ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 13

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 540

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ต.ค. 2562 13:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 13
แบบอักษร

"ต้าซู่ ต้าซู่ ช่วยฉันด้วย" เสียงชื่อของใครบางคนที่เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากอิ่มทั้งๆที่ดวงตายังปิดสนิทอยู่ จิ่งอวี๋ที่นั่งเฝ้าอยู่ข้างๆร่างบางก็รู้สึกหงุดหงิดที่ในหัวใจแปลกเมื่อได้ยินคนน่ารักละเมอถึงชื่อคนอื่น  

 

 

"โจวโจว โจวโจว" จิ่งอวี๋เรียกปลุกร่างบางที่นอนกระสับกระส่ายไปมาอย่างหวาดกลัว ใบหน้าหวานเปียกชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อทั้งที่ในห้องก็เปิดแอร์เย็นฉ่ำ จิ่งอวี๋เขย่าตัวแล้วเรียกชื่อคนบนเตียงเรื่อยๆจนโจวโจวเริ่มรู้สึกตัว ดวงตากลมเริ่มสั่นไหวน้อยๆแล้วค่อยๆหรี่ดวงตาขึ้นเปิดออกช้าๆ  

 

"โจวโจว ฟื้นแล้วหรอ" จิ่งอวี๋ชะโงกหน้าไปถามโจวโจวคนที่นอนปรือตาอยู่จนดวงตากลมเบิกขึ้นด้วยความตกใจ  

 

"ที่นี่ที่ไหน" โจวโจวดีดตัวลุกขึ้นนั่งแล้วพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง ดวงตากลมจ้องมองดวงตาคมตรงหน้า ถึงใบหน้าจะไม่ได้ใกล้กันมากแต่มันก็ทำให้หัวใจดวงน้อยหวั่นไหวได้  

 

"ที่นี่ห้องนอนฉันเอง นายเป็นลมไปฉันเลยพานายมาที่นี่" จิ่งอวี๋ตอบโจวโจวด้วยใบหน้าอมยิ้ม โจวโจวสอดสายตามองไปรอบๆห้องด้วยคิ้วสวยที่ขมวดเข้าหากัน  

 

"ฉันจะกลับบ้าน" โจวโจวพูดแล้วทำท่าจะลุกขึ้นออกจากเตียง มือหนาของจิ่งอวี๋จับไปยังข้อมือบางเพื่อจะรั้งให้ร่างบางไม่ให้ลุกขึ้น 

 

"ฉันไม่ให้ไป" จิ่งอวี๋ว่าแล้วรั้งมือบางของโจวโจวกำไว้จนแน่น โจวโจวมองหน้าจิ่งอวี๋ด้วยความงงงวย จ้องมองหน้าจิ่งอวี๋ด้วยความสงสัย คิ้วงามขมวดเข้าหากันจนคิ้วทั้งสองด้านชนกัน  

 

"ปล่อยผมไปเถอะครับ ผมจะกลับบ้าน" โจวโจวพูดพร้อมกับสะบัดข้อมือบางออกจากมือหนาของจิ่งอวี๋ จิ่งอวี๋นั่งจ้องใบหน้าหวานนิ่งๆจนคนที่ถูกมองอยู่รู้สึกประหม่า  

 

"ตอนที่ฉันนอนป่วยเป็นเจ้าชายนิทรา นายเป็นคนมาดูแลฉันใช่มั้ย นายทำเพื่ออะไรถ้าเราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกัน นายทำแบบนั้นทำไม โจวโจว" จิ่งอวี๋เอ่ยถามคนที่นั่งก้มหน้านั่งอยู่บนเตียง ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันจนแน่นเป็นเส้นตรง โจวโจวเขากำลังใช้ความคิดที่จะตอบจิ่งอวี๋ยังไงดี  

 

"เอ่อ...คือ...ผมรับจ้างดูแลคนป่วยอยู่แล้ว มันเป็นเรื่องปกติธรรมดาของผม" โจวโจวตอบไปแบบส่งๆอย่างไม่หมั่นใจนัก จิ่งอวี๋นั่งมองแล้วยกยิ้มมุมปากด้วยความชอบใจ  

 

"แต่ คุณแม่ฉันบอกว่า ท่านไม่ได้จ้างนาย แถมนายยังบอกท่านว่ารู้จักกับฉัน โจวโจวนายต้องการอะไรจากฉันกันแน่ นายบอกฉันสิโจวโจว" จิ่งอวี๋ถามร่างบางที่นั่งอยู่ตรงหน้า โจวโจวเงยหน้าขึ้นมองจิ่งอวี๋ช้าๆด้วยหัวตาที่ร้อนผ่าว  

 

"ผม ฮึก ผม ฮึก ผมบอกไม่ได้ ฮึก ฮือ" โจวโจวเงยหน้าขึ้นพูด ใบหน้าหวานเปียกชุ่มไปด้วยหยดน้ำตาที่ไม่อาจเก็บกักมันเอาไว้ได้  

 

"โจวโจว ไม่ร้องนะ ถ้านายไม่อยากบอก ฉันก็จะไม่ถาม" จิ่งอวี๋พูดแล้วดึงร่างบางที่ร้องไห้เข้ามากอด ใบหน้าหวานซบลงไปบนอกแกร่งของจิ่งอวี๋ หยดน้ำตาสีใสไหลซึมแล้วหลนลงไปบนเนื้อผ้าที่จิ่งอวี๋สวมใส อ้อมกอดที่เคยคุ้นเคยทำให้คนร่างบางในอ้อมกอดถึงกับปล่อยโฮอย่างสะอึกสะอื้น ความทรงจำเก่าๆที่เคยชิดใกล้กลับหวนคืนขึ้นมาอีกครั้ง จิ่งอวี๋ยกมือหนาขึ้นลูบแผ่นหลังเล็กเบาๆเป็นการปลอบ  

 

"ได้ร้องไห้แล้วดีขึ้นรึยัง" จิ่งอวี๋ถามคนในอ้อมกอดหลังจากเสียงสะอื้นได้คลายลงไปแล้ว ใบหน้าหวานเงยหน้าขึ้นมองจิ่งอวี๋ ดวงตาหวานกับดวงตาคมสบประสานเข้าหากัน จิ่งอวี๋ค่อยๆก้มหน้าลงไปหาร่างบางช้าๆจุดมุ่งหมายของเขาก็คือริมฝีปากอิ่มแดงตรงหน้า ระยะห่างตรงใบหน้าค่อยๆลดระดับความห่างลงมาเรื่อยๆจนปลายจมูกแทบจะเตะกัน โจวโจวหลับตาลงช้าๆพร้อมเผยอปากขึ้นเล็กน้อยเพื่อรอรับสัมผัสจากริมฝีปากจิ่งอวี๋ ริมฝีปากบางของจิ่งอวี๋เข้าใกล้ริมฝีปากอิ่มเรื่ยๆ แต่เสียงเคาะประตูด้านนอกทำให้จิ่งอวี๋ต้องชะงักค้าง โจวโจวลืมตาขึ้นทันทีเมื่อได้สติกลับคืนมา  

 

ก็อกๆๆๆ "จิ่งอวี๋ แม่พาหมอมาดูโจวโจวน่ะลูก" คุณนายหม่าหวิ๋นว่า จิ่งอวี๋เหลือบมองไปยังประตูห้องแบบขัดใจ โจวโจวหลบสายตาต่ำลงแล้วเม้มปากของตัวเองเอาไว้แน่น 

 

"นายนอนก่อนนะโจวโจว ฉันไปเปิดประตูก่อน" จิ่งอวี๋พูดกับคนที่อยู่ในอ้อมกอด ใบหน้าหวานแดงก่ำแล้วพยักหน้าขึ้นลงเบาๆ จิ่งอวี๋ดันตัวให้โจวโจวนอนราบลงไปที่เตียงช้าๆ ร่างสูงก้าวลงออกจากเตียงแล้วเดินไปเปิดประตูให้ผู้เป็นแม่  

 

"น้องเป็นยังไงบ้างลูก แม่พาคุณหมอมาแล้ว" คุณนายหม่าหวิ๋นทันทีถามเมื่อประตูห้องเปิดออก จิ่งอวี๋มองผู้เป็นแม่ที่มาพร้อมกับนายแพทย์หนุ่มหล่อที่ยืนอยู่ข้างๆ 

 

"ฉันฟื้นแล้วครับ เชิญข้างในก่อนครับ" โจวโจวว่ากล่าวต้อนรับบุคคลผู้มาใหม่ คุณหมอหนุ่มหล่อเดินเข้าไปตรวจร่างบางที่นอนหน้าแดงอยู่บนเตียง จิ่งอวี๋รู้สึกหงุดหงิดใจเมื่อเห็นนายแพทย์หนุ่มจับตรงนั้นตรวจตรงนี้บนผิวนุ่ม จิ่งอวี๋ส่งสายตาเข้มจ้องมองคนเป็นหมอต้องขนลุกจากแรงหึงหวงที่อยู่ด้านหลัง 

 

"คนไข้มีไข้เล็กน้อยนะครับ ส่วนเรื่องอื่นๆไม่มีอะไรต้องน่าเป็นห่วง ร่างกายอ่อนเพลียเล็กน้อยพักผ่อนอีกสองสามวันก็หายครับ" นายแพทย์หนุ่มว่าพร้อมกับจัดยาให้โจวโจวเอากิน  

 

"หายเร็วๆนะโจวโจว" คุณนายหม่าหวิ๋นบอกร่างบางที่นอนอยู่บนเตียง ใบหน้าที่สวยสมวัยยกยิ้มให้โจวโจวด้วยแววตาที่ใจดี  

 

"ครับ ขอบคุณครับ" โจวโจวพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้มๆ คุณนายหม่าหวิ๋นยิ้มตอบแล้วเดินออกจากห้องไปพร้อมกับนายแพทย์หนุ่ม  

 

"ทีคนอื่นยิ้มให้ ทีฉันล่ะ...เฮอะ" จิ่งอวี๋พูดหลังจากที่เดินไปปิดประตูล็อคห้องนอนเรียบร้อยแล้ว ใบหน้าหล่อทำหน้างอทันทีเดินเข้ามานั่งข้างๆร่างบาง โจวโจวขมวดคิ้วทันทีพร้อมจ้องมองจิ่งอวี๋แบบไม่เข้าใจนัก  

 

"คุณจะพูดอะไร" โจวโจวเอ่ยถามเมื่อจิ่งอวี๋พูดยังไม่ทันจบ จิ่งอวี๋นั่งมองใบหน้าหวานนิ่งๆจนคนโดนมองถึงกับประหม่า  

 

"ฉันไม่อยากให้นายยิ้มให้ใคร โดยเฉพาะผู้ชายคนอื่น" จิ่งอวี๋ว่าแล้วโน้มหน้าลงไปหาร่างบางช้าๆ หัวใจดวงน้อยของโจวโจวเต้นระรัวเมื่อใบหน้าหล่อใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ริมฝีปากบางของจิ่งอวี๋แตะลงไปที่ปากอิ่มของโจวโจวช้าๆ โจวโจวเบิกตากว้างเมื่อจิ่งอวี๋กดจูบลงรวดเร็วจนเขาตั้งตัวไม่ทัน ปากบางบดจูบปากอิ่มนุ่มช้าๆด้วยความรู้สึกที่คุ้นเคย เหมือนกับว่าเขาเคยจูบริมฝีปากอิ่มนี่ที่ไหน จิ่งอวี๋ค่อยบดจูบและเชยชิมละเมียดริมฝีปากอิ่มช้าๆอย่างดูดดื่ม โจวโจวถึงไปเคลิบเคลิ้มทำตัวไม่ถูกเมื่อถูกจิ่งอวี๋รุกนักจนไม่เว้นระยะให้เขาได้หายใจเลย จิ่งอวี๋ชะงักเมื่อถูกกำปั้นเล็กของโจวโจวทุบลงที่กลางหลังเบาๆ จิ่งอวี๋ผละริมฝีปากออกอย่างนึกเสียดาย โจวโจวนอนหอบหายใจด้วยใบหน้าที่ร้อนผ่าว ดวงตาหวานหลบต่ำลงด้วยความรู้สึกขัดเขินเมื่อโดยจิ่งอวี๋บดจูบเป็นเวลานาน  

 

"โจวโจว เราสองคนเคยเจอกันมาก่อนรึเปล่า ฉันรู้สึกคุ้นเคยกับนายจัง" จิ่งอวี๋เอ่ยถามขึ้นเมื่อโจวโจวพักหายใจไปสักครู่แล้ว โจวโจวเงยหน้าขึ้นมองจิ่งอวี๋เล็กน้อยด้วยดวงตาที่หวานเยิ้มกับรสจูบเมื่อสักครู่นี้  

 

"อาจจะเคยเจอ แต่คุณคงจำผมไม่ได้" โจวโจวพูดเสียงแผ่วๆ จิ่งอวี๋นั่งนิ่งอย่างใช้ความคิด เขากำลังคิดว่าเคยเจอโจวโจวตอนไหน เรื่องนี้้เขาตอบร่างบางไม่ได้จริงๆ แต่ความคุ้นเคยเมื่อกี้มันบอกว่าเขาเคยเจอโจวโจวจริงๆ  

 

"โจวโจว ตื่นมากินข้าวก่อนครับ" เสียงทุ้มเรียกปลุกให้โจวโจวต้องตื่นลืมตา เขาเผลอหลับไปตอนไหนเขายังจำไม่ได้เลย จิ่งอวี๋เดินถือชามข้าวต้มแล้วนั่งลงข้างๆโจวโจว ร่างบางค่อยลุกขึ้นนั่งบนเตียงช้าๆด้วยอาการปวดหัวนิดหน่อย  

 

"กินข้าวก่อนนะ เดี๋ยวค่อยกินยา" จิ่งอวี๋ว่าพร้อมกับตักข้าวต้มร้อนๆขึ้นเป่า โจวโจวเหลือบมองจิ่งอวี๋ข้างๆแบบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง ตอนนี้เขากำลังฝันอยู่หรือเรื่องจริงกันแน่ จิ่งอวี๋จ่อช้อนข้าวต้มที่ถูกเป่าแล้วไปยังริมฝีปากอิ่ม โจวโจวยังคงนั่งนิ่งไม่ยอมกินข้าวต้มที่เขาป้อน  

 

"ผมกินเองได้" โจวโจวว่าพร้อมกับจะแย่งช้อนในมือของจิ่งอวี๋มาตักกินเอง แต่จิ่งอวี๋ไม่ยอมแล้วจับช้อนป้อนโจวโจวต่อ โจวโจวถอนหายใจออกมาเบาๆแล้วอ้าปากเอาข้าวต้มที่จิ่งอวี๋ป้อนเข้าปาก ข้าวต้มอร่อยจนเขาเผลอกินจนหมดชาม  

 

"เอาอีกมั้ยโจวโจว" จิ่งอวี๋ว่าพร้อมกับป้อนข้าวต้มคำสุดท้ายใส่ปากโจวโจว  

 

"พอแล้ว ผมอิ่มแล้ว" โจวโจวตอบแล้วยกแก้วน้ำที่จิ่งอวี๋ส่งมาให้ขึ้นดื่ม  

 

"ยาครับ" จิ่งอวี๋ส่งยาให้โจวโจวหลังจากที่กินข้าวอิ่มไปขึ้นครึ่งชั่วโมงแล้ว ใบหน้าทำหน้าเหยเกทันทีที่เห็นเม็ดยา เขาเกลียดที่สุดไอ้ยาเม็ดสีขาวๆโตๆนี่  

 

"ผมไม่กินได้มั้ย" โจวโจวถามแล้วจ้องมองยาเม็ดโตสีขาวนั่น  

 

"ไม่ได้ครับ" จิ่งอวี๋พูด ใบหน้าหล่อยกยิ้มอย่างลืมตัวเมื่อเห็นร่างบางทำหน้าเงยอย่างกับเด็กที่โดยบังคับ จิ่งอวี๋หยิบเม็ดยาแล้วจ่อไปที่ปากอิ่มข้างหน้า โจวโจวยังกัดริมฝีปากแน่นไม่ยอมกินยาง่ายๆ  

 

"ถ้านายไม่กิน ฉันป้อนด้วยปากแน่" จิ่งอวี๋พูด โจวโจวเหลือกตากว้างใส่จิ่งอวี๋ทันที ริมฝีปากอิ่มอ้าออกพร้อมกับหลับตาปี๋แล้วงับยาเม็ดใหญ่เข้าปาก โจวโจวกรอกน้ำลงคอแล้วกลืนยาขมเม็ดใหญ่ลงไปด้วยความรวดเร็ว จิ่งอวี๋อมยิ้มเอ็นดูให้คนร่างบางตรงหน้า  

 

"โจวโจว เช็ดตัวก่อนนะ นายมีไข้หมอไม่ให้อาบน้ำ" จิ่งอวี๋พูดพร้อมในมือที่ถือกะละมังใส่น้ำพร้อมผ้าขนหนูสีขาวผืนเล็ก  

 

"ผมจะกลับไปทำต่อที่บ้านเอง ผมคงรบกวนคุณแค่นี้แหละ" โจวโจวว่า ท้องฟ้าด้านนอกเริ่มหม่นแสงลงแล้ว อีกไม่นานความมืดก็คงคลืบคลานเข้ามา จิ่งอวี๋วางกะละมังลงบนโต๊ะข้างเตียงด้วยความไม่พอใจ เอะอะก็จะกลับบ้านอย่างเดียวหรือที่บ้านมีใครรออยู่ จิ่งอวี๋ได้แต่คิดด้วยความรู้สึกเจ็บแปลบในหัวใจ  

 

"คืนนี้นายต้องนอนที่นี่ พรุ่งนี้นายจะไปค่อยว่ากัน หรือนายจะรีบกลับบ้านเพราะมีใครรออยู่" จิ่งอวี๋พูดด้วยอาการหงุดหงิดอย่างข่มไม่อยู่ โจวโจวจ้องหน้ามองด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์  

 

"ใช่ มีคนรอผมอยู่" โจวโจวพูดออกไปด้วยสีหน้าหงุดหงิด จิ่งอวี๋เหลือบสายตามองด้วยดวงตาที่แข็งกร้าวขึ้นมา  

 

"ใคร คนที่ชื่อต้าซู่งั้นหรอ" จิ่งอวี๋ถามเสียงเรียบ โจวโจวเบิกตากว้างจ้องมองจิ่งอวี๋ทันที  

 

"คะ...คุณรู้ คุณรู้ได้ยังไง" โจวโจวถามเสียงสั่นด้วยความตกใจ หรือจิ่งอวี๋จะจำต้าซู่ได้ โจวโจวจ้องมองจิ่งอวี๋เงียบๆเพื่อรอคำตอบ จิ่งอวี๋เจ็บแปลบตรงอกด้านซ้ายอีกครั้งเมื่อการสันนิษฐานของเขาเป็นจริง  

 

"นายพร่ำเพ้อเรียกแต่ชื่อนี้ตลอด ฉันไม่รู้ก็บ้าแล้ว" จิ่งอวี๋ว่า หัวใจของเขาเหมือนรู้สึกโดนอกหักขึ้นมาทั้งที่ยังไม่เริ่ม โจวโจวทำหน้าตาละห้อยด้วยความผิดหวัง เรื่องของเราจิ่งอวี๋จำมันไม่ได้เลย จิ่งอวี๋จ้องมองใบหน้าหวานที่ดูเศร้าลงอย่างงง เหมือนว่าคนตรงหน้าของเขากำลังผิดหวัง คิดถึงกันมากจนรอไม่ได้เลยรึไง  

 

"โจวโจว โจวโจว" จิ่งอวี๋ร้องเรียกชื่อคนที่นอนเหม่อบนเตียง โจวโจวหันมองตาเสียงเรียกของจิ่งอวี๋ด้วยใบหน้าที่เศร้าหมอง ในหัวใจของเขากำลังคิดถึงเรื่องราวเก่าๆ จะเป็นไปได้อีกมั้ยที่เขากับจิ่งอวี๋จะกลับมารักกันได้อีก แถมผู้หญิงคนนั้นที่มากับเขาดูก็รู้ว่าเธอรู้สึกกับจิ่งอวี๋ยังไง  

 

"ฉันเช็ดตัวให้นะ ผู้ชายด้วยกันนายคงไม่อายใช่มั้ย" จิ่งอวี๋ว่า มือหนาค่อยๆแกะกระดุมเสื้อของโจวโจวช้าๆด้วยมือที่สั่นเทา โจวโจวใจเต้นแรงผิวกายรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งตัว กระดุมทุกเม็ดถูกจิ่งอวี๋แกะออกด้วยความรวดเร็ว มือหนาค่อยๆแหวกสาบเสื้อเชิ้ตสีขาวช้าๆด้วยความตื่นเต้น โจวโจวถึงกับขนลุกวูบวาบไปทั้งตัว ผิวกายของเขาแดงก่ำด้วยความเขินอายทันที  

 

"ยะ...อย่าผมอาย" ก่อนที่เสื้อจะถูกแหวกออกเสียงหวานก็พูดขึ้นมาซะก่อน จิ่งอวี๋ชะงัก มือบางยกขึ้นจับสาบเสื้อของตัวเองทันที  

 

"ทำไม หรือว่านายไม่ใช่ผู้ชายโจวโจว" จิ่งอวี๋ถามพร้อมกับหยุดมืดจากการกระทำตรงหน้า โจวโจวก้มหน้าลงด้วยความรู้สึกเขินอาย ถ้าเป็นผู้ชายคนอื่นเขาคงไม่อาย แต่นี่เป็นจิ่งอวี๋ผู้ชายที่เขารักคนเดียวแบบนี้ไม่ให้เขาอายได้ไง  

 

"ผมเป็นผู้ชาย แต่ผมก็ไม่เคยแก้ผ้าต่อหน้าใคร" โจวโจวพูดด้วยน้ำเสียงแผ่ว จิ่งอวี๋ยกยิ้มด้วยความดีใจ อย่างน้อยๆโจวโจวก็ยังบริสุทธิ์อยู่ ลองขี้อายแบบนี้คงยังไม่เคยมีอะไรกับใคร จิ่งอวี๋คิดในใจอย่างรู้สึกดี  

 

"งั้นฉันไปรอข้างนอก เสร็จแล้วเรียกนะ" จิ่งอวี๋พูด โจวโจวพยักหน้าขึ้นลงเป็นคำตอบ จิ่งอวี๋ลุกขึ้นแล้วเดินออกไปรอนอกห้องนอน เขาล้มตัวลงนั่งลงบนโซฟาหน้าทีวีในห้อง จิ่งอวี๋ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ถ้าให้เขาเช็ดตัวร่างบางขาวเนียนนั่นเขาคงทนไม่ไหวแน่ เพราะความเป็นชายของเขาแข็งตัวโดยที่โจวโจวไม่ได้แก้ผ้าด้วยซ้ำ จิ่งอวี๋นั่งเอนตัวอยู่บนโซฟาแล้วหายใจเข้าออกลึกๆเมื่อข่มอารมณ์ความต้องการ นานแค่ไหนแล้วที่เขาไม่ได้แตะต้องเรื่องอย่างว่าเลย จิ่งอวี๋ได้แต่นอนข่มอารมณ์ความต้องการของตัวเองเอาไว้  

 

หลังจากที่จิ่งอวี๋เดินออกจากห้องนอนไปโจวโจวก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกทันที มือบางยกขึ้นกุมไปที่อกด้านซ้ายทันที มันเต้นรวดเร็วจนเขาแทบจะหัวใจวาย หลังจากอารมณ์กลับมาปกติแล้วโจวโจวก็จัดการเช็ดตัวให้ตัวเองทันที ใจจริงเขาอยากจะอาบน้ำมากกว่าแต่จิ่งอวี๋คงไม่ยอมแน่ โจวโจวใช้ผ้าขนหนูชุบน้ำหมาดๆเช็ดลูบไล้ไปตามผิวกาย สายน้ำเย็นทำให้เขารู้สึกสดชื่นขึ้น โจวโจวใช้ผ้าเปียกน้ำเช็ดและลูบไล้ผิวจนสะอาดไปทั่วทุกซอกทุกมุม เหลือแค่จุดกลางกายนั่นที่เขาไม่ได้เช็ดเพราะเขาอยากล้างน้ำมากกว่า โจวโจวเดินเข้าไปในห้องน้ำที่อยู่ในส่วนของห้องนอน เขาเทน้ำในกะละมังทิ้งแล้วซักผ้าขนหนูที่ใช้เมื่อกี้ตากตรงราวในห้องน้ำ โจวโจวเปิดน้ำล้างเจ้าตัวอ่อนที่อยู่ตรงหว่างขาพร้อมใช้สบู่เหลวของจิ่งอวี๋ฟอกลงไปตรงส่วนล่างทั้งข้างหน้าและข้างหลัง จิ่งอวี๋ถึงกับขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเสียงน้ำกระทบพื้นดังลอดออกมา  

 

"นี่โจวโจวไม่ยอมเช็ดตัวแต่กลับเข้าไปอาบน้ำงั้นหรอ" จิ่งอวี๋บ่นแล้วลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูห้องนอนที่เขาไม่ได้ล็อคไว้ ร่างบางไม่ได้อยู่ในห้องนอนแต่อยู่ในห้องน้ำ จิ่งอวี๋รู้สึกไม่พอใจทันทีที่ร่างบางดื้อรั้น จิ่งอวี๋เดินเข้าไปเปิดประตูห้องน้ำด้วยความโมโหทันที  

 

"โจวโจว ฉันบอกว่า อย่าอาบน้ำงะ...ไง" จิ่งอวี๋เปิดประตูพรวดจนร่างบางที่เปลือยเปล่าอยู่ตกใจ เสียงพูดดุในตอนแรกกลับเปลี่ยนเป็นแผ่วลงตรงประโยคสุดท้าย โจวโจวตกใจทรุดตัวนั่งลงปิดบังร่างกายขาวเนียนข้างมุมห้องน้ำทันที 

 

"คนบ้า คนโรคจิต" เสียงด่าของโจวโจวเรียกสติของจิ่งอวี๋กลับคืนมา จิ่งอวี๋กลืนน้ำลายของตัวเองลงคออึกใหญ่อย่างลำบาก ร่างสูงหันหลังให้ร่างบางทันทีที่รู้สึกตััว  

 

"โจวโจว ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจ" จิ่งอวี๋พูดเสียงแหบพร่า โจวโจวเม้มปากเข้าหากันจนแน่นอย่างรู้สึกโกรธ  

 

"คนลามก" โจวโจวว่าพร้อมกับหยิบขวดสบู่เหลวปาใส่หลังหนาที่ยืนหันหลังอยู่ ขวดสบู่เหลวที่ถูกใช้ไปครึ่งหนึ่งกระทบเข้าแผ่นหลังแกร่งดังปลัก จิ่งอวี๋ได้แต่ยืนยิ้มด้วยความสุขใจ เขาดีใจด้วยซ้ำที่โดนด่าโดนว่า เพราะมันคุ้มมากที่ได้เห็นร่างขาวที่เปลือยเปล่าทั้งตัว ถึงแต่แค่แปบเดียวมันก็ทำให้เขาร้อนรุ่มได้ วันนี้โลกสวยด้วยมือเราไปก่อนนะลูก จิ่งอวี๋ยืนคิดหนักอยู่กลางห้องน้ำหลังจากเหตุการณ์วุ่นๆนั่นเป็นปกติแล้ว 

 

 

 

มาแล้วค่ะ ไรท์มาอัพให้แล้วนะ เม้นท์มาให้กำลังใจกันเยอะๆนะคะ ชอบไม่ชอบ ดีไม่ดี ติชมแนะนำได้ค่ะ ขอบคุณทุกคนที่ติดตามค่ะ🙏 

ความคิดเห็น