ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 20 เพราะงั้น

ชื่อตอน : ตอนที่ 20 เพราะงั้น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.8k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ธ.ค. 2563 10:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 20 เพราะงั้น
แบบอักษร

 

 

 

 

ภายในกิลแฟรี่เทลเกิดความวุ่นวายขึ้นมาทันทีหลังจากที่นัตสึกลับมาถึง.. เมื่อนัตสึกลับมาถึง ซึ่งก็แปลว่าทั้งลูซี่แฮปปี้แล้วก็เซนก็กลับมาถึงเช่นเดียวกัน

 

ซึ่งคนอย่างเซน มีหรอที่จะเข้าไปยุ่งวุ่นวายกับเรื่องความวุ่นวานนั้นด้วย ชายหนุ่มเลือกเดินหลีกมาพร้อมกับเดินไปหาหญิงสาวผู้มีผมสีเงินยาวทันที ซึ่งดวงตาสีม่วงอเมทิสต์ของเธอก็ได้มองมายังชายหนุ่มตั้งแต่แรกก้าวเข้ามาอยู่แล้ว

 

 

“ไงจ๊ะเซน”

 

เสียงสดใสทักขึ้นมาและเป็นเสียงของหญิงสาวผู้อยู่ตรงหน้าของเซน มีร่าเจนนั่นเอง

 

“อืม ชั้นสบายดี แล้วเธอละกินข้าวครบทุกมื้อหรือเปล่า? คงไม่ใช่ว่าชั้นไม่แล้วไม่ยอมกินหรอกนะ”

 

ชายหนุ่มไม่นิ่งเฉยเหมือนอย่างเคย ใบหน้าที่นิ่งเรียบพลันเปลี่ยนเป็นยิ้มอ่อนๆทันทีพร้อมกับเอ่ยปากถามกลับไป สำหรับหญิงสาวที่เขารู้จักมานานก็ย่อมต้องเป็นห่วงเป็นธรรมดา

 

และก็ที่สำคัญเลยคือ ใจของผู้หญิงยากลึกหยั่งถึง ตั้งแต่เหตุการณ์นั้น วันไหนที่เซนไม่อยู่ หญิงสาวก็มักไม่เป็นอันจะทำอะไรเลยซักนิด เพราะงั้นช่วงนี้ เซนจึงได้ไม่ค่อยออกไปไหนมาไหนนานๆ

 

 

“ก็ต้องครบอยู่แล้วซิ ฮิฮิ แต่ว่า.. มื้อเที่ยงนี้... เออ.. คืออ~”

 

 

มีร่าตอบเซนกลับไปด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้มเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มนั้นดูเป็นห่วงและใส่ใจเธอ ก่อนที่ปากเรียวบางจะกล่าวบางอย่างขึ้นมาแบบไม่ค่อยจะรู้เรื่องทำไหร่นัก..

 

 

แต่ว่า..

 

 

 

“มื้อเที่ยงนี้เธอยังไม่ได้กินหรอ? อืม~ นั่นซินะ.... ชั้นเองก็เหมือนกัน.. ถ้างั้นเราค่อยไปกินด้วยกันก็แล้วกัน.... แต่ว่าตอนนี้คงต้องรอให้เรื่องภายในกิลด์เคลีร์ยก่อน...”

 

 

“อืม! ไว้จะรอนะจ๊ะ!~”

 

 

เซนสามารถรู้ได้อย่างไม่ยากเย็นว่าเธอต้องการสิ่งใด ซึ่งไม่ใช่เรื่องแปลกเพราะว่าเธอมักมีท่าทีแบบนี้บ่อยๆไม่เหมือนแต่ก่อน... แต่ก่อนตอนที่เธอยังไม่เสียน้องสาวของเธอไป... เพราะว่าตอนนั้นเธออยากได้อะไรจากเขา อยากจะให้เขาทำอะไร เธอก็มักจะพูดออกมาตรงๆเสมอ

 

ซึ่งเซนจะทำคำขอของเธอหรือไม่นั้นก็อยู่ที่เขาเองว่าคิดว่าสิ่งนั้นสมควรมั้ย บางทีเธอยังเคยอยากให้เขาไปบอกพวกเอลซ่าและคางูระด้วยว่าเธอคือหลวง

 

เหอะๆ ช่างกล้าซะจริงมีร่าเจนในวัยเยาว์ แตกต่างโดยสิ้นเชิงกับตอนนี้.. แต่ว่าก็ใช่ว่าชายหนุ่มผู้นี้จะไม่ชอบ เพราะหนึ่งในสิ่งที่เซนโปรดปรานคือสาวงาม

 

เพราะแน่นอน ลูกคุณหนูยอดอัจฉริยะอย่างเขาน่ะหรอจะไม่เคยแอ้มหรือทำให้สาวงามมาอยู่ด้วยกันซักคืนสองคืนที่โลกเดิม? ไม่มีทางแน่นอน ชายใดมีอำนาจที่สามารถทำแบบนั้นได้โดยไม่มีสิ่งกีดขวาง(เมีย)แล้วไม่ยอมทำ มันคงไม่ใช่ชาย

 

และนี้คือหนึ่งในส่วนที่ทำให้เซนนั้นโปรดปรานสาวงาม... ซึ่งสำหรับมีร่าเจน เซนให้ระดับเธอมากกว่านั้น

 

เธอคือหญิงสาวผู้อ่อนโยนและเพรียบพร้อมไปซะเกือบทุกอย่าง งานบ้านงานเรือนก็สามารถทำได้ไม่มีขัดตกบกพร่อง และที่สำคัญ..

 

รอยยิ้มของเธอนั้น มันเคยทำให้ชายหนุ่มหลงไหลไปชั่วขณะเลยทีเดียว เขาไม่หลงผู้หญิงง่ายแต่อย่างใด แต่เป็นเพราะว่าบุคลิกของเธอถูกออกแบบมาให้ผู้คนหลงรัก ซึ่งตัวละครในอนิเมะหลายๆเรื่องก็มีสิ่งนั้นอยู่

 

เพราะงั้นในอนาคตคงไม่แปลกที่จะมีซักวันที่เขาไปโลกใบอื่นเพื่อเพียงแค่อยากพบตัวละครที่ชื่นชอบโดยเฉพาะ

 

“เซนเอย ช่วยหยุดพวกนั้นทีซิ ชั้นแก่แล้วไม่ค่อยอยากจะออกแรงเท่าไหร่น่ะ...”

 

เสียงแก่ชราดังขึ้นโดยไร้ซึ่งการบ่งบอก แต่เซนนั้นไม่ได้ตกใจ แต่เขานั้นกลับรู้สึกแปลกใจแทนซะมากกว่า.. ทำไมน่ะหรอ

 

“ก็ได้ครับ.. มาสเตอร์...”

 

เพราะคนที่พูดขึ้นมาเมื่อกี้ก็คือกิลด์มาสเตอร์แห่งแฟรี่เทล มาคารอฟยังไงละ.. ทั้งที่ในอนิเมะตามเนื้อเรื่องชายชราเป็นคนออกตัวห้ามเองแท้ๆ แต่ตอนนี้กลับให้เขาเป็นคนทำ แถมยังข้ออ้างนั่นอีก?

 

แต่ถึงจะว่าอย่างงั้นเซนก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา เพียงแค่หันไปยังความวุ่นวายที่เกิดขึ้นเท่านั้น ก่อนที่จะพูดบางอย่างออกมา...

 

“เฮ...”

 

และเพียงแค่เสียงนั้นดังขึ้นมา ทุกคนที่เลยตีกันอยู่ก็พลันนิ่งแข็งค้าง! ก่อนที่จะเข่าทรุดกันลงไปทันที!

 

อึก!

 

เขาทำอะไรไปน่ะหรอ? มีใครลืมไปหรือยังว่ายังมีธาตุมายาอยู่ในโลกรีบอร์น? คงไม่มีหรอกนะ? เพราะงั้นสิ่งที่เซนทำไปคือ การสร้างภาพมานาหลอนประสาทจนทำให้เจ้าพวกนั้นเวียนหัวแทบเป็นแทบตาย

 

แต่ด้วยความที่เซนนั้นมีความเป็นสุภาพบุรุษ เพราะงั้นคนที่เป็นผู้หญิงจึงไม่มีใครได้รับผลกระทบเลยแม้แต่น้อย..

 

“เจ้าเซน! ไอสองมาตรฐาน!! อุก! อ๊วกก?!!”

 

เป็นเกรย์ที่พูดขึ้นมาอย่างยากรำบากก่อนที่จะสำรอกของเก่าออกมา

 

“อย่ามาอ้วกในกิลด์.... ”

 

“ถ้างั้นก็เลิกทำแบบนี้ซักทีซิฟร้ะ!!”

 

เมื่อได้ยินสิ่งที่เซนพูด เกรย์ก็แทบจะชุนขาด ไอเจ้าบ้านี้บอกว่าอย่ามาอ้วกในกิลด์! แต่จงใจทำให้คนอื่นอ้วกนี่นะ!!?

 

“ใช่! เลิกทำซักที! แน่จริงก็มาส---”

 

“เห้ย!!! พูดแบบนั้นแกอยากโดนเอลซ่ากับคางูระเชือดงั้นหรอ!?!!”

 

และแล้วความวุ่นวายก็เกิดขึ้นอีกจนได้ เซนที่เห็นก็คิ้วกระตุก.. ไม่มีใครกลัวเขาเลยซักนิด... แบบนี้มัน..

 

“มาสเตอร์.. ผมขอแค่ 5 วิ...”

 

 

“เฮ้ออ~ อย่าใสอารมณ์มากนักละ.. ยังไง... ทุกคนก็คือเพื่อน.. และครอบครัว...”

 

 

“หึ.... ผม... รู้อยู่แล้วครับ.. เพราะงั้น.. ผมจึงได้ยังอยู่ที่นี่”

 

ใบหน้าของชายหนุ่มพลันเปลี่ยนเป็นเรียบนิ่ง มือทั้งสองข้างกำแบสลับกันไปด้วยความรู้สึกคันไม้คันมือ

 

“ตั้งแต่ตอนไหนกันนะ....”

 

 

1

 

 

“ที่พวกนายทุกคนลืมไปว่าชั้นเป็นใคร...”

 

 

2

 

 

“แต่ว่าไม่เป็นไร... ”

 

 

3

 

 

 

“เพราะงั้น..”

 

 

4

 

 

“ชั้น.. จะช่วยเตือนความทรงจำให้เอง”

 

 

คลื่นนน!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

 

 

โดยที่ไม่มีใครสนใจเมื่อเรื่องทุกอย่างจบลง ได้มีหญิงสาวผมสีทองผู้หนึ่งยืนโอดครวญเรื่องความไม่เต็มของคนภายในกิลด์ที่แทบจะไม่มีซักคน

 

...

 

 

..

 

 

.

 

 

✒️✒️✒️✒️✒️

 

ตอนนี้คือตอนชิลว์ๆอีกหนึ่งตอนหวังว่าคงไม่เบื่อกันหรอกนะครับ เพราะผมคิดว่าจะให้สู้กันต่อหลังจากที่สู้เลย แถมเรื่องช่วงเวลาอีก บอกเลยว่าคงไม่ใช่สำหรับผม

 

 

แต่ก็ใช่ว่าไม่ได้ถ้าจะให้เป็นแบบนั้น แต่ว่าฝีมือผมยังไม่ถึงขั้นที่จะทำให้สนุกได้ทุกการกระทำไงละ ฮ่าๆๆๆ

 

 

แล้วอีกอย่าง ตอนนี้ผมเขียนเมื่อคืนหลังจากที่ผมถามเรื่องนั้นไป และพอดูคำตอบของใครหลายๆคนผมก็รีบเขียนทันที

 

 

ผม.. รับคำค้านคำเสนอของทุกคน แต่อยู่ที่ว่ามันสมควรหรือเปล่า ซึ่งเรื่องนี้.. ผมเห็นว่ามันก็สมควรนะ?

 

 

ผมลืมคิดไปเลย ง่ายๆผมคิดตื้นไป ฮ่าๆๆ ขอบคุณที่ช่วยเตือนสติผมครับ เพราะงั้นแฟรี่เทลผมจะอยู่ถึงช่วงที่คิดอะไรไม่ค่อยออกแล้ว แล้วเอาเป็นค่อยไปโลกอื่นโอเคนะครับ Bye 👋 ครับ

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว