Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : TAKE CARE : 13

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ต.ค. 2562 03:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
TAKE CARE : 13
แบบอักษร

TAKE CARE : 13

 

เป็นว่าเวลาหนึ่งอาทิตย์ได้แล้วที่แทฮยองกลับมาจากเข้าค่ายซึ่งจองกุกก็คอยตามเอาใจคนตัวดีอยู่เสมอเขาหวังว่าแทฮยองจะเปลี่ยนใจสักวัน ไม่นานมอเตอร์ไซต์ราคาแพงจอดลงที่หน้ารั้วบ้านของใครบางคนจองกุกดับเครื่องยนต์ก่อนจะเปิดประตูรั้วเข้าไปในบ้านของแทฮยองในขณะที่มือหนาอีกหนึ่งข้างถือถุงโรตีที่ถูกมัดปากถุงเอาไว้ไม่ให้เปียกฝน และแน่นอนว่าเขาตากฝนกลับมาทั้งชุดนักศึกษาหน้าผมเขาเปียกไปหมดเนื่องจากฝนมันตกระหว่างทาง

 

[ก็อก! ก็อก! ก็อก!]

 

ประตูกระจกถูกเคาะโดยฝีมือของคนทางด้านนอกเรียกแทฮยองที่กำลังนอนดูหนังอยู่ที่โซฟาตัวยาวอย่างสบายใจให้ละสายตาจากจอมามองอีกฝ่าย ลูกคุณหนูตัวดีเห็นดังนั้นจึงรีบลุกขึ้นยืนจนสุดตัวพลางสาวเท้าเดินมาเปิดประตูกระจกออก

 

"โรตีแถวมหาลัยกู เห็นบ่นอยากแดก" ถุงโรตีถูกยื่นให้กับคนตรงหน้าหลังจากที่ประตูกระจกเปิดออกไม่ทันให้แทฮยองได้ตั้งตัว

 

"ขอบคุณครับ เข้ามาก่อนสิ" มือบางรับถุงโรตีมาถือเอาไว้ในมือก่อนจะเบี่ยงตัวออกเพื่อหลีกทางให้จองกุกเข้ามาในบ้านถึงแม้จะรู้ดีว่าอีกฝ่ายนั้นตัวเปียกไปด้วยฝน

 

"ไม่ล่ะ ตัวเปียกบ้านมึงจะเลอะเทอะเอา"

 

"ไม่เป็นไรหรอกน่า! เช็ดได้!"

 

"เดี๋ยวจะกลับไปอาบน้ำ" จองกุกเอ่ยบอกแทฮยองด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งถึงแม้มุมปากจะคลี่ยิ้มออกมาเล็กน้อย ปกติลูกคุณหนูอย่างแทฮยองรักสะอาดจะตายแต่วันนี้กลับอณุญาตให้คนตัวเปียกฝนอย่างเขาเข้าไปในบ้านได้

เขาพอจะมีหวังบ้างหรือยังนะ...

 

"ว่าแต่ทำไมตากฝนมาล่ะ" คนตัวดีเอียงคอมองเอ่ยถามด้วยความสงสัยแทฮยองคิดว่าอย่างน้อยจองกุกก็ควรมีเสื้อกันฝนคอยติดตัวเอาไว้บ้างยิ่งช่วงนี้ฝนมันตกบ่อยซะด้วย

 

"กูก็ไม่ได้อยากตากฝนแต่มันตกระหว่างทาง"

 

"ระวังป่วยนะพี่จองกุก"

 

"เออ กูกลับไปอาบน้ำละ" ทันทีที่พูดจบประโยคคนร่างหนาที่สวมชุดนักศึกษาที่เปียกไปด้วยน้ำฝนจึงหันหลังกลับเพื่อกลับบ้านไปอาบน้ำนอนเนื่องจากยืนอยู่ตรงนี้นานเข้ามันก็เริ่มหนาว

 

"ขอบคุณสำหรับโรตี จะกินให้อร่อยเลย!" สองขายาวหยุดชะงักก่อนรอยยิ้มบางเบาจะเผยให้เห็นจองกุกหันไปมองแทฮยองอย่างเชื่องช้าเพราะรู้ว่าอีกฝ่ายต้องบอกเขาด้วยรอยยิ้มที่น่ารัก

เขาต้องเก็บเกี่ยวความรู้สึกนี้เอาไว้...

 

"ถ้าอยากแดกอีกบอกแล้วกัน จะซื้อมาให้"

 

 

[17:40]

 

"จองกุกตากฝนกลับบ้านมาอีกแล้วหรอ" เสียงของพี่คนโตของบ้านเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าจองกุกเดินเข้ามาในบ้านด้วยสภาพที่เปียกไปด้วยน้ำฝน

 

"สองสามวันมานี้ตากฝนกลับบ้านมาตลอดเลยนะ ระวังไม่สบายนะพี่จองกุก" จีมินว่าพลางรีบลุกจากโซฟาเพื่อไปหยิบผ้าขนหนูที่แขวนอยู่ไม่ไกลมายืนเช็ดผมให้กับพี่ชายคนรองของเจ้าตัวด้วยความเป็นห่วง

 

"ทำไงได้ช่วงนี้มีเรียนบ่าย กลับมาตอนเย็นฝนก็ชอบตกระหว่างทาง" เอ่ยบอกกับน้องชายคนเล็กที่ยืนเช็ดผมให้เขาอย่างดีก่อนรอยยิ้มบางเบาจะเผยออกมาเมื่อได้รับการเอาใจใส่ของจีมินอย่างดี

 

"พี่ซื้อรถคันใหม่ให้เอามั้ย"

 

"ไม่ครับพี่จิน ผมชอบมอเตอร์ไซต์"

 

"ชอบทำให้เป็นห่วงอยู่เรื่อยพี่คนนี้" คนตัวเล็กว่าพลางขมวดคิ้วเป็นปมเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าจองกุกเลือกความชอบมากกว่าความปลอดภัยและนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พี่จินตั้งใจอยากจะซื้อรถยนต์ให้แน่นอนว่าจองกุกปฏิเสธมันอยู่เสมอ

อะไรจะไปสู้มอเตอร์ไซต์คันโปรดเขาได้ล่ะ..

 

"ไปอาบน้ำได้แล้วจองกุกจะได้ลงมาทานข้าวพร้อมกัน"

 

"ครับผม"

 

ไม่รอช้าจองกุกรีบสาวเท้าเดินขึ้นไปที่ชั้นสองของห้องทันทีผ้าขนหนูที่จีมินเช็ดให้เขาเมื่อสักครู่นี้ยังถูกพาดอยู่บนศีรษะรอยเท้าที่เปียกไปด้วยน้ำทำให้พี่คนโตของบ้านถึงกับส่ายหัวไปมาแต่รอยยิ้มของความเอ็นดูที่มีต่อน้องชายยังมีให้อยู่เสมอ ตราบใดที่ยังมีกันและกันอยู่หน้าที่ของการดูแลน้องชายทั้งสองก็ยังคงเป็นหน้าที่ของเขาซึ่งแน่นอนว่าเขาทำมันด้วยใจ

หากขาดใครสักคนไปซอกจินคงขาดใจ...

 

 

[23:00]

 

[ก็อก! ก็อก! ก็อก!]

 

เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นจากทางด้านนอกคนตัวเล็กรีบดีดตัวลุดขึ้นจากเตียงด้วยความงัวเงียก่อนจะสาวเท้าเดินไปที่ประตูห้องของเจ้าตัวและเปิดมันออกสายตาสวยเห็นว่าพี่ชายคนรองของเขามีท่าทีและสีหน้าที่ไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่นัก

 

"จีมิน ลงไปเอายาพาราให้พี่หน่อย" น้ำเสียงแหบพร่าเอ่ยบอกกับคนเป็นน้องชาย คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเป็นปมเนื่องจากไข้เริ่มเล่นงานเขาอย่างต่อเนื่องจนทำให้รู้สึกปวดและมึนหัว

 

"พี่จองกุกป่วยหรอ"

 

"....." จองกุกไม่ได้ตอบกลับอะไรจีมินเพียงแต่ยืนพิงกำแพงด้วยสีหน้าที่ข่มความปวดหัวเอาไว้ คนตัวเล็กเห็นดังนั้นจึงรีบเอาหลังมือแตะที่หน้าผากของอีกฝ่ายทันที

 

"อู้ย! ตัวร้อนจี๋เลย พี่จองกุกไปนอนรอนะจีมินจะไปเอายามาให้แล้วเดี๋ยวจีมินเช็ดตัวให้นะ"

 

"ครับ"

 

เมื่อตอบรับคำของน้องชายคนเล็กจองกุกก็หันหลังจับกำแพงสาวเท้าเดินกลับไปที่ห้องนอนของเจ้าตัวด้วยความเชื่องช้าแต่ก็เดินมาล้มตัวนอนที่เตียงกว้างได้อย่างโดยดี จองกุกหายใจเข้าและออกมันดังจนได้ยินเสียงเปลือกตาปิดลงเพราะต้องการพักผ่อนภายในห้องถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบแม้จะได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเองก็ตามเพียงไม่นานเสียงฝีเท้าใครบ้างคนก็ดังขึ้น

 

"พี่จองกุกลุกขึ้นมากินยาก่อน" สิ้นเสียงหวานของน้องชายตัวเล็กคนร่างหนาจึงลุกขึ้นนั่งอย่างเชื่องช้ารับยาที่จีมินเตรียมไว้ให้โยนมันเข้าปากก่อนจะรับน้ำในแก้วขึ้นมากระดกดื่ม

 

"แปะเจลลดไข้ให้พี่ก็พอ" เอ่ยบอกคนเป็นน้องด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าพลางล้มตัวลงนอนโดยไม่ลืมดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมกายให้คลายหนาว

 

"โอเค พรุ่งนี้หยุดสักวันนะพี่จองกุกไปไม่ไหวหรอก" คนตัวเล็กว่าก่อนจะทำหน้าที่แปะเจลลดไข้ให้ไว้ที่หน้าผากตามคำที่พี่ชายบอก

 

"พรุ่งนี้จีมินจะไปเรียนหรือเปล่า"

 

"จีมินต้องไปเพราะพรุ่งนี้มีพรีเซนต์งาน มันมีผลต่อการเข้ามหาลัยน่ะ"

 

"ครับผม"

 

"ถ้าต้องการอะไรโทรหาจีมินนะ"

 

เมื่อสิ้นประโยคคนตัวเล็กจึงยกของออกไปโดยไม่ลืมปิดประตูลงให้จองกุกด้วย คนร่างหนาหายใจออกมาเฮือกใหญ่แล้วหลับตาลงในหัวพลางนึกถึงหน้าใครบางคนมือหนาคว้าโทรศัพท์ราคาแพงบนเกะข้างหัวเตียงขึ้นมาก่อนจะกดเข้าแอพพลิเคชั่นไลน์ที่คนสมัยนี้ต่างก็เล่นมันกันทั้งนั้น

 

[แทฮยอง กูไม่สบาย : JK]

[V: กินยาหรือยัง]

[กินแล้ว :JK]

[V: นอนพักเยอะๆนะ]

[อืม มาบอกแค่นี้แหละ :JK]

[ฝันดีครับ :JK]

[V: พี่จองกุก]

[ว่าไง :JK]

[V: มองที่หน้าต่างสิ]

 

จองกุกยันตัวให้ลุกขึ้นนั่งบนเตียงก่อนจะเปิดผ้าม่านที่หน้าต่างออกอย่างเชื่องช้าภาพที่เห็นอยู่ในตอนนี้แทฮยองกำลังถือกระดาษสีขาวเอาไว้ในมือแล้วชูให้เขาดูกระดาษนั้นถูกเขียนด้วยคำว่า หายไวไวนะ แทฮยองฉีกยิ้มกว้างให้กับเขาผ่านทางหน้าต่างทำเอาจองกุกหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะคนคนนี้ทำให้เขาอยากหายป่วยซะในตอนนี้เลย มุมปากเริ่มยกยิ้มขึ้นจองกุกรีบปิดม่านหน้าต่างทันทีขืนมัวแต่จ้องอยู่แบบนั้นแทฮยองได้รู้แน่ว่าเขาคิดอะไร

แทฮยองน่ารักเสมอ...

 

[ใช้มือหรือตีนเขียน :JK]

[V: ใจร้าย! ปิดม่านหนีกันแบบนี้เลยหรอ]

[V: แต่ผมเห็นว่าพี่จองกุกแอบยิ้มนะ]

[เพ้อเจ้อ :JK]

[V: ผมไม่กวนแล้ว]

[V: พี่จองกุกนอนพักเถอะ]

[ขอบคุณนะครับ :JK]

 

 

 

Talk Talk

นอนกันหรือยังเอ่ยย ฝันดีทุกคนนะคะ คอมเม้นท์ของทุกคนคือกำลังใจที่ดีที่สุดของเรา

ความคิดเห็น