facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ฟีลอสxบายู(เซนทอร์) ตอนที่5 (ตอนจบ)

ชื่อตอน : ฟีลอสxบายู(เซนทอร์) ตอนที่5 (ตอนจบ)

คำค้น : เซนทอร์

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.9k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 19 พ.ค. 2563 18:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ฟีลอสxบายู(เซนทอร์) ตอนที่5 (ตอนจบ)
แบบอักษร

 

บายูรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในตอนเช้า เพียงแค่ขยับตัวเด็กหนุ่มก็รู้สึกเจ็บเสียดจนช่องทางด้านหลังเป็นอย่างมาก เมื่อนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนที่ผ่านมาใบหน้าหวานก็เห่อร้อนขึ้นมาจนแก้มเนียนเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ 

ทั้งหมดมันเป็นความผิดของเขาเองที่ทำให้ท่านฟีลอสต้องเดือดร้อนช่วยให้เขาพ้นจากความทรมานที่ร้อนรุ่มภายในกายราวกับถูกไฟแผดเผา หากไม่ได้ท่านฟีลอสช่วยไว้บายูก็คงไม่รู้ว่าต้องทำเช่นไรให้ตัวเองหลุดพ้นจากความทรมาน 

"อึกก! "แค่ขยับตัวลุกขึ้นมานั่งบายูก็ต้องเม้มปากแน่นเมื่อรู้สึกเจ็บเสียดตรงปากทางบวมช้ำทั้งที่เมื่อคืนเขารู้สึกสุขสมจนล้นอก 

บายูไม่คิดเสียใจเลยที่ร่างกายของเขาตกเป็นของเซนทอร์หนุ่มผู้นี้เพราะเขาชอบท่านฟีลอส ดวงตาคู่สวยมองไปยังเซนทอร์หนุ่มที่พิงตัวหลับอยู่ตรงผนังบ้านด้วยแววตาสั่นไหว ร่างกายครึ่งล่างที่เป็นม้าของฟีลอสนั่งอยู่บนพื้นส่วนร่างกายท่อนบนที่เป็นมนุษย์ก็พิงกับกำแพง สำหรับบายูแล้วท่านฟีลอสแม้ในยามหลับก็ยังมีเสน่ห์ให้ชวนหลงใหล 

และเหมือนจะรู้ตัวว่ามีคนแอบมองตนเองอยู่เซนทอร์หนุ่มรู้สึกตัวก็ลืมตาขึ้นมา เขาหันไปมองร่างบางที่นอนอยู่บนฟูกเป็นสิ่งแรกจึงได้เห็นว่าบายูกำลังนั่งจ้องเขาอยู่ พอเห็นว่าฟีลอสมองเด็กหนุ่มก็ก้มหน้างุดให้เห็นแค่แก้มเนียนที่เปลี่ยนเป็นสีแดงลามไปจนถึงใบหู 

ฟีลอสรู้ว่าเด็กหนุ่มอายกับเรื่องที่เกิดขึ้น เขาเองก็ทำตัวไม่ถูกกับความสัมพันธ์ที่เปลี่ยนไปในชั่วข้ามคืนเหมือนกัน แต่ถึงอย่างไรบายูก็เป็นเมียเขาแล้ว และเด็กหนุ่มจะต้องเป็นเมียเขาแค่ผู้เดียวตลอดไป 

"เจ้า... หิวหรือยัง"เพราะไม่รู้จะพูดอะไรฟีลอสจึงลุกขึ้นยืนแล้วถามออกไปด้วยคำถามที่ดูสิ้นคิดเป็นอย่างมาก 

"ข้าหิว" 

บายูตอบเสียงเบาไปตามความจริงก่อนจะขยับตัวเพื่อลุกขึ้น เพราะความเจ็บตรงช่องทางด้านหลังจึงทำให้เด็กหนุ่มขาสั่นจนทรงตัวไม่อยู่เกือบจะล้มไปบนพื้นแต่ดีที่ฟีลอสเข้ามารับไว้ได้ทัน วงแขนแข็งแกร่งโอบรัดเอวบางไว้แน่นก่อนจะก้มหน้าพูดกับร่างบางในอ้อมกอดเสียงดุ 

"ระวังตัวหน่อยสิ เจ้าเจ็บอยู่นะ"แม้จะพูดเหมือนดุแต่แววตาสีนิลของเซนทอร์หนุ่มกลับดูเป็นห่วงอย่างเห็นได้ชัด และยิ่งได้ใกล้ชิดกันแบบนี้ก็ยิ่งทำให้บายูหัวใจเต้นแรง 

"ข้าขอโทษ"เด็กหนุ่มพูดเสียงเบาพร้อมกับก้มหน้างุด สุดท้ายความน่ารักของบายูก็ทำให้ฟีลอสโกรธไม่ลง 

"เจ้านอนพักก่อนเถอะ เดี๋ยวข้าไปทำอาหารให้กิน" 

บายูพยักหน้ารับอย่างว่าง่ายแล้วกลับไปนอนลงเหมือนเดิม ส่วนฟีลอสก็ออกไปเตรียมของมาทำอาหารให้ร่างบางกิน เขาว่าจะไปจับปลามาย่างแล้วก็เก็บผักที่ปลูกไว้มาทำซุปผักให้บายูกินด้วยจะได้รู้สึกคล่องคอ 

คล้อยหลังจากที่เซนทอร์หนุ่มเดินออกไปจากบ้าน บายูก็ขยับพลิกตัวนอนตะแคงหันหลังให้ประตูพร้อมกับสะอื้นร้องไห้ออกมาด้วยความน้อยใจที่ท่านฟีลอสไม่พูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเลย 

เขาทำเหมือนไม่มีมีอะไรเกิดขึ้น หรือว่าความจริงแล้วท่านฟีลอสอาจรังเกียจที่ได้ร่วมรักกับมนุษย์ที่เป็นบุรุษอย่างเขาไม่ใช่สตรีที่งดงาม 

"อึก ฮึกก..." 

เด็กหนุ่มนอนร้องไห้เงียบๆ ในระหว่างที่รอฟีลอสทำอาหาร ไม่นานเซนทอร์หนุ่มก็กลับเข้ามาพร้อมอาหารในมือ ปลาย่างหอมกรุ่นและถ้วยซุปผักร้อนๆ ส่งกินหอมน่ากินแต่กลับไม่ได้ทำให้คนที่ร้องไห้อยู่หันมาสนใจแต่อย่างใด 

ตอนแรกฟีลอสจะเรียกบายูเพื่อว่าอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้ว แต่พอเห็นไหล่บางสั่นไหวและได้ยินเสียงสะอื้นเขาจึงยกอาหารไปวางบนโต๊ะแล้วเดินมาหาร่างบางที่นอนหันหลังอยู่ จากนั้นก็ย่อเท้าทั้งสี่นั่งลงเหมือนม้าเวลาอยู่ในท่านั่ง ร่างกายส่วนบนที่เป็นมนุษย์ยังเหยียดตรงเหมือนเดิม 

"เจ้าเป็นอะไรบายู ร้องไห้ทำไม" 

ฟีลอสเอ่ยถาม นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกไม่ชอบร่างกายของตัวเองเพราะทำอะไรไม่สะดวก อยากจะโน้มตัวลงไปคุยถามไถ่อย่างใกล้ชิดก็ทำไม่ได้ 

"ท่านรังเกียจใช่ไหมที่ต้องมาร่วมรักกับมนุษย์ที่เป็นบุรุษอย่างข้า ไม่ใช่สตรีที่งดงามและคู่ควรกับท่าน" 

เด็กหนุ่มพูดตัดพ้อด้วยความน้อยใจตามประสามนุษย์ที่อยู่ในช่วงวัยที่มีหลากหลายอารมณ์ ทำเอาฟีลอสงุนงงด้วยความไม่เข้าใจว่าทำไมบายูถึงได้คิดเช่นนี้ 

"อะไรทำให้เจ้าคิดเช่นนั้น หันมาคุยกับข้าดีๆ ก่อนบายู"เมื่อเซนทอร์หนุ่มพูดเสียงเข้มขึ้นบายูจึงยอมขยับพลิกตัวหันหน้ากลับมาตามที่ฟีลอสสั่ง ใบหน้าหวานอาบไปด้วยน้ำตาที่ทำให้ฟีลอสรู้สึกไม่ชอบใจเอาเสียเลย 

"ที่ท่านทำเหมือนไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นระหว่างเราเพราะท่านรังเกียจข้าใช่รึเปล่า"บายูเงยหน้ามองเซนทอร์หนุ่มด้วยแววตาตัดพ้อพร้อมกับเอ่ยถามเสียงสั่น ทำเอาฟีลอสต้องส่ายหน้าให้กับความคิดของร่างเล็กที่คิดอะไรเป็นเด็กขี้น้อยใจไปได้ 

"ข้าไม่ได้รังเกียจเจ้า ตอนนี้เจ้าเป็นเมียข้าแล้ว ข้าเองก็รู้สึกดีกับเจ้ามากกว่าใครที่เคยเข้ามาในชีวิต" 

ฟีลอสก้มหน้าสบตาพูดกับร่างบางที่นอนมองหน้าเขาอยู่ก่อนจะโน้มตัวไปใกล้แล้วใช้มือเกลี่ยน้ำตาออกไปจากแก้มเนียน ด้วยสัมผัสอ่อนโยน ก่อนที่มือหนาจะถูกมือของบายูกุมไว้แล้วเอามาแนบกับแก้มของตัวเองพลางช้อนตามองเซนทอร์หนุ่มรูปงามด้วยแววตาออดอ้อน 

ร่างบางไม่รู้เลยว่ายิ่งใช้สายตาแบบนี้มองหน้าเขาก็ยิ่งทำให้บายูดูน่ารังแก! 

"ข้ารักท่านนะ ข้ารู้ว่ามันอาจจะเร็วไป แต่ข้ารู้สึกแบบนั้นจริงๆ ข้าตกหลุมรักท่านตั้งแต่ตอนที่เราได้อยู่ด้วยกันในช่วงแรกๆ แล้ว" 

บายูก้มหน้าหลบแววตาคมสีนิลที่กำลังจ้องมองตัวเองแล้วพูดเสียงแผ่วเบาตามความรู้สึกข้างใน ท่านฟีลอสสง่างาม ใจดี และยังเป็นผู้มีพระคุณแก่เขา คงไม่แปลกหากบายูจะตกหลุมรักเซนทอร์หนุ่มผู้นี้จนหมดหัวใจ 

"ข้าดีใจที่เจ้ารู้สึกกับข้าอย่างนี้ เพราะข้าก็รู้สึกเช่นเดียวกับเจ้า"ฟีลอสพูดพร้อมกับยิ้มให้ร่างบาง แม้จะเป็นเพียงแค่รอยยิ้มเล็กๆ ตรงมุมปากแต่กลับทำให้หัวใจดวงน้อยของบายูเต้นแรงขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ 

เด็กหนุ่มขยับตัวลุกขึ้นมาอยู่ในท่าคุกเข่าแล้วขยับไปโผกอดฟีลอสพร้อมกับซบหน้าเข้าหาอกกว้างที่แข็งแกร่งเพราะมีกล้ามเนื้อเยอะ บายูอยากจะอยู่ในป่าลึกกับเซนทอร์ผู้นี้ตลอดไปโดยไม่กลับออกไปใช้ชีวิตที่ทุกข์ทรมานเหมือนเดิมอีก เพราะอยู่กับท่านฟีลอสเขามีความสุขมาก 

"ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง ขอบคุณที่ท่านช่วยข้าไว้ในคืนนั้น"บายูเงยหน้าพูดกับฟีลอสแล้วใช้ริมฝีปากจูบตรงปลายคางสากอย่างต้องการเอาอกเอาใจ ฟีลอสก็ใช้ท่อนแขนแข็งแกร่งโอบเอวบ้างไว้ก่อนจะตวัดอุ้มร่างบางเดินมายังโต๊ะอาหาร 

"เลิกทำตัวเป็นเด็กขี้แยแล้วกินอาหารที่ข้าทำมาให้ก่อนเจ้าก่อนดีกว่า"ฟีลอสก้มพูดกับร่างบางในอ้อมอกที่ใช้แขนทั้งสองข้างโอบรัดรอบคอของเขาไว้ 

"ท่านกินด้วยกันนะ ข้าอยากกินพร้อมท่าน"บายูพูดพร้อมกับใช้แก้มตัวเองถูไถกับอกแกร่งเบาๆ เขาชอบเหลือเกินเวลาที่ถูกท่านฟีลอสอุ้มไว้แบบนี้ 

"เป็นเมียข้าแล้วเจ้าต้องอ้อนเก่งขนาดนี้เลยรึ"เซนทอร์หนุ่มเอ่ยถามเสียงหยอกเย้าทำเอาบายูหน้าแดงขึ้นมาเพราะความอาย บายูยังรู้สึกไม่ชินกับการที่ท่านฟีลอสเรียกเขาว่าเมียจึงก้มหน้าตอบเสียงเบา 

"ข้าเปล่า ข้าแค่อยากให้ท่านกินด้วยกัน" 

"งั้นข้าจะกินอาหารพร้อมเจ้าก่อนแล้วค่อยไปต้มยาให้เจ้ากิน" 

ฟีลอสวางร่างบางให้นั่งบนเก้าอี้ไม้ด้วยสัมผัสอ่อนโยนเพราะรู้ว่าบายูยังเจ็บอยู่ เมื่อก่อนในบ้านของเขาจะไม่มีเก้าอี้เพราะไม่รู้ว่าจะมีไว้ทำไมเพราะเขาก็นั่งไม่ได้ แต่พอบายูมาอาศัยอยู่ด้วยฟีลอสจึงต้องทำเก้าอี้ไว้ให้บายูนั่งกินอาหารได้สะดวก 

ซึ่งนี่ก็ถือเป็นการใส่ใจของเขาที่มีต่อร่างบางแม้จะเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยก็ตาม 

ทั้งสองกินมื้อเช้าด้วยกันโดยที่บายูนั่งอยู่บนเก้าอี้ส่วนฟีลอสก็ยืนอยู่ข้างร่างบางคอยแกะปลาย่างเอาก้างออกแล้วเป่าให้หายร้อนก่อนจะป้อนให้บายูกิน ความเอาใจใส่ของเซนทอร์หนุ่มทำให้บายูรู้สึกดีจนยิ้มออกมา แม้จะยังเขินอายกับความสัมพันธ์ที่เปลี่ยนไปอยู่บ้างแต่ก็ยังดีกว่าที่ต้องกักเก็บความรู้สึกนั้นไว้จนอึดอัดใจ 

เมื่อกินมื้อเช้าด้วยกันเสร็จฟีลอสก็ลงไปต้มสมุนไพรให้บายูกิน มันคือสมุนไพรที่มีกลิ่นหอมเย็นที่จะช่วยให้ร่างบางดื่มแล้วรู้สึกสดชื่นผ่อนคลาย 

ฟีลอสคิดว่าตัวเองจะต้องรับผิดชอบที่ทำให้บายูเจ็บด้วยการดูแลอย่างใกล้ชิดจนกว่าร่างบางจะหายดี... 

 

สามวันต่อมาอาการของบายูเริ่มหายดีจนออกมาเดินเล่นข้างนอกบ้านได้แล้ว ตลอดสามวันที่ผ่านมาฟีลอสคอยดูแลบายูเป็นอย่างดีจนร่างบางรู้สึกอบอุ่นหัวใจเพราะไม่เคยมีใครที่ปฏิบัติดีกับตัวเองขนาดนี้มาก่อน เด็กหนุ่มรู้สึกโชคดีเหลือเกินที่ได้หนีมาเจอท่านฟีลอส 

"นี่ท่านจะพาข้าไปที่ไหนกัน"ร่างบางที่นั่งห้อยขาอยู่บนหลังเซนทอร์หนุ่มเอ่ยถามคนรักของตัวเอง แขนเรียวกอดเอวสอบครึ่งบนที่เป็นมนุษย์ไว้พลางซบอิงหน้าซบกับแผ่นหลังกว้าง 

บายูชอบร่างกายของท่านฟีลอสทั้งด้านบนและด้านล่าง เพราะร่างกายของเซนทอร์ผู้นี้แข็งแกร่งและมีกล้ามเนื้อแน่นน่าสัมผัสไปทุกสัดส่วน 

ตอนแรกบายูก็ไม่กล้ามานั่งบนหลังร่างกายส่วนล่างที่เป็นม้าของท่านฟีลอสหรอกเพราะความเกรงใจ แต่เมื่อเซนทอร์หนุ่มบอกให้ขึ้นมานั่งบนหลังของเขาร่างบางจึงยอมทำตาม 

การที่ได้นั่งอยู่บนนี้แล้วกอดท่านฟีลอสไว้ในท่ามกลางธรรมชาติในป่าลึกที่แสนงดงามมันเป็นความรู้สึกดีที่ยากจะบรรยาย ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้ราวกับเป็นภาพในฝัน ใครจะไปคิดว่ามนุษย์ธรรมดาอย่างเขาจะมีคนรักเป็นเซนทอร์หนุ่มรูปงามอย่างนี้ 

ไม่สิ! บายูไม่เคยคิดว่าตัวเองจะได้พบเจอรักที่ดีเลยต่างหาก... 

"ข้าจะพาเจ้าไปพบเจอกับพวกมนุษย์ที่อาศัยอยู่ในป่าเมื่อนานมาแล้ว พวกเขาเป็นชนเผ่าที่ตัดขาดจากโลกภายนอก"ฟีลอสตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่กลับทำให้คนฟังตาโต บายูไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะมีมนุษย์อาศัยอยู่ในป่าแห่งนี้ด้วย 

"ท่านพูดจริงหรือ ข้าไม่คิดเลยว่าจะมีมนุษย์อาศัยอยู่ในป่าลึกแบบนี้" 

"จริงสิ ข้าบอกแล้วว่าสิ่งที่เจ้าไม่เคยพบเจอใช่ว่าจะไม่มีอยู่จริง ยังมีอีกหลายเรื่องที่เจ้าอาจยังไม่รู้"เซนทอร์หนุ่มหันมาพูดกับร่างบางพลางยิ้มให้ เขาชอบเหลือเกินที่มีบายูโอบกอดตัวเขาไว้แบบนี้ ร่างบางยังเหมือนเด็กน้อยที่ดูน่ารักน่าเอ็นดูเหมือนที่เขาเจอในตอนแรกไม่มีผิด 

"ข้าเชื่อท่าน เพราะการที่ข้าได้พบท่านก็ดูเป็นเรื่องราวที่น่าเหลือเชื่อ แต่ว่าทั้งหมดมันคือความจริง" 

บายูพูดกับเซนทอร์หนุ่มพร้อมกับเลื่อนมือขึ้นมาลูบตรงหน้าอกกว้างจนฟีลอสต้องกุมมือบางให้หยุด เพราะสัมผัสของร่างบางกำลังทำให้รู้สึกปั่นป่วนภายในกายเกรงว่าจะควบคุมตัวเองได้ยาก แต่เห็นดวงตาคู่สวยที่มองหน้าตัวเองเขาก็แทบจะยอมแพ้แล้ว 

แม้จะเป็นบุรุษแต่ร่างบางก็มีเสน่ห์บางอย่างที่ดึงดูดเขาให้ลุ่มหลงจนยากจะถอนตัว ฟีลอสเองก็ไม่คิดว่าเขาจะมาตกหลุมรักพวกมนุษย์ได้ 

"ยั่วข้าแบบนี้เจ้าอยากเจ็บตัวเหมือนวันนั้นหรือบายู"ฟีลอสเอ่ยถามร่างบางทำเอาคนฟังใบหน้าเห่อร้อนขึ้นมาจนแก้มทั้งสองข้างเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อลามไปจนถึงใบหู บายูรู้ดีว่าท่านฟีลอสกำลังพูดถึงเรื่องอะไรอยู่ 

"ข้าเปล่าสักหน่อย ท่านหยุดพูดเลย" 

ร่างบางตอบเสียงเบาแล้วซบใบหน้าลงกับแผ่นหลังกว้างด้วยความเอียงอายเมื่อนึกถึงตอนที่เขากับท่านฟีลอสร่วมรักกันครั้งแรก มันเจ็บจนรู้สึกเหมือนช่องทางด้านหลังจะฉีกขาดแต่ก็มีความสุขจนแทบล้นทะลัก 

แค่คิดถึงภายในร่างกายก็รู้สึกร้อนรุ่มขึ้นมาจนบายูต้องส่ายหัวบังคับให้ตัวเองไปนึกถึงเรื่องอื่น เด็กหนุ่มจำต้องมองบรรยากาศโดยรอบชมนกชมไม้แทนเพื่อไม่ให้ตัวเองคิดฟุ้งซ่านถึงเรื่องในคืนนั้นอีก 

ฟีลอสพาเด็กหนุ่มเดินผ่านทุ่งหญ้ากว้าง ข้ามแม่น้ำมาจนถึงเชิงหุบเขาที่มีพวกคนป่าตั้งรกรากอยู่มานานแล้ว บริเวณนี้มีบ้านที่ทำจากไม้เป็นซุ้มหลายหลัง มีการเลี้ยงสัตว์ และมีพื้นที่สำหรับปลูกพืชผักไว้นำมาทำอาหาร ชนเผ่านี้ส่วนใหญ่มีแต่บุรุษที่ร่างกายใหญ่โตน่ายำเกรง สตรีมีอยู่ไม่กี่คน และเด็กก็มีอยู่น้อยมาก 

กลุ่มมนุษย์ป่ามีผิวสีเข้มหน้าตาดุดันดูไม่เป็นมิตรจนบายูกลัวจึงต้องกอดเซนทอร์หนุ่มไว้แน่น แต่พอท่านฟีลอสพูดภาษาที่บายูไม่เข้าใจพวกมนุษย์ป่าก็เลิกมองร่างบางด้วยแววตาที่ดุดันน่ากลัว มีเด็กผู้ชายเดินเข้ามาใกล้บายูพร้อมกับมองด้วยแววตาสงสัยใคร่รู้ 

"ท่านพูดภาษาอะไรกับพวกเขากัน ข้าไม่เข้าใจเลย"บายูเอ่ยถามหลังจากที่หลังจากหลังของฟีลอสแล้วมายืนเคียงข้างเซนทอร์หนุ่ม 

"พวกเขามีภาษาของตัวเองไม่ได้พูดภาษาเดียวกับเจ้า ที่ข้าคุยกับพวกเขาได้เพราะข้าสามารถพูดได้หลายภาษา" 

ฟีลอสพูดอธิบายให้ร่างบางเข้าใจ ก่อนจะหันไปพูดกับพวกมนุษย์ป่า เสื้อผ้าที่เขาหามาให้บายูใส่ก็มาจากสตรีในชนเผ่านี้ถักทอให้ ฟูกนอน ผ้าห่มขนแกะเขาก็ได้มาจากที่นี่ คนในชนเผ่าต่างรักและเคารพฟีลอสเพราะเขาเคยช่วยชีวิตคนพวกนี้จากการถูกสัตว์ป่าจู่โจมไว้หลายครั้ง 

บายูยิ้มให้เด็กผู้ชายที่เข้ามามองตัวเองก่อนที่ร่างบางจะถูกเด็กตัวเล็กจูงเข้าไปหาคนในชนเผ่าที่นั่งทำงานกันอยู่ ทุกคนต่างมารุมล้อมร่างบางแล้วพูดภาษาที่บายูไม่เข้าใจทำให้เด็กหนุ่มทำได้เพียงยิ้มรับ 

พวกมนุษย์ป่าให้การต้อนรับบายูเป็นอย่างดีหาอาหารและผลไม้ป่ามาให้กินจนบายูรู้สึกดีใจที่ได้เจอพวกเดียวกันกับตัวเอง ถึงแม้จะคุยกันไม่รู้เรื่องก็ตาม ทั้งสองใช้เวลาอยู่ร่วมกับพวกมนุษย์ป่าจนค่ำและกินมื้อเย็นที่เชิงหุบเขานี้ก่อนจะกลับบ้าน 

ที่ฟีลอสพาบายูมาในที่แห่งนี้เพราะอยากให้ร่างบางทำความรู้จักกับพวกมนุษย์ป่าในชนเผ่านี้ไว้ ยังไงก็ต้องอยู่แบบพึ่งพาอาศัยกัน เขาเองก็จะคอยสอนบายูให้พูดภาษาของมนุษย์ป่าในชนเผ่านี้ไปทีละนิด มันคงไม่เป็นการเห็นแก่ตัวเกินไปใช่ไหมหากเขาจะรั้งให้บายูอยู่ที่นี่ตลอดไป 

เมื่อกลับมาถึงบ้านทั้งสองก็ไปอาบน้ำที่ริมลำธารด้วยกันในพลบค่ำ พอกลับขึ้นมาบนบ้านอีกทีท้องฟ้าก็มืดสนิทพอดี บายูได้ลองใส่ชุดใหม่ที่คนป่ามอบให้เขาก่อนกลับ มันเป็นแค่ชุดที่ถักทอขึ้นมาอย่างเรียบง่ายยาวลงมาถึงเข่าของเด็กหนุ่ม อย่างน้อยได้มีเสื้อผ้าให้ใส่แบบนี้ก็ยังดีกว่าไม่ใส่อะไรเลย 

"ทำไมเจ้าถึงชอบออกมามองดวงจันทร์ในยามค่ำคืนนัก ข้าสังเกตมานานละ" 

ฟีลอสเดินออกมาตรงชานบ้านที่ยื่นออกไปด้านริมลำธารแล้วเอ่ยถามร่างบางที่ยืนเกาะระเบียงกั้นที่ทำขึ้นจากไม้ไผ่ หลายครั้งที่เขาเห็นว่าบายูชอบเดินออกมามองพระจันทร์ก่อนจะเข้านอน ดูเหมือนว่าร่างบางจะชอบมันมากทีเดียว 

"ข้าชอบมองดวงจันทร์เพราะมันสวยดี" 

บายูหันมาตอบเซนทอร์หนุ่มที่เดินมาอยู่ข้างตัวเองแล้วยิ้มให้ทำเอาฟีลอสหัวใจเต้นแรงขึ้นมา ใบหน้าของบายูยามเมื่อกระทบกับแสงของดวงจันทร์นั้นดูงดงามมากกว่าเวลาปกติยิ่งนัก ไม่แปลกใจเลยหากแม้บุรุษด้วยกันยังปรารถนาร่างบางตรงหน้าของเขา 

"เจ้าดูงดงามเหลือยามที่ได้มองใต้แสงจันทร์แบบนี้ งดงามกว่าดวงจันทร์บนท้องฟ้าเสียอีก"ฟีลอสพูดพร้อมกับใช้มือจับผมสีน้ำตาลอ่อนที่ปรกหน้าของร่างบางไปทัดตรงใบหูไว้ คำพูดของเขาและแววตาที่มองมาทำให้บายูเขินอายจนแก้มเนียนเริ่มเปลี่ยนสีแดงระเรื่อ 

"ท่านก็ชมเกินไป ข้าเป็นแค่บุรุษไม่อาจงามเทียบเท่าสตรีใดได้หรอก"บายูหันหน้ามาพูดกับฟีลอสอย่างถ่อมตัว ตอนนี้ในสายตาของเขาท่านฟีสอสก็ดูสง่างามไม่ต่างกัน เซนทอร์ผู้นี้รูปงามทั้งกายและจิตใจ 

"แต่เจ้าดูงดงามที่สุดสำหรับข้า... ได้โปรดอยู่ที่นี่กับข้าตลอดไปได้ไหมบายู ข้าไม่เคยคิดว่าตัวเองจะตกหลุมรักใคร แต่ตอนนี้ข้ารักเจ้าจนหมดหัวใจแล้ว" 

เซนทอร์หนุ่มสบตาพูดกับร่างบางตรงหน้า เขาใช้มือข้างนึงลูบไล้แก้มเนียน ส่วนอีกข้างก็จับมือของบายูมาวางแนบตรงหน้าอกข้างซ้ายให้ร่างบางได้รับรู้ว่าสิ่งที่เขาพูดมันออกมาจากความรู้สึกข้างในจริงๆ 

"ท่านไม่จำเป็นต้องพูดขออย่างนี้เลย เพราะยังไงข้าก็เต็มใจที่จะอยู่กับท่านที่นี่ตลอดไปอยู่แล้ว ข้ารักท่านนะ" 

บายูพูดเสียงสั่น เขารู้สึกตื้นตันภายในอกจนน้ำตารื้นขึ้นมาเอ่อคลอรอบดวงตาคู่สวย เขาไม่เคยสนเรื่องความแตกต่างระหว่างเผ่าพันธุ์ ขอแค่ได้อยู่กับท่านฟีลอสแบบนี้ตลอดไปก็พอแล้ว 

"ข้าก็รักเจ้ามากเช่นกัน เมียของข้า..." 

ฟีลอสยิ้มให้ร่างบางซึ่งมันเป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นจนบายูรู้สึกได้ ร่างบางขยับเข้าไปใกล้ฟีลอสแล้วใช้มือทั้งสองข้างกอบกุมใบหน้าของเซนทอร์หนุ่มไว้ ดวงตาของทั้งสองคนสบประสานด้วยความรู้สึกข้างในใจที่รู้สึกแบบเดียวกันก่อนที่บายูจะพูดกับฟีลอสเหมือนเป็นคำสัญญาต่อหน้าดวงจันทร์ 

ให้ดวงจันทร์เป็นพยานต่อความรักที่ต่างเผ่าพันธุ์ของเขาทั้งสองคน 

"ข้าจะรักท่านตลอดไป" 

บายูพูดแล้วยิ้มออกมาก่อนจะเป็นฝ่ายขยับใบหน้าที่งดงามไปประกบปากจูบฟีลอสก่อน ริมฝีปากของทั้งสองบดเคล้าคลึงกันด้วยสัมผัสอ่อนโยนนุ่มนวลอย่างค่อยเป็นค่อยไปเพราะฟีลอสรู้ว่าบายูยังอ่อนประสบการณ์ในด้านนี้ 

เอวบางถูกแขนแกร่งโอบกอดไว้ในขณะที่ริมฝีปากของเขากับท่านฟีลอสยังแนบชิดไม่ห่างกัน ร่างบางก็ใช้แขนทั้งสองข้างโอบกอดรอบคอแกร่งไว้แล้วจูบตอบราวกับโหยหาสัมผัสของอีกฝ่ายมากมาย 

"อึ่ก อื้อออ~" 

เด็กหนุ่มร้องครางออกมาเมื่อลิ้นหนาสอดเข้ามากวาดต้อนในโพรงปากเพื่อดูดชิมความหอมหวาน ยิ่งได้สัมผัสฟีลอสก็รุกเร้าหนักจนแทบอยากจะดูดกลืนลิ้นเล็กลงคอไป รสจูบของบายูช่างหวานยิ่งกว่าน้ำผึ้งที่เขาเคยได้ลิ้มลองทำเอาเขาไม่อยากละริมฝีปากออกห่างเลยสักนิด 

สิ่งที่เกิดขึ้นภายใต้แสงจันทร์ในค่ำคืนที่ดวงจันทร์ส่องสว่างงดงามไปทั่วผืนป่านี้ ฟีลอสจะถือว่าดวงจันทร์คือพยานรักของเขากับบายู เขาสัญญากับตัวเองว่าจะรักและคอยดูแลปกป้องร่างบางแบบนี้ตลอดไปเหมือนที่ทำมาตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เจอกัน... 

 

 

ความคิดเห็น