email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP5 ความคิดถึง NC20+

ชื่อตอน : EP5 ความคิดถึง NC20+

คำค้น : พญานาค พญาครุฑ งูใหญ่ อสรพิษ ตำนาน เรื่องลี้ลับ Nc ชายรักชาย นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ก.ย. 2562 14:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP5 ความคิดถึง NC20+
แบบอักษร

ในคืนวันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 11 คืนนี้พระจันทร์เต็มดวงส่องสว่างไสวไปทั่วทั้งบริเวร ชาวบ้านในหมู่บ้านวลาหคและหมู่บ้านใกล้เคียง ต่างพากันมารอดูปรากฎการณ์บั้งไฟพญานาคที่รึมฝังแม่น้ำทางตอนเหนือของหมู่บ้านวลาหค มีผู้คนเยอะแยะมากมายมานั่งรอชมบั้งไฟพญานาคตั้งแต่หัวค่ำ และในคืนวันนี้เอง นาคาอรุณราชก็ได้ขึ้นมาจากใต้เมืองบาดาลอีกครั้ง 

"เมฆ! เจ้าอยู่แถวนี้หรือเปล่า" นาคาอรุณราชเมื่อมาถึงก็ส่งเรียกหาเมฆทันที 

"เมฆ...ข้ามาหาเจ้าแล้ว เจ้าอยู่ที่ไหน เมฆ!" 

หมับ...! 

"อ๊ะ...!" นาคาอรุณราชถูกมือปริศหนาสวมกอดเอาไว้จากทางด้านหลังทันที 

"นาคาอรุณราช...ทำไมเจ้ามาช้าจังเลย ข้ามารอเจ้าตั้งนานแล้วนะ" เสียงเมฆดังขึ้น ที่แท้มือปริศหนาที่สวมกอดนาคาอรุณราชเอาไว้ก็คือเมฆนั่นเอง 

"เมฆ...ข้าตกใจหมดเลย เจ้าเล่นอะไรก็ไม่รู้ ที่ข้ามาช้าก็เพราะวันนี้ที่บ้านข้ามีงานนิดหน่อยน่ะ" 

"ผมก็นึกว่าคุณจะไม่มาหาผมแล้วซะอีก ผมคิดถึงคุณมากรู้มั้ย นาคาอรุณราช"  ฟอด...ฟอด...! 

"อ๊ะ...พอแล้วๆ จะหอมอะไรนักหนาเนี่ยห๊ะ! ข้าเอง...ก็คิดถึงเจ้าเหมือนกันเมฆ" นาคาอรุณราชถูกเมฆขโมยหอมแก้มทั้งสองข้างสลับกันไปมาด้วยความคิดถึง จนนาคาอรุณราชต้องร้องห้ามเอาไว้ซะก่อน 

"จะทำอะไร อย่านะเมฆ อ๊ะ!" ร่างบางของนาคาอรุณราชถูกเมฆช้อนตัวขึ้นอุ้ม ก่อนจะพาเดินขึ้นไปบนบ้าน ซึ่งตอนนี้ที่บ้านมีเมฆอยู่คนเดียว แม่ของเมฆก็ไปดูบั้งไฟพญานาคขึ้นจากน้ำที่ริมแม่น้ำทางตอนเหนือของหมู่บ้านวลาหคกับพวกชาวบ้านในหมู่บ้าน เมฆอุ้มพาตัวนาคาอรุณราชขึ้นมาในห้องนอนของตัวเองก่อนจะวางร่างบางของนาคาอรุณราชลงแล้วขึ้นคร่อมทับเอาไว้ทันที เพื่อไม่ให้นาคาอรุณราชดิ้นหนีไปไหนได้ 

"อย่าดิ้นสินาคาอรุณราช หึๆๆ" 

"อ๊ะ...เมฆ อย่า...อึก" ริมฝีปากหนาก้มลงมาจูบปิดริมฝีปากบางเอาไว้ทันที ลิ้นร้อนไล่ต้อนดูดดึงด้วยความโหยหา นาคาอรุณราชได้ส่งเสียงครางอยู่ในลำคอ เมื่อเริ่มรู้สึกว่าตนหาใจไม่ค่อยออกจากจูบที่เนิ่นนาน จึงใช้มือทุบที่อกกว้างของเมฆแรงๆ จนเมฆยอมถอนจูบออก นาคาอรุณราชรีบกอบโกยเอาอากาศหาใจเข้าไปทันที 

"นาคาอรุณราชเป็นของผมเถอะนะ" 

"อึก...อ๊ะ...อ้าๆๆ...ซี๊ดๆ..." เมฆก้มหน้าลง ก่อนจะกัดลงที่ยอดอกเม็ดสีชมพูที่กำลังแข็งเป็นไตจากการถูกสัมผัส เมฆทั้งดูดทั้งกัดสลับไปมาทั้งสองข้าง นาคาอรุณราชส่งเสียงร้องครางออกมาอย่างอดไม่ได้ สองมือบางยกขึ้นโอบรอบคอของเมฆเอาไว้ 

"เจ็บจังเมฆ อึก...ซี๊ด...อ้า...อาาา" เมฆทนต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว เมื่อได้ยินเสียงครางหวานหูของนาคาอรุณราช มันทำให้น้องชายของเมฆแข็งขืนจนปวดหนึบคับกางเกงไปหมด 

"อืม...ซี๊ดๆๆ..." เมฆรีบถอดเสื้อผ้าของตัวเองและถอดผ้าของนาคาอรุณออกทันที ท่อนลำขนาดใหญ่ที่ไม่เคยเป็นของใครตั้งชี้ตรง ตรงปลายท่อนลำมีน้ำใสๆไหลเยิ้มออกมาด้วความต้องการ 

"นาคาอรุณราช คุณดูนี่สิ น้องชายของผมมันต้องการคุณมากแค่ไหน มันแข็งจนผมปวดหนึบไปหมดแล้ว" เมฆบอกกับนาคาอรุณราช นาคาอรุณราชเมื่อได้ยินที่เมฆพูดก็หันมามอง ก่อนจะอ้าปากค้างเมื่อเห็นขนาดของท่อนลำที่กำลังแข็งขืนอยู่ตรงหน้า มันใหญ่มาก มีเส้นเลือดขึ้นปูดโปนตามขนาดความยาวของท่อนลำ ตรงส่วนหัวบานใหญ่มีน้ำใสๆไหลเยิ้มออกมาจากตรงปลาย นาคาอรุณราชเผลอกลืนน้ำลายลงคอ ก่อนจะขยับตัวถอยหนีทันที 

"อึก...ไม่เอานะเมฆ ข้า...ข้ากลัว" 

"หึๆๆ ไม่ต้องกลัวผมหรอกนาคาอรุณราช ผมสัญญาจะทำเบาๆ ผมขอนะ" 

"ไม่นะ อ๊ะ!" ร่างบางของนาคาอรุณราชที่กำลังถอยหนีถูกเมฆดึงลงมาชิดกับลำตัว ก่อนจะพลึกตัวนาคาอรุณราชมาอยู่ด้านบน 

"นาคาอรุณราช อมมันให้ผมหน่อยสิ ดูสิมีน้ำหวานออกมาด้วยนะ" นาคาอรุณราชหน้าแดงขึ้นสีระเรื่อด้วยความเขินอาย จะลุกหนีก็ถูกมือหนารั้งเอวเอาไว้อยู่ 

"ไอ้บ้า...อึก...เจ้าพูดอะไรออกมาไม่อายปากตัวเองบ้างเลยหรือไงห๊ะ" 

"เร็วสิ! ผมปวดหนึบจนจะทนไม่ไหวแล้วนะนาคาอรุณราช" 

"ข้า...ข้าทำให้ไม่ไหวหรอก" นาคาอรุณราชหน้าแดงด้วยความเขินอาย สายตาจ้องมองไปยังท่อนลำขนาดใหญ่ที่อยู่ตรงหน้า จนต้องเผลอกลืนน้ำลายลงคอ 

"ทำไมล่ะ" 

"ยังมีหน้ามาถามอีก มันใหญ่ขนาดนั้นข้าอมให้ไม่ไหวหรอก ไอ้บ้า...บ้าๆๆ" 

"หึๆๆ ไม่ลองไม่รู้ ลงอมมันเข้าไปก่อนสิ นะๆๆ" 

"อึก...ก็ได้ ข้าอมให้ก็ได้ แต่เจ้าต้องอยู่เฉยๆนะ" 

"อืม" นาคาอรุณราชทนความรบเร้าและสายที่อ้อนวอนของเมฆเอาไว้ไม่ไหว จึงยอมเมฆแต่โดยดี ริมฝีปากบางครอบลงไปที่ส่วนหัวของท่อนลำขนาดใหญ่ช้าๆ 

"อ้า...ซี๊ดๆๆ...ดีมากที่รัก ลึกอีกๆ อ้า..." เมฆส่งเสียงครางออกมาด้วยความพอใจ 

"อ้า...ดูดแรงๆเลยที่รัก อ้า...อย่างนั้นแหละ ซี๊ด...อ้าาา" 

"อู้...อด..อี้..อ้า" นาคาอรุณราชรีบร้องห้ามทันทีที่โดนมือหนากดหัวลงจนรู้สึกอึดอัดและหายใจไม่ออก แต่เสียงที่ออกมากลับฟังไม่รู้เรื่อง 

"อืม...อ้า.." 

"ไอ้เด็กบ้า..ข้าบอกให้อยู่เฉยๆไง อย่ากดหัวข้า ข้าไม่ทำให้แล้ว" ทันทีที่เมฆปล่อยมือออก นาคาอรุณราชก็รีบถอนปากออกจากท่อนลำทันที 

"หึๆๆ" 

"อ๊ะ..." ร่างบางของนาคาอรุณราชถูกพลึกตัวลงด้านล่าง เมฆยกขาข้างนึงของนาคาอรุณราชเอาไว้พาดบ่า เผยให้เห็นช่องทางสีหวานที่กำลังขมิบเข้าออก 

"อย่าใส่เข้ามาอย่างนั้นนะเมฆ ไม่...อ้า...โอ้ย...เจ็บ ข้าเจ็บ!" ท่อนลำขนาดใหญ่ของเมฆสอดเข้ามาครั้งเดียวจนสุดลำความยาวทั้งที่ยังไม่ได้เบิกทางก่อน นาคาอรุณราชร้องออกมาเสียงดังด้วยความเจ็บปวด 

"อ้า...ซี๊ด...แน่นจังเลย" 

"เจ็บเมฆ...อย่าพึ่งขยับนะ อ้า..." นาคาอรุณราชพยายามผ่อนคลายตัวเอง เมื่อเริ่มชินความเจ็บก็เริ่มน้อยลง 

"อ้า...ผมขยับแล้วนะ ซี๊ด...อ้า" สะโพกแกร่งค่อยขยับจากช้าๆแล้วเริ่มเร่งจังหวะเร็วขึ้นเรื่อยๆ เสียงเนื่อกระทบเนื้อและเสียงครางของทัั้งสองดังไปทั่วทั้งห้อง 

"อ้าาา...เบาๆ อึก...อ้า...มันลึกเกินไปแล้ว เมฆ....อ้า...ซี๊ด..." 

"อืม...ตอดแรงๆเลยที่รัก อ้า...ซี๊ด...." 

"ไม่ไหวแล้ว อ้าๆๆ...อึก...ข้าไม่ไหวแล้ว ซี๊ด...อ้าาา..." น้ำสีขาวขุ่นของนาคาอรุณราชถูกปลดปล่อยออกมาเป็นครั้งแรก นาคาอรุณราชหอบหายใจอย่างอ่อนล้า สะโพกแกร่งของเมฆยังคงขยับเข้าออกเรื่อยๆ 

"โอ้ย...อ้า...อืม...ซี๊ด...อ้าาา..." 

"เบาๆ อ้า...ซี๊ด..." 

"ผมจะแตกแล้ว อืม...อ้า..." เมฆเร่งจังหวะสะโพกเร็วขึ้นอีกเป็นเท่าตัว ร่างบางของนาคาอรุณราชสั่นไปตามแรงกระแทก 

"อ้าาา...เร็วเกินไปแล้ว...อึก..." 

"แตกแล้วๆ อ้า...โอ้ย...แตกแล้ว...ซี๊ด...อ้าาา อืม...โอ้ย!" เมฆปลดปล่อยน้ำรักในช่องทางด้านหลังของนาคาอรุณราช ร่างกายกระตุกปลดปล่อยออกมาจนหมด เสียงครางต่ำอย่างสุขสม 

"อ้า...อึก..." นาคาอรุณราชสะดุ้งสุดตัวทันทีที่น้ำรักอุ่นๆถูกปลดปล่อยเข้ามาในช่องทางด้านหลังของตน 

"อืม...ซี๊ด..." เมฆยังคงแช่ท่อนลำขนาดใหญ่ของตัวเองเอาไว้ในช่องด้านหลังของนาคาอรุณราช น้ำสีขาวขุ่นที่ปลดปล่อยเอาไว้ข้างในมันเยอะมากจนค่อยไหลย้อนออกมา 

"เอามันออกได้แล้วเมฆ อ้าาา..." 

"เดี๋ยวก่อนสิ อ้าาา...ผมพึ่งเสร็จไปครั้งเดียวเองนะ" 

"ไอ้เด็กบ้า...อ๊ะ...อ้าาา..." นาคาอรุณราชดันตัวขึ้นมาท่อนลำขนาดใหญ่ที่เสียบคาช่องทางด้านหลังเอาไว้อยู่กำลังจะหลุดออก แต่เมฆกลับดันมันเข้ามาใหม่อย่างแรง จนนาคาอรุณราชสะดุ้งสุดตัวส่งเสียงร้องครางออกมาอย่างเสียวซ่าน 

"อืม...แน่นดีจัง ซี๊ด...อ้าาา..." 

"พอแล้วนะ อีกไม่นานข้าก็ต้องกลับแล้ว อ้า...โอ้ย..." ทันทีที่ได้ยินว่านาคาอรุณราชจะกลับ เมฆก็กระแทกท่อนลำขนาดใหญ่ที่กำลังแข็งขืนเข้ามาอีกครั้ง 

"ผมไม่ให้กลับ..ซี๊ด...อ้าาา...ตอดผมดีจัง อืม...ผมคงให้กลับไม่ได้หรอก...ซี๊ด..." เมฆพูดไปสะโพกก็เริ่มขยับไปตามคำพูดช้าๆ 

"อ้าาา...อึก...อย่าแกล้งข้าสิเมฆ ไอ้เด็กบ้า...อ้าาา ซี๊ด..." 

"อืม...ถ้าผมบ้า แล้วคุณรักผมมั้ยนาคาอรุณราช...ซี๊ด...อ้า..." 

"รักสิ...ข้ารักเจ้าเมฆ อ้าาา...โอ้ย...เบาๆ" 

"ผมก็รักคุณนาคาอรุณราช อืม...อ้าาา...ซี๊ดด...โอ้ย!" 

 

 

ขอบคุณสำหรับการติดตามจ้า เขียนตอนนี้ไรน์เลือดกำเดาแทบพุ้ง ฮ่าๆๆ 

1 เม้นท์ = 1 กำลังใจ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว