ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 15 พุดดิ้ง

ชื่อตอน : ตอนที่ 15 พุดดิ้ง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.6k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ก.ย. 2562 12:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 15 พุดดิ้ง
แบบอักษร

3 วันต่อมา

 

 

ณ เมืองขนาดเล็กแห่งหนึ่งซึ่งค่อนข้างห่างไกลจากหมู่บ้านของเอลซ่าและคางูระที่โดยบุกอยู่พอสมควร....

 

 

พี่เลี้ยงเด็ก.. นี้คือเควสที่เซนได้รับมาแทนที่อันเก่า เพราะงั้นสิ่งที่เขาควรจะทำนั้นก็ไม่ต่างจากตอนอยู่โลกรีบอร์นมากนัก ทำไมน่ะหรอ??

 

 

 

ครูสอนพิเศษที่อายุไกลเคียงกันกับลูกศิษย์

 

 

 

พี่เลี้ยงเด็กที่อายุห่างกันไม่มากนัก

 

 

 

ความแตกต่าง... อยู่แห่งหนใดกันละสำหรับทั้งสองอย่างนี้? คำที่ใช่เรียกงั้นหรอ? อันนั้นก็ใช่เรื่องที่ต้องเอามาเถียงว่ามันคือความแตกต่างระหว่างสองอย่างนี้ มันจะทำให้ดูโง่ลงทันทีเมื่อเอาเรื่องชื่อมาพูด

 

 

 

ในกรณีของเซนสิ่งที่มันต่างกันก็คือเรื่องเบสิคๆเลย นั่นก็คือเรื่องเงิน.. เงินที่เสียให้ไปกับลูกศิษย์ กับเงินที่ต้องเสียให้กับเด็กที่เราทำหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงให้มันต่างกัน..

 

 

เพราะว่า..

 

 

ณ ร้านอาหารหรู่แห่งหนึ่ง

 

 

“ง่ำๆๆๆๆ!! อร่อย~ ขออีกๆ”

 

 

“....”

 

 

ตอนนี้เซนกำลังนั่งคิ้วกระตุกดูเอลซ่าที่กำลังสั่งอาหารมากินโดยไม่บรรยะบรรยังเงินในกระกระเป๋าเขาเลยซักนิด ถึงเขาจะไม่มีก็เถอะเพราะมักจะใช้แต่เครดิต การ์ดที่มีวงเงินเป็นพันล้านจ่ายเอาเกือบตลอด แถมที่โลกนี้เขาก็ใช้ Trace on สร้างเงินเอาด้วย

 

 

 

เพราะงั้นเงินในกระเป๋าของเซน = 0

 

 

 

ในระยะเวลาสามวันที่พ่านมานี้นั้นเซนได้สอนเรื่องพื้นฐานที่ควรรู้เกี่ยวกับโลกนี้ให้เธอฟัง ถึงจะมีบ้างที่โดยเอลซ่าไม่ก็คางูระขัดขึ้นมาว่า‘เรื่องนั้นน่ะ เด็ก1ขวบก็ยังรู้เลยนายไม่ต้องมาบอกหรอก’ก็เถอะ

 

 

ไม่รู้ว่าความรู้สึกเกรงๆของพวกเธอนั้นหายไปไหนกันหมด จะมีก็แต่คางูระแหละนะที่ยังคงมีความเกรงใจเขาอยู่เหมือนเดิม กินข้าวก็ไม่สั่งเยอ--

 

 

 

“อีกฉามค่ะ!”

 

 

 

‘กับผีน่ะซิ..! เฮ้อออ~’

 

 

 

ก็.. นะ พวกเธอทั้งสองพากันซัดอาหารกันอย่างกับตายอดตายอยากมาเป็นปีปียังไงอย่างงั้น เซนละสนใจ เพราะอีกเดี๋ยวเขาก็คงชินเองแล้วก็เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา มือข้างขวาถือช้อนตวงขนาดเล็กขึ้นมา ดวงตาของเซนปิดลงอย่างเอือมๆ พลางจิ้มลงที่พุดดิ้งแสนน่ากินของตนที่สั่งทันที....

 

 

 

แต่ว่า...

 

 

 

แต๊ก!

 

 

 

.???.

 

 

เสียงช้อนที่แตะพ่านความว่างเปล่ากระทบเข้ากับโต๊ะดังขึ้นมาจนเด็กหนุ่มคนเดียวของโต๊ะต้องเปิดตาขึ้นมาด้วยความงงงวย? พุดดิ้ง? หายไปไหน!?

 

 

“อื้มมม~ หวานจังเลย~ ”

 

 

และในขณะที่เซนกำลังมองหาอยู่ เสียงของเด็กสาวผู้มีเรือนผมสีดำก็ดังขึ้นมาจนเขานั้นต้องหันควับไปมองอย่างรวดเร็ว! และมันก็ทำให้เขาได้เห็นเข้ากับพุดดิ้งที่ถูกเธอฉกไปตอนไหนก็ไม่รู้!ซึ่งอยู่ในสภาพไม่สมบูรณ์!!

 

 

‘ถ..ถูกตัก.. ไปหนึ่งคำ!?’

 

 

เซนเงยหน้าขึ้นมาจากการจ้องพุดดิ้งเปลี่ยนเป็นจ้องเด็กสาวผู้เป็นผู้กระทำการกับพุดดิ้งแทน คิ้วของเซนกระตุกด้วยความรู้สึกหลากหลาย.. ส่วนเจ้าตัวก็เหมือนกับรู้ว่ากำลังมีคนจ้องมองมาอยู่ จึงได้หันมามองกลับจนสายตาของทั้งสองประสานกัน

 

 

ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนประกายอันน่าหลงไหล ใบหน้าที่แสนน่ารักของเธอและแก้มขาวพองที่ตุ้ยนุ้ยน่าหยอก เธอจ้องมองมาที่เซนด้วยความสงสัยว่าเขาเป็นอะไร ก่อนจะเอียงคออย่างน่ารัก.. และถามเซนขึ้น..

 

 

“มีอะไร.. หรอคะ?”

 

 

 

“มาเป็นผัวพี่เถอะหนู!!!”

 

 

คัต!!!!!!! เอาใหม่ๆ!!!

 

____________

 

 

 

“มีอะไร.. หรอคะ?”

 

 

เธอถามขึ้นมาด้วยท่าทีไร้เดียงสาและจ้องไปที่ดวงตาสีทองอร่ามของเซนตาแป๋ว ความน่ารักชนะทุกอย่าง! เซนเลิกคิดที่จะกล่าวโทษเรื่องพุดดิ้งที่หายไปของเขาทันที!

 

 

“เปล่าหรอก.. ไม่มีอะไร”

 

 

 

เซนหันไปสั่งมาเพิ่มอีกหนึ่งเพื่อตัวเอง ก่อนจะได้มาในอีกไม่ช้า ซึ่งทั้งหมดทั้งมวล เขาได้เสียเงินไปกับอาหารมื้อนี้ถึง 50,000 จีเวล เกือบพอๆกันกับค่าบ้านเช่าของลูซี่เดือนหนึ่งในอนาคตเลยทีเดียว

 

 

ก็เขาเองก็กินด้วยนี่น่า.. แถมยัง

 

 

 

(ค่าเช้าบ้านของลูซี่คือ เดือนละ 70,000 จีเวล ดูได้จากอนิเมะตอนที่ 3 )

 

 

 

เซน Trace ธนบัตรจ่ายแทน เพราะถ้าจ่ายเป็นเหรียญมีหวังได้ต้องนั่งนับจนปวดตาแน่ๆ แล้วก็อีกอย่างยังไงซะเขาก็เคยวิเคราะห์องค์ประกอบของแบงค์พันมาแล้ว จะมัวแต่งกใช่แต่เหรียญได้ยังไงกัน?

 

 

“เซน ถ้าตามที่นายบอก แปลว่าเรากำลังจะฝึกใช้เวทย์ใช่หรือเปล่า?”

 

 

ในขณะที่พวกเขากำลังเดินกันอยู่ภายในเมืองอยู่นั้น เอลซ่าก็ได้ถามคำถามที่ถึงกับทำให้เท้าของเด็กชายคนเดียวในกลุ่มหยุดเดิน ไม่ใช่เพราะว่าจะตอบแบบเท่ๆ แต่เป็นเพราะว่าเรื่องนี้เขาอธิบายให้เธอฟังไปหลายรอบแล้วตั้งหาก

 

 

“เฮ้ออ~”

 

 

“อย่ามาถอนหายใจนะ!”

 

 

“เหอะ!”

 

 

“แบบนั้นก็อย่า! ฉันแค่ถามเพื่อความแน่ใจเท่านั้นเองนะ!”

 

 

เธอปฏิเสธทุกการแสดงออกของเซน ก่อนจะชี้นิ้วพูดขึ้นเสียงดัง แต่ก็ไม่มีใครหันมามองเพราะว่ามีเสียงอื่นที่ดังกว่าที่ต้องสนใจ เซนหันไปหาเอลซ่าอย่างช้า

 

 

 

“ก็ประมาณนั้นแหละ.. เพราะพวกเธออยากเป็นจอมเวทย์ ชั้นก็จะสอนให้เองในที่ที่เหมาะกว่านี้”

 

 

ตอบเพียงแค่นั้น เหล่าเด็กสาวทั้งสองก็ได้แสดงสีหน้าอันมุ่งมันขึ้นมาทันทีในแบบของเด็กสาวที่ยังไม่รู้ว่า การฝึกของเขามันคือยังไง..

 

 

เด็กหนุ่มเพียงคนเดียวของกลุ่มหรือเซนได้พูดบอกพวกเธอต่อจากเมื่อกี้ว่าเพราะแบบนั้น ตอนนี้พวกเขาจึงต้องเตรียมของใช้ให้พร้อมซะก่อน ส่วนอาหาร ค่อยหาเอากลางทางก็ยังได้

 

 

และแล้ว.. เด็กสาวทั้งสองก็จะได้เจอเข้ากับคอสฝึกนรกแตกของเซนในอีกไม่ช้า!

 

 

 

______✂️

 

 

ทางด้านกิลแฟรี่เทล..

 

 

 

“เจ้าเซนมันหายไปไหนของเขานะ!?”

 

 

เป็นเสียงของเด็กสาวผู้มีผมสีเงินยาวถึงกลางหลัง และแต่งตัวออกไปทางโป๊ๆนิดหน่อย เสื้อสายเดียวสีม่วงตัวสั้น กันกางเกงยีนที่สั้นไม่แพ้กัน ดวงตาสีม่องอร่ามของเธอแสดงออกถึงความไม่พอใจเมื่อได้อ่านจดหมายที่ถูกทิ้งไว้

 

 

โดยลงชื่อ ทาคากิริ คุเซน

 

 

 

แต่ว่า? เซนไปเขียนจดหมายทิ้งไว้ตอนไหนกัน?? ที่เขาหลงทางเพราะเวทย์และอีกนานน่าจะกลับเขาไม่ได้คิดไว้ก่อนน่านี้เลยซักนิดนิ? แล้ว...

 

 

 

จดหมายนั่นมัน?

 

 

 

...

 

 

..

 

 

.

 

 

 

✒️✒️✒️✒️✒️

 

 

แบงค์

 

 

 

 

เด็กสาว มีร่าเจน

 

 

 

 

 

ผู้นำคณะปฏิวัติ ดรา ต-- โป้งงง!!!!!

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว