Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : TAKE CARE : 15

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ต.ค. 2562 15:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
TAKE CARE : 15
แบบอักษร

TAKE CARE : 15

 

"เฮ้อ เสร็จซะที" เสียงถอนหายใจของเพื่อนสนิทตัวเล็กดังขึ้นเมื่อพวกเขาทั้งคู่ต่างพากันพรีเซนต์งานจนเสร็จเรียบร้อยความโล่งใจมีอยู่เต็มอกเมื่อพรีเซนต์งานผ่านโดยที่ไม่ต้องแก้ไขอะไรรวมถึงแทฮยองเช่นกัน เห็นเป็นคนที่ไม่ชอบทำอะไรที่ไม่อยากทำแต่เวลาตั้งใจก็ทำมันออกมาได้ดีทีเดียว

 

นี่ถ้าพี่จองกุกไม่เอามาให้แทคงไม่เรียนไม่จบแน่เลย" เสียงทุ้มติดหวานเอ่ยบอกกับคนตัวเล็กที่นั่งพิงหลังหับพนักพิงของเก้าอี้อยู่ข้างกาย วันนี้แทฮยองติดหนี้บุญคุณจองกุกเขาล่ะ

 

"พี่จองกุกดูสนิทกับแทมากเลยนะเดี๋ยวนี้" คนตัวเล็กเอ่ยออกมาหลังจากที่นึกขึ้นได้เนื่องจากช่วงนี้จองกุกและแทฮยองตัวติดกันใช่เล่น จีมินคิดว่าแทฮยองคงรู้และดูออกเขาถามเพื่อความแน่ใจเผื่อว่าจีมินจะไม่ได้คิดไปเองคนเดียวว่าจองกุกรู้สึกยังไงกับแทฮยอง

 

"ไม่ขนาดนั้นหรอก พี่จองกุกคงเห็นว่าอยู่บ้านข้างกันเลยช่วย" แต่จีมินคิดผิดแทฮยองดูไม่ออกเลยแม้แต่น้อยว่าจองกุกคิดอะไร สายตาของจีมินเหลือบมองออกไปนอกหน้าต่างภายในหัวคิดเรื่องพี่ชายคนดีของเจ้าตัว

 

"แทฮยองไม่คิดว่ามันแปลกหน่อยหรอ"

 

"ไม่นะ แปลกยังไง"

 

[Rrrrr]

 

เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์ราคาแพงดังขึ้นทำให้จีมินเลิกคิดเรื่องนั้นเพราะคิดว่าจะไปถามหาความจริงจากพี่ชายคนดีของเจ้าตัวด้วยตัวเอง จีมินล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงนิ้วเล็กป้อมกดรับสายและยกโทรศัพท์ขึ้นมาแนบไว้ที่หูทันทีหลังจากที่ดูรายชื่อของคนที่โทรเข้ามาในเวลานี้

 

"ว่าไงครับพี่จิน"

 

"[จีมิน ฮึก! จองกุกโดนรถชน]"

 

"ว่าไงนะ!" เสียงหวานตะเบ่งออกไปด้วยความตกใจหัวใจเต้นระรัวเมื่อได้ยินน้ำเสียงของคนเป็นพี่และประโยคที่เอ่ยบอก เสียงสะอื้นของพี่ชายคนโตดังเข้ามาในหูแทบทำให้จีมินใจสลาย

 

"[ตอนนี้อยู่ห้องฉุกเฉินที่โรงบาล JH]"

 

"จีมินจะไปเดี๋ยวนี้!"

 

"เกิดอะไรขึ้นจีมิน" แทฮยองเอ่ยถามด้วยความสงสัยเมื่อเห็นว่าเพื่อนสนิทตัวเล็กหยิบกระเป๋านักเรียนสีดำขึ้นมาสะพายที่หลังของตัวเองด้วยความเร่งรีบหลังจากที่วางสายจากอีกคน

 

"พี่จองกุกโดนรถชนตอนนี้อยู่ห้องฉุกเฉินที่โรงบาล JH" น้ำเสียงสั่นเครือเอ่ยบอกกับแทฮยองน้ำตาสีใสคลอเบ้าดูและเริ่มไหลออกมาอย่างหักห้ามเอาไว้ไม่ได้ คนตัวเล็กเจ็บปวดหัวใจที่พี่ชายของตนโดนรถชนจนต้องเข้าห้องฉุกเฉิน

 

"ไอโฮซอก! มากับกู!!" แทฮยองหันไปตะโกนเรียกเพื่อนสนิทอีกคนของเจ้าตัวที่นั่งอยู่หลังห้องถึงแม้ว่าจะไม่ค่อยไปไหนมาไหนด้วยกันก็ตามแต่แน่นอนว่าความสนิทสนมยังคงเดิม

 

"เอากูไปด้วยทำไม!" โฮซอกเงยหน้าขึ้นมาละความสนใจจากหนังสือการ์ตูนในมือและเอ่ยถามแทฮยองด้วยน้ำเสียงงุนงงใบหน้าแสดงความไม่เข้าใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด

 

"นั่นโรงบาลพ่อกับแม่มึง! มึงต้องไปและขอให้พ่อมึงเป็นคนรักษาเท่าไหร่กูก็ยอมจ่าย!!"

 

 

[ โรงพยาบาล JH ]

 

ทั้งสี่คนต่างพากันยืนอยู่หน้าห้องฉุกเฉินด้วยความกระวนกระวายใจ ไม่มีใครสามารถนั่งลงให้ติดเก้าอี้ได้แต่รอคุณหมอออกมาและภาวนาให้คำตอบเป็นดั่งที่ต้องการแทฮยองใจหายที่เห็นน้ำตาของเพื่อนสนิทตัวเล็กและพี่จินที่เจ้าตัวเคารพรักก่อนจะก้มหน้าลงภายในหัวนึกโทษตัวเองอยู่เสมอ

 

"อย่าเป็นอะไรไปเลยนะจองกุก ฮึก!" เป็นครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้ที่ซอกจินพูดคำนี้ออกมาทั้งน้ำตา อย่างที่ทุกคนรู้หากเขาเสียน้องชายไปสักคนซอกจินคงขาดใจ

 

"พี่จิน จีมิน ผมขอโทษนะ.."

 

"แทขอโทษทำไม" เพื่อนสนิทตัวเล็กหยุดสะอื้นโดยอัตโนมัติก่อนจะหันหน้ามามองแทฮยองที่ยืนก้มหน้าในขณะที่น้ำตายังคงไหลไม่ขาดสาย

 

"เรื่องมันเกิดขึ้นเพราะแท ถ้าพี่จองกุกไม่ขับรถเอารายงานมาให้แทพี่จองกุกคงไม่เป็นแบบนี้" เสียงทุ้มติดหวานเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาน้ำตาเจ้ากรรมที่พยายามอัดอั้นไหวไหลรินลงมาอย่างห้ามไม่ได้แทฮยองรู้สึกผิดคิดว่าเจ้าตัวเป็นต้นเหตุ

 

"เราไม่ผิด อย่าโทษตัวเองเลยนะแทฮยอง" ซอกจินว่าพยายามบอกแทฮยองไม่ให้นึกโทษว่าตัวเองเป็นคนทำให้จองกุกต้องมานอนที่ห้องฉุกเฉิน เขารู้สึกไม่ดีที่แทฮยองคิดว่าตัวเองผิดแบบนี้

 

"ทุกคนไม่ต้องเป็นห่วง คุณพ่อของผมเป็นหมอที่เก่งที่สุดรับรองว่าจะต้องปลอดภัย" โฮซอกพูดขึ้นด้วยใบหน้าและน้ำเสียงที่จริงจังเพื่อให้ทั้งสามคนที่ยืนอยู่มั่นใจในตัวคุณพ่อของเขา

 

"พวกเราไว้ใจพ่อของเธอ" คนอายุมากกว่าเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเห็นท่าทีมั่นอกมั่นใจของโฮซอกแล้วซอกจินก็อุ่นใจขึ้นมาบ้าง เขาไว้ใจและเชื่อมือคุณหมอ

 

"ขอบใจมากนะโฮซอกที่ขอให้พ่อมาช่วยรักษาพี่ชายของเรา"

 

จีมินกล่าวคำขอบคุณโฮซอกรอยยิ้มบางเบาเผยให้เห็นแม้จะมีน้ำตาอยู่ก็ตาม คุณพ่อของโฮซอกเป็นถึงเจ้าของโรงพยาบาลแห่งนี้และมีฝีมือที่เก่งมากคงมีตารางเข้ามาไม่หยุดแต่สำหรับวันนี้โฮซอกขอให้คุณพ่อของเขาเป็นคนรักษาจองกุกให้จึงทำให้จีมินอุ่นใจขึ้นมาและคิดว่าพี่ชายของเจ้าตัวจะต้องปลอดภัยอย่างแน่นอน

 

"ยินดีเสมอ"

 

 

[11:50]

 

ประตูห้องฉุกเฉินถูกเปิดออกมาพร้อมกับคุณหมอชุดขาวที่ขึ้นชื่อว่าคุณพ่อของโฮซอกและเจ้าของโรงพยาบาลแห่งนี้ ทั้งสี่คนที่นั่งรออยู่รีบลุกขึ้นพร้อมกันด้วยหัวใจที่เต้นรัวใบหน้ายังคงเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตากันอยู่เลย ดวงตามั้งสี่คู่มองไปที่คุณหมอตรงหน้าแววตาแสดงความคาดหวังออกมาให้เห็นว่ามันจะเป็นคำพูดที่พวกเขาต้องการได้ยินมัน

จองกุกต้องปลอดภัย...

 

"หมดห่วงได้เลยครับ พ้นขีดอันตรายแล้วเพียงแต่แขนข้างซ้ายหักกระดูกมือร้าวขาข้างซ้ายหักนะครับสามสี่เดือนก็คงกลับมาเป็นปกติ" คุณหมอเอ่ยบอกพลางระบายยิ้มออกมาด้วยความเป็นมิตรเมื่อเห็นแววตาคาดหวังและรอคอยคำตอบรวมถึงเจ้าลูกชายของเขาที่ทำแววตาคาดหวังไม่แพ้กัน

 

"ขอบคุณมากครับหมอ" ซอกจินถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งใจก่อนจะโค้งตัวกล่าวขอบคุณคุณหมอพลางดึงจีมินน้องชายคนเล็กของเจ้าตัวเข้ามากอดเอาไว้น้ำตาของความดีใจไหลรินลงมาอย่างไม่หยุดหย่อน

 

"หมอขอตัวก่อน"

 

เพียงไม่นานคุณหมอก็เดินออกไปโดยมีโฮซอกเดินตามไปด้วยเหลือก็เพียงพวกเขาทั้งสามที่ยังคงยืนอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน ลูกคุณหนูตัวดียังคงก้มหน้าร้องไห้ด้วยความเงียบถึงแม้จะรู้ว่าจองกุกปลอดภัยแล้วแต่ความรู้สึกผิดยังคงมีอยู่ ซอกจินที่ยืนกอดน้องชายของเจ้าตัวเอาไว้เหลือบมองอีกคนที่ยืนอยู่ด้วยผ่านม่าน้ำตา

 

"แทฮยอง.."

 

"....."

 

"พี่หวังว่าเราจะไม่โทษตัวเองนะ"

 

 

[ สามวันผ่านไป.. ]

 

ซอกจินนั่งอยู่ที่โซฟาตัวยาวภายในห้องผู้ป่วยของโรงพยาบาลสายตาพลางจดจ้องไปที่จองกุกด้วยแววตาที่เศร้าสลด สามวันที่ผ่านมานี้ซอกจินมานอนเฝ้าจองกุกทุกคืนและแน่นอนว่ามันเป็นหน้าที่ของพี่ชายคนนี้ที่จะต้องลางานออกมาดูแลน้องชายของเขาด้วยตัวเอง ภายในใจภาวนาให้จองกุกฟื้นขึ้นมาบ้างอย่างน้อยมันก็ช่วยให้สบายใจว่าจองกุกจะไม่เป็นอะไรมากไปกว่านี้

 

"หิว.."

 

"จองกุก!"

 

"หิวน้ำ.." น้ำเสียงที่แหบพร่าเอ่ยขึ้นทันทีที่ลืมตาซอกจินน้ำตาคลอเมื่อเห็นว่าจองกุกฟื้นแล้วพลางดีดตัวลุกขึ้นรินน้ำใส่แก้วแล้วหยิบหลอดใส่ลงในแก้วใส แก้วน้ำถูกยื่นไปตรงหน้าคนตัวดีจับหลอดน้ำให้เขาเพื่อที่คนร่างหนาจะได้ดูดน้ำได้อย่างสะดวก

 

"กว่าจะฟื้น พี่ใจหายหมดเลย"

 

"แทฮยองล่ะครับ" จองกุกเอ่ยถามด้วยความสงสัยพลางกวาดสายตามองไปรอบห้องแต่ไม่เห็นแม้แต่เงาของใครบางคนที่เขาอยากเจอหน้า

 

"รายนั้นน่ะ รู้สึกผิดร้องไห้จนป่วยไปโรงเรียนไม่ได้เลย" คำตอบของคนอายุมากกว่าทำเอาจองกุกใจหายคิ้วหนาขมวดเป็นปมได้ยินแบบนั้นหัวใจเขาเจ็บปวดไปหมดเมื่อรู้ว่าแทฮยองกำลังโทษตัวเอง

 

"ตื่นมาก็เรียกหาแทฮยองเลยนะพี่จองกุก ตกลงพี่จองกุกชอบแทฮยองใช่หรือเปล่า" เสียงหวานของน้องชายตัวเล็กเอ่ยขึ้นสายตาจ้องมองคนที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยอย่างจับสังเกต

 

"ใครบอก.."

 

"จีมินดูออก พี่จินก็ดูออก"

 

"หิวข้าวแล้ว เรียกพยาบาลให้หน่อย.."

 

"ทีแบบนี้น่ะเปลี่ยนเรื่องเก่งเชียวนะจองกุก" ซอกจินว่าด้วยน้ำเสียงปนขำรอยยิ้มน่ารักเผยออกมาให้เห็นเขสรู้สึกอุ่นใจที่เห็นว่าตอนนี้จองกุกปลอดภัยดี น้องชายคนเดิมของเขา

 

 

 

 

Talk Talk

คอมเม้นท์ของทุกคนคือกำลังใจสำคัญของเรานะคะ

 

ความคิดเห็น