ฝากกดไลก์ ติดตาม และคอมเม้นต์ด้วยนะคะ : )

ชื่อตอน : Chapter.1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 50.6k

ความคิดเห็น : 26

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ก.ย. 2562 10:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter.1
แบบอักษร

  

               “ขอบคุณ ..ฮึก ขอบคุณมากค่ะ” เธอละล่ำละลักพลางใช้มือขวาดันพื้นถนนเพื่อพยุงตนเองขึ้นแทน 

 แต่กลับเซซัดเกือบทรุดฮวบลงพื้นอีกครั้งหากเขาไม่รีบเอื้อมมือช้อนวงแขนเข้าช่วย 

               หมั่บ 

               “ฟู่วว”  

               มัวแต่ถือเนื้อถือตัวจนเกือบพาลูกล้มแล้วมั้ยเล่า 

               รังเกียจอย่างนั้นหรือ เหอะ เขาสิที่ควรจะเป็นฝ่ายรังเกียจมากกว่า  

               “เร็วๆ”  

               มาเฟียหนุ่มผละวงแขนออกพร้อมเดินนำหน้าไปเปิดประตูรถเบาะด้านหลังให้ก่อนขับพาเธอและลูกขับออกจากจุดอันตรายนี้ให้เร็วที่สุด 

               เสียงร้องไห้โยเยของทารกน้อยกับแม่ที่พยายามกล่อมให้หยุดนั้นช่างสะท้อนถึงปัญหาสงครามในซุนดาลีได้อย่างน่าเวทนานัก  

               อาจจะเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้สัมผัสกับความเดือดร้อนของชาวบ้านตาดำๆ ได้เห็นความทุกข์ทรมานมันกับตา จากที่รู้สึกเฉยๆกลับเกิดความเวทนาแทรกเข้ามาในหัว 

               “ชู่วว ไม่ร้องนะลูก ไม่ร้องนะคนดี” 

               เสียงหวานใสกล่อมลูกน้อยสะกิดใจให้เขาเผลอช้อนสายตาขึ้นมองกระจกเพื่อมองหล่อนบนเบาะหลัง 

               Oops! 

               ใบหน้าเข้มชะงักงันเมื่อดันเห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็นเข้าหล่อนกำลังงัดเต้าขาวอวบออกมาให้ลูกดื่ม  

               มาเฟียหนุ่มขับรถไปเรื่อยๆทว่าใบหน้ากลับดูไม่จืดแววตาลอกแลกเมื่อกำลังบังคับสายตาไม่ให้มองกระจกหลัง ..ว่าแต่ แม่ลูกอ่อนอะไรป้านปทุมถึงได้เป็นวงเล็กยอดสีแดงสด.. อืม เมื่อดัน เผลอคิดอะไรทะลึ่ง เขารีบสะลัดความคิดบ้าๆนั่นออกแล้วหาเรื่องคุย 

               “อะแฮ่ม..ไปหลบอยู่ที่ไหน?” ถามเสียงเข้มต่ำ 

               “ใต้สะพานค่ะ”  

               “นานแค่ไหนแล้ว?” 

               “สอง ..? น่าจะสองวัน” 

“หา? แล้วมีอะไรตกถึงท้องเธอบ้างหรือยัง?” 

เขาถามอย่างเป็นห่วงเมื่อเธอเอาแต่ป้อนนมลูกทั้งที่ตัวเองอ่อนแรงขนาดนี้   

               “ยังค่ะ” เธอตอบเสียงแผ่วคล้ายใกล้จะหมดสติในไม่ช้า 

               “อ่ะนี่ รีบกินซะ” 

               เขาโยนแซนวิสสองห่อที่พกไว้ติดรถเผื่อหิวขณะเดินทางพร้อมด้วยน้ำเปล่าขวดใหญ่ยื่นไปให้เธอ  

               “ขอบคุณค่ะ” 

               มือเล็กเปื้อนโคลนรีบแกะห่อแซนวิสเสียงดังกร็อบแกร็บก่อนกัดคำโตกลืนลงท้องแทบไม่ถึงนาทีด้วยความหิวโหย มืออีกข้างประคองลูกน้อยเข้าเต้า อีกข้างถือขวดน้ำขึ้นซด มาเฟียหนุ่มเหลือบมองกระจกเมื่อได้ยินเสียงเปิดฝาขวด จึงชะลอความเร็วและขับอย่างนุ่มนวลสุดเพราะห่วงว่าเธอจะสำลักน้ำ 

               “จอดค่ะ ฉันจะลงตรงนี้”  

               “หืม?” คิ้วหนาเลิกขึ้น หันไปมองเธอด้วยความงุนงง 

               ..กินอิ่มแล้วจะลงเลย?  

               “เธอจะอยู่ที่นี่ได้ยังไง ตายเปล่าๆ เดี๋ยวฉันไปส่งให้ถึงโซนตอนเหนือแล้วกัน” 

               “ไม่เป็นไรค่ะ” 

               เมื่อกินอิ่ม สมองเริ่มไตร่ตรองได้ว่า ชายที่ช่วยเหลือเธอคงไม่ใช่นักท่องเที่ยวธรรมดาหรอก ใครกันจะกล้ามาเที่ยวซุนดาลีในช่วงสถานการณ์อันตรายเช่นนี้ นอกเสียจากเขาคือคนใหญ่คนโตฝ่ายกบฏที่เธอเกลียดแสนเกลียดเพราะพวกมันคือตัวการสร้างความวุ่นวายจนเกิดสงครามในแถบโซนภาคตะวันตกที่เธออาศัยอยู่นี้  

               “ฉันมาจากอิตาลี เป็นนักท่องเที่ยวหลงทางมา ไม่ใช่คนซุนดาลี และไม่ทำอะไรเธอหรอกน่า” 

               เขาตอกกลับชนิดอ่านใจเธอออกจนเธอต้องเงียบกริบ  

               “ถ้าอย่างนั้น คุณช่วยจอดให้ฉันลงตรงทางขึ้นเขาอีกประมาณสิบห้ากิโลเมตรข้างหน้านะคะ” 

               “หืม?” เขาตวัดหางตาเหลือบมองเธออย่างหงุดหงิด  

               ตกลงแม่นี่ปกติไหม คนอุตส่าห์จะไปส่งในพื้นที่ปลอดภัยกลับเลือกจะพาลูกไปลำบากบนเขา 

                มาเฟียหนุ่มเลือกที่จะไม่เสวนากับหล่อนต่อ หยิบมือถือติดต่อลูอิสเพื่อถามไถ่ถึงสถานการณ์แถบภาคกลางของซุนดาลีด้วยภาษาอิตาลีเพราะไม่ต้องการให้เธอทราบตัวตนเขาพาลตื่นกลัวจนกระโดดรถหนี 

               “ที่นั่นเป็นไงบ้าง” 

               ‘กำลังเกิดจลาจลใหญ่ครับ กบฏขับไล่ผู้นำสำเร็จ ใกล้จะเป็นเมืองร้างเหมือนทางแถบทิศตะวันตกแล้วครับนาย เดี๋ยวผมกำลังกลับ นายรีบกลับเขตรอยต่อเถอะนะครับ ตอนนี้กลุ่มกบฏกำลังวางแผนใช้ระเบิดใหญ่พังเขื่อนกะจะให้ฝั่งตะวันตกเป็นเมืองใต้น้ำเลยครับ’ 

               “หืม? ..ตอนนี้กูกำลังไปหมู่บ้านเชิงเขา” 

               ‘หา กลับรถเดี๋ยวนี้เลยครับนาย มันมีด่านดักยิงพวกชาวบ้านที่ยังหลงเหลืออันตรายนะครับถึงไม่ยิงนายแต่ก่อนจะเห็นหน้า รถเจ้านายโดนกระสุนต้อนรับจนเยินแน่ครับ’ 

               “มึงก็แจ้งพวกมันไว้เซ่” 

               ‘ยากครับนาย ตอนนี้สัญญาณขาดหายติดต่อลำบาก’ 

               “เห้อ งั้นมึงส่งพิกัดมา” 

               ‘โอย กลับเถอะครับ’ 

               “หุบปาก รีบส่งพิกัดด่านนั่นแล้วขับรถออกมาหากูซะ”เสียงทุ้มตวาดลูกน้องลั่น ทำให้เธอหวาดกลัวจนตัวสั่น กอดลูกไว้แน่น ตอนนี้เธอไม่ไว้ใจใครทั้งนั้น 

               ‘โอยนาย มาทำไมครับเนี่ย’ เขาโอดครวญแต่ยังทำตามคำสั่ง 

               ฟรังโกเปิดดูพิกัดแล้วเบรกรถกะทันหันทำเอาหล่อนหลุดอุทานเสียงหลง 

               “อุ๊ย ลูก!” 

               “ข้างหน้ามีด่านดักยิง รีบๆล้างหน้าล้างตาให้สะอาดแล้วมานั่งเบาะข้างๆฉันซะ!” 

 “ค่ะๆ” เธอรีบทำตามคำสั่งอย่างรนราน  

ขณะที่หล่อนยื่นหน้าออกนอกกระจกถูไถคราบบนใบหน้าจนเกลี้ยงเกลาแล้วถอดผ้าคลุมศีรษะมาซับใบหน้าเกลี้ยงเกลาลวกๆ  

มาเฟียหนุ่มรีบอ้าปากตะลึงราวกับถูกมนต์สะกดเมื่อมองผ่านกระจก หล่อนปล่อยผมดำขลับยาวสยาย ใบหน้าเรียวเล็ก ผิวเนียนละเอียด จมูกโด่งเชิดรับกับริมฝีปากบางกระจับได้รูป ดวงตากลมโตน่ารักราวกับหญิงสาววัยใสก็ไม่ปาน 

“เรียบร้อยแล้วค่ะ” 

เสียงหวานปลุกให้เขาหลุดจากภวังค์ความคิด 

“อาห์ อืม”เมื่อเพิ่งนึกได้ว่าต้องถอดแจ๊คเก็ตยีนส์ให้เธอสวม “อ้อ เดี๋ยวฉันต้องถอดเสื้อตัวนี้ให้เธอใส่นะ”เขารีบถอดทันที  

“อ่ะ สวมซะ แต่ก่อนอื่นเธอต้องถอดชุดคลุมเน่าๆออกแล้วสวมแจ็คเก็ตฉันแทน..” 

“เอ่อ ได้ค่ะ แต่” 

“เห้อ ฉันไม่มองหรอกน่า” เอ่ยอย่างรู้ทัน และเอื้อมมือไปปิดกระจกมองหลังเพื่อให้มั่นใจหล่อนจึงถอดเสื้อคลุมตัวยาวออกเผยเสื้อกล้ามสีขาวกับหน้าอกหน้าใจที่ใหญ่จนล้นขอบเสื้อกล้าม สวนท่อนล่างนั้นโชคดีที่กระโปรงด้านในไม่เปื้อนมาก   

“เสร็จแล้วก็มานั่งเบาะข้างฉันสิ” 

“ค่ะ” หล่อนช้อนลูกน้อยที่กำลังหลับปุ๋ยไว้แนบอกก่อนก้าวเท้าข้ามมานั่งเบาะข้างเขา 

“เอาล่ะ พวกนั้นมันเลือกกำจัดเฉพาะคนซุนดาลีที่หลงเหลืออยู่  ฉันคือนักท่องเที่ยวมันไม่ทำอะไร ฉะนั้น เธอต้องแสดงว่าเป็นเมีย และนี่ก็คือลูกฉันนะ ห้ามทำหน้าตื่นกลัวเด็ดขาด โอเค๊?” 

“ค่ะ” หล่อนหายใจเข้าลึกสุดก่อนผ่อนลมหายใจออกช้าๆ เมื่อด่านอันตรายนั้นเข้าใกล้ทุกขณะ เขายกฝ่ามือชูนิ้วขึ้นเป็นสัญญาณให้เธอเตรียมพร้อม 

“สาม 

สอง 

หนึ่ง..เริ่ม” 

................... 

พรุ่งนี้มาต่อนะคะ รู้สึกยังไง? มาแสดงความเห็นกันหน่อยเน้อ 

รักๆ 

ท้องฟ้าและทุ่งหญ้า 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว