Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : TAKE CARE : 14

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ต.ค. 2562 20:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
TAKE CARE : 14
แบบอักษร

TAKE CARE : 14

 

"เอาล่ะนักเรียน วันนี้เราจะมาพรีเซนต์งานกันนะคะ เตรียมกันมาหรือเปล่า" เสียงของอาจารย์สาวเอ่ยบอกพวกเขาด้วยรอยยิ้มอยู่หน้าห้องเรียนทำให้แทฮยองและจีมินต่างพากันหยิบรายงานสำคัญออกมาจากกระเป๋านักเรียนแต่ทว่าแทฮยองกลับหามันไม่เจอ

 

"จีมิน แทลืมเอามา" คนร่างบางหันไปบอกเพื่อนสนิทตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างกายสายตาเหลือบไปเห็นว่าจีมินนั้นเอางานที่ต้องพรีเซนต์ในวันนี้มาด้วยมีเพียงเจ้าตัวที่ลืม

 

"อาจารย์ครับ ผมสองคนขอเลื่อนไปพรีเซนต์พรุ่งนี้ได้หรือเปล่าครับ" แขนเรียวยกขึ้นสูงเพื่อเรียกสายตาของคนเป็นอาจารย์เสียงหวานของจีมินเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงที่นุ่มอ่อนเพื่อให้คนที่ยืนอยู่หน้าห้องเรียนนั้นเห็นใจ

 

"ไม่ได้ เมื่อวานแจ้งให้เอามาแล้วนะ มันสำคัญมากลืมกันได้ยังไง" คิ้วสวยของอาจารย์สาวขมวดเข้าหากันเป็นปมและพวกเขาต่างก็รู้ดีว่าอาจารย์คนนี้ย้ำเตือนเมื่อวานหลายรอบให้เอางานสำหรับพรีเซนต์มา

 

"พรุ่งนี้จริงๆครับอาจารย์"

 

"ถ้าไม่พรีเซนต์วันนี้ อย่าหวังว่าจะจบมัธยมปีที่หกเลย"

 

"งั้นผมขออณุญาตออกไปโทรให้ที่บ้านเอามาให้นะครับ" แทฮยองลุกขึ้นยืนและเอ่ยบอกกับหญิงสาวที่ยืนอยู่หน้าห้องด้วยน้ำเสียงและใบหน้าที่เรียบนิ่งไม่แสดงอารมณ์ใดใดออกมาถึงแม้จะหงุดหงิดที่เจ้าตัวโดนขัดใจก็ตาม

 

"เชิญ"

 

เพียงคำตอบรับของอาจารย์สาวคนนั้นสิ้นสุดลงแทฮยองและจีมินต่างพากันสาวเท้าเดินออกมาจากห้องเรียน แทฮยองล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงนักเรียนก่อนจะกดเบอร์โทรหาคนขับรถที่ทำงานอยู่ที่บ้านเจ้าตัวมาเป็นเวลานาน ในขณะที่รอรับสายทั้งสองคนก็พากันลงมาที่ชั้นล่างของอาคารเรียบร้อยแล้ว

 

"เมื่อไหร่จะรับสายเนี่ย!"

 

"ใจเย็นแทฮยอง คุณน้าเขาอาจจะไม่ว่างอยู่ก็ได้"

 

"อันที่จริงจีมินพรีเซนต์ก่อนเลยก็ได้นะ ไม่ต้องรอแทหรอก" แม้ว่าแทฮยองจะหงุดหงิดที่โดนขัดใจและหงุดหงิดที่คนขับรถรับสายเจ้าตัวช้าแต่สำหรับจีมินแทฮยองเก็บอารมณ์และพูดคุยกับเพื่อนตัวเล็กด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนอยู่เสมอ

 

"ไม่ ถ้าจะจบก็ต้องจบด้วยกัน" คำพูดของจีมินทำให้แทฮยองยิ้มออกแทบอยากจะดึงคนตัวเล็กเข้ามากอดและหอมแก้มให้ช้ำแต่ก็ทำได้เพียงแค่เก็บอารมณ์เอาไว้เท่านั้นขืนจับจีมินมาหอมจริงจีมินก็คงจะตกใจและวิ่งหนีไป

 

 

[09:00]

 

"[พี่จองกุก กินข้าวกินยาหรือยัง]"

 

