ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : แค้นจนรัก-18

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ต.ค. 2562 15:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
แค้นจนรัก-18
แบบอักษร

ตุบ

"โอ้ยย ฮึกคุณผม.."เขาจับผมโยนมาที่เตียง สายตาที่มองมาหาผมทำให้ผมไม่กล้ามองเขาเลย

"มึงจะร้องทำไม!"

"ผะผมเจ็บ คุณปล่อยผมไปเถอะนะ"

"ปล่อยงั้นเหรอ ปล่อยให้มึงไปนอนอ้าขาให้ไอไผ่งั้นเหรอ"เค้าตะคอกใส่ผมเสียงดังมาก แต่สิ่งที่เค้าพูดเหมือนเค้าดูถูกผมเกินไป

"ผมไม่เคยทำอย่างที่คุณพูด แล้วฮึก อีกอย่างถึงผมจะทำก็ไม่เกี่ยวกับคุณ"

"ไม่เกี่ยวงั้นเหงอ! "

"โอ้ย ผมจะเจ็บ"เค้าจับคางผมบีบแรงมากคงขึ้นรอยแดงหมดแล้ว

"เจ็บใช่มั้ย กูจะทำให้เจ็บกว่านี้อีก!"กึก

"ไม่ๆ อย่ากัดฮือผมเจ็บฮือๆ"เค้ากัดคอผมเค้ากัดแรงมากจนได้กลิ่นคาวเลือด ผมพยายามดิ้นหนี้เค้าตุบ ตุบผมคงสู้แรงเค้าไม่ได้จริงๆสินะ ไม่ได้นะเจ้านายต้องสู้นะอย่าให้เค้าคมเหงเราได้

ตุบ

"โอ้ย มึงกล้าถีบกุเหรอ มานี่มึงจะไปไหน"ผมรอจังหวะที่เค้าเผลอใช่แรงทั้งหมดถีบเขาจนตกเตียง แล้วรีบลุกขึ้นวิ่งหนี้เค้าไปที่ประตูจะถึงแล้วเจ้าอีกนิดเดียว

อึก

"แสบนักนะมึง! มานี้"เขากระชากตัวผมผมมาหาเค้า มันเร็วมากจริงๆทั้งทีอีกนิดเดียวก็จะถึงประตูแล้วแท้ๆ

ตุบ

"ฮึก ผมเจ็บ"ผมเจ็บจนจุกจริงๆเขาโยนผมลงเตียง

(โอ้ย เดี่ยวน้องก็บุบหมดหรอกอีพี่:ไรท์)

"กูจะจัดการมึงให้สลบคาคว*กูเลย"สิ้นเสียงที่เค้าพูด เค้าก็กระชากเสื้อผ้าผมออก ผิวผ้าขูดกับผิวผมจนแสบหมดแล้ว

"กล้วแล้วฮึก อย่าอย่าทำฮืออะไรผมเลยฮือ"ผมยกมือไหว้เขา ผมไม่เหลือแม้แต่ศักดิ์ศรีมันหมดไปตั้งครั้งแรกที่เค้าข่มขืมผม

"..."ไร้เสียงตอบรับ เค้าได้แต่ก้มดูดเม้มซอกคอผมจนแสบไปหมด ทั้งตัวของผมและเค้าเปลือยเปล่า กลัวคำๆนี้วนเวียนอยู่ในหัวผม กลัวเค้า เค้ามาก

"ผม ฮึกฮรือ ขอโทษอึก ผมกลัวแล้ว อย่าฮึกยะ"

"เงียบ!ขอโทษเหรอมันไม่ได้ผลหรออ้าขากว้างๆ"เขาไม่ฝังผมเลย จับขาผมอ้าออกกว้างผมพยายามหุบขาเขาหาตัวเองแต่ก็ไม่สามารถสู้แรงเขาได้เลย ผมแพ้เข้าตลอดเลยใช่มั้ย เขาจับของเขารูดลงสองสามครั้งจนมันแข็ง เขาจะสอดมันเข้ามาแล้วมั้ยนะมั้ย

"อย่าทำอือ อย่าผมกลัวกลัวแล้วฮืออ กรี๊ดดดดดดดด"

#เดี่ยวมาต่อให้น้าา

pน่าน

'อย่าทำอือ อย่าผมกลัวกลัวแล้วฮืออ กรี๊ดดดดดดดด'

อย่าเข้าใจผิดผมยังไม่ได้ทำอะไรมันเลย มันร้องไห้แล้วก็กรี๊ดออกมาเสียงดังแล้วมั้นก็สลบไป ทั้งที่ผมยังไม่ได้ทำอะไรมันเลย

"มึง มึง แปะๆ"ผมลองตบหน้ามันเบาๆแต่ผลที่ได้มันมีแต่ความเงียบไร้เสียงตอบจากมัน

"มึงเจ้า เจ้าคุณ"

"..."ไร้เสียงตอบ ผมผละตัวออกจากมันยืนมองมันอยู่ข้างเตียง ส่วนลูกชายผมก็โด่เด่อยู่อยากก็อยากนะ อย่าคิดว่าผมเป็นคนดีนะผมไม่ใช่คนดีอะไรแต่แค่ไม่ชอบมีอะไรกับคนไม่ได้สติแบบนี้มันไม่เร้าใจ

"ซี๊ดอ่า ใจเย็นลูกพ่อ"ผมรูดน้องชายเบาๆ โลกสวยด้วยมือเราแล้วกัน

.....

อ่า~สบายตัวแล้วครับคงไม่ต้องบอกว่าผมทำอะไรมา ส่วนมันก็นอนอยู่บนเตียงสบายใจแต่มันดูหายใจแรงกว่าปกตินะหรือจะไม่สบายหวะ ผมเดินไปดูมันใกล้

"ตัวร้อนชิบหาย"ผมเอามือไปอังที่หน้าผากมัน มันร้อนมากกูยังไม่ทำอะไรเลยแม่งอ่อนแอชิบหาย ลูกคุณหนูชิบอะไรนิดอะไรหน่อยก็ป่วย

 

"เป็นภาระกูชิบหาย" อ่าผมกำลังนังเช็ดตัวให้มันอยู่ ทำไมกูต้องทำให้หวะ

'หนาว ฮึก หนาว'

"เออ อยู่นิ่งก่อนดิ"มันเบียงตัวหลบผ้าที่ผมเช็ดให้มันอยู่นั้นแหละ

'อือ อย่าฮืออ หนาว~'

"เฮ้ย ร้องทำไมเนี่ย"เอาสะผมตกใจเลยอยู่ๆมันก็ร้องไห้ แม่งเอ้ยจะร้องทำไม่เนี่ย

กว่าจะเช็ดตัวให้มันเสร็จเอาสะผมเหงื่อตกเลย ดิ้นหนี้ผมอยู่ได้ ผมจัดการใส่เสื้อผ้าให้มันเสื้อเชิดตัวเล็กที่สุดของผมให้มันใส่ แต่ก็ตัวใหญ่กว่ามันอยู่ดี หลังจากที่แต่งตัวให้มันเสร็จผมก็เดินลงมาข้างล่างหายาให้มันกินก่อนเผื่ออาการจะดีขึ้น

"อยู่ไหนหวะ "ผมเดินไปดูที่ห้องนั่งเล่นมันน่าจะมีกล้องปฐมพยาบาลอยู่

"อ่า เจอละ"ผมยิบยาพารามาแล้วเดินขึ้นไปบนห้องในห้องมันมีน้ำอยู่แล้ว

"มึง มึงลุกมากินยาก่อน"

"..."เงียบ ผมประคองตัวมันขึ้นมากินยาก่อน

"แค่กๆ"มันสำลักส่งใส่จะให้กินน้ำเยอะไปครับ

"ค่อยๆกิน "มันกินเสร็จผมก็ประคองมันไปนอนอีกครั้ง ห่มผ้าให้เสร็จสับเลยครับ รู้สึกเหมือนคนใช้เลย

"กูไปทำงานก่อน อย่าไปไหนละมึง"ผมไปทำงานก่อนนะแล้วเจอกัน

 

มาต่อให้แล้วว สั้นหน่อยน้าาา😂

:จะบอกว่าป่วยแล้วอารมณ์แปรปรวนน้าาา

 

 

 

 

ความคิดเห็น