ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

#03 พบกันอีกครั้ง

ชื่อตอน : #03 พบกันอีกครั้ง

คำค้น : ดวงใจศิวฤกษ์ วนิดา ท่านชายฤกษ์ นิยายรักโรแมนติก คอมเมดี้ นิยายย้อนยุค นิยายแนวอบอุ่น

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 183

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ต.ค. 2562 19:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
#03 พบกันอีกครั้ง
แบบอักษร

#03 พบกันอีกครั้ง 

 

           วังนเรศรังสิกูรขณะนี้ดูจะแปลกตาไปจากทุกวัน สวนหน้าวังถูกตกแต่งเสียสวยงาม ตามกิ่งไม้ประดับด้วยหลอดไฟสีส้มดวงเล็ก ๆ และหลอดไฟระย้าราวกับภัตคารหรูระดับห้าดาว สาวใช้ในบ้านช่วยกันยกข้าวของสำหรับทำอาหารมื้อค่ำนี้ออกมาข้างนอก เนื่องจากมีการเปลี่ยนแผนเล็กน้อย จากเดิมคุยกันว่าจะทำสเต็กเปลี่ยนมาเป็นบาบิคิวแทน ตอนนี้ทุกอย่างถูกบรรดาสาวใช้เตรียมไว้หมดแล้วจะขาดก็แต่ของที่จะนำมาพร้อมสองสาวแขกผู้มาเยือนค่ำคืนนี้เท่านั้น หม่อมเจ้าแขไขที่เดินมาดูความเรียบร้อยมองไปโดยรอบอย่างพึงพอใจ ก่อนจะคิดถึงเพื่อนของพระองค์ที่ยังไม่เห็นแม้แต่วี่แวว ยังไม่ทันที่จะออกปากบ่นเสียงรถที่ดังขึ้นหน้าบ้านทำให้ต้องหันไปมองก่อนที่ริมฝีปากบางสวยได้รูปรับกับดวงหน้าหวานยกยิ้มขึ้นอย่างดีใจ ก่อนที่เจ้าตัวจะสาวเท้ามุ้งไปหา ทันทีที่รถจอดเหล่าสาวใช้ในเหล่าสาวใช้ในวังก็กรูกันไปที่รถเพื่อที่จะช่วยยกของต่าง ๆ 

           “ท่านหญิง!!” วนิดาและพิมพ์ผการ้องขึ้นด้วยน้ำเสียงดีใจก่อนที่ทั้งสองจะวิ่งเข้ามาสวมกอดราชนิกูลสาว หม่อมเจ้าแขไขเองก็อ้าแขนรับพระสหายที่โผเข้าใส่อย่างทันท่วงที 

           “หญิงนึกว่าจะไม่มาเสียแล้ว นี่ก็จัดของกันเรียบร้อยเหลือก็แต่นิดากับพิมพ์ที่ยังไม่มาเสียที” 

           “แหมท่านหญิงก็ เรายังมีเวลาอีกถมเถ นี่ก็เพิ่งจะสี่โมงเองเพคะ นัดตั้งห้าโมงแหนะ” พิมพ์ผกาว่า 

           “ก็หญิงคิดถึงนี่นา ไม่เจอกันที่หลายวันคุยแต่โทรศัพท์”  

           “แล้วนี่เสด็จประทับอยู่ไหมเพคะท่านหญิง” วนิดาเอ่ยถามถึงผู้บิดาของท่านหญิงแขไขก่อนเนื่องจากมาถึงที่แล้วก็ต้องเข้าไปกราบเจ้าของวังเสียก่อน 

           “เด็จพ่อทรงประทับรอที่ห้องรับแขกแหนะ ไปกันเลยไหม” หม่อมเจ้าแขไขถาม 

           “เพคะ อ้อเดี๋ยวก่อนเพคะ นึกขึ้นได้เมื่อครู่ลืมบอกคนที่เอาเนื้อไปว่าไม่ต้องทำอะไร พิมพ์หมักไว้เรียบร้อยแล้วเหลือเพียงเสียบกับไม้ปิ้งเท่านั้น” วนิดาเอ่ยขึ้นเมื่อนึกได้ เมื่อได้ยินดังนั้นท่านหญิงของวังก็กวักมือเรียกสาวใช้ที่อยู่บริเวณนั้นมาก่อนที่จะสั่งงานตามที่วนิดาบอกเมื่อครู่ 

           “ไปกันเถอะ” เมื่อเรียบร้อยทั้งสามก็เดินเขาไปข้างในตึกใหญ่ของวังนเรศรังสิกูร เมื่อเดินเข้ามายังส่วนของห้องโถงสำหรับรับแขกก็อดที่จะมองอย่างชื่นชมไม่ได้ ไม่ว่าจะมากี่ครั้ง พวกหล่อนก็ไม่เคยหยุดที่จะชื่นชมมันเลยสักครั้ง ก่อนที่สองแขกสาวจะย่อตัวลงเดินเข้าเข้าไปกราบเจ้าบ้านอย่างงดงามอ่อนช้อย  

           “มาแล้วหรือหนูพิมพ์หนูนิดา ไม่เจอกันเสียนาน สบายดีไหม” เสียงแหบตามวัยของผู้พูดดังขึ้นถามไถ่สารทุกข์สุกดิบสองสาว 

           “สบายดีเพคะ/สุขดีเพคะ” พิมพ์ผกากับวนิดาเอ่ยตอบพร้อมกัน  

           “ดีแล้ว เอาล่ะลุกขึ้น ๆ นั่งเก้าอีให้สบาย มาลั่งพื้นทำไมให้ปวดเนื้อปวดตัว” ท่านหญิงดวงแขที่นั่งเคียงข้างพระสวามีเอ่ยชวนสองสาวให้ลุกขึ้นนั้งที่โซฟารับแขก 

           “มิได้เพคะ หม่อมฉันนั่งนี้ดีกว่า ประเดี๋ยวเหาจะกินหัว” วนิดาว่าจบก็เรียกเสียงฮาครืนทำเอาบรรยากาศแห่งความสุขอบอวนไปทั่วห้องโถง หม่อมเจ้าดวงแขเองก็ไม่รู้จะพูดอะไร ก็จะให้ว่าอะไรได้ล่ะ ร่างบางตรงหน้าก็เป็นเสียอย่างนี้ตั้งแต่เด็กจนโต ไม่เคยทำตัวเสมอเจ้าเสียเท่าไหร่ เว้นก็แต่กับหม่อมเจ้าแขไขเท่านั้นที่ทั้งสองสาวจะปฏิบัติตนด้วเหมือนเป็นเพื่อนธรรมดาที่ไม่มียศศักดิ์อะไร 

           “หนูนิดานี่ไม่เปลี่ยนเลยนะจ๊ะ แต่เอ หรือว่าเปลี่ยนนะ งามขึ้นผิดหูผิดตาไปโข หนูพิมพ์ก็ด้วยสวยไม่แพ้กันเลย จองตัวไว้ให้ชายวุธดีไหมเพคะท่านหญิง เด็จพี่ว่าอย่างไรบ้างเพคะ” หม่อมพิไลยเอ่ยหยอกล้อสองสาว หากน้ำเสียงนั้นบ่งบอกถึงสิ่งที่เจ้าตัวพูดได้เป็นอย่างดีว่าหากได้ก็ดี สองสาวเมื่อได้ยินดังนั้นก็แทบอายม้วนที่เดียว 

           “นั่นนะสินะ คุ้นเคยกัน เด็ก ๆ จำพี่ชายวุธได้ไหมจ๊ะ ” ท่านหญิงดวงแขตรัสถาม สองสาวพยักหน้า ท่านชายวุธในความทรงจำของพวกเธอนั้นคือท่านชายที่สุภาพ จิตใจดี คอยตามใจพวกหล่อนเสมอยามที่มาเล่นที่วัง 

           “อีกเดี๋ยวคงได้เจอ” พระองค์เจ้านเรศรังสิกูรตรัสออกมา ก่อนจะทรงยกชาขึ้นจิบ 

           “จริงสิ! เห็นเหมือนพิมพ์กับนิดาเหมือนจะมีของฝากมาด้วยนี่นา” ท่านหญิงแขตรัสขึ้นอย่างตื่นเต้น ทำเอาวนิดากับพิมพ์ผกาถึงกับย่นจมูกใส่คนตาไว 

           “รู้ได้ไงเพคะ อาจจะไม่ใช่ก็ได้นะเพคะท่านหญิง” พิมพ์ผกาเอ่ย 

           “ก็แหม หญิงรู้หรอกน่า ว่านิดากับพิมพ์ต้องมีของฝากให้หญิงบ้างล่ะจริงไหม” ท่านหญิงแขตรัสกับพระสหายอย่างรู้ใจ 

           “มีจริงเพคะ นิดากับพิพม์เขียนไว้แล้วว่าของพระองค์ไหน ไว้ให้นมน้อมเอาให้ตอนที่พวกเรากลับนะเพคะ จะได้ตื่นเต้นอีกนิด” วนิดาเอ่ยอย่างที่เตรียมกับพิมพ์ผกามาก่อนที่จะถึงวัง 

           “ดูซิเด็กพวกนี้ เล่นเหมือนเดิมอีกแล้วหึ ๆ ๆ” ท่านหญิงดวงแขตรัสยิ้มยิ้มไม่ถือสากับความคิดแปลก ๆ ที่พระองค์ชินเสียแล้วของทั้งสามสาว 

           “แล้วนี่เย็นนี้จะทำอะไรรับประทานกันจ๊ะ” หม่อมพิไลยพักมือจากการปักผ้า เอ่ยถามขึ้น 

           “ตอนแรกว่าจะทำสเต็กค่ะหม่อม แต่ว่าเปลี่ยนใจจะทำบาบีคิวแทนค่ะ” วนิดาเอ่ยตอบ 

           “อย่างนั้นรึ หวังว่าจะไม่ต้องวิ่งวุ่นกันอย่างคราวที่แล้วนะ” พระองค์เจ้าสานนเรศรังสิกูรทรงเอ่ยเย้าปมเดิมที่เคยเกิดขึ้นเมื่อหลายปีก่อน สามสาวที่ได้ยินถึงกับหน้าขึ้นสีด้วยความอาย ทำเอาทุกคนที่นั่งอยู่หัวเราะเบา ๆ ไม่เว้นแม้แต่ประนอมที่ปกติไม่ค่อยจะหลุดเวลารับใช้ใกล้ชิดแบบนี้ 

           “โถ่ ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกเพคะ คราวนี้พวกหม่อมฉันมั่นใจมากเสียด้วย รับประกันด้วยเกียรติของนักเรียนอังกฤษทั้งสามคนเลยเพคะเสด็จ” พิมพ์ผกาเอ่ยอย่างแม่นมั่น 

           “ใช่แล้วเพคะเด็จพ่อ ทรงรอชิมได้เลยเพคะ รับรองว่าลืมที่เคยเหวยของภัตคารหรูไปเลย” หม่อมเจ้าแขไขตรัสเสริม 

           “พ่อจะรอดูแล้วกัน หึ ๆ ๆ”  

           “แล้วนี่เมื่อไหร่ชายวุธจะมาละนี่ เริ่มค่ำแล้วนะ โทรตามรึยังแม่พิไลย” หม่อมเจ้าดวงแขตรัสถามหม่อมพิไลย 

           “อีกเดี๋ยวก็คงมาเพคะท่านหญิง” สิ้นคำพูดของหม่อมพิไลย นมน้อมที่กระซิบกระซาบกับเด็กติ๋ว สาวใช้ในวังอีกคน ก่อนที่นางจะคลานเข่าเข้ามา 

           “ทูลท่านหญิง เมื่อครู่แม่ติ๋วมาบอกว่าท่านชายวุธถึงวังแล้วเพคะ รับสั่งว่าจะทรงอาบน้ำก่อน” 

           “อ้าวอย่างนั้นรึ งั้นเราไปข้างนอกกันเถอะ บรรยากาศกำลังได้ที่เลย ไปกันเถอะ” พระองค์เจ้าสานนเรศรังสิกูรทรงรับสั่งกับทุกคน ก่อนที่จะทรงลุกขึ้นโดยมีท่านหญิงแขเข้ามาประคอง  

           “อ้อ เดี๋ยวนมไปบอกชายวุธให้ตามไปที่สนามด้วยนะจ๊ะ” ท่านหญิงดวงแขหันไปรับสั่งกับประนอม ก่อนที่ทุกคนจะออกไปยังสถานที่ที่จะรับประทานมื้อค่ำกันวันนี้ 

 

           เสียงพูดคุยกันดังขึ้นอย่างสนุกสนาน บรรยากาศขณะนี้ช่างเป็นอะไรที่อบอ่นเหลือเกิน แม้คนเหล่านี้จะต่างฐานันดรกัน ทว่ากลับไม่มีการถือตัวแต่อย่างใด พิมพ์ผกาที่ง่วนอยู่กับการปอกเปลือกกีวี่ก่อนจะหั่นเป็นชิ้น ๆ พอดีคำจัดใส่จานที่มีแอปเปิลที่ปอกและหั่นเสร็จก่อนหน้านั้นแล้ววางอยู่ วนิดาเองก็ยืนปิ้งเนื้อที่หมักไว้ มือเรียวสวยคอยทำหน้าที่พลิกไม้เพื่อไม่ให้เนื้อไหม้อยู่ตลอดเวลา บางครั้งก็ทาเนยเพื่อเพิ่มความหอมให้เนื้อสำหรับคนที่ไม่รับประทานเผ็ด โดยเฉพาะท่านหญิงแขของหล่อน รายนั้นกินของเผ็ดไม่ได้เลยล่ะ  

           “มีอะไรให้หญิงช่วยไหมนิดา” ท่านหญิงแขตรัสถามพระสหายเมื่อรู้สึกว่าพระองค์ดูว่าเกินไป อยากจะมีอะไรทำบ้าง 

           “ไม่มีเพคะท่านหญิง เดี๋ยวก็ยกขึ้นโต๊ะแล้วเพคะ ทรงรอที่โต๊ะอาหารเลยก็ได้” 

           “แต่หญิงอยากช่วยนี่นา”  

           “ถ้าอย่างนั้น ทาเนยไหมเพคะ ของท่านหญิงเองจะได้ทรงรู้ว่าขนาดไหนพอดี” ท่านหญิงแขได้ยินก็ยิ้มกว้าง ก่อนกระวีกระวาทหยิบพู่กันสำหรับทาเนยโดยเฉพาะมา ก่อนจะค่อย ๆ ทาลงบนเนื้อบาบิคิวอย่างตั้งใจ วนิดาเองก็หันไปพลิกเนื้อต่อเช่นเดิม 

           “จริงสิ นิดาจำพี่ชายฤกษ์ได้ไหม” จู่ ๆ ท่านหญิงแขก็ทรงถามขึ้น วนิดาเลิกคิ้วก่อนจะทำท่านึกชั่วครู่ ก่อนจะนึกออก 

           “จำได้สิเพคะท่านหญิง จำได้ไม่ลืมเลยเพคะ” วนิดากัดฟันพูดท้ายประโยค 

           “ดูนิดาจะยังไม่หายเคืองพี่ชายของหญิงเลยนะ ผ่านมาตั้งนานแล้วแท้ ๆ” ท่านหญิงแขว่า 

           “ก็จำได้บ้างเพคะ บางเรื่องจำแม่นเชียว แต่ไม่รู้ว่าตอนนี้จะทรงเหมือนเดิมหรือเปล่า ไม่ได้เจอกันเสียนานตั้งแต่ทรงไปเรียนที่อังกฤษ” 

           “นั่นสินะ พี่ชายเองก็เปลี่ยนไปมาก แต่หล่อขึ้นด้วยนะ แต่เถลไถลไปหน่อยเท่านั้นเอง” 

           “ไม่หน่อยแล้วกระมังเพคะ จนป่านนี้ยังไม่เด็จกลับวังไม่ใช่หรือ” วนิดาถาม 

           “โถ่ ทรงหนีเด็จพ่อหรอกนิดา โดนให้ไปดูตัวกับบุตรีท่านชายพุทธคุณ ทรงไม่โปรดเลยออกจากวังไปตั้งแต่เช้าโน่นแหละ” ท่านหญิงว่า 

           “ถึงกับหนีเชียวหรือเพคะ” วนิดาถามเสียงสูงพลางกลั้นขำ อะไรกันอย่างนี้ก็ได้หรือ เพียงแค่ไม่พอใจแค่นั้นแทนที่จะทูลเสด็จพ่อดี ๆ กลับแก้ด้วยวิธีเด็ก ๆ  

           “ก็ใช่นะซี แต่หญิงว่าเด็จพ่อเองก็น่าจะทรงเหนื่อยแล้วล่ะ เป็นอย่างนี้ทุกที นี่นิดารู้ไหมว่าครั้งที่เท่าไหร่แล้ว ที่ทรงทำอย่างนี้น่ะ”  

           “ไม่ทราบสิเพคะ” 

           “ตั้งแต่ทรงอายุยี่สิบสองแหนะ นี่ก็ห้าปีแล้วยังไม่มีวี่แววเฮ่อ~~~~” ท่านหญิงถอดหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายในตัวพี่ชายตน 

           “ทรงทำแบบนี้ถึงห้าปีเลยหรือเพคะ!!!” คราวนี่วนิตาถามเสียงดังกว่าเก่า ดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง สีหน้าตกตะลึง ไม่คิดว่าชายหนุ่มจะทนอยู่ได้ถึงห้าปีขนาดนี้ นี่ดูจะเกินคาดไปหน่อย ดูท่าว่าจะทรงไม่ชอบจริง ๆ กระมัง ก่อนทั้งคู่จะเลิกสนใจเรื่องอื่น เมื่อเนื้อที่ย่างไว้สุกได้ที่พอดี 

วนิดาค่อยหยิบเนื้อที่เสียบไว้ในไม้ที่เหลาไว้อย่างเรียบร้อย ตัวเนื้อบาบิคิวก็มีสีสันน่ารับประทานอยู่ไม่น้อย บวกกับพริกหยวก มะเขือเทศและสับปะรด ยิ่งดูน่ากินไปใหญ่ 

           “ไกกันเพคะท่านหญิง ผู้ใหญ่คงจะทรงหิวแย่แล้ว ติ๋วฝากดูเนื้อต่อทีนะจ๊ะ” วนิดาหันไปชวนท่านหญิงแขไปที่โต๊ะ ก่อนไปไม่วายหันไปกำชับติ๋วที่คอยช่วยเป็นลูกมือให้คอยดูเนื้อต่อจากตน 

           “เจ้าค่ะคุณนิดา” เด็กติ๋วรับคำสั่ง พร้อมขยับเข้ามาแทนที่หญิงสาวทั้งสอง 

           “ไปกันเถอะเพคะ” ทั้งคู่ช่วยกันยกจานที่มีเนื้อย่างที่สุกแล้วคนละสองจาน มุ่งหน้าไปยังโต๊ะอาหาร แสงเทียนบวกกับแสงไฟสลัว ๆ ขับบรรยากาศให้โรแมนติก ทุกคนมากันพร้อมหน้า เว้นเสียก็แต่ท่านชายศิวฤกษ์เท่านั้น 

           “มาแล้วคะ หิวกันหรือยังคะ” ท่านหญิงแขไขเอ่ยถามสมาชิกบนโต๊ะอาหาร 

           “กลิ่นชอมมาแต่ไกลเชียว พ่อลูบท้องรอตั้งนาน” พระองค์เจ้าสานนเรศรังสิกูรตรัสตอบพระธิดา พลางยกพระหัตถ์มาลูบบริเวณหน้าท้องประกอบคำพูด 

           “แหมเด็จพ่อก็ แป๊บเดียวเองเพคะ” ท่านหญิงเอ่ยแก้ พลางช่วยนิดาจัดแยกใส่จานให้แต่ละคนบนโต๊ะ 

           “หอมจริง ๆ ดูน่ากินกว่าปีก่อนโน้นเยอะเลย” ท่านชายศิวาวุธตรัสเย้า ก่อนจะยื่นพระหัตถ์ไปรับจานที่วนิดาส่งให้ 

           “พี่ชายวุธก็ เรื่องมันนานมาแล้วนะคะ ลืมได้แล้วล่ะค่ะ” ท่านหญิงแขแหวใส่เบา ๆ วนิดากับพิมพ์ผกาเองก็รู้สึกอายเช่นกัน แก้มนวลขึ้นสีระเรื่อ แต่ก็ไม่ปฏิเสธ ก็แหม มันเรื่องจริงซะขนาดนี้ใคร ๆ ก็รู้ 

           “เอาล่ะ อย่าแกล้งน้องสิชายวุธ แต่แม่ก็เห็นด้วยนะหึหึ ดูท่าว่าหนูนิดากับหนูพิมพ์จะเข้าครัวเก่งขึ้นนะเนี่ย ใครได้ไปเป็นศรีเรือนคงจะโชคดีไม่น้อยทีเดียว” หม่อมพิไลยเอ่ยชม 

           “นั่นนะสิ แล้วนี่เมื่อไหร่ชายฤกษ์จะมาเสียที ตั้งโต๊ะหมดแล้วนะ เสียมารยาทจริงเชียว” หม่อมเจ้าดวงแข 

           “ให้นมน้อมโทรศัพท์ดูอีกรอบซิ” พระงองค์เจ้าสานนเรศรังสิกูรรับสั่งขึ้น ประนอมรับคำก่อนทำท่าจะไปโทรศัพท์ เสียงคุ้นหูก็ดังขึ้นเบื้องหลังเสียก่อน 

           “พูดถึงชายอยู่หรอครับทุกคน”  !!! 

 

 

ภัทราณัฐ. 

มาแล้วค่ะ สำหรับใครที่รอ ฮือออ จะเข้าช่วงไฟนอลแล้ว อวยพรให้นักศึกษาครูตัวน้อยคนนี้ด้วยนะคะทุกคนนน 

ป.ล. เรื่องแผนรักลวงใจนายเด็กเสิร์ฟจะอัพลงวันพรุ่งนี้นะคะ 

            

ความคิดเห็น