facebook-icon

เตือนเนื้อหารุ่นเรง!! ไม่เหมาะสมกับผู้พิทักษ์จริยธรรม,ผู้ที่มีจิตวิญญาณแห่งทุ่งลาเวนเดอร์ และผู้ที่จิตใจอ่อนไหวง่าย ปล.นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องราวรุ่นลูกของ พีและเพลิน จากเรื่อง Prince Of Engineer เมียวิศวะ

OVERDOSE 10 : ดีเจคนใหม่🎧

ชื่อตอน : OVERDOSE 10 : ดีเจคนใหม่🎧

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.9k

ความคิดเห็น : 122

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ต.ค. 2562 02:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
OVERDOSE 10 : ดีเจคนใหม่🎧
แบบอักษร

OVERDOSE 10 : ดีเจคนใหม่🎧

 

[เพลย์]

ตอนนี้ผมอยู่ที่ดับเบิ้ลยูครับ กำลังเซ็นเอกสารต่างๆนาๆที่กองอยู่บนโต๊ะทำงานและกำลังหงุดหงิดกับเรื่องเฮงซวยที่เกิดขึ้นเมื่อช่วงหัวค่ำ..แต่ถ้าจะให้ย้อนความไปหน่อยก็คือผมเปิดคลับแห่งนี้มาได้สามปีแล้วครับ

 

หลังจากเรียนจบผมกับไอ้พีชก็ทำงานอย่างเดียวไม่ได้เที่ยวเล่นบ่อยเหมือนอย่างแต่ก่อน และถ้าพูดถึงดับเบิ้ลยู..ผมก็บอกได้แค่ว่าตอนนี้มันเป็นธุรกิจที่ผมพยายามจะทำให้ขาวสะอาดที่สุดเพื่อหาเงินอย่างมีที่มาที่ไป

 

ทุกวันนี้ไอ้พีชมันดูแลความเรียบร้อยอยู่ครับ แต่อำนาจการตัดสินใจทุกๆอย่างมันยกให้ผมคนเดียวเลย เพราะตัวมันเองก็ต้องไปดูแลจัดการร้านอาหารกึ่งบาร์ที่เปิดใหม่บนโรงแรมมิราเคิลเหมือนกัน

 

..ก็เป็นที่ที่เคยประมูลมานั่นแหละครับ อยู่ชั้นบนสุดมีทั้งโซนด้านในให้นั่งฟังเพลงจิบไวน์พลางๆ หรือจะไปเสพบรรยากาศที่ดาดฟ้าด้านนอกก็ได้เหมือนกัน เห็นวิวกลางคืนแบบร้อยแปดสิบองศาเลย

 

ทีแรกผมตั้งใจจะทำที่นั่นให้เป็นคลับนะ..แต่พอคิดไปคิดมาไอ้พีชมันอยากเปิดร้านอาหารกึ่งบาร์ก็ให้มันเปิดไปดีกว่า เพราะตอนนั้นผมมีที่ดินของผับวอนเดอร์แลนด์ที่ใกล้ถึงคราวอวสานอยู่พอดีเลยสั่งปิดแล้วรีโนเวทใหม่แม่งยกชุด..ก่อนจะเปลี่ยนมาใช้ชื่อดับเบิ้ลยูคลับจนถึงปัจจุบัน

 

ต้องขอบคุณที่โครงสร้างที่นี่มันเอื้อประโยชน์ต่อธุรกิจยามค่ำคืนอยู่แล้วจึงทำให้ฟีตแบคหลังเปิดตัวออกมาดีมากๆ ลูกค้าแห่กันมาใช้บริหารอย่างต่อเนื่องทำเอาผลประกอบการในไตรมาสแรกทะลุเป้าที่ตั้งเอาไว้ถึงหกสิบเปอร์เซ็นต์

 

แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นผมก็ไม่ได้เข้ามาที่คลับบ่อยนักหรอกนะ เพราะผมยังมีภาระหน้าที่ในการดูแลค็อบบร้าคาสิโนอยู่..ป๋าพีวางมืออย่างเป็นทางการแล้ว และทำหน้าที่แค่คอยเตือนคอยให้คำปรึกษาเท่านั้น..คือป๋าจะไม่เข้ามายุ่งเลยครับถ้าไม่ใช่เรื่องใหญ่โตเกินที่จะจัดการคนเดียวไหว

 

ก๊อก!ก๊อก!ก๊อก!

 

“ เข้ามา.. “

 

“ ไอ้เพลย์! มึง! มึงออกมาดูอะไรนี่เร็ว! “ ไอ้พีชรีบร้อนเข้ามาตามผมแล้วคะยั้นคะยอให้ออกไปข้างนอกนั่นด้วยท่าทีตื่นๆเหมือนกับมีเรื่องใหญ่เรื่องโตอะไร

 

“ ..ดูไร? “ ผมถาม

 

“ มาเถอะไอ้สัสสสสสส! “

 

“ ควาย พูดมาก็จบ.. “

 

ผมบ่นพลางส่ายหัวไปมาอย่างเบื่อหน่าย แต่ก็ยอมลุกตามมันออกไปข้างนอกนั่นแต่โดยดี..ผมกับเพื่อนๆนั่งดื่มกันอยู่ที่โซฟาติดระเบียงชั้นสองครับ บนนี้มีแค่พวกผมกับคนที่ได้รับอนุญาตเท่านั้นที่จะขึ้นมาได้..ซึ่งแน่นอนว่าถ้ามองจากระเบียงชั้นสองลงไปก็จะมองเห็นเวทีมองเห็นบรรยากาศด้านล่างนั่นทั้งหมด

 

“ ..อะนั่งก่อน นั่งๆ “ ไอ้พีชกวักมือเรียก

 

“ ถ้าไร้สาระกูจะกระทืบมึง.. “ ผมขู่อย่างนั้นแล้วทิ้งตัวลงนั่งข้างๆไอ้ภาคภูมิ

 

“ ใจเย็นก่อนดิพ่อออออ! “ ไอ้ชยินรีบห้ามทัพ

 

“ มึงต้องไม่เชื่อแน่ว่าดีเจคนใหม่เป็นใคร.. “ ไอ้พีชเกริ่นแล้วปรายตาไปมองที่เวทีด้านล่าง

 

“ หาได้ละเหรอ? “ คือผมก็พอรู้แหละครับ เรื่องที่ไซเรนไม่ต่อสัญญา..แต่ที่ไม่รู้คือไอ้คิวมันหาใครมาทำแทน

 

“ ใคร? “ ผมถาม

 

“ กูให้มึงเดา555555 “ ไอ้พีชมันพูดจากอยากกินส้นตีนทุกวันนั่นแหละ ไม่ต้องแปลกใจหรอก

 

“ ขอกระทืบมึงก่อน แล้วกูจะเดา.. “

 

“ กูเริ่มสงสัยแล้วนะว่าเป็นพี่น้องกันจริงๆรึเปล่า555555555 “ ไอ้กวินเอ่ยแซวพลางหัวเราะ

 

“ โอกาสสุดท้าย..พูดไม่พูด? “ ผมยื่นคำขาด

“ เออๆพูดๆ ไอ้เขตบอกมันดิ้! -.- “ ไอ้พีชรีบพยักหน้าอย่างจำยอมแล้วโยนไปให้ไอ้เขตแดนทันที แต่ทว่าคำตอบที่ผมได้รับมานั้นมันทำเอาผมแทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองเลยจริงๆ เพราะมันไม่ทาง..เรื่องนี้ไม่มีทางเป็นไปได้

 

“ ดีเจคนใหม่ คือน้องแสนหวาน.. “

 

ผมได้แต่นั่งนิ่งไม่พูดอะไรพลางนึกย้อนไปเมื่อสี่ปีก่อน ผมเห็นภาพเด็กคนนั้น..เด็กคนที่เรียบร้อยที่สุดในวันนั้นจะกลายมาเป็นดีเจอีดีเอ็มที่เปิดเพลงอยู่ในสถานที่อโคจรแบบนี้ได้ยังไงกัน..

 

“ มึงแน่ใจ? “ ผมถามย้ำ และเริ่มที่จะขมวดคิ้ว

 

“ ไม่ใช่กูให้เอาส้นตีนมาตบหน้าเลยเอา! “ ไอ้เขตย้ำชัดอย่างมั่นใจว่าร้อยทั้งร้อยยังไงก็คือเด็กคนนั้นแน่นอน

 

“ พ่อก็ลุกไปดูดิครับ ระเบียงอยู่แค่นี้ -0- “ ไอ้ชยินเดินมาตบไหล่ผมพลางชี้ให้ผมเดินไปดูด้วยตาของตัวเอง และผมก็ไม่รอช้ารีบลุกออกจากโซฟาตรงไปที่ระเบียงนั่นเพื่อคลายทุกคำถามในใจทันที

 

แต่ในตอนนั้นเองภาพของผู้หญิงที่กำลังเปิดเพลงอยู่ตรงหน้าก็ทำเอาผมนิ่งไปจนเหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่าง..ผมจ้องมองไปที่เธอคนนั้นอย่างไม่วางตา เสื้อผ้า ท่าที และรอยยิ้ม บอกเลยว่าผมแทบจะจำเธอไม่ได้.เว้นเสียแต่สายตาคู่นั้น

 

ใช่..ผมจำสายตาของเธอได้แม้จะไม่ได้ไปยืนอยู่ตรงหน้าก็ตาม ผู้หญิงคนนี้คือแสนหวานจริงๆเหมือนอย่างที่ไอ้เขตแดนมันบอก เพียงแต่เธอ..เปลี่ยนไปมากเหลือเกินจากตอนที่เราเจอกันครั้งสุดท้ายเมื่อสี่ปีก่อน เธอคนนี้แทบไม่เหลือเค้าโครงเดิมของเด็กคนนั้นเลย..

 

“ มึงไปดูซีอีโอหน่อยดิ้ ยืนอึ้งแดกละมั้งนั่น.. “ เสียงซุบซิบดังขึ้นจากด้านหลังก่อนไอ้พีชมันจะลุกมาดึงแขนผมให้กลับไปนั่งที่เดิม

 

“ ชัดไหม? เต็มๆสองตายัง? “ ไอ้เวหาถาม

 

“ ........ “

 

“ ตอนกูเจอน้องที่มหาลัยก็ว่าอึ้งละนะ..แต่ไม่เท่ามันหวะ5555555 “ ไอ้เขตพูดจุดประเด็น

 

“ เจอ? “ ผมเลิ่กคิ้วขึ้นแล้วเอ่ยถาม เพื่อต้องการรายละเอียด

 

“ พวกมึงก็รู้ว่าธิดาเป็นเมียกู..แต่ที่ไม่เคยรู้คือเมียกูอะมีน้องสาวชื่อ ธิวา ตอนนี้น้องเรียนอยู่คณะบริหารมหาลัยเดียวกับพวกเราเว้ย..แล้วมันมีวันนึงกูจำเป็นต้องไปรับธิวาที่มหาลัยพอดี กูก็เจอน้องแสนหวานนั่งอยู่โต๊ะเดียวกับธิวาเลย ไอ้เหี้ยตกใจฉิบหาย..มึงจำได้ปะเมื่อก่อนแสนหวานก็เคยพูดว่าจะเรียนบริหาร แล้วตอนนี้น้องแม่งก็ได้เรียนจริงๆ แถมอยู่ปีสี่เป็นเพื่อนสนิทน้องเมียกูด้วยไง “

 

ไอ้เขตแดนมันเล่าทุกอย่างให้ผมฟัง พร้อมกับทำสีหน้าเหมือนไม่อยากจะเชื่อตัวเองที่เจอแสนหวานอีกครั้ง..แต่ก็อย่างว่าล่ะ เธอเปลี่ยนไปเยอะจริงๆขนาดผมเองยังแทบไม่เชื่อสิ่งที่เห็นเลย

 

“ น้องเปลี่ยนไปเยอะจังวะ..กูขยี้ตาดูตั้งไม่รู้กี่รอบอะ “ ไอ้เวหาพูดแล้วเอามือชี้ไปที่ตาของตัวเอง

 

“ เออ เปลี่ยนจริง..เมื่อก่อนดูเรียบร้อยๆ แต่ตอนนี้ท่าทางจะแสบใช่เล่นเลยนะกูว่า “ ไอ้ภาคภูมิพูดพลางยกแก้วไวน์ขึ้นมาจิบ

 

“ อยากคุยด้วยหวะ..พาขึ้นมาหน่อยไหม? “ ไอ้พีชหันมาถามความเห็น

 

“ มึงจะคุยก็คุย..แต่อย่าพาขึ้นมา “ ผมหันไปตอบมันทันที

 

“ เอ้า! ทำไมวะ? “

 

“ มึงก็รู้ว่าครั้งสุดท้ายมันเป็นยังไง ถ้ามึงยังอยากเห็นเด็กนั่นมาทำงานอยู่..จะให้รู้ไม่ได้ว่าใครเป็นเจ้าของที่นี่ “ ผมบอกไอ้พีชกับเพื่อนๆไปแบบนั้น เพราะเรื่องที่เกิดเมื่อสี่ปีก่อนมันค่อนข้างจะเป็นประเด็นอยู่พอสมควรครับ พ่อเลี้ยงของเด็กนั่นบอกกับผมชัดเจนว่าถ้าธุรกิจของผมไปเกี่ยวข้องกับคนในครอบครัวมันเมื่อไหร่สงครามได้เริ่มจริงๆแน่

 

เพราะตั้งแต่พรรคการเมืองของมันได้รับเลือกตั้งเมื่อสองปีก่อนมันก็เหลิงในอำนาจที่ได้มา พยายามแว้งกัดผมให้ได้ทุกครั้งที่มีโอกาส..แต่จะทำอะไรบุ่มบ่ามมากไม่ได้หรอก เพราะตัวมันก็คงไม่ได้อยากมีปัญหาใหญ่โตขนาดนั้น..ไม่ใช่ว่ามันกลัวผมหรอก แต่คงรู้อยู่แหละว่าต้องประสาทกินจนไม่เป็นอันทำงานแน่ๆถ้าคิดจะเปิดศึกกับผมอย่างจริงจัง

 

“ มึงแม่งปิดไปตลอดไม่ได้หรอก..สักวันน้องก็ต้องรู้ สัญญาจ้างตั้งหกเดือนนะเว้ยไม่ใช่สามวันที่จะหลับหูหลับตาได้ “ ไอ้กวินพูดเตือนสติ

 

“ แต่เอาจริงๆ มึงไม่จำเป็นต้องสนใจไม่จำเป็นต้องยุ่งกับน้องเลยก็ได้นะเว้ย..แค่ต่างคนต่างอยู่เหมือนที่เคยเป็นอะ “

 

ไอ้เวหาว่าอย่างมีเหตุผล มันจริงอยู่ที่ผมไม่จำเป็นต้องไปยุ่งหรือสนใจแสนหวานอีกเพราะเราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกัน แถมครั้งสุดท้ายที่เจอมันก็ไม่ได้จบดีเท่าไหร่นัก..เธอคงเกลียดผมเข้าใจไม่แพ้พ่อเลี้ยงของตัวเองหรอก

 

“ ........ “

 

“ เว้นแต่สี่ปีก่อนมันมีอะไรที่มากกว่าคำว่าพี่น้อง ตอนนี้มึงถึงไม่อยากให้แสนหวานรู้ว่าใครเป็นเจ้าของที่นี่เพราะกลัวว่าน้องมันจะหายไปอีก 😏 “ ไอ้เขตแดนนี่มันตัวจุดประเด็นจริงๆ รู้ไปหมด ดูออกทุกเรื่องไอ้สัสเอ้ย

 

“ กูแค่ไม่อยากให้ที่นี่มีปัญหาเพราะพ่อเลี้ยงของเด็กนั่น..พวกมึงไม่รู้หรอกว่าไอ้สิทธามันทำอะไรได้บ้าง “ ผมพยายามเบี่ยงประเด็น

 

“ ไม่ใช่สุดท้ายได้กินเด็กนะมึงงงงงง! “ ไอ้ชยินแซว

 

“ ไอ้นี่มันซุ่มจะตาย..แต่มึงจะทำอะไรก็คิดดีๆละกัน กูล่ะกลัวคนที่จุดไฟสงครามครั้งนี้จะไม่ใช่แสนหวานแต่เป็นมึง “

 

ไอ้พีชพูดจากำกวมก่อนจะเดินลงบันไดไปที่ชั้นหนึ่งทันที เอาจริงๆมันเคยบอกกับผมอยู่หนหนึ่งนะว่าเรื่องผมกับแสนหวานตอนนั้นมันดูออกมาตลอดถึงแม้จะไม่มีหลักฐานก็ตาม..แต่ผมก็ทำได้แค่ปฏิเสธไป เพราะยังไงซะเรื่องนี้ก็ไม่มีวันลงเอยได้ด้วยดีหรอก

 

หลังจากนั้นผมกับเพื่อนก็นั่งดื่มกันต่อตามปกติจนกระทั่งถึงเที่ยงคืน ลูกน้องผมบอกมาว่าตำรวจกำลังจะยกโขยงมาล้อมที่นี่เพราะเรื่องอุบัติเหตุที่เกิดบนทางด่วน..คือเรื่องมันมาจากรถผมถูกตรวจค้นที่ด่านเหมือนหายาเสพติดอะครับ พวกมันก็ค้นทุกคันนั่นแหละ แต่ดันเจอปืนสองสามกระบอกในรถผมไงเลยเรียกให้ไปจอดข้างทาง

 

ซึ่งใครจะโง่ไปจอดวะ ปืนผมไม่มีทะเบียนสองกระบอก ส่วนอีกกระบอกเป็นปืนมีทะเบียนถูกต้อง..แต่ถ้าตรวจสอบยังไงก็โดนอยู่แล้ว เพราะกฎหมายมันห้ามพกพาอาวุธ แล้วผมก็ล่อไปซะสามกระบอกกระสุนเต็มแม็กเลยให้ตายเถอะ

 

ถูกรวบมานี่เรื่องยาวต้องขึ้นโรงขึ้นศาล..ไม่ใช่ว่าผมจัดการไม่ได้นะแต่เข้าใจคำว่ามันเปลืองเงินค่าจัดการไหม? คดีหนึ่งไม่ใช่หลักหมื่นนะครับ มันหลักล้านเลย และเพราะเหตุนี้ผมเลยต้องขับหนีต่อให้ต้องแกล้งเบรคจนชนท้ายก็ต้องทำ

 

ใช่..อุบัติเหตุรถตำรวจชนท้ายที่เกิดขึ้นผมจงใจ มันเป็นวิธีเดียวที่จะทำให้พวกแม่งเลิกตามผม..เพราะไอ้คันข้างหน้าก็ขับช้าไอ้ช่องขวาก็ขับแช่ผมแซงไม่ได้ก็จำเป็นอะครับ เหยียบเบรคให้ชนท้ายแม่ง

 

แต่พูดละก็สงสารลูกชายคันใหม่จริงๆนะ รู้ว่าตัวเหล็กมันแข็งแรงแต่ชนขนาดนั้นมันก็มีบุบมีรอยให้เห็นชัดอยู่ไง เฮ้อ..น่ารำคาญชะมัด

 

“ คุณศิวัชครับ ผมเอาอาวุธไปเก็บให้แล้วนะครับ “

 

“ อื่ม..มีอะไรก็ไปทำเถอะ “

 

“ ครับ “ ผมพยักหน้ารับก่อนเสียงเอ็มซีจะดังแทรกขึ้นมาทำเอาทุกคนในครับต้องหันไปมองเป็นสายตาเดียวกัน..เสียงเพลงหยุดลงเหลือแต่ทำนองคลอเบาๆ เอ็มซียื่นไมค์ไปให้แสนหวานที่ยืนอยู่หลังเครื่องมิกส์นั่นเพราะหวังจะให้เธอพูดอะไรสักหน่อย

 

“ เอาละครับชาวอีดีเอ็มเป็นยังไงกันบ้าง! ฝีมือไม่ใช่เล่นๆเลยนะครับสาวน้อยคนนี้..เก่งไม่แพ้ดีเจไซเรนของเราเลยจริงๆ! “

 

“ ขอบคุณนะคะ ☺️

 

“แต่ แต่ แต่! ตามที่เราตกลงกันไว้นะครับว่าถ้าเปิดเพลงเสร็จเราทุกคนจะต้องได้รู้ชื่อของดีเจคนใหม่ไปพร้อมๆกัน..พร้อมแล้วแนะนำตัวได้เลยครับ! “

 

“ ค่ะ ชื่อแสนหวานนะคะ..อายุยี่สิบเอ็ด เรียนอยู่ปีสี่ค่ะ “ นั่นไง ว่าแล้วต้องใช่เธอแน่ๆ

 

“ ว้าวววว! ดีเจคนใหม่ของเราทำไมชื่อน่ารักแบบนี้ล่ะครับ แหมมมไม่เสียดายเลยที่ตั้งหน้าตั้งตารอฟังชื่อ 😄

 

“ จริงๆเรียกหวานเฉยๆก็ได้นะคะ แสนหวานมันน่าจะยาวไป5555555 “ อะไรวะ? เมื่อก่อนไม่เห็นจะใช้คำพูดเก่งแบบนี้เลยหนิ

 

“ อ่าา ดีเจหวาน ครอบครัวดับเบิ้ลยูของเรายินดีต้อนรับนะครับ! เอ้า!รออะไรอยู่ล่ะปรบมือกันหน่อยเร็ว! “ สินเสียงป่าวประกาศเสียงปรบมือและเสียงโห่ร้องด้วยความยินดีก็ดังไกลมาจากทั่วทางสารทิศของคลับ ไม่เว้นแม้แต่พวกเพื่อนๆของผมที่นั่งอยู่ด้วยกันตรงนี้

 

“ น้องแม่ง..เปิดเพลงเก่งจริงหวะ ไม่แพ้ไซเรนเลย “ ไอ้ภาคภูมิเอ่ยชม

 

“ สวยขึ้นด้วยเหอะ เมื่อกี้กูแอบไปยืนดูมา 😍 “ เสียงไอ้พีชดังขึ้นมาจากไกลๆ ก่อนเจ้าตัวมันจะวิ่งกลับมานั่งประจำที่ของตัวเอง..และที่มันเดินลงไปชั้นหนึ่งเมื่อกี้ก็เพราะจะไปดูแสนหวานแน่ๆไม่ต้องเดาเลย

 

“ ยังไงไอ้พีชยังไงงงงง? “ ไอ้เวหาแซว

 

“ ไม่ยังไง แต่พีชถูกใจสิ่งนี้ครับผม! >< “ ผมเหลือบสายตาไปมองมันเล็กน้อยก่อนจะลอบถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย

 

“ โตแล้วกินได้ว่างั้น?55555555 “ ไอ้ชยินเสริม

 

“ กินได้ แต่ไม่รู้ที่ได้นี่น้องหรือส้นตีนนะ55555555 “ ไอ้กวินมันพูดแล้วหันมามองที่ผม

 

“ ส้นตีนใคร? “ ไอ้พีชถาม

 

“ ก็ไอ้ข้างๆมึงนี่ไง55555555 “ ไอ้เวหาตอบแล้วชี้มาทางผม ทุกคนหัวเราะกันอย่างสนุกสนานจนผ่านไปได้สักพักผมก็นึกขึ้นได้ว่ามีเรื่องต้องรีบไปจัดการเลยรีบบอกพวกมันก่อน

 

“ เดี๋ยวตำรวจจะมา “

 

“ มาไมวะ? “ เขตแดนถาม

 

“ ไอ้สัสมึงไปทำเหี้ยอะไรอีก?555555555 “ ไอ้พีชหลุดหัวเราะออกมาราวกับรู้ว่าเป็นเรื่องปกติ ที่ตำรวจจะบุกมาหาเรา

 

“ กูหลบด่านไม่ทัน แม่งค้นเจอปืนในรถกูก็เลยขับหนี “

 

“ เออๆ เดี๋ยวกูดูข้างในให้มึงออกไปเคลียร์เองละกัน “ ไอ้พีชตอบ

 

“ เออ “ ผมตบไหล่มันแล้วรีบเดินออกจากโต๊ะมาที่ลานจอดรถทันที แต่ทว่าระหว่างทางผมก็ดันเดินไปเจอเข้ากับแสนหวานที่เหมือนจะออกมาส่งเพื่อนๆข้างนอกพอดี..เดาว่าเธอคงเสร็จงานสำหรับคืนนี้แล้วแน่ๆ

 

เด็กนั่นไม่เห็นผมหรอกครับเพราะผมยืนอยู่ข้างหลัง..แต่พอจังหวะที่เธอโบกมือลาเพื่อนๆเสร็จ ผู้ชายคนหนึ่งที่ผมคุ้นๆว่าจะเป็นอดีตดีเจที่เคยทำงานในคลับนี้ก็เดินมายืนใกล้ๆเด็กนั่นพร้อมทั้งเอามือจับหัวเธอโยกไปมาอย่างหยอกเล่น

 

..เป็นแฟนกันสินะ หึ แต่ก็คงไม่แปลกเท่าไหร่ทำงานในวงการดีเจคงเจอกันไม่ยากนักหรอก..แต่ทำไมผมต้องมายืนวิเคราะห์อะไรแบบนี้ด้วยวะ? ไม่ใช่เรื่องเลยสักนิด..เด็กนั่นควรมีชีวิตเป็นของตัวเองมันก็ถูกแล้วนี่ ไม่เห็นเกี่ยวกับผมเลย

 

“ คุณศิวัชครับ เจ้าหน้าที่ตำรวจมาครับ..เขาบอกว่ามาหาคุณ “ นี่ไอ้คิว เป็นผู้จัดการร้าน

 

“ ห้ามพวกมันเข้าไปข้างในคลับเด็ดขาด เดี๋ยวกูออกไปคุยเอง “

 

“ ครับ “ ไอ้คิวพยักหน้ารับแล้วรีบวิ่งไปจัดการตามที่ผมสั่ง แต่แล้วในตอนนั้นเองแสนหวานก็เหมือนจะแยกกับผู้ชายคนนั้นพอดีเธอกำลังจะเดินกลับเข้ามาในคลับ..แต่สายตาก็ดันเหลือบมาเห็นผมที่ยืนอยู่ด้านหลังพอดีจึงหยุดชะงักไป ระยะห่างเรามันไม่ได้ใกล้หรอก..แต่ก็ไม่ได้ไกลจนไม่สามารถมองออกว่าอีกฝ่ายเป็นใคร

 

“ ......... “

 

“ ......... “

 

เราสองคนต่างฝ่ายต่างเงียบไม่มีใครพูดอะไร ใช้เพียงสายตาที่มองกันนิ่งๆอยู่เนิ่นนานราวกับมองเพื่อชดเชยระยะเวลาสี่ปีที่เราหายไปจากชีวิตของกันและกันราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นมากก่อน

 

[แสนหวาน]

เขา..เป็นเขาจริงๆใช่ไหม? ใครก็ได้ช่วยตบหน้าฉันแล้วบอกฉันทีว่าผู้ชายคนนี้คือพี่เพลย์..แต่ทำไมล่ะ พอบทจะเจอก็เจอง่ายเหมือนไม่เคยหายไปไหน..ทั้งๆที่สี่ปีที่ผ่านมาฉันไม่เห็นแม้แต่เงาไม่ได้ยินข่าวคราวอะไรเกี่ยวกับตัวเขาเลย

 

ต่อให้รู้ว่าเขามีฝาแฝดแต่ฉันก็มั่นใจว่านี่ไม่ใช่พี่พีชแน่ๆ พี่พีชไม่มีทางมองฉันด้วยแววตาเย็นยะเยือกเหมือนน้ำแข็งขั้วโลก..ไม่มีทางยืนนิ่งแบบนั้นเวลาเจอฉัน เพราะปกติเขาจะยิ้มแล้วรีบกวักมือเรียกให้ฉันไปหา

 

ความแตกต่างแค่นี้ฉันก็รู้แล้วว่าคนที่อยู่ตรงหน้าจะเป็นใครไปไม่ได้เลยถ้าไม่ใช่พี่เพลย์ เพียงแต่ในตอนแรกฉันไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองเท่าไหร่เลยพยายามตั้งคำถามมากมายทั้งๆที่ลึกๆก็รู้อยู่แก่ใจว่าเขาเป็นใคร

 

หึ..ก็แปลกดีเหมือนกันที่เวลาผ่านไปถึงสี่ปี แต่เขาก็ยังแต่งตัวเหมือนเดิม สไตล์เดิมๆเสื้อเชิ้ตดำกางเกงดำทุกอย่างเป็นสีดำสีโปรดของเขา..เรายืนมองหน้ากันอยู่อย่างนั้นนานนับนาทีจนกระทั่งอีกฝ่ายเริ่มที่จะหลบสายตาก่อน แต่ทว่าเราทั้งคู่ก็ยังไม่ทันจะได้พูดอะไร เพราะจู่ๆก็มีตำรวจมากมายพากันเดินมาหาเขาราวกับจะลากไปเข้าคุกให้ได้เดี๋ยวนั้น

 

“ คุณเป็นเจ้าของรถคันนี้ใช่ไหมครับ? “ ตำรวจถาม

 

“ ใช่ “ เขาพยักหน้าตอบ แต่พอฉันหันไปมองรถเท่านั้นแหละค่ะถึงกับอ๋อขึ้นมาทันทีเลยล่ะ เพราะไอ้เจ้ารถคันที่พี่เพลย์เพิ่งจะออกตัวรับว่าเป็นเจ้าของเนี่ยมันคือคะนเดียวกันกับที่พยายามขับจี้ท้ายฉันบนทางด่วน และเป็นคันเดียวกันกับที่รุตำรวจชนท้ายด้วยน่ะสิ..นี่เขาไปทำอะไรไม่ดีมารึเปล่าเนี่ยตำรวจถึงได้ยกขบวนแห่มาเยอะแบบนี้

 

“ พอดีผมได้รับแจ้งมาว่าเจ้าหน้าที่ประจำด่านตรวจพบอาวุธปืนแต่คุณพยายามขับหลบหนีจนเกิดอุบัติเหตุขึ้นทำให้รถของเจ้าหน้าที่เสียหาย “

 

“ จะทำอะไรก็ทำ.. “

 

“ งั้นขออนุญาตตรวจค้นภายในรถนะครับ “

 

“ เชิญ “ เขาตอบกลับนิ่งๆแล้วยื่นรีโหมดปลดล็อกรถคันนั้นให้เจ้าหน้าที่ตรวจค้นแต่โดยดี ผ่านไปสักพักเจ้าหน้าที่ทุกคนที่ตรวจค้นก็ออกมาจากรถ

 

“ ไม่พบอาวุธปืนครับท่าน “ ตำรวจยศน้อยกล่าว

 

“ ปืนสามกระบอกหายไปไหนครับ? “ ตำรวจที่ดูเหมือนจะมียศใหญ่กว่าถามเขาอีกครั้ง

 

“ ไม่เจอ ก็คือไม่มี.. “ เขาตอบ

 

“ ผมได้รับแจ้งมาว่าคุณขับรถหลับหนีการจับกุมของเจ้าหน้าที่ตำรวจ ดังนั้นถ้าคุณไม่ได้พกพาอาวุธปืนจริงมีเหตุผลอะไรต้องหนีครับ? “

 

“ ก็ผมไม่มีปืน ไม่ได้ทำอะไรผิด..แล้วตอนนั้นก็เข้าใจว่าพวกคุณอนุญาตให้ผมไปได้ ผมก็ไป “

 

“ แต่เจ้าหน้าที่บอกว่าเห็นอาวุธดังกล่าวนะครับ “ ตำรวจนายนั้นกล่าวเสียงเข้ม

 

“ มีหลักฐานเหรอ? กล่าวหาลอยๆผมฟ้องคุณได้นะ 😒

 

“ ถ้าอย่างนั้นทำไมต้องรีบขับหนีตอนเกิดอุบัติเหตุล่ะครับ คุณจงใจเบรคกะทันหันเพื่อให้ชนท้ายจากนั้นคุณก็หลบหนีไปแทนที่จะลงมาดูความเสียหาย มาแสดงความรับผิดชอบต่ออุบัติเหตุที่เกิดขึ้น “

 

“ อื่ม..งั้นเรามาคุยกันเรื่องค่าเสียหายหน่อยไหม? “

 

“ เชิญ ไปรับทราบข้อกล่าวหาที่โรงพักด้วยครับ.. “ ตำรวจคนนั้นไม่สนใจคำพูดของพี่เพลย์ เขาผ่ายมือเชิญให้เดินไปขึ้นรถตำรวจเพื่อดำเนินการตามขึ้นตอนทันที..แต่แล้วจู่ๆก็เหมือนจะมีใครบางคนโทรเข้ามา

 

และทันทีที่รับสายตำรวจนายนั้นถึงกับหยุดชะงักไป สีหน้าท่าทางเขาไม่สู้ดีเท่าไหร่นักหลังจากวางสาย..พนันได้เลยว่าฝีมือพี่เพลย์แน่ๆ เพราะเขาน่ะมีแบคหลังเยอะ..รู้จักกับผู้มีอิทธิพลก็ไม่ใช่น้อยๆเลย ดังนั้นมันคงไม่ง่ายนักหรอกถ้าตำรวจคิดที่จะจับเขาน่ะ

 

“ เห็นเตรียมกุญแจมือมา..อยากใส่ไหม ผมยื่นให้ใส่เลยนะ 😒 “ เขาเอ่ยถามเสียงนิ่ง พร้อมทั้งยื่นข้อมือทั้งสองข้างไปเหมือนท้าทายว่าถ้าหากแน่จริงก็ให้เอากุญแจมือมาล็อกได้เลย..แต่ก็อย่างที่รู้ๆกันว่าไม่มีใครกล้า ทุกคนดูเกรงเขามากขึ้นหลังจากใครบางคนโทรเข้ามาเมื่อครู่

 

“ ..ต้องขอโทษที่รบกวน และขอบคุณที่ให้ความร่วมมือนะครับ ยังไงผมขอตัวก่อน “ หลังจากนั้นตำรวจทุกคนก็พากันกลับค่ะ เรื่องจบง่ายๆแค่รับสายจากคนๆเดียวแบบนี้มันไม่ธรรมดาเลยจริงๆ..ว่าแต่ฉันจะมายืนสาระแนเรื่องของชาวบ้านทำไมตั้งนานสองนานล่ะเนี่ย? ไปได้แล้วแสนหวานกลับไปเก็บของกลับคอนโดได้แล้ว!

 

“ เดี๋ยว.. “ เสียงเอ่ยเรียกจากผู้ชายคนนั้นดังขึ้นทำเอาฉันต้องหยุดและหันกลับไปมอง

 

“ ......... “

 

“ ทำงานที่นี่? “ เขาถาม

 

“ อื่ม.. “ ฉันพยักหน้า

 

“ คิดยังไงมาเป็นดีเจ? “

 

“ ก็ชอบ “

 

“ ..แปลกใจที่เจอเธอในที่แบบนี้ “ เขาเดินตรงมาหยุดอยู่ตรงหน้าฉันแล้วเอ่ยบอก

 

“ แต่ฉันไม่แปลกใจ..ที่เจอคุณในที่แบบนี้ “ สรรพนามมันเปลี่ยนไปตามสถานการณ์และระยะเวลาค่ะ ฉันพูดแบบนี้เพราะต้องการขีดเส้นแบ่งของเราให้เป็นแค่คนรู้จัก..ไม่ใช่พี่น้องหรืออะไรเหมือนอย่างแต่ก่อน สิ่งที่เขาทำฉันไม่เคยลืมหรอก

 

“ ดูเธอจะเกลียดฉันมากเลยนะ “

 

“ ..รู้ก็ดีค่ะ คุณจะได้ไม่มายุ่งกับฉัน “

 

“ ระวังเกลียดอะไรจะได้อย่างนั้นล่ะ 😒 “ เขาเดินเข้ามาใกล้มากขึ้นจนฉันต้องรีบถอยหนี

 

“ ขอตัวนะคะ.. “

 

“ แล้วเจอกัน “ ร่างสูงเอ่ยขึ้นเบาๆแล้วเดินกลับไปที่รถของตัวเองทันที..ประโยคเมื่อครู่มันกำลังฟ้องฉันว่านี่จะไม่ใช่ครั้งสุดท้ายที่เราจะได้เจอกันแน่ๆ รถยนต์คันหรูขับออกจากคลับไป ทิ้งเอาไว้เพียงฉันที่ได้แต่ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม

 

————————————

#คิดถึงน้องตลอดใช่ไหม! ดูออกนะ!😍

ความคิดเห็น