"กินแล้วครับพี่จินซื้อข้าวมาให้" ตอบกลับน้องชายที่อยู่ในสายด้วยรอยยิ้มบางเบาเนื่องจากตอนนี้พวกเขาทั้งสองคนวิดีโอคอลกันจึงสามารถมองเห็นหน้ากันได้

 

"[ดีแล้ว นอนพักผ่อนให้มากๆล่ะ]"

 

"ได้ แต่ยังไม่นอนตอนนี้นะพี่ยังไม่อยากนอน"

 

"[งั้นหรอ วันนี้จีมินเลิกเรียนจะรีบกลับไปดูแลเลยนะ]"

 

"จะรอครับ แล้วนี่ทำไมไม่ไปเข้าเรียน"

 

"[พาแทฮยองลงมารอคนเอางานที่ต้องพรีเซนต์มาให้]"

 

"มันลืมหรอ"

 

"[หมายความว่าไง! น้ารับสายผมช้าผมไม่ว่าผมขอแค่ให้เอารายงานมาส่งให้ผมทันเวลาที่กำหนด! แต่นี่อะไรรายงานผมก็ยังไม่ทันไปเอามาออกจากบ้านได้ไม่ถึงกี่เมตรน้าบอกรถชนกันก่อนแบบนี้แล้ววันนี้จะได้พรีเซนต์มั้ยมันเหลืออีกครึ่งชั่วโมงนะ!!]"

 

"....."

 

"เกิดอะไรขึ้น" จองกุกพูดขึ้นด้วยความสงสัยเมื่อจีมินหันหลังไปมองแทฮยองที่ยืนคุยโทรศัพท์อยู่ไม่ไกลและแน่นอนว่าจองกุกสามารถมองเห็นแทฮยองที่อยู่ด้านหลังจีมินได้อย่างชัดเจนเพราะจีมินไม่ได้หันกล้องตามไปด้วย

 

"[อาจารย์บอกว่าถ้าวันนี้แทไม่พรีเซนต์งานเขาจะปรับตก]"

 

"......" จองกุกนิ่งเงียบสายตาจ้องมองเข้าไปในจอโทรศัพท์เขามองเพียงแทฮยองเท่านั้นคิ้วหนาขมวดเป็นปมเมื่อสิ้นเสียงที่จีมินเอ่ยบอกกับเขาเมื่อรู้ว่าแทฮยองขี้ลืมอีกแล้ว

 

"[วันนี้น้าเป็นอะไร! ปกติน้ามืออาชีพกว่านี้นะ!! ถ้าไม่ได้ภายในสิบนาที ฮึก! ผมจะบอกปะป๋าให้ไล่ออกให้หมดเลย!!]"

 

เมื่อสิ้นประโยคของคนในสายภาพที่เขาเห็นสีหน้าของแทฮยองกำลังโกรธจนร้องไห้ออกมาทำเอาคนมองผ่านจอรู้สึกใจหาย จองกุกไม่รอช้ารีบดีดตัวลุกขึ้นจากเตียงก่อนจะหยิบกุญแจบ้านของแทฮยองในเกะข้างหัวเตียงออกมาสองขายาวรีบสาวเท้าวิ่งไปที่บ้านอีกหลังแม้ความปวดหัวมันยังคงวิ่งแล่นเข้ามาไม่หยุด

 

 

[09:10]

 

มอเตอร์ไซต์คันใหญ่เคลื่อนเข้ามาจอดภายในโรงเรียนเทียบเท่ากับเด็กหนุ่มทั้งสองที่นั่งทำหน้าเครียดอยู่ไม่ไกล จีมินและแทฮยองเงยหน้ามองคนที่มาจอดรถอยู่ตรงหน้าก่อนจองกุกจะถอดหมวกออกและยื่นรายงานที่เป็นแผ่นกระดาษให้กับลูกคุณหนูจอมขี้ลืม

 

"เรื่องสำคัญแบบนี้ทำไมไม่หัดนึกถึงกูบ้างวะแทฮยอง" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงและใบหน้าที่เรียบนิ่งแต่สายตาแสดงความรู้สึกน้อยใจออกมาจนน้องชายในสายเลือดอย่างจีมินสังเกตเห็นแววตานั้น อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็กทำไมจีมินจะไม่รู้ว่าจองกุกกำลังคิดอะไรอยู่

เพียงแค่มองตาจีมินก็รู้แล้ว...

 

"ก็ผมเห็นว่าพี่จองกุกป่วย.." ลูกคุณหนูขี้วีนว่าด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงก่อนจะลุกขึ้นยืนรับรายงานที่ตัวเองต้องการมันสำหรับวันนี้มาถือเอาไว้ในมือถึงแม้จะงุนงงที่จองกุกเอาของมาให้เขาถึงที่นี่ด้วยตัวเองก็ตาม

 

"กูไม่เป็นไร" เขาตอบกลับพยายามไม่ให้แทฮยองรู้ว่าความจริงแล้วเขาปวดหัวจนแทบจะเดินไม่ไหวแต่มันเป็นสิ่งที่แทฮยองต้องการที่สุดในตอนนี้ทำไมเขาจะหามาให้ไม่ได้ล่ะ

 

"ขับมาไหวได้ยังไงพี่จองกุก เมื่อเช้าแม้แต่จะลงบันไดมาข้างล่างยังแทบจะไม่ไหวเลย" จีมินเอ่ยถามและเอียงคอมองด้วยความสงสัย

 

"พี่ไหวอยู่แล้ว"

 

[พรึบ!]

 

"ขอบคุณนะพี่จองกุก!"

 

รอบเอวหนาถูกกอดรัดโดยแขนเรียวของใครบางคนแทฮยองซุุกหน้าลงเข้ากับอกแกร่งและกอดค้างเอาไว้ไม่ยอมปล่อย จองกุกที่โดนดึงเข้าไปกอดแม้จะนั่งคร่อมอยู่บนรถมอเตอร์ไซต์ก็ต่างตกใจไม่น้อยก้อนเนื้อที่อกข้างซ้ายเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมา เคลิบเคลิ้มไปกับอ้อมกอดก่อนบางอย่างในหัวจะแว๊บชึ้นมา

 

"เฮ้ย! อย่ามากอดกูเดี๋ยวติดไข้!" นั่นคือสิ่งที่เขานึกขึ้นได้แม้อยากจะถูกแทฮยองกอดเอาไว้แบบนี้ให้นานที่สุดแต่ตอนนี้เขากำลังป่วยและเขากลัวว่าแทฮยองจะติดมัน

 

"ก็ผมดีใจ! ขอบคุณมากเลย!" แทฮยองยอมผละกอดออกอย่างว่าง่ายพลางฉีกยิ้มกว้างออกมาอย่างน่ารักเห็นได้ชัดว่าลูกคุณหนูขี้วีนคนนี้ดีใจอย่างที่ปากพูดจริง

 

"เออ รีบไปพรีเซนต์ก่อนจะหมดเวลา"

 

"ขับรถดีๆนะพี่จองกุก"

 

สิ้นประโยคของจีมินน้องชายสุดที่รักของเขาเพียงไม่นานเด็กหนุ่มทั้งสองคนก็สาวเท้าพากันวิ่งกลับไปที่อาคารด้วยใบหน้าที่ร่าเริงไม่ตรึงเครียดเหมือนครั้งแรก จองกุกยกยิ้มมุมปากพลางส่ายหัวไปมารู้สึกดีที่รอบข้างเขามีแต่สิ่งน่ารักให้มองดูทุกวัน เมื่อเห็นทั้งสองหายเข้าไปในอาคารเรียนจองกุกจึงกลับรถและขับออกมาทันที คิ้วหนาขมวดเป็นปมเมื่อรู้สึกปวดหัวมากขึ้นจองกุกเริ่มหน้ามืดพยายามประคับประคองมอเตอร์ไซต์ที่ขับอยู่เอาไว้ แต่ทว่า..

 

[เอี๊ยดดด! ปั้ง!!!]

 

ร่างทั้งร่างกระเด็นออกมาจากมอเตอร์ไซต์คู่ใจจองกุกไม่สามารถขยับตัวได้เมื่อรู้สึกเจ็บไปทั่วร่างกายภายใต้หมวกกันน็อคจองกุกกระอักเลือดเขาส่งเสียงร้องออกมาไม่ได้มันเจ็บไปหมดน้ำตาเจ้ากรรมไหลรินออกมาเพราะพิษบาดแผลเปลือกตาเริ่มปิดลงอย่างเชื่องช้าก่อนภาพและเสียงทั้งหมดจะตัดไป

อย่างน้อยเขาก็ส่งรายงานให้แทฮยองได้ถึงมือ...

 

 

 

Talk Talk

ขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์และกำลังใจที่ดีค่ะ คอมเม้นท์ของทุกคนคือกำลังใจสำคัญของเราเสมอ

 

ความคิดเห็น