ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เริ่มที่จะรัก

ชื่อตอน : เริ่มที่จะรัก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 163

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ต.ค. 2562 10:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เริ่มที่จะรัก
แบบอักษร

ระหว่างการเดินทางกับกลุ่มโจรสลัดหมวกฟาง ผมได้อะไรหลายๆอย่างทั้งเพื่อนทั้งการต่อสู้ในสถานที่ใหม่ๆ เเละที่สำคัญคือ ได้ร่วมเดินทางกับคุณนามิจังเเละโรบินจังด้วย เป็นอะไรที่ผมรู้สึกมีความสุขที่สุดในโลกเลยค้าบบ

ขณะที่ผมกำลังคิดอะไรเหม่อๆ ก็มีเสียงของคุณนามิดังขึ้นจึงทำให้ผมหลุดออกจากภวังค์

"" ซันจิคุง ขอน้ำส้มเเก้วนึงสิ ขอไม่หวานนะ"" คุณนามิที่ตอนนี้นอนอาบเเดดอยู่ข้างบนของตัวเรือตระโกนลงมาข้างล่างเพื่อสั่งน้ำดื่นที่ตนชอบดื่มที่สุดให้ซันจิทำให้

"" ค้าบบบบ คุณนามิจัง รอสักครู่นะค้าบบ "" ผมรีบวิ่งไปที่ห้องครัวเพื่อที่จะทำน้ำส้มให้คุณนามิจัง

ทำไใรู้สึกเรือว่างๆ เหมือนมีคนหายไปเเต่ก็ดีเเล้ว เพราะคนที่หายไปนะคือ ไอ่หัวเขียวไงคับ

เเต่สิ่งที่ทำให้ผมตกใจเเละประหลาดใจนั้นก็คือ ไอ่หัวเขียวจอมหลงทางประจำเรือ เข้ามาในห้องครัวเพื่ออะไร ทั้งๆที่หน้าของมันก็ไมเหมาะสมกับสถานที่ ที่มันอยู่เลย

เเละอีกอย่างผมเห็นโซโลในทุกๆวันคือไม่นอนก็ดื่มเบียร์จนเมาทุกวัน เเต่วันนี้ไม่รู้ว่าผีอะไรเข้าถึงได้เข้ามาอยู่ในครัวเเบบนี้

"" ไอ่คิ้วม้วน ฉันนะอยากกินเนื้อย่างนะ ทำให้กินหน่อยสิ "" จู่ๆไอ่หัวเขียวก็ขอให้ผมทำอาหารให้ สงสัยวันนี้คงผีเข้าจริงๆนะสิ คงต้องไปหาหมอผีมาไล่เเล้วทั้ง ปล่อยไว้คงไม่ดี

เเต่สิ่งที่ผมคิดนะ ผมไม่ถามออกไปหรอก ถ้าถามนะมีหวัง โดนด่าเเละถูกไล่เตะเเน่

 

ทางด้านโซโล

ผมที่ไม่ค่อยเห็นด้วยกับการที่ลูฟี่เอาคนเเปลกหน้าเข้ามาในเรือ เเถมยังให้เป็นสมาชิกในกลุ่มอีกตังหาก เเถนที่จะขอความคิดเห็นสักหน่อยว่าดีหรือไม่ดีเเต่กลับไม่ถามสักคำ

เเถมสมาชิกคนใหม่นี้ผมก็ไม่ค่อยชอบขี้หน้าเขาเท่าไหร่หรอก เเต่ถ้าให้คุยหรือร่วมต่อสู้ด้วยกันนะก็ได้ เเต่ยังไงก็ยังไม่ชอบขี้หน้าอยู่ดี

ตลอดเวลาที่มันคนนั้นขึ้นมายู่บนเรือนี้ ก็พบกับการเปลี่ยนเเปลงที่น่าตกใจเพราะเรือรำนี้ที่เคยเป็นกองขยะ เเต่ตอนนี้กับสะอาด จนลืมไปเลยว่าตรงนี้มันเคยเป็นอะไร

เวลาหิวก็สั่งมันให้ทำให้ ไม่ต้องคอยตามหาร้านอาหารตามทางอีกต่อไปเเล้ว

มันคนนั้นที่ชื่อว่าซันจินะ ขึ้นมาอยู่บนเรือนี้จะได้1ปีเเล้ว สมาชิกในกลุ่มก็เพิ่มมากขึ้นตามการเวลา เเต่สิ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนสำหรับผมคือ มันคนนั้นเวลาผมเห็นหน้ามันที่ไร ผมก็จะหงุดหงิดขึ้นมาทุกทีไม่รู้ทำไม

เเต่ก็ชั่งเถอะ มาที่โลกปัจจุบันบ้างดีกว่า ตอนนี้ผมเขามารอซันจิในห้องครัวนานเเล้ว ทำไมยังไม่มาอีก ทำอะไรอยู่นี้มันก็ไกล้เที่ยงเเล้วด้วย อาหารของคนทั้งเรือยังไม่ได้ทำเลย ซันจินะซันจิ

เเต่รออีกไม่นานซันจิก็เดินเข้ามาในห้องครัวด้วยความอารมณ์ดี เเตกต่างจากทุกวัน

เเต่พอเห็นหน้าผมก็ถึงกับชงัก สงสัยคงตกใจสินะ5555 พอเห็นน่าของซันจิตอนที่ตกใจเนี้ยก็ตลกเหมือนกันนะ

"" ไอ่คิ้วม้วน ฉันนะอยากกินเนื้อย่างนะ ทำให้กินหน่อยสิ "" ผมบอกซันจิให้ทำอาหารให้ผมกิน

"" ทำให้ใคร ลูฟี่หรอได้ๆ "" ซันจิตั้งคำถามกับผมเเต่อันที่จริงผมก็รู้นะว่ามันอ่ะ ไม่ได้อยากรู้เรื่องนั้นหรอก มันเเค่เขิลผมเเค่นั้นเเหละ

5555 ผมสังเกตซันจิมาตั้งนานเเล้ว ว่าทำชอบเเอบมองผม ของทำนู้นทำนี้ให้ อันที่จริงก็ชอบผมนี้เอง

"" ให้ฉันไง ฉันอยากกิน "" ผมพูดเเละเดินตรงไปทางซันจิ ตอนนี้ซันจิหันหลังให้ผมอยู่ เอาจริงๆผมก็เเค่อยากเเกล้งซันจิมันก็เเค่นั้นเเหละ

ผมเลยเดินเข้าไปกอดซันจิจากด้านหลัง เเละเอาคางของผมว่างไว้บนไหล่ของซันจิมัน

"" ทะ ทำอะไรนะ โซโลปล่อยนะ "" ซันจิรีบเเกละมือของผมของจากเอวของตน ตัวก็เล็กกว่า เเรงก็น้อย ยังจะทำเหมือนเก่งอยู่นั้นเเหละ

"" ซันจิคุง นายชอบชั้นใช้ไหม "" ผมเเกล้วถามซันจิดู เเค่อยากรู้ถ้ามันรู้ตัวว่าผมรู้ว่าซันจิชอบผม ซันจิจะทำตัวยังไง

เเต่สิ่งที่ผมได้กลับมาคือความเงียบ เเละท่าทีที่ตอนเเรกดูดื่อเเละเขิล เเต่ตอนนี้กลับเงียบเฉียบ

"" ใช้ๆ โซโลจะเกลียดซันจิไหม "" ผมที่สัมผัสได้ถึงอาการตัวสั่นของซันจิ เเละน้ำตาที่ไหลเป็นทาง จู่ๆหัวใจของปมมันก็เต้นเเรงเเละเร็วกว่าปกติ ทำไมกันเราเป็นอะไร เเค่เห็นน้ำตาของซันจิก็ทำให้ผม ใจเต้นเเรงถึงขนาดนี้เลยหรอ

"" ไม่ๆโซโลไม่เกลียดซันจิคุงหรอก หยุดร้องไห้ได้เเล้วนะ "" ผมเลยกอดเอวของงซันจิเเน่นขึ้น เเละพูดเบาๆข้างหูของซันจิเพื่อปลอบคนที่กำลังร้องไห้อยู่

"" ไม่เชื้อ เดียวผ่านวันนี้ไปเดียวโซโลก็เกลียดซันจิ "" เเต่คนตัวบางที่อยู่ในอ้อมเเขนเเกร่งของผม ก็ยังทำตัวเป็นเด็กไม่ยอมเชื้อเเถมยังร้องไห้เสียงดังอีกตังหาก

ผมที่ไม่รู้จะปลอบคนที่กำลังร้องไห้อยู่ยังไง เลยพริกคนตัวบางจากด้านหน้ามาด้านหลัง เเละประกบปากของผมเข้าหาปากของซันจิ

ผมไม่รู้หรอกนะว่าซันจิรู้สึกยังไง เเต่ตอนนี้ซันจิเงียบไปเเล้ว เเละยังจูบตอบผมกับมาอีก

เราสองคนจูบกันอยู่นาน เเละจู่ๆโรบินก็เดินเข้ามาในห้องครัว

"" นามิมานี้เร็ว มดเต็มเลย ""

"" ไหนมด มันจะมากินส้มชั้นใช้ไหม "" นามิที่เดินเข้ามาช้ากว่าเลยไม่เห็นตอนที่ผมกับซันจิจูบกัน เหมือนที่โรบิ้นเห็น

"" ไม่มงไม่มีหรอกคับมดนะ "" ซันจิก็ชิงพูดทำลายความเงียบก่อน

"" ใช้ๆนามิไม่มีมดหรอก "" ผมที่ไม่รู้จะทำตัวยังไงเลยพูดตามน้ำซันจิไป

"" ใช้ๆนามิ ไม่มีมดหรอก ซันจิคุงพานามิไปเก็บส้มมาไป จะได้ทำน้ำส้มยังไงล่ะ "" ครั้งนี้ดูเหมือนโรบิ้นจะช่วยพวกผม ม่ให้ถูกนามิจับผิดได้

"" ใช้คับคุณนามิจัง ไปเก็บส้มกันกันเถอะคับ จะได้เอามาทำน้ำส้มไงล่ะคับ "" ซันจิไม่พูดป่าว เเต่กลับดึงนามิไปเก็บส้มที่อยู่ข้างนอก

ตอนนี้ก็เหลือเเค่ผมกับโรบิ้นอยู่ด้วยกัน2คน ในห้องครัว

"" มีอะไรหรือป่าวโรบิ้น ถ้าไม่มีฉันขอตัวก่อนนะ "" ผมทำท่าทางจะเดินออกจากนอกห้อง เเต่โรบิ้นก็เรียกผมไว้ก่อน

"" มีสิ ถ้าไม่มีคงไม่เข้ามาขัดความสุขของนายกับซันจิคุงหรอก ""

"" ความสุขบ้าบออะไร เธอหลอนหรือป่าว นอนหลับไม่เพียงพอหรอ ""

"" เเรงจัง ไม่เห็นต้องว่ากันขนาดนี้เลย ""

"" ชั้นขอโทษเเหละกัน มีอะไรล่ะที่บอกว่ามีธุระนะ ""

"" คือเรื่องที่นาบถามชั้นวันนั้นนะ ที่ถามว่าคิดว่าซันจิชอบนายหรือป่าว ชั้นว่าซันจิชอบนายนะ ""

"" อ๋อเรื่องนี้ ชั้นนะถามซันจิเเล้ว เเละซันจิก็บอกชั้นเเล้วด้วยว่า ซันจิชอบชั้น ""

คำตอบที่ผมตอบโรบิ้นไปทำให้เธอถึงกับตกใจจนเเถบจะล้ม

"" เเล้วนายล่ะ ชอบซันจิคุง ไหม ""

คำถามที่เธอถามผมมานั้นทำให้หัวใจของผมนะเต้นเเรงมากๆ เหมือนกับจะหลุดออกมาจากอกของผมเลย เเต่จะบ้าหรือไง คนอย่างผมเนี้ยนะจะชอบซันจิได้ ไม่มีทางหรอก

"" ไม่มีทาง ชั้นนะจะไม่มีวันชอบซันจิ "" ทำไมประโยคที่พูดออกมานี้มันพูดยากเหลือเกิน เหมือนกับกำลังปิดบังตัวเองจากความจริงเลย

"" โอเคๆ ชั้นไม่มีอะไรเเหละ ไปล่ะนะ "" โรบิ้นพูดเสร็จก็รีบเดินออกจากห้องไป โดยที่ไม่รู้เลยว่าโซโลกำลังพูดอะไรอยู่ เเต่เสียงนั้นก็ดังไม่พอสำหรับที่จะบอกให้โรบิ้นได้ยิน

 

"" ชั้นนะก็ชอบซันจิคุงเหมือนกัน ""

 

 

ตอนหน้ามีNCนะครับ ฝากติดตามด้วยนะคับ ขอบคุณคับ

 

ความคิดเห็น