Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : TAKE CARE : 12

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ต.ค. 2562 20:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
TAKE CARE : 12
แบบอักษร

TAKE CARE : 12

 

"จีมิน"

 

เสียงทุ้มติดหวานเอ่ยเรียกเพื่อนสนิทตัวเล็กในขณะที่สองขาเรียวสาวเท้าเดินเข้าไปหาอย่างเชื่องช้าหลังจากที่เห็นว่าจีมินนั่งอยู่ที่เก้าอี้ไม้ตัวยาวคนเดียวลำพังถึงแม้ว่าฟ้าจะมืดลงแต่ยังคงมีดาวและพระจันทร์ที่ส่องประกายสวยงามทำหน้าที่แทนพระอาทิตย์ยามเช้า

 

"แทฮยองยังไม่นอนหรอ" คนตัวเล็กเอ่ยถามขึ้นทันทีที่หันหน้าไปมองก่อนที่แทฮยองจะมาถึงตัวเขา คนตัวโตกว่านั่งลงที่เก้าอี้ไม้ยาวตัวเดียวกันและเว้นระยะห่างไว้สักเล็กน้อย

 

"นอนไม่หลับอีกอย่างมันก็เพิ่งจะสองทุ่มเอง"

 

"งั้นหรอ"

 

"ทำไมออกมานั่งตรงนี้คนเดียว"

 

แทฮยองเลิกคิ้วถามด้วยความสงสัยหลังจากที่เจ้าตัวออกมาจากห้องน้ำก็ไม่พบว่าจีมินอยู่ในห้องพักของรีสอร์ท เขาทั้งสองคนได้นอนด้วยกันตอนแรกอาจารย์จะไม่ให้นอนด้วยกันและจะใช้วิธีจับฉลากเลือกคู่แทน แต่ลูกคุณหนูอย่างแทฮยองดันใช้ไม้เด็ดพูดขึ้นว่าจะซื้อห้องเองหากไม่ยอมให้เขานอนกับจีมิน

แบบนี้อาจารย์จะไม่ยอมก็คงไม่ได้...

 

"จีมินชอบบรรยากาศ อยากนั่งอยู่ตรงนี้นานๆ"

 

เสียงหวานว่าก่อนรอยยิ้มบางเบาจะเผยออกมาให้เห็นสายตาสวยคู่นั้นจ้องมองพระจันทร์และดาวที่ส่องประกายบนท้องฟ้าด้วยใบหน้าและท่าทีที่มีความสุขสายลมพัดปลิวผ่านมาสัมผัสกับผิวเพราะอยู่บนเขาจึงมองท้องฟ้าได้ใกล้มากขึ้น ต่างจากแทฮยองที่เอาแต่นั่งจ้องมองใบหน้าสวยนั้นอย่างพินิจสายตานั้นมองด้วยความหลงไหล

ดาวตรงหน้าแทฮยองตอนนี้ส่องสว่างและน่ามองที่สุด...

 

"ทาซะ ยุงจะได้ไม่กัด" มือบางยื่นขวดยากันยุงขนาดพกพาให้เพื่อนสนิทตัวเล็กเมื่อเรียกสติตัวเองกลับมาได้เพราะก่อนหน้านั้นแทฮยองกำลังมัวแต่หลงไหลอีกฝ่ายที่นั่งอยู่ข้างกาย

 

"ไม่เป็นไร แทเก็บไว้ใช้เถอะ"

 

"มันยังเหลืออีกเยอะ ไม่ต้องห่วงหรอกน่า"

 

"ไหน รู้สึกจะเหลือไม่ถึงครึ่ง" แค่ใช้สายตามองดูก็รู้แล้วว่ายากันยุงในขวดนั้นมันเหลืออยู่ไม่ถึงครึ่ง แทฮยองกำลังโกหกเพื่อให้จีมินยอมใช้มันซึ่งเจ้าตัวดูออก

 

"ไม่เป็นไรไงจีมิน เดี๋ยวแททาให้" ไม่รอช้าแทฮยองเปิดฝาขวดแล้วบีบยากันยุงใส่ในมือตัวเองก่อนจะจับแขนเรียวของเพื่อนสนิทตัวเล็กเอาไว้แล้วทามันลงบนผิวนุ่มนิ่ม ทุกสัมผัสทำให้แทฮยองรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูกถ้าเป็นไปได้เขาอยากสัมผัสให้นานกว่านี้

 

"นั่นไง หมดแล้วแทจะทาอะไร" จีมินพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าแทฮยองพยายามบีบขวดยากันยุงใส่มือแม้รู้ว่ามันหมดแล้วก็ตามแต่อย่างน้อยมันก็ต้องมีหลงเหลืออยู่บ้าง

 

"แทไม่ใช้หรอก ให้จีมินใช้ดีกว่าผิวขาวนุ่มนิ่มแบบนี้ไม่เหมาะหรอกที่จะมีรอยแดง" เสียงทุ้มติดหวานเอ่ยบอกเจื้อยแจ้วแทฮยองพูดมันออกมาอย่างจริงใจแม้จะพยายามบีบยากันยุงออกจากขวดอยู่ก็ตาม

 

"แทฮยอง.." จีมินเอ่ยเรียกเพื่อนสนิทที่นั่งอยู่ข้างกายด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาสายตาสวยจ้องมองไปที่แทฮยองด้วยความอ่อนโยนและอบอุ่นแม้อีกฝ่ายจะยังไม่ได้เงยหน้ามองมาที่เจ้าตัวในตอนนี้

 

"ว่าไง"

 

"ขอบคุณนะ"

 

"ขอบคุณเรื่องอะไร"

 

"ทุกเรื่องเลย คอยดูแลเอาใจใส่จีมินตลอดเลย"

 

"....." แทฮยองเงียบไม่ตอบอะไรกลับมาเพียงแต่ละสายตาจากขวดยากันยุงและเหลือบสายตามองเพื่อนสนิทตัวเล็กด้วยสายตาที่คาดหวังว่าจีมินจะพูดอะไรต่อและภาวนาให้พูดในสิ่งที่เขาต้องการมันตลอดมา คนตัวดีใจเต้นรัวคิดว่าจีมินคงรู้สึกถึงความรักที่เขามีให้บ้างแล้ว

 

"ดีใจที่ได้เป็นเพื่อนกันนะ ไม่รู้ว่าจีมินจะหาเพื่อนที่ดีแบบนี้ได้ที่ไหนอีก" ราวกับโดนยิงที่หัวใจด้วยคำว่าเพื่อนแทฮยองแทบจะกระอักเลือกกับคำว่าเพื่อนที่จีมินมอบให้ก่อนใบหน้าที่มีความคาดหวังเมื่อสักครู่นี้เปลี่ยนเป็นความผิดหวังแทน

 

"แทเต็มใจเสมอ ให้ดูแลทั้งชีวิตยังได้เลย" แทฮยองพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้สดใสก่อนรอยยิ้มสี่เหลี่ยมจะถูกส่งไปให้คนตัวเล็กตรงหน้าแม้ภายในใจอยากจะค้านออกไปว่าไม่อยากเป็นแค่เพื่อนก็ตาม

 

[พรึบ!]

 

ร่างทั้งร่างถูกดึงเข้าไปกอดทันทีที่สิ้นประโยคของแทฮยองคนโดนดึงเข้าไปกอดเบิกตากว้างด้วยความตกใจหัวใจเต้นรัวราวกับว่ามันจะหลุดออกมาดิ้นข้างนอกซะให้ได้ คนตัวโตกว่าปล่อยขวดยากันยุงออกจากมือก่อนจะยกแขนเรียวโอบกอดเพื่อนสนิทตัวเล็กกลับความอบอุ่นหัวใจมีมากขึ้นสำหรับทั้งสองฝ่าย

 

"อย่าทิ้งกันนะไม่ว่ายังไง"

 

"แทจะไม่ทิ้งจีมิน สัญญา"

 

 

[21:21]

 

[Rrrrrr]

 

เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์ดังขึ้นในขณะที่จองกุกกำลังนั่งเล่นวิดีโอเกมอยู่ที่หน้าจอโทรทัศน์จอยักษ์ คิ้วหนาขมวดเป็นปมเมื่อรู้สึกไม่ชอบใจเวลาคนโทรมาขัดตอนเขาเล่นเกม แต่ทว่าคิ้วหนาที่ขมวดเข้าหากันเมื่อสักครู่นี้กลับคลายออกก่อนที่รอยยิ้มจะเผยออกมาให้เห็นเล็กน้อยหลังจากที่เห็นรายชื่อของบุคคลที่โทรเข้ามา

 

"[พี่จองกุกนอนหรือยัง]" เสียงทุ้มติดหวานที่เขาโหยหานักหนากรอกเสียงมาตามสายทำเอาจองกุกแทบจะคลั่งตายอยู่ตรงนั้น

 

"ยัง มีอะไร" ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่งและสุขุมแม้ภายในใจอยากจะตะโกนออกไปด้วยคำว่าคิดถึงก็ตาม แน่นอนว่าเรื่องเก็บอารมณ์จองกุกก็ไม่เป็นรองใคร

 

"[ผมนอนไม่หลับ คุยเป็นเพื่อนหน่อยสิ]"

 

"เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ตื่นสายหรอก"

 

"[ตื่นไหวอยู่แล้วมีจีมินปลุกทั้งคน]"

 

"กูก็ว่าจะโทรหามึงอยู่เหมือนกัน แต่คิดว่ามึงนอนแล้ว" คนร่างหนาเอ่ยบอกกับลูกคุณหนูในสายตอนแรกเขาว่าจะโทรไปตั้งแต่สี่โมงเย็นด้วยซ้ำนั่งคิดอยู่นานจนไม่ได้โทรไป ก็วันนี้เขาไม่ได้ยินเสียงของแทฮยองเลยทำเอาเขาคิดถึงแทบจะบ้าตาย

 

"[คิดถึงผมล่ะสิ]" คนตัวดีตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงทะเล้นแต่จองกุกรู้ดีว่าแทฮยองไม่ได้คิดอะไรตามที่ปากพูดออกมา

 

"ถุ้ย กูคิดถึงน้องกูต่างหาก" จองกุกค้านเสียงแข็งพยายามกักเก็บความรู้สึกเอาไว้และไม่เผยออกไปให้อีกฝ่ายได้รู้แม้ก่อนหน้านั้นจะเผลอพูดว่าจะโทรหาออกไปแล้วก็ตาม

 

"[แล้วทำไมไม่โทรหาจีมินล่ะ]"

 

"จะโทรหาใครมันก็เหมือนกันเปล่าวะ"

 

"[โอ๊ะ!]"

 

"เป็นอะไร" จองกุกเอ่ยถามปลายสายด้วยความสงสัยคิ้วหนาขมวดเข้าหากันเป็นปมเมื่อได้ยินเสียงร้องของคนในสายก้อนเนื้อที่อกข้างซ้ายเต้นรัวกลัวว่าแทฮยองจะเป็นอะไรไป

 

"[ออกมาคุยนอกระเบียงยุงเลยกัดผม]"

 

"เข้าไปนอน"

 

"[ไม่เอา ผมนอนไม่หลับ]"

 

"งั้นก็ไปเอายาทากันยุงมาทา"

 

"[หมดแล้ว ผมทาให้จีมินหมดแล้ว]"

 

"ก็ดี" เสียงทุ้มตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง เขาควรรู้สึกดีหรืออุ่นใจสิที่แทฮยองดีกับน้องชายสุดที่รักเขาขนาดนั้นแต่มันกลับกันจองกุกรู้สึกหึงหวงอย่างบอกไม่ถูกจนอยากต่อยหน้าตัวเองเรียกสติสักครั้งสองครั้ง

เขาควรอุ่นใจที่แทฮยองดูแลน้องชายเขาอย่างดี...

 

"[ถ้ายุงกัดผมไม่เป็นอะไรหรอก แต่ถ้ายุงกัดจีมินนะผมจะเรียกคนมันฉีดยาฆ่ายุงให้ทั่วภูเขาเลย!]" แทฮยองว่าน้ำเสียงเจื้อยแจ้วราวกับพูดเล่นแต่จองกุกรู้ดีว่าลูกคุณหนูอย่างแทฮยองต้องทำมันแน่

 

"เข้าไปข้างใน" เสียงทุ้มเอ่ยบอกอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่งแทฮยองยิ่งพูดยิ่งทำให้อารมณ์หึงหวงเขามากยิ่งขึ้นแม้ความอุ่นใจที่จีมินได้รับการดูแลอย่างดีจะมีอยู่ก็ตาม แต่นั่นก็ส่วนน้อยเขาอิจฉาที่จีมินได้รับมันจากแทฮยองซึ่งแน่นอนว่าเขาก็อยากได้รับมันจากแทฮยองเช่นกัน

 

"[ไม่เอา]" แทฮยองตอบกลับเขาด้วยน้ำเสียงงอแงเมื่อจองกุกกำลังไล่เจ้าตัวให้เข้าไปในห้องพักในขณะที่ตายังสว่างอยู่แบบนี้

 

"เข้าไป"

 

"[โอเค ในเมื่อพี่จองกุกไม่อยากคุยผมโทรคุยกับพี่หมอโบกอมก็ได้ ไม่ง้อหรอก]"

 

"เดี๋ยว!"

 

"[.....]"

 

"คุยต่อก็ได้"

 

 

 

Talk Talk

ขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์และการติดตามนะคะ อยู่ด้วยกันไปนานๆนะ คอมเม้นท์ของทุกคนคือกำลังใจสำคัญของเราเสมอ

ความคิดเห็น