ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Special 1:[เฉินจิ่วหมิง+เฟิงจื่อหลาน]

ชื่อตอน : Special 1:[เฉินจิ่วหมิง+เฟิงจื่อหลาน]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 339

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ต.ค. 2562 03:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Special 1:[เฉินจิ่วหมิง+เฟิงจื่อหลาน]
แบบอักษร

(ว่าที่)พี่สะใภ้ที่แสนดี

 

เฟิงจื่ิอหลานที่รู้ข่าวว่าเพื่อนรักของตนล้มป่วยก็เร่งเข้าวังทันที(เฟิงจื่อหลานจำทุกคนได้แต่ลืมเฉินจิ่วหมิงเพราะหายหน้าหายตาไปนานกว่าคนอื่น)

ณ ตำหนักส่วนพระองค์

เฟิงจื่อหลานที่ได้รับอนุญาตให้เข้ามาภายในตำหนักก็เดินตามนางกำนัลไปยังห้องพักของเฉินจื่อลู่โดยเร็วพลัน

“จื่อหลาน”เฉินจื่อลู่ที่เห็นเพื่อนรักมาเยี่ยมก็กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันตาเห็น มิวายหันไปแซะพี่ชายของเขา

“มานั่งนี่ๆ ท่านพี่ของข้าน่ะ กำลังคิดถึงเจ้าอยู่พอดีเลย แต่ข้าคิดถึงกว่า คิคิ”เฉินจื่อลู่เอ่ยกับเพื่อนรักด้วยอารมณ์ขัน ฮองเฮาฟ่านที่เดินเข้ามาเห็นภาพที่ทั้งสามคนกำลังนั่งคุยกันอย่างขบขันก็ทำให้เขาเบาใจลงไปบ้างที่ลูกของตนมีความสุข

“คารวะฮองเฮา”เฟิงจื่อหลานรีบลงไปคำนับทันทีที่ฮองเฮาฟ่านเดินเข้ามา

“ตามสบายเถอะ ต่อไปนี้ให้ใช้ภาษาชาวบ้านเหมือนที่เจ้าพูดปกติ แม่ไม่ถือ”ฮองเฮาฟ่านเอ่ยพร้อมกับรอยยิ้มอ่อนๆบนใบหน้าหวานของเขา

“ขอรับ”เฟิงจื่อหลานขานตอบ

“เรียกแม่ว่าท่านแม่เถอะ อย่างไรก็จะได้เป็นทองแผ่นเดียวกันแล้ว”ฮองเฮาฟ่านเอ่ยออกมาด้วยอารมณ์ขันพร้อมกับหันไปมองลูกชายคนโตของเขาและยิ้มออกมาอย่างล้อเลียน

เฟิงจื่อหลานที่ยังไม่เข้าใจกับคำพูดของฮองเฮาฟ่านก็ทำเป็นไม่ได้ยินเสียแลยิ้มตอบไปให้

“จื่อหลาน ตามแม่ออกมาข้างนอกที”ฮองเฮาฟ่านเอ่ยด้วยน้ำเสียงสบายๆแลเดินออกไปรอที่ชานห้อง

“ขอรับ?”เฟิงจื่อหลานที่เดินตามออกมาก็ถามออกไปทันทีด้วยความไม่เข้าใจ

“แม่อยากให้จื่อหลานเข้ามาอยู่เป็นเพื่อนจื่อลู่ได้รึไม่? ตอนที่เจ้ายังไม่มาจื่อลู่เอาแต่ซึมเศร้า แม่ล่ะสงสารนัก”ฮองเฮาฟ่านแสร้งทำหน้าสลดใจ

แต่หารู้ไม่!ในใจของเขานั้นกลับหัวเราะร่าอย่างชอบใจเพราะนี่คือแผนที่จะช่วยให้เฉินจิ่วหมิงทำให้เฟิงจื่อหลานจำเขาได้(สั้นๆคือ=ช่วยลูกชายทำให้ความทรงจำของจื่อหลานกลับมาทั้งหมดเพราะตอนนี้จื่อหลานจำไม่ได้แค่จิ่วหมิง)

“คือ....”เฟิงจื่อหลานอ้ำๆอึ้งๆอยู่นาน จนกระทั่ง...

“ขอรับๆ จื่อหลานจะเข้ามาอยู่กับจื่อลู่ขอรับ ขอแค่ท่านแม่ให้จื่อหลานกลับไปหาท่านทั้งสอง”เฟิงจื่อหลานเอ่ยขอร้อง(ท่านทั้งสอง=เจ้าตระกูลฟ่านกับฮูหยิน)

“ได้สิ ได้เลย”ฮองเฮาฟ่านเห็นด้วยอย่างยิ่งและดีใจจนออกหน้าออกตา

“งั้นพรุ่งนี้แม่จะส่งคนไปขนของเข้ามาให้ วันนี้เจ้าก็พักที่นี่เสียเลยละกัน”ฮองเฮาฟ่านพูดจบก็หันไปกระซิบนางกำนัล

“จัดห้องรับรองที่ตำหนักองค์ชายใหญ่ได้เลย ข้าจะให้ว่าที่ลูกสะใภ้ข้าไปพักที่นั่น”สิ้นคำของฮองเฮาฟ่านนางกำนัลทั้งหมดต่างกุลีกุจอไปจัดห้องรับรองตามคำสั่งทันที

“ขอรับ งั้นจื่อหลานขอไปดูจื่อลู่ก่อนนะขอรับ”จื่อลู่บอกฮองเฮาฟ่าน

“ไปเถอะ”ฮองเฮาฟ่านตอบพร้อมรอยยิ้ม

ณ ห้องนอนของเฉินจื่อลู่(ที่ตำหนักรับรอง)

“ทานเยอะๆสิ ตัวเล็กลงตั้งเยอะแหนะ”เฟิงจื่อหลานที่นั่งป้อนข้าวเพื่อนรักอยู่ก็พยายามกล่อมให้คนป่วยทานข้าวให้เยอะขึ้น

“ก็ได้ๆ”สิ้นเสียงร่างบาง อาหารต่างๆนาๆก็ค่อยๆเข้าปากไปทีละคำ

“พี่ชักจะอยากป่วยแล้วสิ”เฉินจิ่วหมิงพูดลอยๆพร้อมหันไปมองหน้าของเฟิงจื่อหลานด้วยสายตาที่หวานหยดย้อย

“จื่อหลาน พี่ชายข้าก็ป่วยนะ เขาไม่ได้ป่วยกายแต่ป่วยใจต่างหาก คิคิ”เฉินจื่อลู่เอ่ยด้วยน้ำเสียงขบขัน

“เอ่อ....”เฟิงจื่อหลานไม่รู้จะตอบยังไงจึงได้แต่ยิ้มรับ

ผ่านไปสักพักหนึ่งเฉินจื่อลู่ก็เข้าสู่ห้วงนิทราไปโดยปริยาย

“นี่ก็บ่ายแล้ว เจ้ายังไม่ได้ทานอะไรเลยนะจื่อหลาน”เฉินจิ่วหมิงบอกร่างบางที่กำลังเช็ดตัวให้น้องชายของตนอยู่

“กระหม่อมไม่หิว”เฟิงจื่อหลานตอบ

“ไม่หิวก็ต้องกิน ตามข้ามา”เฟิงจื่อหลานขัดขืนไม่ได้จึงจำยอม

“เดี๋ยว! ให้คนมาอยู่เป็นเพื่อนจื่อลู่ด้วยพะยะค่ะ”เฟิงจื่อหลานบอก

เฉินจิ่วหมิงพยักหน้าและห้นไปลอกนางกำนัลคนหนึ่งเข้าไปดูแลน้องชายของเขาแทน

ณ ตำหนักเฮยป๋าย(ตำหนักของเฉินจิ่วหมิง)

“กินเข้าไปเยอะๆ เจ้าจะได้มีแรงไปดูแลจื่อลู่ไง”เฉินจิ่วหมิงพูดไปด้วยและตักกับข้าวให้ร่างบางไปด้วย

“พะยะค่ะ”เฟิงจื่อหลานตอบและค่อยๆตักข้าวทีละช้อนๆ

“ต่อไปนี้ เจ้าไม่ต้องใช้คำราชาศัพท์กับพี่หรอก พูดเหมือนที่พูดกับคนทั่วไปนั่นแหละ”เฉินจิ่วหมิงบอกร่างบาง

“ขอรับ”เฟิงจื่อหลานตอบ

ทั้งสองนั่งทานข้างด้วยกันอย่างมีความสุข ฮองเฮาฟ่านที่มาแอบดูว่าที่ลูกสะใภ้ก็ยิ้มแป้น

(ในระหว่างที่เฉินจื่ิอลู่อยู่คนเดียว)

“นางกำนัลหายไปไหนหมดนะ”เฉินจื่อลู่พึมพำคนเดียว

เอินตูฉางที่แอบอยู่หลังม่านก็ออกมา เฉินจื่อลู่ตกใจจนถอยหลังไปชนหัวเตียง

“เหตุใดเจอหน้าผัวแล้วต้องตกใจด้วยเล่า”เอินตูฉางพูดพร้อมกับขึ้นคร่อมร่างบางไว้

“ออกไป!ข้าเกลียดเจ้า!”เฉินจื่อลู่ที่กลัวเอินตูฉางอยู่แล้วก็ยิ่งกลัวเข้าไปอีก เพราะตอนนี้ไม่มีใครอยู่กับเค้าเลย

“กลับไปกับข้าเถอะ ข้าจะคุยกับแม่เจ้าเอง”เอินตูฉางเอ่ยบอกร่างบางด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน

“ข้าจะไม่กลับไปกับคนที่ทำร้ายข้า!”เฉินจิ่วหมิงเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่ชิงชัง

“งั้นข้าคงต้องทำสิ่งที่ทุกคนไม่ต้องการ!”เอินตูฉางปล่อยร่างบางให้เป็นอิสระและแสยะยิ้มให้ร่างบางก่อนจะเดินจากไปในความมืด

ณ ห้องรับรองในตำหนักเฮยป๋าย

//ก๊อกๆๆ//

“น้ำชาเพคะ”นางกำนัลข้างนอกบอกร่างบางที่กำลังนั่งชมดวงจันทร์จากหน้าต่างอย่างเหม่อลอย

“อ่อ...อื้ม!เข้ามาสิ”เฟิงจื่อหลานขานตอบ

นางกำนัลที่เฉินจิ่วหมิงสั่งให้นำชามาให้วางถาดที่บรรจุกาน้ำชาสีดำขลับพร้อมแก้วหนึ่งใบ

แต่หารู้ไม่!ในน้ำชานั้นผสมยาปลุกกำหนัดไว้ ที่เฉินจิ่วหมิงจำเป็นต้องทำแบบนี้เพราะต้องการให้ร่างบางตกเป็นของเขาโดยเร็วพลัน

ชายหนุ่มในเมืองนี้ต่างหมายปองร่างบางที่กำลังดิ้นพล่านอยู่บนเตียงนอนอย่างทุลักทุเล เฉินจิ่วหมิงจึงเริ่มแผนการทันที

My Sunshine

ขอโทษที่หายไปนานค่าาาาา ไรท์จะชดเชยให้อยู่น้าาาาช่วงเปิดเทอม+กีฬาสีก็เงี่ย วุ่นๆ ขอโทษน้าาาาา กลับมาแล้วเน้ออออออ😁

ตอนนี้จะเป็นตอนพิเศษของจิ่วหมิง-จื่อหลานนะคะ อาจจะมีตูฉาง-จื่อลู่มาแทรกบ้างนิดๆหน่อยๆ

มาลุ้นกันว่าเอินตูฉางจะทำอะไร

 

 

 

 

ความคิดเห็น