ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 11 คิดถึง

ชื่อตอน : ตอนที่ 11 คิดถึง

คำค้น : แฟนตาซี, ต่างโลก, วาย, yaoi ,เกรียน ,คนแคระ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 430

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ก.ย. 2562 16:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 11 คิดถึง
แบบอักษร

ความรู้สึกที่โหยหาอะไรบางอย่าง และก็อยากได้ความอบอุ่นของใครบางคน ที่อบอุ่นเหมือนแสงแดดตอนเช้าและคนที่คิดว่าตัวเองหล่อแต่ที่จริงแล้วน่ารักมากกว่าแถมชอบทำอะไรที่แปลกๆก็เถอะแต่สิ่งเหล่านี้มันขาดไปไม่ได้จริงๆ

 

รู้ไหมฉันคิดถึงนายมากแค่ไหน คิดถึงมากเลยนะ กาย

 

 

ในเมืองหลวงแห่งนี้เหมือนกับความฝันของใครหลายๆคน มีทั้งความเจริญทางด้านเศรษฐกิจด้านเวทย์มนต์หรือความรู้ที่สำคัญ และในอีกความฝันหนึ่งของที่นี่คือการได้รับเลือกเข้าไปในโรงเรียนสอนเวทย์มนต์แห่งเดียวของอาณาจักรที่มีชื่อว่า เอเทน และในปีนี้ได้มีนักเรียนที่มีพรสวรรค์ที่จับตัวได้ยากถึง 7 คนและหนึ่งในนั้นมีผู้ที่มีความสามารถพิเศษที่สามารถใช้พลังธาตุทั้งหมดทุกคนต่างเรียกเขาว่า ผู้กล้า

 

" ดูสิเธอ กลุ่มเซเว่นไนท์หล่อๆกันทั้งนั้นเลย ยิ่งเจ้าชายเรสหล่อเเบบไม่แคร์ใคร"

 

 

"หึ สายตาเธอมันถั่วหรือเปล่า ต้องคุณไรคิสิ หนุ่มแว่นแสนฉลาด เท่จะตาย "

 

"งั้นสู้คุณเรียวไม่ได้หรอก หน้าตาเย็นขาแบบนั้นเท่กว่าอีก"

 

กลุ่มสาวๆเริ่มทะเลาะกันเรื่องผู้ชาย

 

 

"เย็นชากันทำไม ต้องหนุ่มร้อนแรงอย่างโรเมส ถึงจะถูก"

 

"ตายจริง พวกเธอมันป่าเถื่อน ต้องความน่ารักถึงจะถูก แล้วความน่ารักก็ต้องยกให้กับ คุณชูครีม"

 

"โอ้ยย ที่พูดกันมาเนี่ยมันรวมอยู่เเค่คนเดียวเเล้ว"

 

"หรือว่าเธอหมายถึง" 

 

สาวๆเริ่มหันมามองอย่างเข้าใจกัน

 

 

"ใช่ ผู้กล้าโยฮัน ทั้งงดงาม อ่อนโยน เป็นมิตร แถมใจดีอีกต่างหาก"

 

 

"ใช่ ขนาดอยู่ห่าง50เมตร ฉันยังเห็นความงดงามของเขาอยู่เลย"

 

"ฉันว่าเธอบ้าผู้ชายมากกว่านะ"

 

"แต่ฉันคิดว่าโนอาดีที่สุดนะ"

 

 

เด็กสาวที่ยืนฟัเงียบๆก็เสนแความคิดเห็นที่ทำให้คนทั้งกลุ่มหันมามอง

 

 

"เธอบ้าป่าว ถึงคุณโนอาจะหล่อก็เถอะ แต่เขาน่ากลัวมากรู้ไหม"

 

 

"เธอรู้ป่าว เขาอายุ13เองนะ กินเด็กนะเธอ"

 

 

สนทนาทั้งหมด เมื่อครู่นี้โนอาห์ได้ยินเต็มสองรูหูเลย ผมเองก็ไม่เคยคิดว่าจะได้มาอยู่กลุ่มนี้หรอกผมแค่ฝึกฝึกฝึก แล้วก็ฝึก จนครูเขาเห็นแววในตัวผมไปไปมามาๆก็เลยมาอยู่กลุ่มนี้เฉย ทีแรกก็ลำบากหน่อยสมาชิก 5 คนที่หลงผู้กล้าก็ห่วงซะหมาหวงก้าง สำหรับผมก้อออกจะดูจอมปลอมละมั้ง ผมเคยคิดที่จะออกจาก กลุ่มเซเว่นไนท์ แต่พวกอาจารย์ก็บอกให้อยู่ ไม่งั้นจะลดชั้นเรียนด้วยเหตุผลที่ไร้สาระคือ "จะได้ครบ 7 คนไง" อยากจะชกให้สมองปลอมๆทำงานซะบ้าง แต่การใช้กำลังมันก็ไม่ถูก เพราะมีคนบางคนสอนมา กลุ่มที่ผมอยู่ก็ไม่ได้ทำอะไรมากนักก็แค่ช่วยต่อสู้ เป็นตัวแทน อะไรอย่างนี้ แต่ผมได้เห็นความลับอะไรบางอย่างด้วย

 

 

ผมเห็นผู้กล้าได้กับสมาชิกในกลุ่มไม่ใช่แค่ครั้งเดียว แต่เป็นหลายครั้ง เหลือแค่ผมคนเดียวในกลุ่มที่ยังไม่โดน ถ้าให้พูดจริงๆผู้กล้าเขางดงามมากแต่ผมไม่เคยคิดจะสนใจเพราะว่าในใจของผมมันโดนกายครอบครองไปแล้วนะสิ

 

"นี่ๆ โนอาห์ไปกินข้าวด้วยกันเถอะ" ผู้กล้าโยฮันส่งรอยยิ้มหวานๆมาให้ผม แต่ก็ไม่ส่งผลอะไรเลย

 

"คือผมอยากอยู่คนเดียว"

 

"ไม่เอาน่าาา พูดอยู่อย่างนี้อยู่ได้ วันนี้ต้องไปกับฉันนะ"

 

"คุณก็ไปกับพวกเจ้าชายสิ ตอนนี้ผมเริ่มจะปวดหัวแล้ว" ผมตอบอย่างใจเย็น

 

"ไม่เอาอ่ะ ฉันอยากอยู่กันนายมากกว่า" เขาเอามือมาลูบแขนของผมอย่างช้าๆ เหมือนจงใจจะยั่วผม 

 

 

"โทษทีครับ ผมขอออกไปห้องน้ำนะครับ ผมอยากจะอ้วก"

 

ผมไม่รอคำตอบ รีบเดินหนีออกจากเหตุการณ์นั้นให้เร็วที่สุด ไม่ใช่ผมเกลียดผู้กล้าหรอก แต่ผมไม่ชอบพฤติกรรมของเขา มันดูจอมปลอมยังไงก็ไม่รู้ หรือผมคิดมากไปเอง

 

 

" ใจของนายจะแข็งกันสักกี่น้ำ"

 

 

 

เวลาผมเครียดเศร้าหรือเหงาผมชอบมาแอบแถวสวนดอกไม้ของภาโรง มันทำให้ผมรู้สึกสงบและทำให้ผมคิดถึงใครบางคนด้วยคนที่ผมรักสุดหัวใจ สร้อยคอที่ผมใส่มันคอยย้ำเตือนว่า กายไม่เคยไปไหน เขาอยู่กับผมเสมอ จูบสร้อยคอดอกทานตะวันทำให้ผมมีกำลังยิ่งขึ้น แต่ก็สู้จูบตัวจริงไม่ได้หรอก จนถึงวันนั้น กายต้องรอก่อนนะ ฉันจะขอนายแต่งงานเอง

ความคิดเห็น