facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

[00]-จุดเริ่มต้นของจุดเปลี่ยน

ชื่อตอน : [00]-จุดเริ่มต้นของจุดเปลี่ยน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 04 พ.ค. 2563 08:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[00]-จุดเริ่มต้นของจุดเปลี่ยน
แบบอักษร

 

[00]-จุดเริ่มต้นของจุดเปลี่ยน

 

ปึก!

 

เสียงปิดประตูรถดังขึ้นหลังจากที่ร่างระหงในชุดนักเรียนมัธยมปลายก้าวออกมาจากรถเป็นที่เรียบร้อย

 

"ขอบคุณค่ะ" เสียงขอบคุณหวานสดใสที่ดังขึ้นในเวลาเดิมทุกๆวัน เรียกรอยยิ้มจากคนที่ได้ยินและบรรดาบอดี้การ์ดที่ยืนทำหน้าที่อยู่รอบๆบริเวณบ้านได้เป็นอย่างดี ความสดใสน่ารักของเด็กสาววัยเพียงสิบเจ็ดปี ทำให้บ้านหลังใหญ่มีชีวิตชีวาและน่าอยู่มากขึ้นไปอีก

 

"แม่ขา~ ไอด้ากลับมาแล้วค่ะ" ฝ่าเท้าเล็กนุ่มพาร่างบางวิ่งเข้ามาในบ้านพร้อมกับตะโกนเรียกหาผู้เป็นแม่ ดวงตาคู่สวยกวาดมองไปรอบๆเพื่อมองหาคนที่ต้องการพบ

 

"ไอด้า!.." น้ำเสียงดุเข้มทำเอาเด็กสาวที่กำลังวิ่งหยุดชะงักกึกราวกับถูกสาป ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง เด็กสาวยืนก้มหน้าหัวคิ้วขมวดเข้าหากันเพราะรู้ว่าตัวเองทำความผิด

 

"แม่บอกกี่ครั้งแล้วว่าไม่ให้วิ่งในบ้าน ทำไมยังทำ" คุณแม่ยังสาวยืนทำหน้าดุมองลูกสาวอย่างคาดโทษ

 

"ไอด้าขอโทษค่ะ" เดินคอตกเข้าไปสวมกอดผู้เป็นแม่อย่างออดอ้อน เพราะรู้ดีว่าแม่ไม่ได้โกรธจริงจังหรอกแค่เสียงดังไปอย่างงั้นแหละ

 

"รู้ใช่ไหมว่าทำผิด" วารินถอนหายใจแล้วเอ่ยถามลูกสาว

 

"ค่ะ" ไอด้าตอบเสียงอ่อย ยังคงก้มหน้าอย่างสำนึก

 

"รู้แล้วก็อย่าทำอีก บ้านเราคนเยอะ ถ้าไอด้าวิ่งไปชนพี่ๆที่เขากำลังทำงานอยู่ ไม่ใช่แค่ข้าวของที่จะเสียหาย ตัวไอด้าเองก็อาจจะได้รับอันตรายเข้าใจใช่ไหมลูก"

 

"เข้าใจค่ะ"

 

"เอาล่ะ ขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วรีบลงมาแม่จะหาอะไรให้กิน" วารินยกมือขึ้นลูบหัวลูกสาวอย่างเอ็นดู ไอด้าเป็นเด็กน่ารักสอนง่าย แต่ติดที่นิสัยจะออกไปทางพ่อมากกว่าเพราะถูกเลี้ยงมาแบบฝรั่ง

 

"ไอด้าอยากกินขนมของป้าโยจังเลยค่ะ เมื่อกี้ตอนกลับบ้านลืมบอกพี่เขาให้แวะซื้อที่ร้าน" ก่อนที่จะขึ้นห้องตามที่แม่บอกไอด้าก็อ้อนอยากกินขนมของป้าวาโยที่เธอชอบมากที่สุด กินเท่าไหร่ก็ไม่รู้จักเบื่อ

 

"เหมือนรู้เลยนะ ป้าโยพึ่งให้เด็กที่ร้านเอาขนมมาส่งให้เมื่อสายๆนี่เอง" วารินใช้เงินเก็บของตัวเองเปิดร้านและลงทุนให้พี่สาวโดยไม่ได้ขอเงินคุณป๋าแม้แต่บาทเดียว ถึงจะเป็นร้านที่ไม่ใหญ่มากแต่ลูกค้าก็แน่นร้านและขายดีทุกวัน

 

"ว้าว....จริงเหรอคะแม่" ไอด้าทำตาโตเมื่อรู้ว่าจะได้กินขนมไทยฝีมือวาโย

 

"ถ้าอยากกินก็รีบลงมาเร็วๆ"

 

"ค่ะ" ไอด้าฉีกยิ้มกว้างหอมแก้มแม่ฟอดใหญ่ก่อนที่จะผละกอดออกแล้วเตรียมวิ่งขึ้นบันได

 

"ไอด้า!" ท่อนขาเรียวยาวที่กำลังออกวิ่งหยุดชะงัก ไอด้าหันมายิ้มแห้งๆให้ผู้เป็นแม่ก่อนที่จะหันกลับไปค่อยๆเดินขึ้นบันได

 

ตึก ๆ ๆ ๆ ๆ....

 

เดินขึ้นไปได้ไม่กี่ก้าวไอด้าก็รีบวิ่งขึ้นบันไดแล้วหายไปบนชั้นสองอย่างรวดเร็ว วารินได้แต่ยิ้มแล้วส่ายหน้าไปมาให้กับความทะเล้นของลูกสาว

 

ในห้องนั่งเล่น ไอด้านั่งอยู่บนพื้นพรมตักขนมสีสวยหน้าตาน่าทานที่อยู่ในจานใส่ปากเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย

 

"อีกไม่กี่เดือนไอด้าก็จบม.ปลายแล้วใช่ไหมลูก" วารินที่นั่งอยู่บนโซฟาเอ่ยถามลูกสาวเสียงเรียบ

 

"ใช่ค่ะ"

 

"แล้วคิดไว้หรือยังว่าจะเรียนต่อที่ไหน หนูอยากจะเรียนต่อที่นี่ หรืออยากไปอยู่ที่นู่นกับน้อง" น้องที่วารินพูดหมายถึง 'อลัน' ลูกชายคนเล็กของเธอ ที่คุณป๋าส่งไปอยู่กับย่าและเรียนต่อที่นู่นตั้งแต่จบชั้นประถม

 

"ไอด้ายังไม่รู้เลยค่ะ ใจหนึ่งก็อยากไปแต่อีกใจหนึ่งก็ไม่อยากไป" ไอด้านั่งนิ่งทำท่าคิดหนัก

 

"ค่อยๆคิดก็ได้ มีเวลาอีกตั้งหลายเดือน" ตัววารินเองก็เหมือนไอด้านั่นแหละ ใจหนึ่งก็อยากให้ลูกไปแต่อีกใจหนึ่งก็อยากให้ลูกอยู่ด้วย อลันไปอยู่ที่นู่นแล้วหนึ่งคนเธอก็คิดถึงจะแย่ ถ้าไอด้าไปอีกคนเธอคงเหงามากแน่ๆ

 

"แดดดี๊กบับมาแล้ว" เพียงได้ยินเสียงรถที่คุ้นหูแล่นเข้ามาจอดที่หน้าบ้าน ไอด้าก็ลุกพรวดพราดขึ้นด้วยความดีใจ วิ่งออกไปรอรับผู้เป็นพ่อที่พึ่งกลับมาจากทำงาน

 

"แดดดี๊ขา ไอด้าคิดถึงแดดดี๊จังเลย ทำงานเหนื่อยไหมคะ" วิ่งเข้าไปสวมกอดร่างหนาพร้อมกับถามไถ่ด้วยน้ำเสียงออดอ้อน ถึงไอด้าจะได้นิสัยฝรั่งเหมือนพ่อ แต่สิ่งหนึ่งที่ไอด้าเหมือนแม่ราวกับคนเดียวกันก็คือเธออ้อนเก่ง

 

"ไม่เหนื่อยหรอก แดดดี๊มีกำลังใจที่วิเศษแบบนี้จะเหนื่อยได้ยังไง" บอกกับลูกสาวพร้อมกับเลือนมือขึ้นมาลูบเรือนผมนุ่มสลวยอย่างอบอุ่น

 

"เหมือนกันเลยค่ะ แดดดี๊กับแม่ก็คือกำลังใจที่วิเศษที่สุดสำหรับไอด้าเหมือนกัน" คาร์ลอสระเบิดหัวเราะออกมาดังลั่นอย่างชอบใจเมื่อลูกสาวพูดจบ

 

"เข้าไปข้างในกันเถอะ แดดดี๊มีเรื่องอยากจะคุยกับแม่แล้วก็ไอด้าด้วย"

 

"เรื่องอะไรเหรอคะ แดดดี๊บอกไอด้าได้ไหมอ่ะ" เอียงคอถามอย่างสงสัย

 

"ก็เรื่องเรียนต่อของไอด้าไง แดดดี๊มีที่เรียนต่อมาให้ไอด้าเลือกสามสี่ที่ เดี๋ยวเราเข้าไปข้างในให้แม่ช่วยเลือกดีไหม"

 

ไอด้าไม่ได้ถามอะไรต่อ แต่ดินตามพ่อเข้าไปข้างในอย่างเงียบๆ นี่เธอจะต้องตัดสินใจแล้วจริงๆเหรอเนี่ย

 

"คุณป๋าจะให้ไอด้าไปเรียนต่อที่นู่นจริงๆเหรอคะ" สีหน้าและแววตาของวารินเศร้าลงเมื่อได้อ่านเอกสารปึกใหญ่ที่คุณป๋าหอบกลับมาด้วย

 

"คุณป๋าแค่เอามาให้ลูกเลือก ส่วนจะไปหรือไม่ไปคุณป๋าตามใจลูกอยู่แล้วหนูไม่ต้องคิดมากนะ" รีบคว้ามือเล็กนุ่มมากุมเอาไว้แล้วอธิบายให้เมียฟังในทันที

 

"หนูรู้ว่าลึกๆแล้วใจคุณป๋าก็อยากให้ลูกไป ไม่อย่างนั้นคุณป๋าจะให้คนหาข้อมูลพวกนี้มาทำไม"

 

"เอ่อ...คือ..."

 

"ช่างเถอะค่ะ" วารินดึงมือออกจากการเกาะกุม เบี่ยงตัวหันไปหาลูกสาวที่นั่งอยู่อีกทาง

 

"ไอด้าลองเลือกดูนะลูก ถ้าไอด้าชอบแล้วอยากไปเรียน แม่ก็โอเค" บอกกับลูกสาวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

 

"แม่โอเคแน่เหรอคะ ไอด้าไม่ไปก็ได้นะเรียนต่อที่นี่ก็ได้" ไอด้านึกถึงความรู้สึกของคนเป็นแม่ก่อนเพราะกลัวว่าแม่จะน้อยใจ

 

"ไอด้าไปเรียน ไปเพื่ออนาคตของตัวเองแม่จะไม่สนับสนุนได้ยังไงล่ะลูก"

 

"อืม...ไอด้าขอเวลาตัดสินใจก่อนก็แล้วกันค่ะ แล้วไอด้าค่อยบอกแดดดี๊กับแม่อีกที ตอนนี้ไอด้าหิวแล้ว ไอด้าว่าเราไปทานข้าวกันดีกว่า...นะคะ"

 

.............................................

 

ตอนแรก...เบาๆก่อนเนอะ

 

 

 

ความคิดเห็น