ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ต.ค. 2562 20:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่1
แบบอักษร

 

“ถ่ายรูปกันแก” เสียงของเพลินเพื่อนสาวคนสนิทของปาลินเรียกขึ้นด้วยรอยยิ้มดีใจหลังจากเสร็จสิ้นพิธีสำคัญพิธีหนึ่ง นั่นก็คือพิธีพระราชทานปริญญาบัตร

ใช่ ตอนนี้นางสาวปาลิน หรือปาลินได้เรียนจบระดับปริญญาตรีเป็นที่เรียบร้อยแล้ว มันเป็นความสำเร็จและความภูมิใจของเธอและแม่ของเธออีกขั้นหนึ่ง เธอเฝ้าอดทน และมุ่งมั่นกับการเรียนให้ดี เพื่อไม่ให้คนที่คอยสนับสนุนเธอทั้งแม่ และคุณพ่อต้องผิดหวังด้วยการจบปริญญาตรีด้วยเกียรตินิยมอันดับหนึ่งนั่นเอง

“อืมเอาสิ” ปาลินหันไปตอบเพื่อนสนิทของเธอด้วยรอยยิ้ม เพราะหลังจากนี้ก็ไม่รู้จะได้มีเวลาเจอกันบ่อยแค่ไหน ได้นั่งพูดคุยกินข้าวด้วยกันตอนไหน เพราะหลังจากนี้ต่างหากคือของจริง นั่นก็คือการทำงาน

สองสาวร่วมถ่ายรูปด้วยกันด้วยช่างภาพที่พวกเธอต่างก็จ้างกันมา ก่อนจะมีเพื่อนๆที่รู้จักทั้งในและนอกคณะได้เข้ามาขอถ่ายรูปกับพวกเธอด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข

“แล้วพ่อกับแม่แกมาถึงหรือยัง” เพลินหันไปถามปาลินหลังจากตอนนี้ยังไม่เห็นพ่อแม่ของเพื่อนมาถึง

“น่าจะใกล้แล้วแหละ ก่อนหน้านี้บอกว่าออกมาได้ครึ่งทางแล้ว” ปาลินตอบกลับเพื่อนด้วยรอยยิ้ม เธอไม่เสียใจเลยที่คุณพ่อกับแม่เธอออกมาช้า เพราะว่าคุณพ่อมีงานต้องทำ แล้วก็เป็นงานด่วนที่เลื่อนไม่ได้ ทำให้ท่านต้องออกมาช้ากว่าที่กำหนด ซึ่งเธอก็เข้าใจดี

“ดีเลย งั้นเราไปถ่ายรูปเพิ่มกันดีกว่า” แล้วเพลินก็ชวนหญิงสาวไปเดินถ่ายรูปเพื่อเก็บไว้เป็นที่ระลึกเพิ่ม ไหนๆก็ยังว่างอยู่ ส่วนครอบครัวของเพลินเองก็ได้กลับไปแล้วตั้งแต่ถ่ายรูปเสร็จนั่นเอง แต่เพลินขออยู่ต่อถ่ายรูปกับเพื่อนๆก่อน เลยถือโอกาสอยู่รอเป็นเพื่อนปาลินไปในตัว

แต่เวลาผ่านไปสักพักใหญ่ ปาลินได้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา มันเป็นเวลาที่คุณพ่อกับแม่เธอน่าจะมาถึงได้แล้ว แต่ทำไมยังมาไม่ถึงนะ ตอนนี้ผู้คนก็เริ่มบางตาลงไปแล้ว เพราะว่าเธอรับช่วงบ่าย แต่ก็ยังหลงเหลือคนที่ยังอยากเก็บภาพไว้เป็นความทรงจำอยู่บ้าง

เธอตัดสินใจกดโทรออกไปยังเบอร์แม่ของเธออีกครั้งเพื่อถามว่าถึงไหนแล้ว เพราะเธอก็เกรงใจเพื่อนสาวที่รอเป็นเพื่อนด้วย ส่วนอีกใจหนึ่งก็เกิดความสงสัยว่าทำไมถึงได้นานผิดปกติ

แต่...

(เลขหมายที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้...) เสียงจากปลายสายดังขึ้น ทำให้เธอถึงกับขมวดคิ้วด้วยความสงสัยว่าทำไมโทรไม่ติด

ใจหนึ่งเธอก็คิดว่าคุณพ่อกับแม่กำลังจะมีแผนเซอร์ไพรส์อะไรเธอหรือเปล่า แต่อีกใจหนึ่ง เธอก็รู้สึกไม่ดี เพราะปกติแม่เธอไม่เคยติดต่อไม่ได้แบบนี้ เธอตัดสินใจโทรออกไปอีกครั้ง

(เลขหมายที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้...) เสียงจากปลายสายยังคงพูดขึ้นเหมือนเดิม

“พ่อกับแม่ว่าไงบ้างอ่ะ” เพลินที่เห็นเธอยกหูโทรศัพท์แต่กลับขมวดคิ้วแน่นจึงถามขึ้นด้วยความสงสัยอาการเพื่อนสาว

“โทรไม่ติดอ่ะ” ปาลินตอบกลับทั้งที่คิ้วสวยยังคงขมวดแน่นเป็นปมอยู่

“พ่อกับแม่กำลังจะเซอร์ไพรส์อะไรหรือเปล่า” เพลินเอ่ยแซวเธอออกมาด้วยรอยยิ้ม ซึ่งเธอก็คิดแบบนี้เหมือนกัน เพียงแต่ทำไมหัวใจเธอมันรู้สึกไหววูบแปลกๆนะ

“ฉันก็ไม่รู้อ่ะ แต่นี่มันก็เลยเวลามานานแล้วนะ” ปาลินตอบกลับด้วยความสงสัย ถ้าจะเซอร์ไพรส์จริงๆ ตอนนี้ก็น่าจะออกมาได้แล้วนี่ แต่ทำไมยังไม่เห็นอีกล่ะ

“อือ รอดูสักอีกสิบนาทีก็ได้” เพลินพูดขึ้นอย่างไม่รีบร้อนอะไร

“ขอบใจนะที่แกรอเป็นเพื่อน แต่ถ้าแกรีบแกกลับก่อนก็ได้ ฉันอยู่ได้” ปาลินบอกเพื่อนสาวออกไปด้วยความเกรงใจ เพราะตอนนี้ก็เกือบเย็นแล้ว

“ไม่เป็นไร ฉันไม่ได้รีบอะไรอยู่แล้ว” เพลินตอบกลับจากใจจริง เพราะงานเลี้ยงที่บ้านเธอก็จัดขึ้นค่ำๆกลับไปแต่งตัวชั่วโมงก็ทัน อีกอย่างตอนนี้เธอก็ถือโอกาสนั่งเช็ครูปไปด้วย เลยทำให้ไม่น่าเบื่อ

“อืม” ปาลินตอบกลับเพื่อนสาวกลับไป ก่อนที่ทั้งสองจะนั่งดูรูปที่ถ่ายกันมาอย่างมีความสุขด้วยกัน จนกระทั่ง

Rrrrrr เสียงโทรศัพท์มือถือของปาลินร้องขึ้น ทำให้เธอรีบหันไปหยิบมันมาเพื่อรับสายด้วยความตื่นเต้นทันทีเพราะคิดว่าเป็นแม่ของเธอ

แต่...

“ค่ะลุงชิด” ปาลินกรอกเสียงไปตามสาย เพราะเบอร์ที่โทรเข้ามาเป็นของลุงชิดชัย คนสนิทของคุณพ่อ

(คุณปาลินทำใจดีๆนะครับ) ลุงชิดชัยพูดขึ้น

“เกิดอะไรขึ้นคะ!” ปาลินถามกลับอย่างเริ่มร้อนรนพร้อมคิ้วที่ขมวดแน่นขึ้น

(คุณท่าน รถคว่ำเสียชีวิตครับ) ลุงชิดชัยพูดขึ้นด้วยความลำบากใจ

“อะไรนะคะ!” เสียงที่ดังออกมาจากปาลกของเธอ ทำให้เธอเพื่อนสาวและคนที่ยังอยู่บริเวณนั้นหันมามองด้วยความแปลกใจนิดหน่อย

(ตอนนี้ศพคุณท่านทั้งสองอยู่ที่โรงพยาบาลแล้วครับ) เสียงของชิดชัย มือขวาของคุณพ่อเธอดังขึ้นอีกครั้ง

ใช่ มันเป็นสายจากลุงชิดชัยคนสนิทของคุณพ่อ ที่พึ่งโทรมาบอกเธอว่าคุณพ่อกับแม่ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ระหว่างจะมาหาเธอ และพวกท่านทั้งสอง ก็เสียชีวิตแล้ว

“มะ...ไม่จริงใช่ไหมคะ ฮึก ลุงชิดโกหกใช่ไหม” เสียงที่สั่นจนแทบฟังไม่รู้เรื่องดังขึ้น พร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินออกมาโดยไร้เสียงสะอื้น

“แก เป็นอะไร” เพลินหันมาถามเพื่อนของตัวเองหลังจากอยู่ๆสีหน้าเธอก็เปลี่ยนไปพร้อมกับมือบางที่กำลังถือโทรศัพท์สั่นเทาอย่างรุนแรงก่อนจะเห็นน้ำตาของเพื่อนไหลออกมานั่นเอง

(.....) ปลายสายไม่ได้ตอบอะไร เพราะตนเองก็ไม่อยากเชื่อเหมือนกันว่าคุณท่านจะจากไปเร็วขนาดนี้

“ฮืออออ” หลังจากไม่ได้ยินเสียงตอบรับใดๆจากปลายสาย นั่นก็คือคำตอบให้กับปาลินแล้วว่าลุงชิดชัยไม่ได้โกหกหรือพูดเล่น มันคือเรื่องจริง คุณพ่อกับแม่ท่านจากเธอไปแล้ว

“ปาลิน” เพลินเอ่ยเรียกเธอขึ้นพร้อมกับเขย่าเรียกสติปาลินด้วยความตกใจหลังจากปาลินปล่อยน้ำตาพร้อมกับเสียงร้องไห้อย่างควบคุมไม่อยู่

“คุณพ่อ ฮึก กับแม่ฉัน ฮึก ท่าน ท่าน...” ปาลินพูดออกมาด้วยน้ำเสียงติดขัด และส่ายหัวไปมาอย่างรับไม่ได้กับเรื่องที่เกิดขึ้น นั่นพอทำให้เพลินเข้าใจสถานการณ์ได้บ้าง ว่าต้องเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับคนทางบ้านปาลินแน่ๆ

เพลินหยิบโทรศัพท์จากมือของปาลินมา แล้วถามปลายสายถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น นั่นทำให้เพลินถึงกับตกใจไม่น้อยกับสิ่งที่รับรู้มา แต่เพลินก็ตั้งสติตัวเอง ก่อนจะวางสายไป

“ฉันจะพาเธอไปหาพ่อกับแม่นะ” เพลินพูดเสียงสั่นด้วยความตกใจและสงสารเพื่อน แต่นาทีนี้เธอต้องมีสติและพาปาลินไปโรงพยาบาล

 

.....................

มาอีกตอนจ้า...

เรื่องนี้ไรท์เขียนเป็นภาคบรรยายนะคะ ผิดพลาดยังไงต้องขออภัย ณ ที่นี้

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว