำไปนะ" คนตัวเล็กดุเบาๆ เพราะเธอยังคงเหนื่อยอยู่

"คร้าบบบ" รีบตอบรับทันที เดี๋ยวสั่งอดยาวจะยุ่งเอา

 

"ฮอว์ครู้ป่ะเมื่อก่อนฮอว์คพูดกับเนยเเบบไหน"

คนตัวเล็กถามพรางหัวเราะไปด้วย แขนสองข้างก็กอดอก

"ยังไง?" ฮอว์คเอ่ยถามคนตัวเล็กทั้งที่รู้อยู่แล้วแต่ก็อยากฟังเสียงเจื้อยเเจ้วของเธอ

"ก็แบบมึงกูอ่ะ ตัวเล็กมึง!!! ฮ่าๆๆ มีจะถีบกันด้วยอ่ะรุนเเรงตลอด"

คนตัวเล็กพูดไปหัวเราะไป ฮอว์คเองก็ยิ้มไปด้วยเช่นกัน

"โห~ ไม่จริงอ่ะ ฮอว์คพูดเพราะจะตาย" คนตัวโตพูดขำๆ

"หูยย เพราะเหลือเกิ๊นน" คนตัวเล็กพูดเสียงสูง หัวเราะชอบใจ

"รู้ป่ะตอนเด็กๆคือโคตรแสบอ่ะ" คนตัวเล็กยังโม้ต่อ

"ไม่จริง ๆ"

"จริง วันนั้นแม่เนยเรียกฮอว์คไปกินขนมใช่ป่ะ แล้วฮอว์คขังเนยไว้ในห้องน้ำอ่ะทีนี้ก็ ไปปั่นจักรยานตะโกนทั่วหมู่บ้านอ่ะว่าเนยหายไป"

"เออใช่ ฮ่าๆๆ ตอนนั้นโดนด่าตั้งแต่ท้ายซอยยันหน้าซอยอ่ะ"

เมื่อนึกได้คนตัวโตก็ระเบิดหัวเราะให้ตัวเอง สองคนยิ้มขำกันอย่างสนุกสนานจนท้องเกร็ง

"พอ ฮ่าๆๆ โอ้ยย พอๆ"

คนตัวเล็กเป็นฝ่ายร้องขอชีวิต มือข้างหนึ่งกุมท้อง อีกข้างก็ทำท่าให้คนตัวโตหยุดหัวเราะ แต่ตนเองก็หยุดไม่ได้

"คิดถึงตอนนั้นเนาะ"

เมื่อหยุดขำได้คนตัวเล็กก็พูดขึ้น

"ก็จริง" ฮอว์คเองก็ยอมรับ เขามองใบหน้ามีความสุขของคนตัวเล็กก็ทำให้หัวใจของเราอุ่นไปด้วย เขาชอบคนตัวเล็กมาตั้งเเต่เด็ก คนตอนนี้มันกลายเป็นรักไปแล้ว

 

แต่เมื่อนึกถึงครั้งนั้นที่เคยหลอกเธอจนเธอร้องไห้ และขอให้เขาคบกับเธอแค่หลอกๆก็ได้ รอให้แผนการสำเร็จค่อยมาคบกันจริงๆ รู้สึกผิดเป็นบ้าเลย

 

"ฮอว์คสัญญานะ ถ้าทุกอย่างมันสำเร็จเมื่อไหร่ ถึงตอนนั้น เรามาคบกันจริงๆนะ"

"เนยจะรอวันนั้น นานเท่าไรก็รอ.. "

ฮอว์คดึงคนตัวเล็กเข้าสู่อ้อมกอด เธอซบลงที่อกแกร่ง อบอุ่นหัวใจเหลือเกิน ฮอว์คเหมือนต้นไม้ใหญ่เเละเธอก็เหมือนแมวที่หลงทางมา เต้นระบำไปกับสายลม พัดเพไปตามมัน ต่อให้สายลมใจร้ายคนเกิดพายุถล่ม แมวน้อยก็พร้อมล่องลอยไปตามพายุนั้น...

 

.

.

 

ครืดดด ครืดดดด

เสียงโทรศัพท์จากเครื่องของผมดังขึ้น ให้คนตัวเล็กลงจากตักผม และหยิบโทรศัพท์ให้

"ท่านพ่อ" ผมมองหน้าจอโทรศัพท์แล้วพูดชื่อบุคคลที่โทรมา

"งั้นเนยไปกินไอติมในครัวนะ"

คนตัวเล็กเลี่ยงออกไปเพราะเธอรู้ดีว่าผมต้องการอะไร เมื่อเธอเดินไปผมก็กดรับสายท่านพ่อทันที

 

"สวัสดีครับ" ผมเอ่ยทักทาย

[มันเริ่มเคลื่อนไหวแล้วล่ะ]

"เรื่องนั้นผมทราบเเล้วครับ "

[ฉันว่าคงมาจากเรื่องเมื่อ20ปีก่อน เรื่องมรดกของแก]

ท่านพ่อพูดขึ้นมำให้ผมนึกถึงเรื่องราววันนั้น ตั้งแต่ผมจำเรื่องมรดกได้ผมก็พูดให้ท่านฟัง แต่นึกเท่าไหร่ก็นึกถึงคนที่รับช่วงต่อบริษัทพ่อผมไม่ออก

"ผมรอมาตลอด"

[หึ! มันคงถึงเวลาของเเกแล้ว ใบหน้าของเด็กอ่อนแอฉันยังจำมันได้ดี]

"ครับ" ผมยิ้มออกมา

ตอนผมเล่าเรื่องมรดกให้ฟังก็เล่าเเบบไม่คิดอะไร แต่ท่านบอกว่าการตายของพ่อแม่ผมมันมีเบื้องหลัง และมันก็จริงอย่างที่ท่านพ่อว่า

[รู้ความหมายของขื่อที่ฉันมอบให้มั้ย]

"ทราบครับ 'เหยี่ยว' "

[แววตาแสนฉลาดของเเกฉันมองไม่ผิด จงโบยบินให้สุดขอบฟ้าซะ ไม่ต้องกลัวว่าปีกจะไหม้เพราะดวงอาทิตย์ เพราะฉันจะโอบกอดแกเอง]

"ท่านพ่อ..."

ตู๊ดดด ...~~~

 

ใจของผมมันกำลังยิ้มผมคือเด็กผู้ชายที่อ่อนแอคนหนึ่ง ทุกวันนี้แข็งเเกร่ง แต่ยังเด็กทุกครั้งที่ได้คุยกับท่านพ่อ

พรึ่บ!

ร่างบางโอบกอดผมจากทางด้านหลังวางคางไว้ที่ไหล่ผม ผมซบหัวลงกับเธอ

"อยู่กับเนยฮอว์คอ่อนแอได้นะ"

"หึๆ" ผมหัวเราะในลำคอ ไม่หรอก ผมจะเป็นคนที่เข็มแข็งที่สุด เป็นคนที่เธอพึ่งพาได้... วาบ! แก้มสองข้างร้อนวาบ เมื่อน้ำตามันร่วงลงมา แต่ก็แค่นั้น

"รักฮอว์คนะ" คนตัวเล็กหอมแก้มผม

"งั้นมาทำรักกันเถอะ!"

พรึ่บ!! คนตัวเล็กปล่อยอ้อมกอดแล้วดีดตัวออกจากผมทันที เธอมองหน้าผมอึ้งๆ ปิดหูตัวเอ็งเหมือนไม่เชื่อสิ่งที่ได้ยิน

"หื่น... หื่นเกินไปแล้ว..."

ฮ่าๆๆ หน้าเหว๋อๆของเธอแม่ง น่ารักว่ะ กูรักมึงตัวเล็ก

.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

หื่นแบบชิงถ้วยรางวัล

 

 

 

 

 

 

::::::::::::::::::::: cut::::::::::::::::::::

 

 

 

 

 

 

 

talk : มาเเล้ววววว กรี๊ดมากๆๆๆ เขาหวานกันเเม่!!!!! จังหวะนี้ไม่มีอะไรทำลายความหื่นอิพี่ได้!!! ❤❤❤❤❤❤

 

ปล. ตอนหน้าไรท์จะแต่ง NC ให้นะคะ เพราะมาม่าชามโตกำลังจะมา!!!!! ไรท์จะแต่ง NC ให้เขาเเนบชิดกันก่อน 555555

 

 

ความคิดเห็น