facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

◣♥◥ อาณาเขตรักที่21►►วันรับปริญญา

ชื่อตอน : ◣♥◥ อาณาเขตรักที่21►►วันรับปริญญา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.1k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 15 พ.ย. 2558 11:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
◣♥◥ อาณาเขตรักที่21►►วันรับปริญญา
แบบอักษร

◣♥◥ อาณาเขตรักที่21►►วันรับปริญญา

 

 

เด็กหนุ่มนามปิณชาน์ไม่รู้ว่าวันเวลามันผ่านล่วงเลยมากี่วันแล้วตั้งแต่ที่คนรักไปต่างประเทศ...แม้ไปส่งผมยังไม่ได้ไปเลยพี่คุณบอกให้ผมรออยู่บ้านไม่ต้องไป...พี่คุณไม่รู้หรอกว่าผมรู้สึกแย่ขนาดไหนที่มองพี่คุณนั่งแท๊กซี่ออกไปแบบนั้น...แผ่นหลังของพี่คุณที่ออกห่างผมไปเรื่อยๆผมละอยากจะวิ่งตามแล้วคว้าตัวพี่เขามาไว้ในอ้อมกอดซะจริงๆ

 

การที่ไม่มีพี่คุณอยู่มันทำให้ผมรู้เลยว่าชีวิตมันขาดอะไรบางไป...

 

ไม่ได้เห็นใบหน้าบึ้งๆที่มักจะแดงขึ้นเสมอเวลาที่ผมหยอดคำหวาน

 

ไม่ได้เห็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสุขเวลาที่ผมทำของหวานมาให้

 

ไม่ได้ยินคำชมที่บอกว่าอาหารผมอร่อย

 

ไม่ได้สัมผัสถึงความอบอุ่นจากฝ่ามือที่มักจะลูบหัวหรือใบหน้าของผมเสมอ

 

ไม่ได้เห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยที่แสดงออกมาแม้ว่าจะทำหน้าบึ้งก็ตาม

 

ไม่ได้กลิ่นหอมเวลาที่โอบกอดพี่เขาไว้ในอ้อมแขน

 

พอไม่มีพี่คุณผมเรียกได้ว่าไม่มีความสุขเลยก็ว่าได้...วันแต่ละวันผ่านไปอย่างเนิ่นนาน...ไปทำงานที่บริษัทก็จริงแต่ภายในห้องนั้นไม่มีพี่คุณนั่งอยู่เหมือนเคย...พอกลับบ้านมาก็มีเหล่าน้องๆที่ทำให้ผมมีความสุขขึ้นมาหน่อยแต่พอต้องขึ้นไปนอนผมกลับนอนไม่หลับจนต้องย้ายห้องไปนอนที่ห้องของพี่คุณ

 

กลิ่นของพี่คุณที่ติดอยู่ทำให้ผมนอนหลับลงแม้ว่าหัวใจผมมันบอกว่าแค่นี้ไม่เพียงพอก็ตาม...อยากจะกอดพี่คุณเอาไว้แน่นๆไม่ให้หนีผมไปไหนได้

 

อยากให้วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วแต่ความจริงมันช่างเดินอย่างเชื่องช้าเหลือเกิน

 

“พี่คุณ...”ผมพึมพำชื่อของคนที่คิดถึงตลอดเวลาออกมาแล้วกอดผ้าห่มที่พี่คุณมักใช้ประจำไว้แล้วหลับไปในที่สุด

 

วันต่อมาเป็นวันที่เกรดผมออกแล้ว...คะแนนผมออกมาดีมากพอรวมกับเกรดเทมอที่แล้วก็อยู่ในเกณฑ์ดี3.65...ผมว่ามันเยอะมากเลยล่ะ

 

ผมมองใบเกรดในมือแล้วดูเกรดที่ได้จากการไปฝึกงานที่บริษัทด้วยความรู้สึกปลาบปลื้ม...เมื่อวันก่อนผมไปถามพี่เอ๋ว่าใครจะเป็นคนออกเกรดให้...คำตอบที่พี่เอ๋ให้ทำให้หัวใจผมมันพองโตขึ้นมาในรอบหลายวัน

 

‘อ๋อ...ถ้าเรื่องนั้นคุณวิทย์เป็นคนจัดการจ๊ะ...ไม่ใช่แค่ของน้องบัตหรอกนะแต่นักศึกษาฝึกงานทั้ง10คนคุณวิทย์ก็เป็นคนให้เกรดหมดแหละ...วันก่อนคุณวิทย์ให้พี่ไปถามข้อมูลของนักศึกษาคนอื่นว่าทำงานเป็นไงบ้าง...เห็นบอกว่าจะส่งเกรดไปทางมหาลัยให้เองน่ะจ้า...รอดูได้เลยหวังว่าจะออกมาดีนะ’

 

นั่นล่ะ...พี่คุณจัดการทุกอย่างไว้หมดแล้วก่อนไปแล้วผมก็รู้สึกภูมิใจในเกรดที่ตัวเองได้มาจริงๆ...ทั้งๆที่เป็นตัวอักษรเพียงตัวเดียวแต่ผมก็รู้สึกดีใจกับมันมาก

 

A

 

คืออักษรที่ผมได้มาจากพี่คุณ...มันหมายความว่าพี่คุณยอมรับในตัวผมแล้วใช่ไหม?

 

พี่คุณเคยบอกว่า...

 

‘การประจบไม่ทำให้คุณได้Aหรอกนะ’

 

แต่การที่ผมได้Aมาแบบนี้แปลว่าผมได้มันมาด้วยฝีมือผมเองใช่ไหม?

 

“ไอ้บัตเกรดแกได้เท่าไหร่ว่ะ?”เสียงของต้องดังขึ้นก่อนจะเห็นตัวซะอีก

 

“ไงมากันครบเลยยนะ”ผมหันไปมองก่อนจะทักทาย...ตอนนี้เพื่อนๆผมที่ไปฝึกงานที่บริษัท ธนาสิน ด้วยกันอยู่กันครบทุกคนเลย...ไม่อยู่ครบก็คงจะแปลกล่ะก็วันนี้ทางมหาลัยรัดนักศึกษาปี4มาหมดเลยนี่นา

 

“เออ...ไม่ได้เจอกันนานเลย”ไอ้เดย์ทักก่อนจะเดินเข้ามาแล้วกอดคอผมหลวมๆ

 

“ก็ไม่นานขนาดนั้นหรอก”ผมตอบกลับไป

 

พรึ่บ!

 

“เฮ้ย!...เอาคืนมานะไอ้ต้อง!”ผมพูดขึ้นทันทีที่ใบเกรดผมถูกเพื่อนสนิทดึงไปแล้วเอาไปดูโดยที่ไอ้เดย์ก็จับผมไว้...ว่าแล้วมันต้องมีอะไรแน่ๆก็ปกติไอ้เดย์เคยมากอดคอผมแบบนี้ที่ไหนเล่า

 

“โหย~...ไอ้บัตมันได้Aที่ไปฝึกด้วยว่ะ...ขี้โกงนี่หว่า”ไอ้ต้องพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจ

 

“หื้อ?...อ้าว...มึงไม่ได้Aเหรอ?”ผมถามกลับไปอย่างสงสัย

 

นึกว่าจะได้Aกันหมดซะอีก

 

“Aบ้าอะไรล่ะได้แค่Bเนี่ย...แมร่ง!...”ไอ้ต้องบ่นอย่างอารมณ์เสีย

 

“กูว่าแล้วเชียว...”ไอ้กายพูดขึ้นพร้อมกับส่ายหน้าเบาๆ

 

“หมายความว่าไงไอ้กาย?”ไอ้ต้องรีบหันกลับไปถามคนที่ยืนข้างๆทันที

 

ต้องกับกายไปทำงานอยู่ฝ่ายเดียวกันน่ะ

 

“เหอะ!...ถ้ามึงได้Aซิกูว่าลงเกรดผิดแหงๆเล่นทำคอมพังไปตั้ง3เครื่องไม่โดนไล่ออกก็ดีเท่าไหร่แล้ว”ไอ้กายตอบกลับแล้วยักไล่เล็กน้อยด้วยท่าทางเอือมๆ

 

“ทำหยั่งกับมึงได้เยอะงั้นแหละ”ไอ้ต้องพูดเสียงดังแล้วชี้หน้าไอ้กาย

 

“ก็นะ...ได้เท่าไอ้บัตอ่ะ”ไอ้กายพูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ

 

“เท่าไอ้บัต?...ไอ้เพื่อนทรยศ!!...ตายซะเถอะแก!!”หลังจากที่พูดจบไอ้ต้องก็วิ่งไล่แตะไอ้กายทันที

 

“พวกนี้แม่ง...ปัญญาอ่อนวะ”ไอ้เดย์บอกเบาๆพร้อมกับปล่อยคอที่ล๊อคผมไว้

 

“ฮะฮะ...ดีออกเฮฮาดี”ผมหัวเราะก่อนจะบอกออกไป

 

“แล้วมึงอ่ะ...ดูท่าไม่ค่อยดีนี่”ไอ้เดย์หันมาถาม

 

“ห๊ะ?...กูเนี่ยนะ?”ผมชี้มาที่ตัวเอง

 

“เออ...ไอ้ต้องมันบอกอยู่ว่ามึงซึมๆไปเหมือนตอนที่พ่อแม่มึงเสียเลย...มันเป็นห่วงมึงมากนะเว้ย...มีอะไรบอกได้นะกูก็เป็นเพื่อนมึงนะเว้ย”ไอ้เดย์บอกพร้อมรอยยิ้ม

 

“ขอบใจวะ...แค่แฟนไปต่างประเทศเท่านั้นเองไม่มีอะไรหรอก”ผมบอกออกไปตามตรง

 

นี่ผมทำให้เพื่อนเป็นห่วงไปด้วยเหรอเนี่ย

 

แย่จริงบัตเตอร์

 

“แฟน?...มึงมีแฟน?...เฮ้ยไอ้ต้องไอ้บัตมันมีแฟนแล้วโว้ยยยย!!!”ไอ้เดย์ทำหน้าตกใจก่อนจะตะโกนให้ไอ้ต้องที่วิ่งไล่ไอ้กายอยู่

 

“ว้าว~....จริงเหรอ?...แฟนบัตเป็นยังไงเหรอ?...สวยไหม?”ฝ้ายเดินเข้ามาถามผมด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสนใจ

 

“ก็...จะว่าสวยก็ไม่เชิงหรอก...แต่น่ารักมากๆเลยล่ะ”ผมตอบฝ้ายกลับไปด้วยรอยยิ้ม

พอนึกถึงพี่คุณทีไรผมมักจะยิ้มได้ทุกทีเลยสิ

 

“ปุ้ยอยากเจอบ้างจัง”ปุ้ยเดินเข้ามาร่วมวงสนทนาด้วยอีกคน

 

หมับ!

 

“ไอ้บัตแกกล้ามีแฟนก่อนเพื่อนได้ไงวะ!”ไอ้ต้องกอดคอผมจากด้านหลังแน่นก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงงอนๆ

 

“ฮะฮะฮะ...เรื่องแบบนี้ห้ามไม่ได้หรอกเว้ย”ผมบอกกลับไปพร้อมกับหัวเราะ

 

“ไอ้เพื่อนทรยศไหนบอกว่าไม่สนใจสาวที่ไหนไงวะ?”ไอ้ต้องถามขึ้นอีก

 

“ก็ไม่ใช่สาวนี่หว่า...”ผมบอกออกไปตามตรง

 

“....”ทั้งวงถึงกับเงียบกริบเลยครับ

 

“มะ...มึง...อย่าบอกนะว่า...”ไอ้ต้องถามด้วยน้ำเสียงติดขัดก่อนจะยกนิ้วขึ้นชี้หน้าผม

 

“แฟนก็เป็นผู้ชายวะ”ผมพูดขึ้นก่อนจะส่งยิ้มให้มันไป

 

“เฮ้ย!!...”ไอ้ต้องถึงกับหน้าเหวอไปเลยครับพี่น้อง

 

“พูดจริง?”ไอ้กายถามผมอีกครั้ง

 

“เออ...คนที่พวกมึงรู้จักดีด้วย”ผมบอกต่ออีก...ผมไม่คิดว่าจะมีใครทายถูกหรอกนะ

 

“ห๊ะ?...พวกกูรู้จัก?...ใครวะ?...อ๊ะ...น้องบีมใช่ไหม?...เห็นอ่อยๆมึงอยู่นี่”ไอ้ต้องออกความเห็นทันที

 

“ไม่ใช่”ผมพูดขึ้นทันที

 

“กูว่าต้องน้องเลย์แน่ๆเลยเห็นมองมึงหลายครั้งแล้ว”ไอ้เดย์เสนอบ้าง

 

“ไม่ใช่น้อง...เขาอายุมากกว่ากู”ผมลองใบ้อีกสักหน่อย

 

“อายุมากกว่า?...แล้วพวกกูรู้จัก?...หรือว่าพี่เวย์”ไอ้ต้องพูดขึ้นอีกครั้

 

“ไอ้บ้านั่นพี่รหัสกูเว้ย!...เดี๋ยวปั๊ด!...”ผมพูดเสียงดังแล้วเตรียมง้างมือตั้งท่าจะชกไอ้ต้องทันที...เล่นถึงพี่รหัสกูเลยนะมึง

 

“อ้าว...ไม่ใช่เหรอวะ?...ไอ้กายมึงว่าใคร?”ไอ้ต้องหันไปถามไอ้กายที่ยืนอยู่ใกล้ๆแทน

 

“อืม...ไม่รู้ว่าพี่ฟูวป่ะ?”ไอ้กายลองพูดขึ้นบ้าง

 

“นั่นพี่รหัสมึงนี่...”ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเซ็งๆ

 

“ทายไม่ถูกเว้ย!...มึงก็เฉลยมาสักทีดิ”ไอ้ต้องเริ่มพาลแล้วครับ

 

“ก็ได้...แฟนกูนะ...”ผมพูดเว้นจังหวะไว้เพื่อความตื่นเต้น

 

“...”ทั้งวงถึงกลับเงียบหมดเลยครับ

 

“คุณปภิณวิทย์...หรือพี่วิทย์ไง”ผมบอกออกไปพร้อมกับยักคิ้วให้เพื่อนๆ

 

“เฮ้ยยยย!!!”ทั้งกลุ่มถึงกับหน้าเหวอขนาดผู้หญิงยังสถบคำหยาบออกมา

 

“พูดเป็นเล่นน่า...เอาชื่อพี่เขามาพูดแบบนี้เดี๋ยวก็โดนหรอก”ไอ้ต้องคนแรกเลยครับที่ไม่เชื่อแถมยังบ่นผมอีก

 

“ฮะฮะ...กูไม่ได้ล้อเล่น”ผมบอกย้ำไปอีกครั้งนึง

 

“บ้าไปแล้วเหรอไอ้บัต...คนระดับนั้นมึงไม่มีทาง...แถมยัง...”ตอนนี้ไอ้ต้องพูดไม่รู้เรื่องไปแล้วครับ...ตลกชะมัดเลย

 

“ไอ้บัต...เรื่องแบบนี้ล้อเล่นไม่ได้นะเว้ย”ไอ้เดย์บอกอีกคนนึง

 

“เออ..กูพูดจริง”ผมพูดย้ำอีกรอบ

 

“แปลว่าต้องมีหลักฐานอะไรสินะ?...อย่างรูปคู่?”ไอ้กายถามขึ้นอีกคน

 

“เฮ้ย!...นี่ไม่ได้จับคนร้ายนะเว้ยทำไมต้องมีหลักฐานด้วย?”ผมถามขึ้น...รู้สึกว่ามันชักจะกลายเป็นเรื่องใหญ่แล้วสิ

 

“ฝ้ายก็อยากเห็นนะ....มันไม่น่าเชื่อเลยคุณวิทย์เขาไม่น่าจะ...ชอบผู้ชายด้วยกันนี่”ฝ้ายพูดขึ้นบ้าง

 

“นั่นสิ...เอาหลักฐานมาให้ดูเลยนะบัต”ปุ้ยพูดขึ้นอีกคน

 

เอาแล้วไง....ถูกกดดันสุดไปเลย

 

ผมไม่มีหรอกนะรูปคู่กับพี่คุณน่ะ

 

“กูไม่มีรูปคู่กับพี่เขาหรอก”ผมบอกออกไปตามตรง...พี่คุณไม่ค่อยชอบถ่ายรูปสักเท่าไหร่พอผมจะถ่ายเมื่อไหร่ก็หนีตลอดเลย

 

“อ้าว...แบบนี้ก็ไม่มีอะไรมายืนยันว่าที่มึงพูดเป็นความจริงน่ะสิ?”ไอ้ต้องพูดขึ้นทันที

 

“มีแต่รูปที่ถ่ายพี่เขาได้ไหมล่ะ?”ผมพูดขึ้นก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมา

 

พรึ่บ!

 

“เฮ้ย!...ไอ้ต้องเอาคืนมา”ผมตะโกนขึ้นทันทีที่ได้ต้องคว้าโทรศัพท์ผมไปอย่างรวดเร็ว

 

“อยู่เฉยๆเลยมึง...ใครจะรู้ละมึงอาจจะแอบเข้าเน็ตหารูปคุณวิทย์เขามาให้ดูก็ได้”ไอ้ต้องพูดขึ้นแล้วมองมาทางผมด้วยสายตาจับผิด

 

คิดได้เนอะเพื่อนผม

 

“เฮ่อ...ก็ได้...ดูตามใจเลยเพื่อน”ผมถอนหายใจอย่างปลงๆก่อนที่เพื่อนทั้งกลุ่มจะย้ายไปหาไอ้ต้อง...ผมเองก็ยืนดูไอ้ต้องที่เปิดเข้าไปในแกลเลอรี่แล้วเลื่อนๆดู

 

“อยู่ไหนวะ...ไม่เห็นมีเลย...มึงหลอกพวกกูใช่ไหม?”ไอ้ต้องถามขึ้นอีกเมื่อเข้าไปดูรูปในอัลบั้มกล้องแล้วไม่เจอรูปพี่คุณ

 

“กูย้ายไปไว้ที่อัลบั้มชื่อพี่คุณ”ผมบอกไปอย่างปลงๆ...ให้ผมเปิดให้แต่แรกก็จบแล้ว

 

“พี่คุณ?...ใครวะ?”ไอ้เดย์ถามขึ้นบ้าง

 

“ก็ชื่อเล่นของพี่วิทย์ไง”ผมอธิบายไปตามตรง

 

“หา?...ไม่ได้ชื่อพี่วิทย์?”ไอ้ต้องถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ตกใจ

 

“เออ...พี่เขาชื่อเล่นคือเจ้าคุณแต่พี่เขาไม่ชอบให้ใครเรียก...จบนะ...รีบๆดูแล้วก็ไปที่หอประชุมได้แล้ววันนี้มีซ้อมรับปริญญานะเว้ย”ผมพูดขึ้นเผื่อพวกเพื่อนๆผมมันจะลืมไปแล้วว่าวันนี้ทางมหาลัยเรียกมาทำไม

 

วันนี้เป็นวันซ้อมใหญ่อีก3วันผมก็จะรับปริญญาแล้ว...หวังว่าพี่คุณจะกลับมาหาผมทันนะ

 

“จริงด้วย...เร็วดิวะไอ้ต้อง”ไอ้เดย์รีบเร่งไอ้ต้องที่เลื่อนหาอัลบั้มอยู่ทันที

 

“เออๆ...เจอแล้ว...เฮ้ย!...482รูป!...มึงถ่ายเหี้ยอะไรนักวะ?!”ไอ้ต้องพูดขึ้นอย่างตกใจเมื่อเห็นจำนวนรูปที่ผมถ่ายไว้

 

อยากบอกจังว่านั่นผมคัดแล้วนะ...ความจริงมีเยอะกว่านี้อีก

 

“เฮ้ย!...นี่มัน...รูปตอนคุณวิทย์นอน?...”ไอ้ต้องบอดเสียงดังด้วยความตกใจ

 

“เลื่อนต่อดิไอ้ต้อง...โว๊ะ!...นี้มันรูปที่คุณวิทย์เล่นกับหมาที่บ้านไอ้บัตนี่...กูจำหมามันได้”ไอ้เดย์พูดต่อทันที

 

“มีกระทั่งรูปตอนล้างจาน...มึงเป็นสโตกเกร์เหรอวะ?”ไอ้กายหันมาถามผมบ้างด้วยสายตาที่อยากรู้

 

“เปล่าเว้ย!...แค่มันน่าถ่าย”ผมตอบกลับไปตามตรง

 

“ว้าย!...รูปคุณวิทย์เหม่อมองท้องฟ้า...เท่จังเลย”ฝ้ายร้องขึ้นเบาๆแล้วพูดขึ้นด้วยใบหน้าที่แดงระเรื่อ

 

“รูปนี้เท่กว่านะ...กำลังให้อาหารสุนัขด้วยหล่อจัง”ปุ้ยพูดต่อเมื่อมือของไอ้ต้องยังคงไล่รูปไปเรื่อยๆ

 

พรึ่บ!

 

“พอได้แล้ว...ได้เวลาแล้วนะเว้ย!”ผมชิงโทรศัพท์คืนมาทันที...บอกตามตรงตอนนี้แม้กระทั่งรูปของพี่คุณผมยังหวงเลยไม่อยากให้ใครมาชมพี่เขา

 

ผมชมได้คนเดียว

 

“โหย~...มีหวงด้วย...ก็ได้ๆ...ดูท่ามึงจะจริงจังนะ?”ไอ้ต้องถามขึ้นแล้วสบตาผมนิ่ง

 

“เออ...ที่สุดเลย”ผมตอบกลับไปด้วยรอยยิ้มก่อนที่พวกเราจะวิ่งไปที่ห้องประชุมขนาดใหญ่...พวกเราโดนบ่นก่อนจะเข้าไปข้างในด้วยอาจารย์บอกว่าถ้ามาสายอีกก็ไม่ให้รับแล้ว...พวกผมรีบขอโทษขอโพยกันใหญ่เลยเลย

 

วันซ้อมให้ครั้งสุดท้ายได้ผ่านไปอย่างเรียบร้อย...อีก3วันที่ผมจะรับปริญญา...

 

และอีก3วันเท่านั้นที่จะได้พบพี่คุณ

 

ตลอดเกือบ3อาทิตย์ผมก็โทรคุยกับพี่คุณตลอดเพียงแต่ว่าพี่คุณค่อยข้างยุ่งทำให้คุยกันแค่ไม่กี่ประโยคก็ต้องวางแล้ว

 

“อยากคุยกับพี่คุณจัง...”ผมพึมพำขณะที่นอนแผ่อยู่บนเตียงของพี่คุณ

 

ครื่ดดดด~   ครื่ดดดด~

 

“...??”ผมสัมผัสถึงแรงสั่นของโทรศัพท์ทำให้ผมลุกขึ้นนั่งแล้วมองหาต้นเสียง

 

ผมวางโทรศัพท์ไว้ไหนเนี่ย?

 

ครื่ดดด~   ครื่ดดดด~

 

“เจอล่ะ?...อ๊ะ!...เบอร์นี้มัน...”ผมพูดขึ้นอย่างตกใจเมื่อเห็นเบอร์ที่ปรากฏขึ้นที่หน้าจอ...เบอร์ของคนที่ผมเฝ้าคิดถึงอยู่ตลอดเวลา

 

ปิ๊บ!

 

“พี่คุณ!!”ผมกดรับแล้วเรียกปลายสายด้วยความคิดถึงทันที

 

[ว่างคุยไหมบัตเตอร์?]

 

“ว่างครับ...ว่างแน่นอนเลย”ผมรีบตอบพี่คุณทันทีผมไม่ได้ยินเสียงพี่คุณมากี่วันแล้วนะ

 

[ไม่ต้องเสียงดังขนาดนั้นก็ได้...พี่จะโทรมาบอกว่าพี่อาจกลับช้าหน่อยน่ะ]

 

“ทำไมครับ?...เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ?”ผมรีบถามพี่คุณทันที

 

[คนที่มาพูดอบรมน่ะสิดันติดธุระมาช้าทำให้การอบรมถูกเลื่อนน่ะ...พี่น่ะโมโหสุดๆเลยไปบ่นกับเจ้าหน้าที่จัดงานมายกนึง...ให้ตายสิพี่อยากกลับไปให้ทันวันรับปริญญาของบัตเตอร์แท้ๆ]

 

พี่คุณบ่นออกมาด้วยน้ำเสียงที่หงุดหงิดแต่มันกลับทำให้หัวใจผมพองโตเพราะพี่คุณจำวันรับปริญญาผมได้แถมน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเสียดายนั่นทำให้ผมรู้ว่าพี่คุณคิดถึงผมมากแค่ไหน

 

“ไม่เป็นไรครับพี่คุณ...แค่พี่รีบกลับมาให้เร็วที่สุดก็พอแล้ว”ผมพูดขึ้นด้วยความรู้สึกที่ตื้นตัน...ชอบที่สุดเลยเวลาที่พี่คุณนึกถึงผมแบบนี้

 

[อืม..พี่จะกลับให้เร็วที่สุด...แต่หลังจากนี้พี่คงไม่มีเวลาโทรมาหาบัตเตอร์แล้ว...ขอโทษนะ]พี่คุณบอกผมเสียงอ่อย

 

“ครับ...ผมเข้าใจว่าพี่งานยุ่ง...จริงสิวันนี้ผมรู้เกรดแล้วนะ...ขอบคุณที่ให้Aผมนะครับ”ผมบอกพี่คุณออกไปตามตรง

 

[Aที่พี่ให้เพราะความสามารถของบัตเตอร์...พี่ภูมิใจมากนะ...แล้วก็...คิดถึงบัตเตอร์นะ...รักที่สุดเลย]

 

ปิ๊บ!

 

“...”ผมนั่งนิ่งมองโทรศัพท์ที่ถูกตัดสายไปอย่างกะทันหัน

 

ประโยคสุดท้ายที่พี่คุณพูดรัวๆอย่างรวดเร็วแต่ผมกลับได้ยินมันอย่างชัดเจน

 

‘คิดถึงบัตเตอร์นะ...รักที่สุดเลย’

 

“...ถ้าพี่อยู่ตรงนี้ผมจับพี่ปล้ำแน่ๆ”ผมพึมพำออกมาด้วยรอยยิ้มที่มีความสุข

 

“คิดถึง...และรักที่สุดเหมือนกันครับ”ผมพึมพำแล้วหลับไปพร้อมกับประโยคสุดท้ายที่ผมได้ยินซ้ำไปซ้ำมาทั้งคืน

 

เวลาช่างผ่านไปอย่างรวดเร็ว...ในที่สุดวันนี้ก็เป็นวันที่ผมได้รับปริญาบัตร...พวกผมมากันตั้งแต่6โมงเช้ากว่าพิธีจะเริ่มก็ตั้ง9โมง...ทุกอย่างผ่านไปด้วยดีแม้ว่าผมจะไม่ได้เห็นคนที่ผมอยากเจอที่สุดก็ตาม...

 

ทางมหาลัยและน้องๆในคณะจัดหลายอย่างเพื่อพวกผมที่กำลังจบทั้งซุ้มถ่ายรูปต่างๆมากมาย ทั้งคำอวยพรและการบูมที่รุ่นน้องทำให้อย่างสุดความสามาถทำให้พวกผมบางคนถึงกับน้ำตาไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่...ผมเองก็ซึมๆเหมือนกัน

 

ผู้ปกครองและญาติของเพื่อนๆผมต่างมาแสดงความยินดีและถ่ายรูปกันอย่างมีความสุข...แต่ผมหลังจากถ่ายรูปกับเพื่อนๆเสร็จแล้วก็ต้องมองไปรอบๆตามลำพังเพราะเพื่อนๆทุกคนถูกพ่อแม่ลากไปถ่ายรูปหมู่ด้วยกันหมดแต่ผมไม่มีพ่อแม่แล้ว...

 

คนเดียวที่ผมเหลืออยู่คือพี่คุณ

 

ผมเข้าใจว่าพี่คุณต้องทำงานถึงผมจะอยากเอาแต่ใจมากแค่ไหนแต่ผมก็ทำไม่ได้...ผมไม่อยากจะรบกวนพี่คุณมากไปกว่านี้แค่สิ่งที่ผมขอมันก็มากมายพอแล้ว

 

“พรุ่งนี้เหรอ?”ผมพึมพำเบาๆด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ

 

กว่าจะได้เจอพี่คุณ...ตั้งพรุ่งนี้เลยเหรอ?

 

อยากเจอจัง

 

“พี่คุณ...พี่คุณ...”ผมพึมพำออกมาด้วยความคิดถึง...อยากเจอกพี่คุณมากจริงๆ

 

“บัตเตอร์!!!”

 

“...!!...”ผมหันไปมองตามเสียงเรียกทันที

 

ภาพตรงหน้าทำให้ผมเบิกตากว้าด้วยความตกใจปนดีใจ...พี่คุณที่อยู่ใส่ชุดสูทสีขาวกับเทคไทน์สีฟ้าอ่อนช่างดูดีมากเหลือเกิน...แต่ที่ผมตกใจกว่าก็คือดอกกุหลาบสีแดงช่อใหญ่ที่พี่คุณถือมาด้วยต่างหากล่ะ...อยาบอกนะว่า...

 

“มาทำอะไรอยู่ตรงนี้เล่า...พี่หาตั้งนานรู้ไหม?...มานี่สิบัตเตอร์”พี่คุณบ่นผมเล็กน้อยก่อนจะเรียกผมเข้าไปหาด้วยรอยยิ้มที่ผมอยากเห็นมาตลอด3อาทิตย์...สองเท้าผมวิ่งเข้าไปหาพี่คุณอย่างรวดเร็ว

 

หมับ!

 

“พี่คุณ....พี่คุณ....พี่คุณ”ผมคว้าตัวพี่คุณมากอดไว้แน่นก่อนจะพึมพำชื่อพี่คุณออกมาด้วยความรู้สึกหลากหลายปนกันไปหมด

 

ดีใจ

 

ตื้นตัน

 

ปลาบปลื้ม

 

มีความสุข

 

“เดี๋ยวก่อน!...ออกไปก่อนดอกไม้พี่จะแบนหมดแล้ว!”พี่คุณบอกสัยงดังก่อนจะผลักไหล่ผมให้ออกไปเบาๆ

 

“...”ผมยอมผละออกมาด้วยความเสียดายแล้วมองหน้าพี่คุณที่ขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขิน...อยากจะฟัดแก้มแดงๆนั่นจัง...อยากจะจูบริมฝีปากสีชมพูที่เผยอเล็กน้อยนั่นจริงๆ

 

“บัตเตอร์...อ่อ...ยินดีด้วยที่จบการศึกษานะ...พี่ภูมิใจในตัวบัตเตอร์มาก...ขอโทษที่มาช้านะครับ”พี่คุณพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มก่อนจะยื่นช่อดอกกุหลาบขนาดใหญ่มาตรงหน้าผม

 

“...พี่คุณ”ผมเรียกชื่อคนตรงหน้าด้วยความตื้นตันก่อนจะรับช่อดอกกุหลาบมากอดไว้แน่น

 

“พี่กลับมาแล้ว...จะไม่ไปไหนแล้วเพราะงั้นอย่าทำหน้าเศร้าแบบนั้นอีกนะไม่งั้นพี่หนีไปแน่”พี่คุณพูดขึ้นแล้วลูบหัวผมเบาๆ

 

อุ่นจัง...นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่ได้สัมผัสถึงความอบอุ่นแบบนี้

 

“ครับ...ผมจะทำอาหารเลี้ยงต้อนรับนะครับ”ผมบอกพร้อมรอยยิ้ม

 

“ไม่เอา”พี่คุณพูดขึ้นทันทีก่อนจะส่ายหน้าเบา

 

“อ่อ...จะไปกินข้างนอกเหรอครับ?”ผมถามขึ้นอีกครั้งนึง...อุตส่าคิดไว้แล้วเชียวว่าจะทำอะไรให้พี่คุณบ้าง...ของก็ซื้อเตรียมไว้แล้วตั้งแต่เมื่อวาน

 

อยากให้พี่คุณกินอาหารที่ผมทำแล้วชมว่าอร่อยแท้ๆแต่ถ้าพี่คุณอยากไปกินข้างนอกผมก็คงไม่ขัดอะไรพี่เขาหรอก...ถึงจะแอบเสียใจเล็กๆก็ตามที

 

“ไม่ไป”พี่คุณตอบทันทีอีกครั้ง

 

“...??”ผมมองพี่คุณอย่างงงๆ

 

ไม่กินที่บ้าน

 

ไม่กินข้างนอก

 

แล้วจะไปกินไหนละครับ?

 

หมับ!

 

“บัตเตอร์...”พี่คุณกอดคอผมหลวมๆ...พร้อมกับสายตาของพี่คุณประสานเข้ากับสายตาของผม...ความรู้สึกหลากหลายที่ถูกส่งมาทำให้ผมยิ้มออกมาบางๆ

 

“ครับ?”ผมขานตอบพี่คุณ

 

 

“ไม่ใช่งานเลี้ยงต้อนรับพี่อย่างเดียว...ต้องเป็นงานเลี้ยงต้อนรับกับฉลองที่เรียนจบสิ...จุ๊บ..”พี่คุณบอกผมด้วยรอยยิ้มก่อนจะจูบที่ปากผมเบาๆแล้วผละออกอย่างรวดเร็ว

 

“....”สัมผัสที่พี่คุณเป็นคนเริ่มทำให้ผมถึงกับพูดไม่ออกเลย...ถ้ารู้ตัวเร็วกว่านี้จะคว้าตัวพี่เขามาจูบอย่างดูดดื่มเลย....เสียดายชะมัดเลย

 

“คิก...ทำหน้าตาตลกชะมัดเลย....กลับบ้านเราเถอะบัตเตอร์”พี่คุณขำเล็กน้อยก่อนจะเดินนำไปข้างหน้าแล้วหันกลับมาบอกผม

 

“ครับ”ผมยิ้มกว้างแล้ววิ่งตามพี่คุณไปติดๆเลย

 

คุณพ่อคุณแม่...ผมอยากบอกว่าตอนนี้ผมไม่เป็นอะไรแล้ว...ผมเจอคนที่ผมอยากจะอยู่ด้วยไปทั้งชีวิต...คนที่ผมรักมากที่สุดและเขาก็รักผมไม่ต่างกันเลย

 

เพราะงั้นคุณพ่อคุณแม่ไม่ต้องเป็นห่วงผมนะครับ

 

ปราบเท่าที่ผมยังมีพี่คุณอยู่ข้างๆ...

 

ผมก็ไม่ต้องการอะไรแล้ว

 

“รักพี่คุณที่สุดเลย!!!”ผมตะโกนออกไปสุดเสียง

 

“อะ...ไอ้เด็กบ้ามาพูดอะไรในมหาลัยเล่า!!”พี่คุณบ่นผมทันดีด้วยใบหน้าที่ขึ้นสีอย่างหน้าแกล้ง

 

“รักพี่คุณ!!...รักพี่คุณ!!...รักนายปภิณวิทย์ที่สุดเลย!!!”ผมตะโกนขึ้นอีกครั้งด้วยเสียงที่ดังกว่าเดิม

 

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ...ไม่อายคนอื่นเขารึไง?”พี่คุณพูดเสียงดังแล้วพยายามใช้มือปิดปากผม

 

“ไม่อายครับ!...อยากบอกให้ทุกคนรู้เลยว่า...ผมรักพี่คุณที่สุดเลย!!!”ผมตะโกนออกไปอีกครั้งนึง

 

“อะ...จะทำอะไรก็ทำไปเลย...ฮึ้ย!!”พี่คุณตะโกนเสียงดังแล้ววิ่งหนีไปทันที

 

“ฮะฮะฮะ...รอผมด้วยครับพี่คุณ”

 

...............................................................................

 

สวัสดีคะ

 

ในที่สุดทั้งคู่ก็ได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้งแล้ว

 

จากกันยังไม่ถึงตอนก็เจอกันซะแล้ว555

 

อย่างที่บอกว่าไม่ค่อยชอบพวหฉากแยกจากหรือดราม่าสักเท่าไหร่

 

แต่งได้เท่านี้ก็สุดๆแล้วคะ

 

ตอนหน้า...

 

จะเป็นตอนจบแล้วนะคะ

 

ขอบคุณทุกๆคอมเม้นท์และกำลังใจคะ

 

ไว้เจอกันในตอนหน้านะคะ 

 

nicedog

 

♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪

ความคิดเห็น