email-icon facebook-icon

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน สนับสนุน ติดตามหอมมาตลอดนะคะ ชอบ ไม่ชอบ บอกได้เสมอ ยังคงอยากอ่านคำแนะนำ ติ-ชม จากทุกคน เป็นกำลังใจให้หอมได้ง่ายๆด้วยการคอมเมนต์ กดแชร์นิยาย หรือติดแท็กชื่อนิยายที่คุณชอบ

ชื่อตอน : ตอนที่ 21

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.8k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ต.ค. 2562 11:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 21
แบบอักษร

ตอนที่ 21  

.. 

.. 

.. 

.. 

.. 

.. 

"อ๊ะ .. คุณกันต์"  

แผ่นอกบางแอ่นขึ้นพร้อมกับภายในช่องทางรักที่รัดแน่น ผนังนุ่มรัดกึงเสาโรมันต้นใหญ่ที่ตั้งตระหง่าน แม้จะเป็นครั้งแรกที่ต้องเป็นฝ่ายคุมเกมรักแต่ในตอนนี้อิงเดือนชักจะติดใจเสียแล้วสิ สองมือค้ำยันบนหน้าท้องแกร่ง สะโพกอวบกระเด้งขึ้นลงไร้ก็ความเขินอาย ทุกครั้งที่ปลายหัวบานใหญ่ครูดผ่านผนังนุ่มอิงเดือนสั่นสะท้านไปทั้งร่างกาย  

รณพีร์นอนยกยิ้มกรุ้มกริ่มประสานมือไว้ที่ท้ายทอยมองเมียรักที่กำลังสนุกกับการเล่นม้ากระดกแผ่นใหญ่ 

กระดกขึ้น  

กระดกลง  

แกนกายเล็กแข็งตั้งชัน ส่วนปลายมีน้ำสีใสผุดออกมาเล็กน้อย รณพีร์ช่วยชักรูดให้อย่างใจดีเพราะรู้ว่าอีกไม่นานอิงเดือนคงใกล้ถึงฝั่งฝันเช่นเดียวกันกับเขา  

"อะ อ๊าาาา คุณกันต์ คุณกันต์"  

"ชู่ววว เสียงดังแบบนี้เดี๋ยวลูกก็ตื่นพอดี"  

"อื้ออออ ฮื่อออ~ คุณ …."  

รณพีร์เป็นฝ่ายควบคุมเกมรักก่อนที่ทั้งคู่จะปลดปล่อย ใช้เวลาไม่นานนักน้ำสีขาวขุ่นของอิงเดือนก็ฉีดพุ่งเปรอะหน้าท้องแกร่ง เช่นกับความอุ่นวาบในช่องทางรัก  

"อ๊าา ~"  

"หมดหรือยังเอย"  

"หมดแล้วครับ แต่ แต่พอคุณขยับตัว …"  

"หึหึ พอฉันทำแบบนี้ เธอก็เสียวขึ้นมาอีกใช่ไหม" ขยับสะโพกสอดใส่ให้ลึกลงในช่องทางรักอีกครั้ง 

"อื้ออ อ๊ะ คุณ อย่าแกล้งกันสิครับ"  

"จุ๊บ ไม่ให้แกล้งเมียแล้วจะให้ฉันแกล้งใคร"  

"ไม่ต้องแกล้งใครเลย ใจดีกับเอยกับลูกก็พอ"  

"พี่เคยใจร้ายเหรอ ฟอดดด~"  

"ก็ …"  

"จุ๊ๆๆ เรื่องเก่าไม่พูดแล้วได้ไหม"  

"ครับๆๆ คุณกันต์ไม่เคยใจร้ายกับเอย ใจดี แถมยังน่ารักกับตน้องเอยเสมอ"  

"ใจดีขนาดนี้เมื่อไหร่จะใจอ่อนยอมมีเบบี๋ให้พี่อีกสักคนล่ะ ที่รัก"  

"บรึ๋ยยย~" ขนลุกกับคำว่าที่รัก  

"น้อยๆหน่อย"  

"อ๊ะ"  

ทุกครั้งหลังการร่วมรักรณพีร์จะกอดอิงเดือน คลอเคลียเอาใจเมียตัวเล็กไม่ห่าง แม้กายแกนจะหดลงไปก็ยังคงแช่ซุกตัวอยู่ในช่องทางรัก จมูกโด่งสูดดมกลิ่นกาย ปากหยักขบเม้นเนื้อหนั่นจนมีบางครั้งที่หมั่นเขี้ยวเมียแล้วเผลอกัดแขนอิงเดือนแรงๆ จนคนที่อ่อนเพลียจากกิจกรรมรักเคลิ้มใกล้หลับต้องสะดุ้งตื่นจากภวังค์ ผลคือเช้าวันต่อมา อิงเดือนไม่ยอมคุยกับรณพีร์ตลอดทั้งวัน  

"เอยทำเองก็ได้ครับ"  

"เอยทำให้พี่กับลูกมามากแล้ว เรื่องแค่นี้ไม่ได้หนักหนานี่"  

อิงเดือนพยักหน้าตอบรับเบาๆอย่างเขินอาย เมื่อในเวลานี้รณพีร์กำลังใช้กระดาษเช็ดคราบต่างๆบนร่างกายรวมน้ำรักของอิงเดือนที่อยู่บนมัดกล้ามนั้น  

"อกกกำลังกายเสร็จแล้วรู้สึกสดชื่นเหมือนกันนะเนี่ย"  

">////<"  

"เดี๋ยวเอยเข้าไปนอนกับลูกก่อนแล้วกัน พี่ขอเคลียร์งานอีกหน่อย"  

"คุณกันต์ …"  

"อย่าทำคิ้วตกใส่พี่แบบนั้น ฮ่าาๆๆ พี่รู้ว่าน้องเอยทั้งคิดมาก ทั้งเป็นห่วง แต่ไม่มีงานไหนมันจะสำเร็จได้โดยไม่มีอุปสรรค"  

"เอยได้ยินที่ท่านผู้กำกับคุยกับคุณ คุณจะไม่ทำร้ายทุกคนที่นี่ใช่ไหม"  

"อืมมม .."  

ร่างบางถูกดึงนั่งช้อนตัวบนตักกว้างอีกครั้ง อิงเดือนโผซบแผ่นอกกว้างเหมือนดั่งลูกนกที่ต้องการไออุ่นจากแม่ มือหนาลูบศีรษะเล็กด้วยความเอ็นดู ก่อนจะขยับปากเล่าในเรื่องที่อิงเดือนกำลังกังวล  

"พี่มาที่นี่ ทำหน้าที่ตรงนี้ได้ก็เพราะพ่อจริงๆ ระบบราชการที่ของประเทศที่เอื้อกลุ่มทุนรวมไปถึงพวกพ้องทุกคนย่อมมีวิธีลัดสู่ตำแหน่งของต้วเอง"  

"......"  

"แต่ถึงอย่างนั้นพี่ก็ยังตั้งใจจะเข้ามาเพื่อพัฒนาหมู่บ้านตกสำรวจแห่งนี้ ยิ่งได้มาเห็นชีวิตความเป็นอยู่ วิถีชุมชนที่ยังดำรงกันเหมือนเมื่อ30 40ปีที่แล้ว ไม่ว่าใครก็คงไม่อาจเพิกเฉยได้"  

"เรื่องบ้านพักราชการล่ะครับ"  

"พี่เป็นแค่ผู้ใหญ่บ้าน เสียงของเราดังไม่พอจะต่อต้าน แต่มีคนหนึ่งที่จะช่วยทุกคนได้"  

"ใครครับ"  

"คุณพ่อพี่เอง"  

"......."  

"เมื่ออาคารชุมชนสร้างเสร็จคงต้องกลับไปหาท่าน อาจจะใช้เวลาหลายวันในการอธิบายและโน้มน้าวใจให้คุณพ่อเห็นด้วย"  

"หมู่บ้านเพลินทะเลไม่ได้ตกสำรวจ ตลอดทั้งปีเอยเห็นคนพวกนั้นเข้าออกหมู่บ้านเรา เขาวางแผนกันมานานแล้วว่าจะใช้พื้นที่บนเขาทำเป็นที่พักให้เจ้านาย ชาวบ้านตาดำๆจะไปเรียกร้องอะไรครับ"  

"เชื่อใจพี่นะเอย ทุกอย่างมีขั้นตอน ไม่ว่าจะใช้วิธีลัดแค่ไหนก็ต้องเป็นไปตามกระบวนการ อื้มม แล้วที่ให้ทำเพจล่ะไปถึงไหนแล้ว"  

"อ๋าาา น้องเอยลืมอวด ถ้าอย่างนั้นเอยไปอาบน้ำก่อนนะครับ แล้วจะออกมาทำงานกับคุณ"  

"ได้อย่างไร ถ้าจะทำงานด้วยกัน ก็ต้อง .. อาบน้ำด้วยกันสิ!!! พูดแล้วก็ .. ไปกันเลย!!"  

"เหวอๆๆ คุณกันต์ ฮ่าๆๆ คุณกันต์เดี๋ยวเอยตก"  

เสียงหัวเราะของทั้งคู่สะท้อนก้องไปทั้งห้อง หากแต่เด็กน้อยที่นอนอยู่บนเตียงกว้างก็ยังคงนอนหลับตาพริ้มโดยข้างกายมีพี่หมีสีน้ำตาลที่คุณพ่อซื้อให้เมื่อหลายวันก่อนเป็นเพื่อน  

.. 

.. 

.. 

.. 

.. 

.. 

"แม่!! แม่!!!!!!!"  

"เค้นเสียงอีกแล้ว พูดเพราะๆกับแม่หน่อย ถ้าจ๋าได้ยินเดี๋ยวก็ถูกดุอีก"  

"ฮี่ๆๆๆ จา จ๊ะ จ๊ะ"  

"คิดถึงจ๋าล่ะสิ"  

"จ๋าาาาา"  

"คิดถึงมันทำไม เดี๊ยะๆๆ"  

"พี่อิน!! พูดกับหลานให้มันดีได้ไหม"  

"อิงๆ อ๋านอีๆอลุ่กอลุ่กๆๆ~~ อั๊ยๆๆๆ"  

"ยาวเลย ภาษาเทพมายาวเลยกู"  

"อ่าา อ้ามมม"  

"เฮ้ย!! ไม่เอาห้ามเล่นแบบนี้"  

ผมหันไปถลึงตาใส่พี่อิน หันมาหาลูกอีกทีอันซีนก็เอาหน้าทิ่มลงไปในชามข้าวแล้วครับ ผมเสียงดังก็ไม่ตกใจ ยังเงยหน้ามายิ้มให้พร้อมกับเม็ดข้าวที่ติดขึ้นไปถึงกลางหัว  

"หม่ำๆๆๆ"  

"อันซีน!! พี่หมีกินไม่ได้นะลูก"  

"ด๊ะ!!!" ไม่สนใจยังคงเอาข้าวป้ายปากตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลตัวโปรด 

เถียงเก่งครับ รู้เยอะ รู้มาก เวลาอยู่กับผมจะเป็นแบบนี้ พูดอะไรก็ไม่เชื่อ ถ้าลองคุณกันต์อยู่ด้วย ข้าวในชามหมดไปตั้งแต่สิบห้านาทีแรกแล้วล่ะ  

"ป๊าาาาา ทำไมไม่ช่วยสายขนเล่า!!"  

"มาอีกแล้วไอ้เด็กกวนตีน"  

"ทำเป็นบ่นก็เห็นมีความสุขทุกครั้งที่ได้เจอพี่สายไม่ใช่เหรอ"  

"ไอ้น้องเอย!! หุบปากเดี๋ยวนี้"  

"ชิ!!!"  

ตึงตัง ตึงตัง  

"ยู้ฮูวววววว ทุกคน สายชลมาแล้วจ้าาาาาา"  

"แอ้ๆๆๆๆ อ๊นๆๆๆ อู้ๆๆๆ"  

"ไง ไอ้แสบ อู้หู บนหัวมีปากด้วยเรอะ กินข้าวไปถึงนั่น ฮ่าๆๆ"  

"เห็นไหม แม่บอกให้หนูกินดีๆก็ไม่เชื่อ"  

"ฮึบบบ หม่ำๆๆๆ"  

"เห่ะ ~..~"  

"ถ้าพี่สายไม่กินเขาก็จะจ่อปากแบบนั้นแหละครับ พี่หมอสวัสดีครับ เดี๋ยวน้องเอยช่วย"  

สายชลทำหน้าตากล้ำกลืนกินข้าวที่เต็มไปด้วยน้ำลายของเด็กแสบที่มีข้าวอยู่ทั่วตัว .. ซึ่งปกติจะไม่มีใครได้เห็นภาพนี้หากสองแม่ลูกอาศัยอยู่ในจวนผู้ว่าหรือบ้านของผู้ใหญ่บ้าน  

รณพีร์มีโต๊ะกินข้าวสำหรับเด็ก ชุดจาน ชาม ช้อนและส้อม รวมไปถึงผ้ากันเปื้อนที่มีหลากหลายผืนให้ได้เลือกสรร และถ้าว่างเขาจะเป็นคนป้อนข้าวให้กับอันซีนเองเพราะรู้ว่าเลี้ยงลูกสไตล์อิงเดือนเป็นเช่นไร อย่างในตอนนี้ที่อันซีนป้ายข้าวไปทั้งตัว ใช้มือจ้วงกินอาหารในชามใครจะมองเป็นอย่างไรผู้เป็นแม่ไม่ได้สนใจ เพราะสำหรับอิงเดือน อันซีนก็ยังดูน่ารักทุกช่วงเวลา  

"ช่วงนี้ไข้หวัดระบาด ต้องรบกวนพี่หมอตลอดเลย"  

"ไม่เป็นไรหรอก ดีเสียอีกพี่จะได้มาเจอเอยบ่อยๆ"  

"ทุกวันต่างหาก คิคิ"  

"พี่ชอบที่เอยสดใสแบบนี้ แต่น่าเสียดายที่ไม่เคยทำให้เรายิ้มได้สักครั้ง"  

"เอยก็ยิ้มทุกครั้งเวลาเจแพี่หมอ ดีใจเสมอ"  

"ในฐานะผู้มีพระคุณ .."  

"ครับ"  

"เขา .. จะกลับมาเมื่อไหร่"  

"เอยก็ไม่รู้เหมือนกัน"  

"อิน สายชล ฝากดูอันซีนหน่อยนะ ป๊าจะลงไปข้างล่างกับเอย"  

"หืม กับน้องเอย?" อิงเดือนชี้นิ้วมาที่ตัวเองเป็นเชิงถาม 

"อื้มมม"  

.. 

.. 

"พี่หมอมีอะไรหรือเปล่าครับ"  

"กี่เดือนแล้ว"  

"ครับ?"  

"กี่เดือนแล้วที่เขาทิ้งเอยไป"  

"คุณกันต์ไปทำงาน .. สะ สองเดือนแล้วครับ"  

"กรุงเทพกับหัวหินห่างกันแค่สามชั่วโมงเท่านั้น น้องเอย … พี่ไม่เห็นว่าจะมีเหตุผลอะไรกับการที่เขาทิ้งเรากับไปถึงสองเดือน"  

"น้องเอยเชื่อว่าคุณกันต์มีเหตุผล คุณกันต์ไปครั้งนี้เพื่อหมู่บ้าน ถ้าเขาแพ้เราทุกคนจะกลายเปฌ็นคนไร้ที่อยู่ ที่ดินบรรพบุรุษต้องตกอยู่ในมือนายทุนอยู่ในอำนาจของพวกคนเลว"  

"หึ น้องเอยฟังเรื่องพวกนี้มาจากมัน!! ทั้งๆที่บ้าน ที่ตระกูลของนายกันต์ก็โกงกินประชาชนจนมีทุกวันนี้!!"  

"เพราะแบบนั้นคุณกันต์ถึงต้องสู้ ถึงได้พยายามพิสูจน์ตัวเองไงครับ พี่หมอเชื่อน้องเอยนะ คุณกันต์ไม่ได้เป็นเหมือนคนพวกนั้น"  

"ไม่ได้เป็นเหมือนพวกนั้นเหรอ .. คนที่ใช้กำลังข่มขืนเรา คนที่ไปลงสนามแข่งรถเถื่อนจนมีคนบาดเจ็บ หลักฐานทุกอย่างชี้ชัดว่ามันคือต้นเหตุแต่กลับมีแพะเกิดขึ้น!! ถ้าไม่ใช่เพราะคนพวกนั้นไอ้กันต์ที่ทำเรื่องชั่วมามากมายจะยังได้เป็นผู้ใหญ่บ้านมาทำความดีจอมปลอมแบบนี้เหรอ!!" 

"พะ พี่หมอ .. รู้ ?? รู้ได้ยังไงครับ ใครบอก พี่หมออย่าบอกใครนะ ทุกคนในหมู่บ้านไม่พอใจที่คุณกันต์หายไป พี่หมออย่าบอกใคร อย่าทำลายคุณกันต์ … น้องเอยขอร้อง"  

"เพราะแบบนี้พี่ถึงได้ถามเอยไงล่ะ!! ว่ามั่นใจอะไรกับผู้ชายอย่างนายกันต์!! มีเหตุผลอะไรที่ต้องทนอยู่กับคนทึ่ข่มขืนตัวเอง!!!"  

"ถ้าพี่หมอไม่หยุดพูดน้องเอยจะเดินออกไปจากตรงนี้!! แล้วเราก็ไม่ต้องรู้จัก ไม่ต้องมาเจอกันอีก!!"  

"เอย …"  

"เอยกับคุณกันต์เราบอบช้ำมาไม่ต่างกันหรอกนะครับ น้องสาวคุณกันต์ต้องจบชีวิตลงเพราะฝีมือพี่อิน!! ฮึกกกก เอยรู้ว่ามันไม่มีเหตุผลเอาซะเลยที่ให้อภัยง่ายๆ แต่ … ฮึกก แต่อนาคตเอยมันเทียบกับชีวิตคุณเกดได้เหรอ  

ใช่ครับ ในบางคืนเอยยังฝันร้าย ในบางครั้งเอยยังระแวงหวาดกลัวคุณกันต์ เพราะหัวใจนี้มันมีบาดแผลลึก แต่พี่หมอรู้ไหมครับ คุณกันต์เองก็ร้องไห้ เขาต้องฝันร้ายไม่ต่างกับเอย ในฝันที่คุณเกดยังคงร้องไห้อยู่ในมุมมืด ในฝันที่จิตใต้สำนึกกำลังก่นด่าการกระทำที่ผ่านมา 

เอยยังมีลมหายใจ มีอีกหนึ่งชีวิตที่ทำให้โลกสีเทาใบนี้สว่างขึ้น แต่คุณเกดไม่มีโอกาสแม้แต่สูดลมหายใจเพื่อขับเคลื่อนจิตวิญญาณ 

ทำไมเอยจะให้อภัยคนที่เคยทำร้ายเอยไม่ได้ล่ะครับ ...."  

.. 

.. 

.. 

.. 

.. 

----------- 

ความคิดเห็น