Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Ex.

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.5k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.ย. 2562 21:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ex.
แบบอักษร

เคยจับมือและเคยบอกรักในตอนที่อยู่ด้วยกัน ทำไมยังฝันถึงมันก็มันนานแล้วเธอทิ้งไป...

 

ขาสวยๆพ้นออกมาจากผ้าห่ม หลังพิงอยู่ที่หัวเตียง สายตาทอดมองไปที่กระจกใสที่มองเห็นชัดไปถึงทะเลสีคราม

 

หรือเป็นเพราะว่ารักเรานั้นยังคาหัวใจฉันเป็นเหมือนนักกีฬาที่ถูกเปลี่ยนตัวช่วงท้ายเกม

 

เหมือนหนังสือเล่มนึงถ้าใครได้อ่านที่เริ่มเรื่องช่างหวานได้อ่านก็ยิ้มเรื่อยไป..

 

แล้วตอนจบมันไม่สวยไม่ซึ้งใจก็เหมือนเรื่องราวของเธอและฉัน

 

แค่หลับตาฉันก็ยังคงเห็นเพียงแต่เธอยังคงพร่ำเพ้อยังละเมอว่าเธอไม่เคยทิ้งกันไป

 

เธอเป็นหนังสือที่ฉันนั้นยังอ่านซ้ำอยู่อย่างนั้นไม่ไปไหน...ยังอ่านมันทุกข้อความเว้นตอนจบของมัน..*

 

ตื้ด!

 

เพลงที่คลอไปทั่วห้องถูกกดปิดเขาขัดใจเล็กน้อยก่อนมองตัวต้นเหตุยืนที่ถือสายปลั๊กไฟ

 

“ถ้าจะฟังเพลงอกหักแล้วคิดถึงผัวเก่า ไม่ต้องมาถึงทะเลก็ได้ม่ะอีกัน”

 

“พูดมาก”

 

เขาตอบปัดก่อนจะนอนแนบไปกับเตียงแล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาให้ปิดชิด

 

“ผัวเก่าคนนี้นี่แตะนิดแตะหน่อยไม่ได้เลยนะ”

 

“เบส กูรำคาญ”

 

“เออๆ ขอโทษๆกูจะมาบอกว่าเจ๊พลอยมันจะถึงแล้วมึงเตรียมร่างไว้พังคืนนี้ด้วย”

 

“อือ”

 

.

.

.

 

“ฮายยยย กระเทยยยยย”

 

“กรี๊ดด เจ๊มาแล้วว โอ้ยคิดถึ้งงง”

 

สองร่างโผเข้ากอดกันเหมือนว่าคิดถึงกันมานานเขาที่นั่งดูทีวีอยู่ถึงกับกุมขมับ

 

“เวอร์”

 

“แหมม แล้วมึงไม่คิดถึงกูหรือไงย่ะ”

 

เจ๊พลอยหันมาถามเขาอย่างไม่จริงจัง เขายักไหล่ให้กลับไป

 

“โอ้ยย มันจะเอาเวลาไหนคิดถึงเจ๊ วันๆเอาแต่คิดถึงคนที่เขาทิ้งมันไปนั่นแหละ!”

 

“อมกกกกๆๆๆ แรงมากแรงมาก”

 

เจ๊พลอยทำท่าทางเกินหน้าเกินตาจนเขากรอกตาไปมา

 

“เจ๊ไม่ต้องเชื่ออีเบสมันทุกคำพูดก็ได้นะ”

 

“ทำไมจะเชื่อไม่ได้ย่ะคำพูดกูเนี่ยจริงซะยิ่งกว่าจริง!”

 

“มึงมันมั่ว”

 

“พอๆๆ เลิกเถียงกันไปหาไรกินเหอะกูหิว”

 

สงครามคำพูดของเขากับอีกคนจบแต่สงครามประสาทกับสงครามสายตายังไม่จบไม่สิ้น!

 

ร้านอาหาร.

 

“กินไรเดี๋ยวเจ๊เลี้ยง”

 

“วี๊ดด น่ารักที่สุด”

 

เขามองดูเมนูที่ส่วนใหญ่จะเป็นอาหารทะเล

 

“กันเอาไรก็ได้อะไม่รู้จะกินไร”

 

สองคนนั้นสั่งอาหารกันไปเรื่อยตามประสาคนชอบกิน เขาทอดสายตามองออกไปนอกร้านที่เป็นกระจกใส...

 

พลันสายตาไปสะดุดร่างคุ้นเคย เป็นจังหวะที่คนนั้นหันมาสบตากับเขาพอดิบพอดี เขาเป็นฝ่ายหันกลับมาก่อนเพราะไม่อยากสบนานนัก

 

“เอ้าอีกันเป็นไรอยู่ดีๆก็สะบัดหน้า”

 

“เหมือนมีแมลงบินผ่านหน้าอะกูเลยสะบัด”

 

“จ้า”

 

เสียงเบสดังตอบกลับมาเขาลองเสตามองไปที่เดิมอีกกลับพบว่าไม่เห็นอีกคนแล้ว คนที่เขาพูดถึงคือ‘ พี่ออฟ ’แฟนเก่าที่เลิกกันไปได้สองปี

 

เราคบกันตั้งแต่เขาเรียนมัธยมปีสุดท้าย พี่ออฟอยู่ปีสอง เราคบกันมาเรื่อยๆ จนมีเหตุที่ทำให้ความสัมพันธ์ของเราต้องจบลงและเราจบกันไม่ดีเท่าไร

 

ครั้งสุดท้ายที่เราเผชิญหน้ากันในฐานะแฟน เขาทั้งขว้างปาสิ่งของใส่พี่ออฟ ด่าทอหยาบคาย ที่สำคัญเขาพลั้งมือตบอีกคนไปเสียแรง และนั่นทำให้ความสัมพันธ์ของเรามันจบลงในฐานะแฟน

 

มันผิดที่เขาเองที่ไม่รู้จักห้ามอารมณ์และไม่ยอมเข้าใจพี่ออฟบ้างเลย มันทำให้เขาต้องเสียพี่ออฟไป

 

“อีน้องกันค่ะมึงจะแดกมั้ยยำเนี่ยหรือจะนั่งถ่ายเอ็มวีต่อกูจะได้แดกก่อน”

 

เสียงเจ๊พลอยแวดเข้ามาในส่วนประสาทเขาสะดุ้งก่อนจะกลับมาอยู่ที่ปัจจุบัน

 

“เหม่อคิดถึงแต่ผัวเก่าว่ะคนเรา”

 

“เบสวันนี้มึงหลายรอบแล้วนะ เป็นเหี้ยไร แดกยาคุมเกินปริมาณหรอ”

 

เขาพูดอย่างหัวเสียนิดหน่อยแต่ไม่ได้จริงจัง

 

“หูย ใจเย็นจ้า ขอโทษๆ ก็เพื่อนหยอกกก”

 

เบสพูดก่อนจะลูบแขนเขาเบาๆ

 

“อะๆแดกๆ”

 

เจ๊พลอยยุติสงครามประสาทนี้ให้ แล้วหลังจากกินข้าวเสร็จพวกเราก็ไปช็อปปิ้งกันต่อ

 

“กันอยากกางเกงตัวนี้วะ”

 

“ซื้อค่ะลูก”

 

“แพงชิบเดือนนี้ก็ซื้อเสื้อไปแล้วเฉียดหมื่น”

 

“ควรพัก”

 

“จ๊ะ”

 

เขานำกางเกงตัวที่ถูกใจไปแขวนไว้ที่เดิมก่อนมองด้วยสายตาเสียดายแล้วเดินไปหาเจ๊พลอยกับเบสที่กำลังลองเสื้อกันอยู่

 

“กูไปจ่ายกันกันแปปนึง”

 

“อือรออยู่นี่นะ”

 

เขานั่งรอสองสาวไปจ่ายเงินพนักงานที่อยู่ตรงโซนกางเกงเดินมาพร้อมกับถุงกระดาษ

 

“ขออนุญาตนะคะนี่ของคุณลูกค้าค่ะ”

 

“หื้ม ? ผมไม่ได้ซื้อนะครับคงผิดคน”

 

เขาชะเง้อหน้าเข้าไปดูของในถุงกระดาษมันคือกางเกงที่เขาจับๆเอาไว้แต่ก็ไม่ได้ซื้อ

 

“ถูกแล้วล่ะค่ะช่วงนี้ร้านเรามีดิสเคาน์นะคะเนื่องจากเพื่อนๆของคุณลูกค้าซื้อครบสองหมื่นทางร้านเลยมีของแถมให้ฟรีค่ะ”

 

“อ๋อ.. ขอบคุณมากครับ”

 

เขารับถุงมาอย่างงงๆเป็นจังหวะเดียวกันที่เจ๊พลอยกับเบสเดินมา

 

“เอ้าไหนว่าไม่ซื้อ”

 

“เออไหนว่าแพง”

 

“พนักงานบอกว่ามันเป็นส่วนลดไรไม่รู้เพราะพวกมึงซื้อครบสองหมื่น”

 

“..พวกกูซื้อเสื้อคนละตัวค่ะตัวละพันกว่ามึงเอาหมื่นมาจากไหน”

 

เบสพูดเขาทำหน้างง เขามองไปรอบๆร้านก่อนสายตาสะดุดแผ่นหลังคุ้นเคยที่พึ่งเดินออกไป เขาไม่รีรอที่จะวิ่งตามไป

 

“เอ้า! กัน”

 

“อีกัน ไปไหน!”

 

เขาไม่ได้ฟังเสียงทวงเพื่อนแม้แต่น้อย วิ่งตามอีกคนออกมาเมื่อกี้เกือบทันแล้ว..แต่คนในห้างก็เยอะซะจนคลาดสายตาไป ต้องเป็นพี่ออฟแน่ๆต้องใช่แน่ๆ..

 

เขาหยุดวิ่งแล้วมองหาก็ไม่พบจนเพื่อนสนิทสองคนวิ่งตามมา

 

“มึงเป็นบ้าอะไรเนี่ยอยู่ๆก็วิ่ง”

 

“มึงกูเห็นพี่ออฟ”

 

“ฮะ ?”

 

เบสกับเจ๊พลอยทำหน้างง..

 

“มึงเพ้อละไอ้พี่ออฟของมึงจะมาทำไรที่นี่”

 

“กูเห็นจริงๆนะมึง”

 

“กันกูว่ามึงตาฝาดแหละ ไปเหอะ กลับห้อง”

 

“แต่กันเห็นจริงๆนะเจ๊พลอย”

 

“โอ้ย ไปๆกลับๆ”

 

เขาถูกร่างโดยสองสาวกลับไปที่ห้อง โดยไม่รู้ตัวเลยว่ามีสายตาคู่นึงแอบมองในทุกการกระทำ..

 

21:45 นาที

 

ก็อกๆ

 

แกร็ก !

 

“ได้เวลาปาร์ตี้แล้วจ้าาาา”

 

ร่างของเพื่อนสนิทปรากฏหลังบานประตูในเสื้อสายเดี่ยวกางเกงขาสั้น ตามมาด้วยเจ๊พลอยเดรสสีแดงสดตัดกับผิวขาวๆ

 

“ทำไมมึงยังไม่แต่งตัวอีก”

 

“กำลังจะไป”

 

“รีบเลยค่ะให้ไว!”

 

เขาถูกผลักให้เข้าไปแต่งตัวในห้องน้ำ เขาหยิบๆเสื้อผ้าที่พอจะดูได้ก่อนไปแต่งตัว

 

22:01 นาที

 

“เสร็จละไปยัง”

 

“ไปค่าาาาา”

 

พวกเราสามคนตกลงกันว่าจะไปผับที่อยู่ใกล้ชายหาดเพราะวันนี้มีปาร์ตี้ที่ชายหาดพอดี

 

“หูย โต๊ะนั้นดีอะ”

 

“ไหน!”

 

สองสาวผลัดกันดูผู้ชายไปมาอย่างสนุกสนานซึ่งมันก็เป็นเรื่องปกติของเขาไปเรียบร้อย

 

“กูออกไปข้างนอกแปปนะ”

 

ทั้งคู่พยักหน้าเขาถือเบียร์ออกมาขวดนึงก่อนเดินห่างออกมาจากชายหาดที่มีปาร์ตี้หรือเสียงอึกทึกครึกโครม

 

ในหัวมีเพียงแต่คำถามว่าคนนั้นๆจะใช่พี่ออฟมั้ย แล้วถ้าใช่มันจะเป็นยังไง ถ้าใช่แล้วมันจะยังไง เขาคิดไปเรื่อยเปื่อยมือก็พลางกระดกขวดเบียร์เข้าปาก

 

“มานั่งตรงนี้ทำไมคนเดียว”

 

เสียงดังขึ้นจากด้านหลังมันคุ้นมากๆ คุ้นจนต้องหันไปดู ทันทีที่หันไปเห็นหน้าอีกคน เขาช็อก มือไม้อ่อนแรงจนขวดเบียร์ในมือตกลงกระทบพื้นทรายทั้งอีกเปียกเขาอีก

 

“..พี่ออฟ”

 

อีกคนนั่งลงข้างๆเอื้อมมาหยิบขวดเบียร์ไปตั้งไว้ไกลๆ

 

“อะไรมือไม้อ่อนเลยหรอ”

 

“พี่มาได้ไง”

 

“มาเที่ยวน่ะ”

 

“อ๋อ..”

 

“...”

 

“...”

 

“เดี๋ยวนี้กินเบียร์ด้วยหรอ”

 

เขาพยักหน้าไม่สบตาอีกฝ่าย

 

“ทำไมตอนอยู่กับพี่ไม่เห็นกะ..”

 

“กันขอโทษ”

 

“เรื่องอะไรเรื่องกินเบียร์น่ะหรอจะมาขอโทษพี่ทำไม”

 

เขาก้มหน้าเกือบชิดอกก่อนส่ายหน้าไปมา น้ำตาเริ่มคลอหน่วย..

 

“ฮึก ขอโทษสำหรับทุกอย่าง”

 

“...”

 

“ขะ..ขอโทษที่วันนั้นขว้างของใส่พี่ อึก”

 

“ขอโทษที่ว่าพี่ด่าพี่แรงๆ ฮือ”

 

“ฮึกๆ ขะ..ขอโทษที่ตบหน้า ฮืออ”

 

“ละ..แล้วก็ ฮึก ฮื้อ ขอโทษที่เป็นแฟนที่ไม่เคยเข้าใจอะไรพี่สักอย่าง ฮื้อออ กันขอโทษ ฮึกก”

 

แม้เขาจะไม่ได้เงยหน้าไปสบตาอีกคนแต่เสียงสั่นๆกับน้ำตาก็เป็นหลักฐานอย่างดีว่าเขาเป็นอะไร

 

เขาถูกรวบเข้าไปกอดไปลูบหัว..

 

“ไม่ต้องร้องนะ..”

 

“..ฮึก..ฮื้อออ”

 

“ไปห้องพี่มั้ย..”

 

“...”

 

“คืนนี้พี่จะปลอบเรา.."

 

“...”

 

“ทั้งคืน....”

 

____________________________________

 

*เพลง หนังสือเล่มเก่า - คิงส์ ชนาวิทย์

 

วี๊ดดดด sossssss!!! ลูกถูกล่อลวงค่ะคุณตำหนวดดดดด ช่วยด้วยยยย ( nc เจอกันตอนหน้านะจ๊ะ🤣❤) คอมเม้นนะอยากอ่าน💌.

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว