ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 8 ออกไปข้างนอกกัน! จบ

ชื่อตอน : ตอนที่ 8 ออกไปข้างนอกกัน! จบ

คำค้น : ซอมบี้ ข่มขืน เรท NC18+

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ต.ค. 2562 19:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 8 ออกไปข้างนอกกัน! จบ
แบบอักษร

ตอนที่ 8 ออกไปข้างนอกกัน! 

 

จนถึงวันที่พี่เจนเเละพี่มุกต้องออกไปดูว่ามีคนมาตามวิทยุที่พี่มุกพูดทุกวันไหม...

 

"เบียร์ จะเอายังไง อยากไปดูกับพี่ไหม หรือว่าจะอยู่คอยดูเเลที่นี่กับพี่ฟ้า กับจูน?" พี่มุกถามฉันที่กำลังพวกพี่ๆ เตรียมของที่จะออกไปอยู่

 

ฉันกัดฟันตัวเองแน่น เเละมันก็ตัดสินใจได้ไม่ยาก

 

"ไปค่ะ..." พี่มุกกับพี่เจนยิ้มให้ฉัน ก่อนที่พี่มุกจะยื่นไม้เบสบอลมาให้ "เอาไว้ป้องกันตัวนะ เบียร์"

 

"ขอบคุณค่ะ" ฉันยิ้มรับเอาไว้เเละทดลองเหวี่ยงซัก 2-3 ที

 

มันก็เข้ามือฉันดีนะ

 

"เเต่ทางที่ดีเราอย่าใช้กันดีกว่า รีบไปดูพอถึงเวลาก็กลับ ทำให้ทุกอย่างรวดเร็วเเละเงียบที่สุด" พี่มุกบอกเเล้วเอาแผนที่ของเมืองนี้มากาง

 

"วันนี้เราจะไปทางนี้เเทน" พี่มุกชี้นิ้วไปเป็นเส้นทางเรื่อยๆ จนถึงสถานที่ที่นัดเอาไว้ ซึ่งก็คือ ธนาคาร XXX "ใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมงก็ถึงเเล้ว"

 

"มันไม่ลัดไปหรอมุก คราวที่เเล้วเราเดินทางอ้อมป่าไปนะ"

 

"มันนานไปน่ะสิ อีกอย่างเราทำแบบนี้มาเป็นเดือนเเล้วนะ เธออย่ากังวลนักเลย" พี่มุกตอบพี่เจน "ทางนี้เร็วกว่ามาก อีกอย่างถ้าเราไปทางเดิมกันนะเจน เราคงไปไม่ทัน 6 โมงหรอก"

 

"ก็จริง..."

 

"เอาล่ะ ไปกันเลย"

 

เเละเรา 3 คนก็ออกเดินทางกัน ฉันตัดสินใจทิ้งลัคกี้ไว้กับจูนเเละพี่ฟ้าที่ยังไม่ตื่น เเถมยังกำชับมันเอาไว้ด้วยว่าให้คอยดูแลทั้งสองคน ถึงพี่เจนเเละพี่มุกจะบอกว่าพวกเธอทำแบบนี้มันนับไม่ถ้วนเเล้วก็ตาม เเต่ฉันกลับกังวลยังไงไม่รู้

 

"อย่าเครียดไปเลยน่าเบียร์"

 

"ค่ะ" ฉันรับคำ จนพวกเราเดินกันเงียบๆ ผ่านบ้านของพวกพี่เก่งไปแล้วโดยไม่มีอะไรเกิดขึ้น ฉันจึงโล่งอกไปได้เปราะนึง "ตัวสั่นเชียว เบียร์จะกลับไปบ้านก่อนไหม?"

 

"เธอแน่ใจว่าเธอไหวนะ?"

 

"ไหวค่ะ มาถึงขนาดนี้เเล้ว ฉันจะทำให้เสร็จค่ะ" ฉันหายใจเข้าลึกๆ ไม่รู้ว่าตัวเองกลัวอะไร ทั้งๆ ที่ก็เคยเดินเตร่อยู่ข้างนอกคนเดียวอยู่ก่อนเจอคนพวกนี้

 

เเละหลังจากนั้นพวกเราก็เดินกันไปเงียบๆ ไม่มีใครคุยกับใครเเละระวังหน้าระวังให้กัน

 

ผลั่ก!

 

"โอ๊ย"

 

"ชู่ว"

 

"เธอหยุดไม่บอกเลยนะมุก" พี่เจนกระซิบบอกพี่มุก พวกเราหยุดเดินกันเพราะอยู่ดีๆ พี่มุกก็หยุดโดยไม่บอกไม่กล่าว "ดูนั่นสิ..."

 

ฉันมองไปตามที่พี่มุกบอก เห็นแมลงยักษ์ตัวนึงกำลังบินอยู่ ทำเอาฉันขนลุกเพราะไม่เคยเห็นแมลงที่ตัวใหญ่ขนาดนี้มาก่อน

 

"..."

 

"...ให้ตายสิ เกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย"

 

"คงจะติดเชื้อพวกซอมบี้ล่ะมั้ง..."

 

"รีบไปเถอะ ขยะเเขยงเป็นบ้า"

 

และพวกเราก็รีบเคลื่อนตัวไปต่อจนถึงธนาคารที่นัดเอาไว้ พี่มุกบอกว่าธนาคารนี่เป็นสถานที่เคลียร์ว่าปลอดภัย เธอล็อกมันไว้เเล้วค่อยมาเปิดก่อนเวลานัดเเค่นั้น เพราะงั้นมั่นใจได้ว่าจะไม่มีตัวอะไรเข้ามา

 

"ขึ้นมาชั้นบนกัน" พี่มุกพูดเเล้วกวักมือเรียกฉันเเละพี่เจนขึ้นไปที่ชั้นบนที่เป็นห้องกระจกทึบ ข้างนอกมองไม่เห็นในห้องนี้ เเละสถานการณ์ตึงเครียดของพวกเราก็ผ่อนคลายลง พี่มุกเเละพี่เจนทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟา

 

"เห็นไหม ฉันบอกเเล้วว่าทางนี้มันปลอดภัย" พี่มุกหันไปบอกพี่เจน

 

"จ้า เชื่อเเล้วจ้า"

 

"รออีกประมาณ 20 นาที ก็ 6 โมงเเล้วเบียร์ มานั่งพักก่อนเถอะ" พี่มุกเรียกฉันไปนั่งที่โซฟาด้วยอีกคน "ค่ะ"

 

"เราจะรอคนถึงกี่โมงกันหรอคะพี่มุก?" ฉันถาม

 

"ซัก 6 ครึ่งน่ะ" พี่มุกตอบเเล้วทำหน้าคิดอะไรบางอย่าง "แต่ปกติเราไม่เจอใครมาจนฉันเริ่มไม่อยากมาเสี่ยงชีวิตแบบนี้ทุกอาทิตย์ซะเเล้วล่ะ..."

 

เเละสถานการณ์พวกเราก็กลับมาเงียบอีกครั้ง ได้เเต่รอเวลาให้คนมา

 

ฉันได้เเต่ภาวนาให้ป้าของฉันโผล่มา จนถึงเวลาที่พี่มุกนัดเอาไว้ในวิทยุ

 

เเต่มันก็เงียบ...

 

ไม่มีใครมาเลยสักคนเดียว...

 

"ฮึก" ฉันพยายามซูดน้ำมูกของตัวเองกลับ คงเป็นเพราะที่นี่เป็นความหวังเดียวของฉันเเล้วล่ะมั้ง...

 

เเล้วป้าฉันก็ไม่โผล่มา

 

ความจริงถ้าฉันไม่ได้กินยาของป้า ฉันก็คงเป็นคนธรรมดาที่ตายตั้งเเต่ซอมบี้ตัวเเรกที่เจอเเล้วล่ะ ไม่ต้องคาดหวังอะไรไปไกลเลย ไม่เเน่ป้าของฉัน....

 

"กลับกันเถอะ..." พี่เจนที่เห็นว่าฉันเริ่มร้องไห้ เข้ามาบอกเเล้วลูบหัวปลอบฉัน

 

"โลกเเบบนี้มันคาดหวังอะไรไม่ได้หรอกเบียร์..." พี่มุกพูดเเล้วก้มหน้า ฉันพยักหน้ารับทราบ ทุกคนสูญเสียกันทั้งนั้นไม่ว่าจะพี่มุก หรือพี่เจน ฉันคงเอาเเต่ใจเศร้าแบบนี้นานไม่ได้

 

"ค่ะ เบียร์รู้..." ฉันตอบได้เเต่ฝืนใจเดินตามพี่ๆ ลงไปทางบันได ได้เเต่หวังว่าอยากอยู่ที่นี่ต่ออีกหน่อย...

 

แต่มันก็เหมือนหลอกตัวเองนั่นแหละ

 

....

 

"ฮัลโหล!! มีคนอยู่ไหม!?" จนตอนที่เราเดินลงบันไดไม่ได้มองที่โถงใหญ่ของธนาคารพวกเราได้ยินเสียงตะโกนจากมาจากชั้นล่าง ทำเอาฉันที่กำลังปาดน้ำตาหยุดชะงัก

 

"...."

 

"มีคนอยู่ไหมคะ!? ฉันมาตามวิทยุ"

 

"ปะ..ป้า..."  

 

"นั่นเสียงป้าของเธอหรอเบียร์?" พี่เจนถามฉัน ฉันได้เเต่พยักหน้าเเล้วรีบวิ่งลงไป ไม่ได้สนใจอะไร

 

"หรือว่าฉันมาสายไปเนี่ย..." เธอเริ่มบ่นกับตัวเอง จนฉันวิ่งออกไปหาเธอ

 

"บะ...เบียร์!"

 

"คุณป้า!!" เเละก็พุ่งไปกอดเธอเข้าเต็มรัก ซึ่งป้าก็กอดฉันตอบ "ป้าคิดว่าจะไม่ได้เจอหลานอีกเเล้ว"

 

"อื้อ หนูด้วย" ฉันหอมแก้มป้าซ้ายขวา

 

"สวัสดีค่ะ..." พี่เจนพูดขึ้นมาหลังจากมองฉันเเละป้ากอดกันซักพักใหญ่ "ดีใจด้วยที่เจอกันนะ เเต่ฉันว่าพวกเราต้องรีบไปก่อนที่มันจะนานกว่านี้เเล้วล่ะ" พี่มุกพูดต่อ เเล้วสวัสดีคุณป้าของฉัน

 

พวกเราใข้เวลากันไม่นานให้พี่มุกปิดประตูธนาคารเเละทำความรู้จักกับป้าของฉัน ฉันดีใจจนน้ำตาไหลออกมาไม่หยุดจนพี่เจนเเซวว่าไม่เจอก็ร้องเจอก็ร้องน่าเอ็นดูซะจริง พวกเราตัดสินใจกลับทางเดิม เพราะมันเร็ว เเละฉันอยากกลับไปที่ปลอดภัยจะเเย่อยู่เเล้ว

 

เราเดินตัดผ่านป่า ผ่านบ้านของพวกพี่เก่งซึ่งฉันยังขนลุกทุกครั้งที่เดินผ่าน ผ่านแมลงประหลาดเเละพวกเราก็กลับบ้านกันได้อย่างปลอดภัย

 

หลังจากนั้นพวกเราก็ใช้เวลาอยู่ที่นี่กัน จนป้าของฉันคิดค้นยาแก้ฉบับสมบูรณ์ได้เสร็จ ฉันถามป้าว่าไอ้ซอมบี้โรคจิตที่ฉันเจอคืออะไร ป้าก็ยอมรับกับฉันจนหมด เเละยินดีที่จะคิดยาแก้ให้ทุกคน

 

เเต่ก็แปลกใจที่บ้านพี่มุกมีห้องลับที่เป็นห้องแลปด้วย ป้าฉันก็เหมือนเดิมขังตัวไว้ในแลปเหมือนบ้านหลังนู้น พอฉันถามว่าเกิดอะไรขึ้น เธอก็ไม่ยอมบอกได้แต่ยิ้มๆ

 

ส่วนลูกของพี่ฟ้าก็คลอดมาได้อย่างปลอดภัยโดยฝีมือของป้าฉัน คิดภาพไม่ออกเลยว่าถ้าไม่เจอป้าพวกเราจะทำคลอดเด็กกันได้ยังไง

 

ส่วนฉันกับจูนก็สนุกไปกับการเล่นกับลูกของพี่ฟ้า เเละการเจอกลไกแปลกๆ ในบ้านของพี่มุก

 

หลายๆ คืนฉันยังแอบไปหาพี่มุกเเละพี่เจนพวกเราทั้งสามยังแอบทำกันอยู่เป็นประจำเลย

 

แต่ที่ฉันสรุปได้ว่าถึงป้าจะฉีดยาแก้ให้ฉันเเต่ฉันก็ยังรู้สึกไม่ต่างจากเดิม ยังมีอารมณ์ง่ายๆ เหมือนเดิม หลายครั้งฉันยังคิดย้อนกลับไปหาพี่เก่ง อยากพาตัวเองไปทิ้งไว้ว่าจะโดนอะไรบ้าง

 

อยากรู้ว่าแมลงตัวที่เจอมันจะทำอะไรฉันเหมือนพวกซอมบี้โรคจิตพวกนั้นไหม?

 

เเต่เเน่นอนว่าฉันไม่กล้าหรอก

 

เเละเรื่องนี้ ก็จบอย่างแฮปปี้ พวกเราคงจะอยู่ที่นี่กันอย่างสงบสุข โดยไม่ต้องหวังให้มีรัฐบาลมาช่วยอะไร

 

HAPPY ENDING 

 

หลังจากตอนนี้จะเป็นตอนพิเศษหลายๆ ฉากที่สนองนีส ไม่เกี่ยวกับเนื้อเรื่องหลักอีกต่อไปเเล้วนะคะ 

ท่านพระเจ้าทั้งหลายสามารถเสนอความเห็นอยากเห็นฉากอะไรเเบบไหน ได้ตลอดนะคะ  

ถ้ามันน่าสนใจก็รอไม่นานรับรองว่าจะมีเเน่ๆ ค่ะ  

ขอบคุณทุกคนมากนะคะ ที่สนับสนุนกันมาถึงตอนนี้ LOVE U EVERYONE ค่ะ  

ความคิดเห็น