ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่5 :ท่านต้องรับผิดชอบข้า

ชื่อตอน : บทที่5 :ท่านต้องรับผิดชอบข้า

คำค้น : หงชิงหลิว,ฉินหยางหลง,คุณหนูขอรับ ขอรักท่านเถอะ

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 419

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ม.ค. 2563 21:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่5 :ท่านต้องรับผิดชอบข้า
แบบอักษร

"นายท่านรอข้าด้วย!"  

เสียงเรียกที่ไล่หลังมาทำให้หงชิงหลิวขมวดคิ้ว นางเร่งฝีเท้าให้ไวขึ้นอีก ทว่าเขากลับมาดักด้านหน้านางทัน  

ทำไมถึงไวเช่นนี้..? 

"ให้ข้ารับผิดชอบท่าน" ฉินหยางหลงยิ้มจนเห็นเขี้ยว หากนางอยากให้เขาเป็นนายโลมนัก ย่อมได้ แบบนี้ก็น่าสนุกดีเหมือนกัน ดังนั้นเขาจึงเปลี่ยนคำเรียกขานนาง ทำตัวให้ดูอ่อนน้อมมากขึ้น 

"อย่ามายุ่งกับข้า" นางเอ่ยเสียงแข็งกร้าว 

"เมื่อครู่ท่านว่าข้าเลวทรามขืนใจสตรี ตอนนี้ข้าอยากเป็นชายชาตรี จึงสมควรต้องรับผิดชอบท่าน" เขาเอ่ยอย่างหนักแน่นจนหญิงสาวคิ้วกระตุก  

บุรุษหน้ามึนตามตอแยนางมิเลิกรา แม้ว่าหงชิงหลิวจะข่มขู่ไปมากมายเพียงใดแต่ก็ไร้ผล 

บางทีอาจต้องไม่ขู่อย่างเดียวแล้ว  

"ไสหัวไป! ข้าไม่ต้องการ" คิ้วสวยเริ่มกระตุกด้วยความไม่พอใจ กล่าวว่าอีกฝ่ายโดยไม่หันไปมอง 

"งั้นท่านก็มารับผิดชอบข้านะ.." ชายหนุ่มตัดพ้อ ท่าทางโศกเศร้าเสียใจราวกับศรีภรรยาที่กำลังถูกสามีขอหย่า แต่ขอเถอะ! 

"เจ้านี่มัน..!" หงชิงหลิวหันขวับมา ดวงตาคู่นั้นจ้องบุรุษหน้าไม่อายราวกับจะแล่เนื้อเถือหนังเขาจิ้มเกลือก็มิปาน อารมณ์ของนางกำลังร้อนระอุได้ที่ จะขาดก็แค่อุปกรณ์ในการชำแหละคนเท่านั้น 

"เอ๋.. ข้าทำไมรึเมียรัก?" เขาแสร้งทำสีหน้างุนงงระคนแปลกใจ 

"เจ้า! เจ้ามันสมควรตาย! เจ้าเรียกใครว่าเมียรักกันเนี่ย!" นางใช้วาจาข่มขู่เขาอีกครา  

ยามนี้นางคิดถึงกระบี่หยกของนางยิ่งนัก หากมีมันอยู่นางจะได้สั่งสอนเจ้าบุรุษลามกผู้นี้เสีย ยิ่งนึกถึงเรื่องเมื่อคืน นางก็ยิ่งอยากฆ่าคน 

"หากเป็นการตายด้วยน้ำมือท่าน ข้าก็ยอม" ทว่าคนโดนขู่กลับทำหน้ายียวนกวนใจนางยิ่งนัก 

"ดี! งั้นลองตายสักพันครั้ง!!" หงชิงหลิวประกาศกร้าว นัยน์ตาดุดันฉายประกายวาววับ หญิงสาววาดมือออกไปใส่กลางอกของเขา จนนายโลมที่นางเข้าใจเซถอยหลังไปเล็กน้อย 

นางขมวดคิ้ว เขาไม่หลบ หรือหลบไม่ได้กันแน่ โชคดีที่ตนใช้แรงไม่มาก  

"ท่านทำร้ายสามีคนแรกได้ลงคอเชียว?" เขาทำหน้าสลดลง ราวกับว่าเจ็บหนักหนา 

"เจ้ามัน..!" แม่เสือสาวหน้าบึ้ง สรุปว่าเขาแกล้งหรือไม่กันแน่! เมื่อคืนนางเมาจนสู้แรงเขาไม่ได้ หรือเขาต่างหากที่วรยุทธ์เหนือกว่านาง  

การกระทำทุกอย่างของเขาเหมือนโรงละครที่เชื่อก็ไม่ลงและน่าสงสัยเป็นที่สุด พอจะลองมือดูเพื่อพิสูจน์เขาก็ไม่ยอมหลบ ไม่ยอมสู้แบบนี้ 

"พยายามจะทำอะไรไม่ทราบ!"  

"ข้าพยายามจะรับผิดชอบท่านเท่านั้น"  

"เฮอะ!" นางผลักอกกว้างสุดแรงจนเขาล้มลง การมีปากมีเสียงกันของพวกเขาทำให้คนรอบๆหันมาสนใจ โชคดีที่ตอนนี้ยังเช้านักจนคนมีน้อย 

"ลำพังตัวเจ้ายังต้องมาเป็นนายโลมเลี้ยงชีพแบบนี้ ยังกล้าคิดจะมารับผิดชอบข้างั้นรึ!"  

นายโลมจำเป็นลุกขึ้นปัดฝุ่นพลางจ้องนาง "ใช่" 

"ลืมมันไปซะ" นางตัดบทด้วยน้ำเสียงเย็นชา แล้วหันกายเดินจากไป  

"องค์ชาย.. นางดูถูกท่าน ข้าจะไปจัดการนาง" องครักษ์เงาโผล่ออกมาจากมุมมืด  

"ไม่ต้อง" เขาโบกมือขึ้น "พยศเช่นนี้แหละ ข้าชอบนัก"  

คำตอบของผู้เป็นนายทำให้องครักษ์เงาผู้นี้แปลกใจนัก แม้ว่าองค์ชายสามจะได้ชื่อว่าเป็นคนเจ้าสำราญ ทว่าเรื่องที่ทุกคนรู้ดีคือ.. เชื้อพระวงศ์หากไม่เหี้ยมโหดเข้าไว้คงไม่มีชีวิตรอดในรั้ววัง 

ความคิดเห็น