facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เป็นแฟนคนเถื่อน : Start

ชื่อตอน : เป็นแฟนคนเถื่อน : Start

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.1k

ความคิดเห็น : 27

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ก.ย. 2562 22:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เป็นแฟนคนเถื่อน : Start
แบบอักษร

 

 

เป็นแฟนคนเถื่อน : Start 

 

 

Rach Part : 

“คุณรัชช์”

“…”

“คุณเล็ก”

“…”

“ที่รัก~”

เสียงร้องโวยวายที่ดังลั่นห้องทำให้ผมต้องวางแก้วน้ำลงที่เคาน์เตอร์แล้วเดินออกจากห้องครัวเพื่อเดินกลับเข้าไปยังห้องนอน บนเตียงนอนขนาดคิงไซส์ที่ผมใช้นอนอยู่ทุกวันมีร่างสูงใหญ่ของผู้ชายคนหนึ่งนั่งหน้ามุ่ยอยู่บนนั้น เขาเป็นคนที่ผมรัก และเขาก็เป็นคนที่รักผมมาก ๆ เช่นกัน

ไม่ใช่ใครที่ไหนหรอกครับ

มารุต

คนรักของผมเอง

“เสียงดัง” ผมเอ็ดอีกฝ่ายเบา ๆ ดูเหมือนการตื่นนอนมาแล้วต้องโวยวายเรียกหาผมมันจะกลายเป็นเรื่องปกติของมารุตไปแล้ว วันไหนไม่ตะโกนเรียกหาผมวันนั้นคงเป็นเรื่องที่แปลกประหลาด

“จะไปวิ่งอีกแล้วเหรอ?” ดวงตากลมหรี่มองเสื้อผ้าบนตัวผมก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลาจะแสดงสีหน้าบึ้งตึงออกมา

มารุตมักมีปัญหากับการออกไปวิ่งของผมอยู่เป็นประจำ

“ใช่ ไปไหม?” ผมยกยิ้มบาง อาการแบบนี้ต้องงอนผมอีกแน่ ๆ

“ไม่” เขาปฏิเสธเสียงแข็ง ซึ่งมันก็ไม่ได้ต่างจากที่ผมคาดการณ์เอาไว้ ถ้าเขาตอบตกลงล่ะก็ฝนคงตกแน่

“ไม่ไป?” ผมเลิกคิ้วถามแกล้งแหย่เขา มารุตจะน่ารักมากที่สุดตอนงอน เขาชอบทำเหมือนตัวเองเป็นเด็กเล็ก ๆ บางครั้งมันก็ดูน่ารัก แต่บางครั้งมันก็ดูน่าตี

“ไม่ให้คุณไป” อีกฝ่ายบอกพร้อมยื่นมือมาดึงแขนผมให้เสียหลักล้มลงไปบนตักของเขา แขนแกร่งตวัดโอบรอบเอวของผมเอาไว้แน่น

“รุต~” ผมย่นคอหนีเมื่อจมูกโด่งซุกไซร้ลงมาที่ลำคอ

ทำแบบนี้อีกแล้ว

“หอม” เขาว่าเสียงแหบพร่าพร้อมทั้งยังสอดมือเข้ามาลูบไล้แผ่นหลังของผมอีกด้วย

มือไวจริง ๆ เลย

นี่แฟนหรือมิจฉาชีพเนี่ย?

“อย่าแกล้งน่า” ผมพยายามจะดันตัวเองให้ลุกออกจากตักหนาแต่กลับถูกอีกฝ่ายดึงให้ล้มตัวลงไปนอน หนำซ้ำท่อนขาแกร่งยังพาดมาทับขาผมไว้อีกด้วย โดนรัดแน่นจนขยับไปไหนไม่ได้เลย

ใครก็ได้ช่วยผมที ผมโดนแฟนตัวเองลวนลาม

“นอนให้ผมกอดนาน ๆ หน่อยสิ” เขากระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น ดูท่าแล้วมารุตคงจะไม่ยอมปล่อยให้ผมออกไปวิ่งได้ง่าย ๆ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมมารุตถึงได้มีปัญหาทุกครั้งที่ผมจะออกไปวิ่ง ผมรู้แค่ว่าถ้าวันไหนเขาตื่นมาแล้วไม่เจอผมก็จะร้องโวยวายลั่นห้อง และถ้ารู้ว่าผมจะออกไปวิ่งก็จะป่วนจนทำให้ผมออกไปวิ่งไม่ได้

เป็นเด็กที่นิสัยไม่ดีจริง ๆ

“เราอยากไปวิ่ง” ผมบอกความต้องการของตัวเอง ผมอยากไปวิ่งเพราะช่วงนี้รู้สึกเหมือนน้ำหนักจะขึ้นยังไงก็ไม่รู้ ก็มารุตนั่นแหละเอาแต่ชวนกิน

“เดี๋ยวพาเบิร์นตอนกลางคะ โอ๊ย!”

“ทะลึ่ง” มันน่าหยิกให้เนื้อเขียวจริง ๆ ทีเรื่องทะลึ่งตึงตังนี่พูดออกมาได้หน้าตาเฉย แถมยังหาเรื่องหาเวลาทำเรื่องแบบนั้นได้บ่อย ๆ อีกด้วย แต่พอเวลาผมชวนออกไปวิ่งนี่อิดออดตลอด ท่ามากเรื่องเยอะไม่มีใครเกิน

“เรื่องปกติน่า ยังไม่ชินอีกเหรอ?” เขายกยิ้มกรุ้มกริ่ม หน้าตาดูเจ้าเล่ห์แสนกล

“ใครจะชินกันล่ะ” ผมบ่นอุบ เบือนหน้าหนีไม่ยอมมองสบตากับอีกฝ่าย มารุตมีดวงตาที่กลมโต ตาของเขาสวยมาก และผมมักแพ้เวลาที่ถูกเขาจ้องมองมาด้วยสายตาที่รักใคร่และหวานเชื่อม ยิ่งเวลาที่เราทำเรื่องอย่างนั้นกัน สายตาของมารุตจะฉายชัดถึงความต้องการ แรงปรารถนาที่มีต่อตัวผม ทำเอาผมต้องยอมสยบต่อเขา ยิ่งนานวัน ผมก็ยิ่งหลงรักมารุตมากขึ้นเรื่อย ๆ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าระหว่างผมกับมารุต ใครมีรักที่รุนแรงมากกว่ากัน

“เขินล่ะสิ” เขาอมยิ้มล้อเลียน จมูกโด่งคลอเคลียอยู่ที่ผิวแก้มไม่ห่าง

“น่าอายต่างหาก” ผมยกมือขึ้นปิดปากอีกฝ่ายเมื่อเขาทำท่าจะกดจูบลงมาที่ลำคอของผม ถ้าปล่อยให้เขาได้ทำตามใจตัวเองล่ะก็คนที่จะลำบากก็คือผมนี่แหละ

มารุตน่ะ แรงเยอะจะตาย 

“คุณเขินผมรู้” เขาดึงมือของผมออกแล้วจับมันไปกดจูบซ้ำ ๆ ย้ำ ๆ อยู่หลายรอบ

“จะล้อกันเหรอ?” ผมขมวดคิ้วแสร้งทำหน้าบึ้ง ไม่ได้คิดโกรธหรืองอนอะไรอีกฝ่าย แค่อยากให้เขาเลิกพูดเรื่องนี้เสียที ถ้าเขาไม่หยุดพูด ผมก็จะแพ้เขาอยู่อย่างนั้นซ้ำ ๆ

“ไม่ไปวิ่งแล้วนะ” เขากอดผมไว้แน่น ริมฝีปากเรียวได้ลูบกดจูบลงที่ลำคออ้อน ๆ

“รุต~” มารุตรู้ดีว่าทำแบบไหนแล้วผมจะยอมจำนนต่อเขา ร้ายกาจมาก ๆ เลย แต่ก็เหมือนกับที่ผมเองก็รู้ดีว่าจะทำแบบไหนเพื่อให้มารุตไปไหนจากผมไม่ได้

“วันหยุดทั้งทีขอนอนกอดคุณยาว ๆ หน่อยไม่ได้เหรอ?” เขาว่าเสียงอ้อน

“ก็รุตชอบตื่นสาย” ผมพยายามเบี่ยงตัวหลบเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายยุ่มย่ามกับลำคอของผมอีก เข้าข่ายสถานการณ์สุ่มเสี่ยงมาก ๆ เลยนะ

“ก็อยากนอนกอดคุณนาน ๆ ไง” เห็นไหม? ผมบอกแล้วว่าผู้ชายคนนี้น่ะร้าย

“ขี้โม้”

“ผมพูดจะ อืม~” ริมฝีปากเรียวที่กำลังขยับเอื้อนเอ่ยถ้อยคำอยู่นั้นกลับต้องเงียบสนิทลงเมื่อถูกผมใช้ปากของตัวเองปิดทับกับปากของอีกฝ่าย

“พูดมาก” ผมผละออกมาแล้วเอ่ยต่อว่าเขายิ้ม ๆ

“จูบอีกสิ” มารุตอมยิ้มชอบอกชอบใจที่ถูกผมจูบ

“พอแล้ว” ผมส่ายหน้าเบา ๆ ถ้ายอมจูบอีกคนที่จะเสียเปรียบก็คือผม มันคงไม่จบแค่จูบแน่ ๆ

“ไม่ไปวิ่งแล้วนะ นะ” เขาซบหน้าลงกับต้นแขนของผมแล้วช้อนสายตามองขึ้นมาอย่างออดอ้อน

“ก็ได้” ผมแพ้ แพ้แบบหมดรูปเลย เวลามารุตอ้อนเขาเหมือนลูกหมาตัวโตที่ชอบมาคลอเคลียเจ้าของ ในสายตาของผมมารุตเหมือนลูกหมาโกลเด้นรีทีฟเวอร์ที่แสนซนและขี้อ้อน

จุ๊บ! จุ๊บ! จุ๊บ!

“พอแล้ว” พูดยังไม่ทันขาดคำเขาก็พรมจูบไปทั่วใบหน้าของผมเหมือนจงใจแกล้งกัน

จุ๊บ!

“มันเขี้ยวว่ะ” เขาว่าพร้อมทำท่าจะกัดที่ต้นแขนของผม

“ตีนะ” ผมรีบยกมือขึ้นขู่ทันที มารุตน่ะชอบเล่นแรง บางทีเขาก็ทำผมเจ็บตัวโดยที่ไม่ได้ตั้งใจ ก็บอกแล้วไงว่าเขาน่ะเหมือนลูกหมาตัวโตที่บางครั้งก็ชอบเล่นแรง ๆ กับเจ้าของ

แต่ว่า ถ้ามารุตเป็นลูกหมา ผมก็คงเป็นทาสหมานั่นแหละ

“ระ อื้อ!” ผมตั้งท่าจะตีเขาแต่กลับถูกอีกฝ่ายพลิกตัวกลับมานอนทับจนขยับไปไหนไม่ได้ แถมยังโดนจูบปิดปากจนพูดอะไรไม่ได้อีกด้วย

“ลุกออกไปเลย” ผมเบี่ยงหน้าหนีแล้วพยายามดันร่างหนาให้ลุกออกจากตัว แต่อีกฝ่ายก็ไม่มีท่าทีว่าจะสะทกสะท้านแต่อย่างใด

“ไม่อยากลุก” เขาว่าออกมาหน้าตาย

“มารุต” ผมเอ่ยเรียกเขาเสียงนิ่ง พยายามทำให้รู้ว่าผมเริ่มจะไม่พอใจแล้ว

“ครับ คุณเล็ก” แต่อีกฝ่ายเหมือนรู้ทันว่าผมไม่ได้โกรธเขาจริง มารุตรับคำเสียงหวาน แทบยังมีหน้ามายกยิ้มให้อีก

“อย่าแกล้ง” ผมตีหน้านิ่ง

“นี่เอาจริง” น่ากลัว

“โกรธนะ” ผมยกมือขึ้นมากั้นระหว่างริมฝีปากของเราเพื่อไม่ให้เขาฉวยโอกาสกับผมได้อีก

“เดี๋ยวค่อยง้อ” เขาว่าออกมาอย่างไม่สะทกสะท้าน

“รุต อ๊ะ!” ผมที่กำลังจะร้องห้ามก็สะดุ้งสุดตัวเมื่อปลายนิ้วเรียวยาวสะกิดเข้าที่ยอดอกของผมภายใต้ยืดตัวบาง

มารุต!

“เสียงโคตรหวานเลย” เขายกยิ้มกริ่มอย่างชอบอกชอบใจ

“ไม่เอาแบบนี้นะรุต” ผมเบ้หน้ามองเขาอย่างขอความเห็นใจ เราจะทำเรื่องแบบนั้นกันแต่เช้าเลยเหรอ? มันไม่ดูหมกมุ่นไปหรือไงกัน?

“แล้วจะเอาแบบไหน?” เขาเลิกคิ้วถาม

“ลุก” ผมย้ำอีกครั้ง

“ไม่” เขาว่าเสียงนิ่ง

“อ๊ะ! รุต!” เป็นอีกครั้งที่ผมเผลอร้องออกมาด้วยความตกใจเมื่อฝ่ามืออุ่นร้อนลูบไล้ไปมาที่หน้าท้องของผมแล้วทำท่าจะสอดมือลงไปในกางเกงกีฬาของผม มือไวจริง ๆ เลย!

“ผมขอนะ” เขากรีดยิ้มที่มุมปากราวกับผู้ชนะก่อนจะก้มหน้าลงมาซุกไซร้ที่ซอกคอของผม

Rrrrr~

พลั้ก!

“เล็ก!” เสียงโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงดังลั่นไปทั่วทั้งห้อง ด้วยความตกใจผมเลยเผลอถีบร่างหนาอย่างแรงจนอีกฝ่ายกลิ้งลงไปนอนโอดครวญอยู่ที่พื้น มารุตร้องเรียกชื่อผมเสียงดังจนผมรู้สึกผิด

“Sorry” ผมได้แต่ยิ้มแหย ๆ ขอโทษคุณแฟนแล้วกลิ้งตัวไปหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองมาถือไว้อย่างรวดเร็วก่อนที่มารุตจะขยับลุกขึ้นมายืน

“เดี๋ยวเถอะ!” เขาว่าเสียงเข้ม หน้าตาดูดุดันจนเหมือนเขาอยากจะเข้ามาขย้ำคอผม

“เชนโทรมา ไปรับก่อนนะ” ผมชูโทรศัพท์มือถือของตัวเองให้อีกฝ่ายดูแล้วรีบลุกขึ้นจากเตียง ก้าวเดินไว ๆ ออกไปจากห้องนอน ขืนอยู่ต่อมีหวังโดนทำโทษแน่ ก็เล่นถีบอีกฝ่ายแรงขนาดนั้น ถ้าไม่โดนฟาดก้นก็ต้องโดนกดจมเตียง แต่ไม่ว่าแบบไหนมันก็ไม่ดีกับผมทั้งนั้นแหละ

ก็บอกแล้วไงว่ามารุตน่ะแรงเยอะ!

 

------------------------------ 

 

 

 

 

ผัวเมียคู่นี้ท็อปฟอร์มตลอดเลยอะ 

จริง ๆ คู่นี้ต้องมาหลังคู่นิลกาฬ  

แต่เราอยากเขียน เอามาลงไว้ก่อน  

จะต่อตอนไหนก็ว่ากันอีกทีเนอะ 

ฝากติดแท็ก #เป็นแฟนคนเถื่อน ในทวิตเตอร์ด้วยนะคะ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว